Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2021/0211(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A9-0162/2022

Teksty złożone :

A9-0162/2022

Debaty :

PV 07/06/2022 - 2
CRE 07/06/2022 - 2

Głosowanie :

PV 08/06/2022 - 10.4
CRE 08/06/2022 - 10.4
PV 22/06/2022 - 13.1
CRE 22/06/2022 - 13.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2022)0246

Teksty przyjęte
PDF 642kWORD 176k
Środa, 22 czerwca 2022 r. - Bruksela
Przegląd systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii ***I
P9_TA(2022)0246A9-0162/2022

Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 22 czerwca 2022 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii, decyzję (UE) 2015/1814 w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i rozporządzenie (UE) 2015/757 (COM(2021)0551 – C9-0318/2021 – 2021/0211(COD))(1)

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 406
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Porozumienie paryskie, przyjęte w grudniu 2015 r. na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), weszło w życie w listopadzie 2016 r. („porozumienie paryskie”)3. Strony porozumienia uzgodniły, że utrzymają wzrost średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i że będą kontynuować starania o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.
(1)  Porozumienie paryskie, przyjęte w grudniu 2015 r. na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), weszło w życie w listopadzie 2016 r. („porozumienie paryskie”)3. Strony porozumienia uzgodniły, że utrzymają wzrost średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i że będą kontynuować starania o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej. Przyjmując pakt klimatyczny z Glasgow, strony porozumienia paryskiego uznały, że ograniczenie wzrostu średniej temperatury na świecie do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej znacznie zmniejszyłoby zagrożenia i skutki związane ze zmianą klimatu, oraz zobowiązały się do wzmocnienia do końca 2022 r. swoich celów na rok 2030, aby wyrównać rozbieżności w poziomie ambicji, zgodnie z ustaleniami Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC). Należy to uczynić w sposób sprawiedliwy i zgodny z zasadą wspólnej, choć zróżnicowanej odpowiedzialności oraz odpowiednich możliwości, w świetle różnych uwarunkowań krajowych. Przegląd unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), w tym jego rezerwy stabilności rynkowej, stanowi ku temu wyjątkową okazję.
__________________
__________________
3 Porozumienie paryskie (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4).
3 Porozumienie paryskie (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4).
Poprawka 407
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)  Pilna potrzeba utrzymania celu porozumienia paryskiego dotyczącego ograniczenia wzrostu temperatury poniżej 1,5 °C zyskała na znaczeniu w związku z ustaleniami IPCC zawartymi w jego sprawozdaniu z 7 sierpnia 2021 r. zatytułowanym „Climate Change 2021: The Physical Science Basis” [Zmiana klimatu, stan na 2021 r. – podstawy fizyczne]. IPCC stwierdził, że wzrost temperatury na świecie osiągnie lub przekroczy próg 1,5 °C wcześniej, niż uprzednio przewidywano, a mianowicie w ciągu najbliższych 20 lat. Zauważył również, że jeżeli nie nastąpi natychmiastowa i ambitna redukcja emisji gazów cieplarnianych, nie uda się ograniczyć globalnego ocieplenia do poziomu zbliżonego do 1,5 °C ani nawet do 2 °C. Ponadto w swoim sprawozdaniu z 28 lutego 2022 r. pt. „Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability” [Zmiana klimatu 2022 – wpływ, adaptacja i podatność], IPCC stwierdził z bardzo dużą pewnością, że zmiana klimatu stanowi zagrożenie dla dobrostanu ludzi i zdrowia planety. Jakiekolwiek dalsze opóźnienie w podjęciu wspólnych globalnych działań zapobiegawczych w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu i łagodzenia jej skutków zaprzepaści krótkotrwałą i szybko niknącą szansę na zapewnienie wszystkim zrównoważonej przyszłości z odpowiednią jakością życia.
Poprawka 408
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 b (nowy)
(1b)  Potrzebę podjęcia pilnych działań dodatkowo pogłębia wzrost częstotliwości i intensywności ekstremalnych zjawisk pogodowych, będący bezpośrednim skutkiem zmiany klimatu. Według Biura ONZ ds. Zmniejszania Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi liczba klęsk żywiołowych odnotowanych na całym świecie oraz skala globalnych strat gospodarczych niemal się podwoiła w ciągu ostatnich 20 lat, przy czym wzrost ten w dużej mierze wiąże się z większą liczbą klęsk żywiołowych związanych z klimatem.
Poprawka 409
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 c (nowy)
(1c)  Unia powinna zatem zająć się tą pilną kwestią, intensyfikując wysiłki i stając się międzynarodowym liderem w walce ze zmianą klimatu w sposób odzwierciedlający zasadę sprawiedliwości i zgodnie ze wspólnymi, chociaż zróżnicowanymi, zasadami odpowiedzialności i możliwościami, jak określono w art. 2 ust. 2 porozumienia paryskiego.
Poprawka 410
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 d (nowy)
(1d)   W rezolucji z 28 listopada 2019 r. w sprawie alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej1a Parlament Europejski wezwał Komisję do podjęcia bezzwłocznych i ambitnych działań, aby ograniczyć globalne ocieplenie do 1,5 °C oraz uniknąć masowej utraty różnorodności biologicznej, w tym dzięki usunięciu niespójności w obecnych strategiach politycznych Unii w odniesieniu do alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej oraz dzięki zagwarantowaniu, że wszystkie odpowiednie przyszłe wnioski ustawodawcze i budżetowe będą w pełni zgodne z celem ograniczenia globalnego ocieplenia do wartości poniżej 1,5 °C oraz że nie będą przyczyniać się do utraty różnorodności biologicznej.
_________________
1a Dz.U. C 232 z 16.6.2021, s. 28.
Poprawka 411
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Stawienie czoła wyzwaniom związanym z klimatem i środowiskiem oraz osiągnięcie celów porozumienia paryskiego stanowią sedno komunikatu w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu przyjętego przez Komisję w dniu 11 grudnia 2019 r.4
(2)  Stawienie czoła wyzwaniom związanym z klimatem i środowiskiem oraz osiągnięcie celów porozumienia paryskiego stanowią zatem sedno komunikatu w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu przyjętego przez Komisję w dniu 11 grudnia 2019 r.4
__________________
__________________
4 COM(2019)0640.
4 COM(2019)0640.
Poprawka 412
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  Europejski Zielony Ład łączy w sobie kompleksowy zestaw wzajemnie wzmacniających się środków i inicjatyw służących osiągnięciu neutralności klimatycznej w UE do 2050 r.; ponadto określono w nim nową strategię mającą na celu przekształcenie Unii w sprawiedliwe i dostatnie społeczeństwo, którego gospodarka będzie nowoczesna, zasobooszczędna i konkurencyjnaw której wzrost gospodarczy będzie oddzielony od wykorzystania zasobów. Celem strategii jest również ochrona, zachowanie i poprawa kapitału naturalnego UE oraz ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem. Jednocześnie transformacja ta w różnym stopniu oddziałuje na kobiety i mężczyzn oraz ma szczególny wpływ na niektóre grupy defaworyzowane, do których należą m.in. osoby starsze, osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby wywodzące się z mniejszości rasowych lub etnicznych. Należy zatem zagwarantować, że transformacja będzie sprawiedliwa i sprzyjająca włączeniu społecznemu, tak by nikt nie był pozostał w tyle.
(3)  Europejski Zielony Ład stanowi punkt wyjścia do osiągnięcia unijnego celu neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r. oraz celu osiągnięcia ujemnych emisji w późniejszym okresie, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/11191a. Określono w nim nową strategię mającą na celu przekształcenie Unii w sprawiedliwe i dostatnie społeczeństwo, którego gospodarka będzie nowoczesna, zasobooszczędna i konkurencyjna, przy czym nikt nie zostanie pozostawiony w tyle podczas sprawiedliwej transformacji, która uwzględnia też ubóstwo energetyczne. Celem strategii jest również ochrona, zachowanie i poprawa kapitału naturalnego UE oraz ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem. Transformacja ta w różnym stopniu oddziałuje na pracowników z różnych sektorów i każdej płci oraz ma szczególny wpływ na niektóre grupy defaworyzowane i słabsze, do których należą m.in. osoby starsze, osoby z niepełnosprawnościami, osoby wywodzące się z mniejszości rasowych lub etnicznych oraz osoby i gospodarstwa domowe o niskich i niższych średnich dochodach. Stawia ona również większe wyzwania przed niektórymi regionami, w szczególności regionami borykającymi się z trudnościami strukturalnymi i regionami peryferyjnymi, oraz wyspami. Należy zatem zagwarantować, że transformacja będzie sprawiedliwa i sprzyjająca włączeniu społecznemu.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).
Poprawka 413
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   EU ETS jest zasadniczym elementem unijnej polityki klimatycznej i stanowi jej kluczowe narzędzie ograniczania emisji gazów cieplarnianych w opłacalny sposób. Zgodnie ze zobowiązaniami wyrażonymi podczas COP26 w Glasgow dotyczącymi corocznego przeglądu ustalonych na poziomie krajowym wkładów Komisja powinna skorygować swoje ustalone na poziomie krajowym wkłady, aby podczas niniejszego przeglądu dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady1a uwzględnić wszystkie sektory objęte EU ETS.
_________________
1a Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).
Poprawka 414
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Konieczność i wartość Europejskiego Zielonego Ładu stały się jeszcze bardziej widoczne w świetle bardzo poważnych skutków pandemii COVID-19 dla zdrowia, warunków życia i pracy oraz dobrostanu obywateli Unii, które pokazały, że nasze społeczeństwo i nasza gospodarka muszą zwiększyć swoją odporność na wstrząsy zewnętrzne i wcześnie podejmować działania, aby im zapobiegać lub je łagodzić. Obywatele Unii nadal wyrażają silne przekonanie, że dotyczy to w szczególności zmiany klimatu5.
(4)  Konieczność i wartość dobrze wdrożonego Europejskiego Zielonego Ładu stały się jeszcze bardziej widoczne w świetle bardzo poważnych skutków pandemii COVID-19 dla zdrowia, warunków życia i pracy oraz dobrostanu obywateli Unii, które pokazały, że nasze społeczeństwo i gospodarka muszą zwiększyć swoją odporność na wstrząsy zewnętrzne i wcześnie podejmować działania, aby im zapobiegać lub je łagodzić w sposób, który jest sprawiedliwy i nie pozostawia nikogo w tyle, włącznie z osobami zagrożonymi ubóstwem energetycznym. Obywatele Unii nadal wyrażają silne przekonanie, że dotyczy to w szczególności zmiany klimatu5.
__________________
__________________
5 Specjalne badanie Eurobarometr nr 513 dotyczące zmiany klimatu, 2021 (https://ec.europa.eu/clima/citizens/support_pl).
5 Specjalne badanie Eurobarometr nr 513 dotyczące zmiany klimatu, 2021 (https://ec.europa.eu/clima/citizens/support_pl).
Poprawka 415
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
(4a)  Realizacja Europejskiego Zielonego Ładu powinna zapewnić tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy i postępy społeczne dla wszystkich. Aby ambitne cele klimatyczne zaproponowane w niniejszej dyrektywie były społecznie akceptowalne, powinny być powiązane z równoważnymi ambitnymi celami społecznymi, zgodnie z Europejskim filarem praw socjalnych. Program Europejskiego Zielonego Ładu powinien być okazją do utrzymania i tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, propagowania godnej pracy, podnoszenia standardów pracy, wzmacniania dialogu społecznego i rokowań zbiorowych, zwalczania dyskryminacji w miejscu pracy oraz propagowania równości płci. Aby osiągnąć te cele, mechanizmy sprawiedliwej transformacji powinny uzupełniać wszystkie proponowane działania w ramach Europejskiego Zielonego Ładu i pakietu „Gotowi na 55”.
Poprawka 416
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 b (nowy)
(4b)   Ponieważ przejście na zrównoważoną gospodarkę musi być połączone z utrzymaniem konkurencyjności Europy i tworzeniem miejsc pracy, kluczowe znaczenie dla powodzenia Europejskiego Zielonego Ładu ma to, by przedsiębiorstwa na jednolitym rynku nie były nadmiernie obciążone dodatkowymi kosztami dostosowania się do nowego otoczenia regulacyjnego.
Poprawka 417
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/11197 Unia utrwaliła w prawodawstwie cel osiągnięcia neutralności klimatycznej w całej gospodarce do 2050 r. W rozporządzeniu tym ustanowiono również wiążący cel Unii zakładający ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych (emisje po odliczeniu pochłaniania) w Unii do roku 2030 o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
(6)  W rozporządzeniu (UE) 2021/1119 Unia utrwaliła w prawodawstwie cel osiągnięcia neutralności klimatycznej w całej gospodarce najpóźniej do 2050 r. oraz cel osiągnięcia ujemnych emisji w późniejszym okresie. W rozporządzeniu tym ustanowiono również wiążący cel Unii zakładający ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych (emisje po odliczeniu pochłaniania) w Unii do roku 2030 o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
__________________
7 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).
Poprawka 418
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)  Osiągnięcie celu polegającego na ograniczeniu emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki. W związku z tym należy dostosować ambitny cel w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), ustanowionego na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady8 w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób, tak aby był on zgodny z celem polegającym na redukcji emisji netto gazów cieplarnianych w całej gospodarce do roku 2030.
(7)  Osiągnięcie celu polegającego na ograniczeniu emisji wymaga współudziału wszystkich sektorów gospodarki. W związku z tym należy zwiększyć ambitny cel w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), ustanowionego na podstawie dyrektywy 2003/87/WE w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób, tak aby był on zgodny z celem polegającym na redukcji emisji netto gazów cieplarnianych w całej gospodarce do roku 2030, unijnym celem osiągnięcia neutralności klimatycznej najpóźniej do roku 2050 oraz celem osiągnięcia ujemnych emisji w późniejszym okresie, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119.
__________________
8 Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).
Poprawka 419
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  EU ETS powinien stanowić zachętę do produkcji w instalacjach, które częściowo lub całkowicie redukują emisję gazów cieplarnianych. Aby zapewnić równe traktowanie instalacji w przedmiotowych sektorach, należy zatem zmienić opis niektórych kategorii działalności w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE. Ponadto przydział bezpłatnych uprawnień do produkcji danego produktu powinien być niezależny od charakteru procesu produkcyjnego. Konieczna jest zatem zmiana definicji produktów oraz procesów i emisji objętych niektórymi wskaźnikami referencyjnymi, aby zapewnić równe szanse dla nowych i istniejących technologii. Konieczne jest również rozdzielenie aktualizacji wartości wskaźników referencyjnych dla rafinerii i dla wodoru w celu odzwierciedlenia rosnącego znaczenia produkcji wodoru poza sektorem rafinerii.
(8)  EU ETS powinien stanowić zachętę do produkcji w instalacjach, które częściowo lub całkowicie redukują emisję gazów cieplarnianych. Aby zapewnić równe traktowanie instalacji w przedmiotowych sektorach, należy zatem zmienić opis niektórych kategorii działalności w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE. Ponadto przydział bezpłatnych uprawnień do produkcji danego produktu powinien być niezależny od charakteru procesu produkcyjnego. Konieczna jest zatem zmiana definicji produktów oraz procesów i emisji objętych niektórymi wskaźnikami referencyjnymi, aby zapewnić równe szanse dla nowych i istniejących technologii. Konieczne jest również rozdzielenie aktualizacji wartości wskaźników referencyjnych dla rafinerii i dla wodoru w celu odzwierciedlenia rosnącego znaczenia produkcji zielonego wodoru poza sektorem rafinerii.
Poprawka 420
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8 a (nowy)
(8a)  Podczas określania zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante w poszczególnych sektorach i podsektorach, Komisja powinna konsultować się z zainteresowanymi stronami, w tym z danymi sektorami i podsektorami, przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i Europejskim Naukowym Komitetem Doradczym ds. Zmiany Klimatu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) 2021/1119.
Poprawka 421
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Gazy cieplarniane, które nie są bezpośrednio uwalniane do atmosfery, należy uznać za emisje w ramach EU ETS, a uprawnienia z tytułu tych emisji należy umorzyć, chyba że są one składowane na składowisku zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE13 lub są trwale związane chemicznie z produktem, tak że nie przedostają się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu. Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych określających warunki, w których gazy cieplarniane mają być uznawane za trwale związane chemicznie z produktem, tak aby nie przedostawały się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu, w tym do uzyskiwania świadectwa usunięcia dwutlenku węgla, w stosownych przypadkach, z uwzględnieniem zmian regulacyjnych w odniesieniu do świadectwa usunięcia dwutlenku węgla.
(13)  Gazy cieplarniane, które nie są bezpośrednio uwalniane do atmosfery, należy uznać za emisje w ramach EU ETS, a uprawnienia z tytułu tych emisji należy umorzyć, chyba że są one składowane na składowisku zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE13 lub są trwale związane chemicznie z produktem, tak że nie przedostają się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu i usuwaniu. Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych określających warunki, w których gazy cieplarniane mają być uznawane za trwale związane chemicznie z produktem, tak aby nie przedostawały się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu i usuwaniu, w tym do uzyskiwania świadectwa usunięcia dwutlenku węgla, w stosownych przypadkach, z uwzględnieniem zmian regulacyjnych w odniesieniu do świadectwa usunięcia dwutlenku węgla.
__________________
__________________
13 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114).
13 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114).
Poprawka 422
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
(13a)  W EU ETS należy w jak największym stopniu unikać nadmiernych zwolnień i środków o zakłócającym wpływie. W perspektywie długoterminowej wszystkie sektory powinny przyczyniać się do osiągnięcia neutralności klimatycznej w Unii do 2050 r. i wszystkie emisje CO2 powinny być objęte odpowiednimi instrumentami polityki unijnej. Włączenie instalacji spalania odpadów komunalnych do EU ETS przyczyniałoby się do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym poprzez zachęcanie do recyklingu, ponownego używania i naprawy produktów, a także zapewniałoby wkład w ogólnogospodarcze obniżenie emisyjności. Jako że działania w zakresie recyklingu i regeneracji są już objęte EU ETS, włączenie instalacji spalania odpadów komunalnych wzmocniłoby zachęty do zrównoważonego gospodarowania odpadami zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami. Uzupełniłoby to inne elementy unijnych przepisów w sprawie odpadów. Ponadto włączenie spalania odpadów do EU ETS zapewniłoby równe warunki działania dla regionów, które objęły zakresem spalanie odpadów komunalnych, co ograniczyłoby ryzyko konkurencji podatkowej między regionami. Jednakże aby uniknąć przekierowania na dużą skalę odpadów z instalacji spalania odpadów komunalnych na składowiska w Unii, które generują emisje metanu, oraz wywozu odpadów do państw trzecich, co może wywierać szkodliwy wpływ na środowisko, włączenie instalacji spalania odpadów komunalnych do zakresu dyrektywy 2003/87/WE od 1 stycznia 2026 r. powinno być poprzedzone oceną skutków przeprowadzoną do 31 grudnia 2024 r., której w stosownych przypadkach powinien towarzyszyć wniosek ustawodawczy mający zapobiegać tego typu przekierowaniom i wywozom.
Poprawka 423
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 b (nowy)
(13b)   Należy uwzględnić wszystkie emisje gazów cieplarnianych wychwycone i przekazane do utylizacji w procesach wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla („CCU”), które nie są trwale związane chemicznie z produktem tak, że nie przedostają się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu i unieszkodliwianiu. W przypadku braku objęcia wszystkich etapów tego procesu, w szczególności emisji z instalacji spalania odpadów, ustalaniem opłat za emisję gazów cieplarnianych, opieranie się na rozliczaniu emisji w punkcie ich uwolnienia do atmosfery skutkowałoby zaniżaniem emisji. Aby uregulować wychwytywanie dwutlenku węgla w sposób, który skutkowałby redukcją emisji netto, zapewniałby rozliczanie wszystkich emisji oraz zapobiegałby ich podwójnemu liczeniu, przy jednoczesnym generowaniu zachęt gospodarczych, Komisja powinna ocenić, w jaki sposób należy rozliczać emisje gazów cieplarnianych, które w oparciu o ocenę cyklu życia produktu uznaje się za wychwycone i zutylizowane oraz za trwale związane chemicznie z produktem – na przykład gdy są one wykorzystywane do wytwarzania produktu lub gdy taka proporcjonalna redukcja przyczynia się do innowacyjnych polityk krajowych zatwierdzonych przez właściwy organ w danym państwie członkowskim w celu zapewnienia współpracy między sektorami i zachęcania do niej – a także powinna, w stosownych przypadkach, przedstawić wniosek ustawodawczy zawierający przejrzystą, porównywalną i wiarygodną metodykę.
Poprawka 424
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 c (nowy)
(13c)  Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/1119 priorytet należy nadać bezpośrednim redukcjom emisji, które będą musiały zostać uzupełnione zwiększonym pochłanianiem CO2 w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej. W perspektywie średnioterminowej pochłanianie CO2 już teraz mogłoby przyczynić się do zwiększenia poziomu ambicji powyżej unijnego celu klimatycznego na 2030 r. określonego w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. W związku z tym Komisja powinna zbadać, w jaki sposób można uwzględnić ujemne emisje – będące wynikiem usuwania gazów cieplarnianych z atmosfery oraz ich bezpiecznego i trwałego składowania, na przykład poprzez ich bezpośrednie wychwytywanie z powietrza – oraz zachęcać do ich osiągania w ramach handlu uprawnieniami do emisji, w tym poprzez zaproponowanie jasnego zakresu oraz rygorystycznych kryteriów i zabezpieczeń, aby zapewnić, że takie pochłanianie nie będzie kompensowało koniecznej redukcji emisji, ale będzie rzeczywiste i trwałe.
Poprawka 425
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 d (nowy)
(13d)  Zgodnie z komunikatem Komisji z 14 października 2020 r. w sprawie unijnej strategii redukcji emisji metanu 26 % emisji metanu na kontynencie pochodzi z odpadów. Według prognoz w skali ogólnoświatowej na składowiska i wysypiska odpadów będzie przypadać do 2025 r. 8–10 % wszystkich antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych. Unia powinna dążyć do znacznego ograniczenia składowania opadów w Unii oraz powinna w każdym wypadku unikać sytuacji, w której przyszłe włączenie spalania odpadów do EU ETS stworzy nierówne warunki działania i doprowadzi do zwiększonego składowania odpadów. W związku z tym Komisja powinna także ocenić możliwość i wykonalność objęcia EU ETS wszystkich procesów gospodarowania odpadami, takich jak składowanie, fermentacja, kompostowanie i mechaniczno-biologiczne przetwarzanie.
Poprawka 426
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Międzynarodowa działalność w zakresie transportu morskiego obejmująca rejsy między portami podlegającymi jurysdykcji dwóch różnych państw członkowskich lub między portem podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego a portem niepodlegającym jurysdykcji żadnego z państw członkowskich jest jedynym rodzajem działalności w zakresie transportu nieobjętym poprzednimi zobowiązaniami Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych. Emisje pochodzące z paliw sprzedawanych w Unii na potrzeby podróży rozpoczynających się w jednym państwie członkowskim i kończących się w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim wzrosły od 1990 r. o około 36 %. Emisje te stanowią blisko 90 % wszystkich emisji pochodzących z żeglugi w Unii, ponieważ od 1990 r. emisje pochodzące z paliwa sprzedawanego w Unii na potrzeby rejsów rozpoczynających się i kończących w tym samym państwie członkowskim zostały zredukowane o 26 %. W dotychczasowym scenariuszu postępowania przewiduje się, że emisje z międzynarodowej działalności w zakresie transportu morskiego wzrosną o około 14 % w latach 2015–2030 i o 34 % w latach 2015–2050. Jeżeli wpływ działalności w zakresie transportu morskiego na zmianę klimatu będzie wzrastał zgodnie z prognozami, będzie to miało znaczący negatywny wpływ na redukcje dokonywane przez inne sektory w celu przeciwdziałania zmianie klimatu.
(14)  Międzynarodowa działalność w zakresie transportu morskiego obejmująca rejsy między portami podlegającymi jurysdykcji dwóch różnych państw członkowskich lub między portem podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego a portem niepodlegającym jurysdykcji żadnego z państw członkowskich jest jedynym rodzajem działalności w zakresie transportu nieobjętym poprzednimi zobowiązaniami Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych. Emisje pochodzące z paliw sprzedawanych w Unii na potrzeby podróży rozpoczynających się w jednym państwie członkowskim i kończących się w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim wzrosły od 1990 r. o około 36 %. Emisje te stanowią blisko 90 % wszystkich emisji pochodzących z żeglugi w Unii, ponieważ od 1990 r. emisje pochodzące z paliwa sprzedawanego w Unii na potrzeby rejsów rozpoczynających się i kończących w tym samym państwie członkowskim zostały zredukowane o 26 %. W dotychczasowym scenariuszu postępowania przewiduje się, że emisje z międzynarodowej działalności w zakresie transportu morskiego wzrosną o około 14 % w latach 2015–2030 i o 34 % w latach 2015–2050. Jeżeli wpływ działalności w zakresie transportu morskiego na zmianę klimatu będzie wzrastał zgodnie z prognozami, będzie to miało znaczący negatywny wpływ na redukcje dokonywane przez inne sektory w celu przeciwdziałania zmianie klimatu, a tym samym na osiągnięcie ograniczenia emisji netto gazów cieplarnianych w całej gospodarce do roku 2030, unijnego celu neutralności klimatycznej najpóźniej do roku 2050 oraz celu osiągania ujemnych emisji w późniejszym okresie, określonego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119, a także celu porozumienia paryskiego.
Poprawka 427
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 a (nowy)
(14a)  Międzynarodowy transport morski jest jedynym środkiem transportu, który nie został ujęty w zobowiązaniu Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych, mimo że Parlament Europejski wielokrotnie apelował do wszystkich sektorów gospodarki o zapewnianie wkładu we wspólne wysiłki w zakresie ukończenia przejścia na zerową emisję gazów cieplarnianych netto jak najszybciej, a najpóźniej do 2050 r., zgodnie ze zobowiązaniami Unii na mocy porozumienia paryskiego. CO2 pozostaje dominującym czynnikiem wpływu na klimat wywoływanego przez transport morski obliczanym na podstawie 100-letniego współczynnika globalnego ocieplenia, odpowiadając za 98 % lub, w przypadku uwzględnienia sadzy, 91 % łącznych międzynarodowych emisji gazów cieplarnianych wyrażonych w ekwiwalencie dwutlenku węgla. Według sprawozdania Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zatytułowanego „Fourth IMO Greenhouse Gas Study” [Czwarte badanie IMO dotyczące gazów cieplarnianych], opublikowanego w 2020 r., od 2012 do 2018 r. wystąpił jednak wzrost emisji metanu (CH4) o 87 %. W związku z tym oraz zgodnie z poprawkami przyjętymi przez Parlament Europejski 16 września 2020 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) 2015/757 w celu właściwego uwzględnienia globalnego systemu gromadzenia danych na temat zużycia paliwa olejowego przez statki, zarówno emisje CO2, jak i CH4, a także podtlenku azotu (N2O) należy włączyć do zakresu EU ETS rozszerzonego na działalność w zakresie transportu morskiego. Organ administrujący powinien zapewnić zatem, aby przedsiębiorstwa żeglugowe monitorowały i raportowały zagregowane dane dotyczące emisji, w tym uwalniania CO2, CH4 i N2O, by zapewnić zgodność z rozporządzeniem (UE) .../.... [FuelEU Maritime]. Ponadto do 31 grudnia 2024 r. Komisja powinna ocenić wpływ na globalny klimat emisji gazów cieplarnianych innych niż CO2, N2O i CH4 oraz cząstek potencjalnie przyczyniających się do ocieplenia globalnego, a także przekazać sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na ten temat oraz, w stosownym przypadku, przedstawić wniosek ustawodawczy w sprawie włączenia tych emisji i cząstek z działalności w zakresie transportu morskiego do zakresu EU ETS.
Poprawka 428
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  W 2013 r. Komisja przyjęła strategię stopniowego włączania emisji morskich do polityki Unii w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Pierwszym krokiem tego podejścia było ustanowienie przez Unię w drodze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/75714 systemu monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji z transportu morskiego, po czym miało nastąpić ustanowienie celów redukcji dla sektora morskiego i zastosowanie środka rynkowego. Zgodnie z zobowiązaniem współprawodawców wyrażonym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/41015 działania ze strony Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) lub Unii, w tym prace przygotowawcze dotyczące przyjęcia i wdrożenia środka zapewniającego, aby sektor ten wnosił należyty wkład w wysiłki niezbędne do osiągnięcia celów ustalonych w ramach porozumienia paryskiego, przy należytym uwzględnieniu przez wszystkie zainteresowane strony, powinny zacząć się w 2023 r.
(15)  W 2013 r. Komisja przyjęła strategię stopniowego włączania emisji morskich do polityki Unii w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Pierwszym krokiem tego podejścia było ustanowienie przez Unię w drodze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/75714 systemu monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji z transportu morskiego, po czym miało nastąpić ustanowienie celów redukcji dla sektora morskiego i zastosowanie środka rynkowego. Zgodnie z zobowiązaniem współprawodawców wyrażonym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/41015 działania ze strony Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) lub Unii, w tym prace przygotowawcze dotyczące przyjęcia i wdrożenia środka zapewniającego, aby sektor ten wnosił należyty wkład w wysiłki niezbędne do osiągnięcia celów ustalonych w ramach porozumienia paryskiego, przy należytym uwzględnieniu przez wszystkie zainteresowane strony, powinny zacząć się w 2023 r. Aby zwiększyć wpływ środków unijnych na środowisko oraz zapobiec nieuczciwej konkurencji i zachętom do obchodzenia przepisów, należy zmienić zakres stosowania rozporządzenia (UE) 2015/757, tak aby od 1 stycznia 2024 r. obejmowało ono statki o pojemności brutto 400 GT i większej. Aby zapewnić proporcjonalne obciążenie administracyjne w odniesieniu do statków o pojemności brutto poniżej 5 000 GT, operatorzy powinni być zobowiązani do przekazywania tylko tych informacji, które są istotne dla objęcia takich statków od 1 stycznia 2027 r. zakresem EU ETS, w szczególności informacji o rodzaju paliwa, jego współczynniku emisji dwutlenku węgla i gęstości energetycznej.
__________________
__________________
14 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55).
14 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55).
15 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. L 76 z 19.3.2018, s. 3).
15 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. L 76 z 19.3.2018, s. 3).
Poprawka 429
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  Zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/410 Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów osiągniętych w IMO w realizacji ambitnego celu redukcji emisji i środków towarzyszących, aby zapewnić, by sektor transportu morskiego wnosił należyty wkład w wysiłki niezbędne do osiągnięcia celów ustalonych w ramach porozumienia paryskiego. IMO podejmuje wysiłki na rzecz ograniczenia emisji z obszarów morskich na świecie, które należy wspierać. Mimo niedawne postępy osiągnięte przez IMO zasługują na uznanie, środki te nie wystarczą do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego.
(16)  Zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/410 Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów osiągniętych w IMO w realizacji ambitnego celu redukcji emisji i środków towarzyszących, aby zapewnić, by sektor transportu morskiego wnosił należyty wkład w wysiłki niezbędne do osiągnięcia celów ustalonych w ramach porozumienia paryskiego. IMO podejmuje wysiłki na rzecz ograniczenia emisji z obszarów morskich na świecie, które należy wspierać. Mimo że niedawne działania podjęte w ramach IMO zasługują na uznanie, środki te nie wystarczą do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego. Biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter żeglugi, Komisja we współpracy z państwami członkowskimi powinna zintensyfikować wysiłki dyplomatyczne, aby dokonać postępów w opracowywaniu globalnego środka rynkowego na szczeblu IMO.
Poprawka 430
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 a (nowy)
(16a)  Zawijanie do portów w sąsiednich krajach nienależących do UE, aby uniknąć opłat, mogłoby poważnie zagrozić skuteczności EU ETS w odniesieniu do transportu morskiego, gdyż w wyniku tej praktyki nie doszłoby do ograniczenia łącznych emisji z żeglugi. Takie zawijanie do portów w celu uniknięcia opłat mogłoby nawet zwiększyć emisje ogólne, w szczególności gdy obchodzenie przepisów prowadziłoby do dłuższych rejsów do i z państw trzecich o niższych normach środowiskowych. W związku z tym od ... [rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] Komisja powinna monitorować wdrażanie rozdziału poświęconego transportowi morskiemu i możliwym tendencjom dotyczącym przedsiębiorstw, które próbują uniknąć podlegania wymogom niniejszej dyrektywy, a także co dwa lata składać sprawozdania na ten temat oraz, w stosownych przypadkach, przedstawiać wniosek ustawodawczy, aby reagować na wszelkie dowody na zawijanie do portów w celu uniknięcia opłat.
Poprawka 431
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  W Europejskim Zielonym Ładzie Komisja wyraziła zamiar wprowadzenia dodatkowych środków w celu rozwiązania problemu emisji gazów cieplarnianych z sektora transportu morskiego za pomocą pakietu środków umożliwiających Unii osiągnięcie jej celów w zakresie redukcji emisji. W tym kontekście należy zmienić dyrektywę 2003/87/WE w celu włączenia sektora transportu morskiego do EU ETS, aby zagwarantować, że sektor ten przyczyni się do osiągnięcia bardziej ambitnych celów Unii w zakresie klimatu, a także celów porozumienia paryskiego, które wymaga, aby kraje rozwinięte przewodziły, przyjmując cele redukcji emisji gazów cieplarnianych obejmujące całość gospodarki, podczas gdy kraje rozwijające zachęca się do przechodzenia z czasem do celów redukcji lub ograniczenia emisji gazów cieplarnianych obejmujących całość gospodarki16. Biorąc pod uwagę, że emisje pochodzące z międzynarodowego lotnictwa poza Europą powinny zostać ograniczone od stycznia 2021 r. w drodze globalnych działań rynkowych, podczas gdy brak jest działań, które ograniczałyby lub wyceniały emisje pochodzące z transportu morskiego, wskazane jest, aby EU ETS obejmował część emisji pochodzących z rejsów między portem podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego a portem podlegającym jurysdykcji państwa trzeciego, przy czym państwo trzecie mogłoby zdecydować o podjęciu odpowiednich działań w odniesieniu do pozostałej części emisji. Rozszerzenie EU ETS na sektor transportu morskiego powinno zatem obejmować połowę emisji ze statków odbywających rejsy przybywających do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, połowę emisji ze statków odbywających rejsy wyruszających z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywających do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, emisje ze statków odbywających rejsy przybywających do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz emisje podczas cumowania w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego. Podejście to zostało uznane za praktyczny sposób rozwiązania kwestii wspólnych, lecz zróżnicowanych odpowiedzialności i możliwości, co było od dawna wyzwaniem w kontekście UNFCCC. Uwzględnienie części emisji pochodzących zarówno z rejsów przychodzących, jak i wychodzących między Unią a państwami trzecimi zapewnia skuteczność EU ETS, w szczególności poprzez zwiększenie wpływu środka na środowisko w porównaniu z zakresem geograficznym ograniczonym do rejsów w obrębie UE, przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka zawinięć do portów w celu uniknięcia opłat oraz ryzyka przeniesienia działalności przeładunkowej poza Unię. Aby zapewnić płynne włączenie sektora do EU ETS, należy stopniowo zwiększać liczbę uprawnień umarzanych przez przedsiębiorstwa żeglugowe w odniesieniu do zweryfikowanych emisji zgłoszonych za lata 2023–2025. Aby chronić integralność środowiskową systemu, w zakresie, w jakim w tych latach umarza się mniejszą liczbę uprawnień w odniesieniu do zweryfikowanych emisji dla transportu morskiego, po ustaleniu różnicy między zweryfikowanymi emisjami a uprawnieniami umorzonymi każdego roku, należy anulować odpowiednią liczbę uprawnień. Począwszy od 2026 r. przedsiębiorstwa żeglugowe powinny umarzać liczbę uprawnień odpowiadającą wszystkim swoim zweryfikowanym emisjom zgłoszonym w poprzednim roku.
(17)  Emisje gazów cieplarnianych z sektora morskiego odpowiadają za około 2,5 % emisji w Unii. Brak zdecydowanych działań w ramach IMO opóźnia innowacje i wprowadzenie koniecznych środków, aby zredukować emisje w sektorze. W Europejskim Zielonym Ładzie Komisja wyraziła zamiar wprowadzenia dodatkowych środków w celu rozwiązania problemu emisji gazów cieplarnianych z sektora transportu morskiego za pomocą pakietu środków umożliwiających Unii osiągnięcie jej celów w zakresie redukcji emisji. W tym kontekście należy zmienić dyrektywę 2003/87/WE w celu włączenia sektora transportu morskiego do EU ETS, aby zagwarantować, że sektor ten wniesie należyty wkład w osiągnięcie bardziej ambitnych celów Unii w zakresie klimatu, a także celów porozumienia paryskiego, które wymaga, aby kraje rozwinięte przewodziły, przyjmując cele redukcji emisji gazów cieplarnianych obejmujące całość gospodarki, podczas gdy kraje rozwijające zachęca się do przechodzenia z czasem do celów redukcji lub ograniczenia emisji gazów cieplarnianych obejmujących całość gospodarki.16 Umarzanie uprawnień przez przedsiębiorstwa żeglugowe powinno zostać w pełni wdrożone od 2024 r., a przedsiębiorstwa żeglugowe powinny umarzać liczbę uprawnień odpowiadającą wszystkim swoim zweryfikowanym emisjom zgłoszonym w poprzednim roku. Biorąc pod uwagę, że emisje pochodzące z międzynarodowego lotnictwa poza Europą powinny zostać ograniczone od stycznia 2021 r. w drodze globalnych działań rynkowych, podczas gdy brak jest działań, które ograniczałyby lub wyceniały emisje pochodzące z transportu morskiego, wskazane jest, aby EU ETS obejmował tego rodzaju emisje, równocześnie przewidując odstępstwa na ściśle określonych warunkach, jeżeli państwa trzecie przyjmują odpowiedzialność za te emisje lub jeżeli istnieje instrument rynkowy IMO, który obejmuje część emisji pochodzących z rejsów między portem podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego a portem podlegającym jurysdykcji państwa trzeciego, przy czym państwo trzecie może zdecydować o podjęciu odpowiednich działań w odniesieniu do pozostałej części emisji. Od 2027 r. rozszerzenie EU ETS na sektor transportu morskiego powinno zatem obejmować emisje z rejsów do i z państw trzecich, równocześnie przewidując odstępstwa w odniesieniu do połowy emisji ze statków odbywających rejsy przybywających do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, połowy emisji ze statków odbywających rejsy wyruszających z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywających do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego przy spełnieniu ściśle określonych warunków, w szczególności w przypadku gdy państwo trzecie posiada mechanizm ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych lub jeśli na mocy dwustronnej lub wielostronnej umowy między Unią a jednym lub większą liczbą państw ustanowiło mechanizm ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych powiązany z EU ETS, zgodny z art. 25 dyrektywy 2003/87/WE, w celu ograniczenia i zmniejszenia emisji do poziomu co najmniej równoważnego z EU ETS, co oznacza wiążący mechanizm ograniczania, redukcji i ustalania cen emisji morskich gazów cieplarnianych, prowadzący do redukcji bezwzględnych wielkości emisji o co najmniej tyle, ile wynosiłaby redukcja, gdyby 100 % tych emisji podlegałoby EU ETS, lub w przypadku gdy państwo trzecie jest krajem najsłabiej rozwiniętym lub małym rozwijającym się państwem wyspiarskim, którego PKB na mieszkańca nie stanowi ekwiwalentu średniej unijnej i jej nie przekracza, i które uwzględnia te emisje w ramach ustalonych na poziomie krajowym wkładów w ramach porozumienia paryskiego.
__________________
__________________
16 Porozumienie paryskie, art. 4 ust. 4.
16 Porozumienie paryskie, art. 4 ust. 4.
Poprawka 432
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 a (nowy)
(17a)  Negatywne skutki zmiany klimatu wpływają na przestrzeganie praw człowieka, w tym prawa do pożywienia, wody, systemów sanitarnych, zdrowia, godziwych warunków mieszkaniowych i życia. W porozumieniu paryskim za trzeci filar działań w dziedzinie klimatu uznano straty i szkody, które mają nieproporcjonalny wpływ na osoby żyjące w trudnej sytuacji, ludy tubylcze, kobiety, dzieci i osoby z niepełnosprawnościami. Kraje o niskim dochodzie, o niższym średnim dochodzie i kraje najsłabiej rozwinięte są najbardziej narażone na skutki zmiany klimatu. Chociaż wkład tych krajów w emisję gazów cieplarnianych do atmosfery jest bardzo niewielki lub nawet nieistotny, są one zazwyczaj bardziej narażone na skutki zmiany klimatu, zwłaszcza ze względu na stan infrastruktury i warunki życia ich mieszkańców. Kraje te znajdują się obecnie w katastrofalnej sytuacji z powodu niepowodzenia w ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych na świecie – co jeszcze bardziej zwiększa potrzeby w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu i jego koszty – w połączeniu z kryzysem finansów publicznych spowodowanym pandemią COVID-19 i związaną z nią „pandemią zadłużenia”.
Poprawka 433
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 b (nowy)
(17b)  Komisja, Rada i Parlament Europejski powinny współpracować z państwami trzecimi w celu ułatwienia przyjęcia przepisów dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do działalności w ramach transportu morskiego oraz wzmocnienia współpracy międzynarodowej w tym obszarze. Jednocześnie Komisja, Rada i Parlament Europejski powinny pracować nad wzmocnieniem środków o charakterze globalnym w ramach IMO.
Poprawka 434
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 c (nowy)
(17c)  Wdrożenie porozumienia paryskiego wymaga znacznych środków finansowych, a UE jest nadal zdecydowana przyczyniać się do osiągnięcia celu krajów rozwiniętych polegającego na pozyskiwaniu wspólnie z różnych źródeł 100 mld USD rocznie od roku 2020 na wsparcie dla krajów rozwijających się. Podjęta na konferencji COP24 decyzja o wyznaczeniu ambitniejszego celu na okres od 2025 r., wykraczającego poza obecne zobowiązanie, to krok w dobrym kierunku, ale faktyczne środki zadeklarowane przez kraje rozwinięte wciąż są bardzo dalekie od tego wspólnego celu i należy wypełnić powstałą lukę. Unia i jej państwa członkowskie powinny bardziej postarać się o międzynarodowe finansowanie działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się oraz o opracowanie międzynarodowego planu działania określającego sprawiedliwy udział każdego z krajów rozwiniętych w zobowiązaniu finansowym wynoszącym 100 mld USD oraz mechanizmy gwarantujące wywiązanie się z zobowiązań. Gospodarki wschodzące powinny wnosić wkład, począwszy od 2025 r., w zwiększanie przyszłego międzynarodowego finansowania działań związanych z klimatem.
Poprawka 435
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 d (nowy)
(17d)  Komisja powinna pomóc krajom rozwijającym się i zwiększyć swoje wsparcie dla tych krajów, w tym za pośrednictwem ETS, aby wzmocnić ich zdolności przystosowawcze i odporność w odniesieniu do zmiany klimatu. Zbiorowe zobowiązania Unii do wsparcia działań na rzecz klimatu w krajach rozwijających się zwiększyłyby jej wpływ w negocjacjach w ramach UNFCCC, a wkład za pośrednictwem Zielonego Funduszu Klimatycznego zachęciłby też inne kraje do przekazania do funduszu części dochodów z ich własnych systemów ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych. Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym analizuje potrzeby krajów rozwijających się w zakresie dekarbonizacji, oceniając emisje gazów cieplarnianych w sektorach odpowiadających sektorom objętym EU ETS i CBAM.
Poprawka 436
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 e (nowy)
(17e)  Unia i jej państwa członkowskie są głównym źródłem publicznego finansowania działań na rzecz klimatu. Finansowanie działań na rzecz klimatu ma zasadnicze znaczenie, ponieważ wiele krajów rozwijających się ma warunkowe wkłady ustalane na szczeblu krajowym, których osiągnięcie zależy od wsparcia finansowego. Komisja powinna wspierać kraje rozwijające się w dekarbonizacji ich przemysłu, w szczególności w sektorach odpowiadających sektorom objętym EU ETS i CBAM, aby ułatwić im osiągnięcie celów redukcji emisji w obrębie całej gospodarki zgodnie z porozumieniem paryskim. Szczególnie priorytetowo należy potraktować zaspokajanie potrzeb krajów najsłabiej rozwiniętych dzięki wykorzystywaniu uprawnień z systemu EU ETS na finansowanie działań w dziedzinie klimatu, w szczególności przystosowania się do skutków zmiany klimatu.
Poprawka 437
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 f (nowy)
(17f)  Odnowienie floty statków klasy lodowej i rozwój innowacyjnych technologii ograniczających emisje z takich statków podczas żeglugi w warunkach zimowych będą wymagać czasu i wsparcia finansowego. Obecnie, w związku z projektem umożliwiającym statkom klasy lodowej żeglugę w warunkach zalodzenia, generują one więcej emisji zarówno na wodach otwartych, jak i podczas żeglugi w warunkach zalodzenia w porównaniu ze statkami o podobnej wielkości przeznaczonymi wyłącznie do żeglugi na wodach otwartych. W średnim ujęciu statki klasy lodowej podczas żeglugi na wodach otwartych zużywają około 2–5 % więcej paliwa niż statki o podobnej wielkości przeznaczone wyłącznie do żeglugi na wodach otwartych. W związku z tym w ramach niniejszej dyrektywy należy wdrożyć metodę niezależną od bandery, aby uwzględnić warunki zalodzenia w północnych częściach Unii, co pozwoli na zmniejszenie liczby uprawnień, które mają zostać przekazane do umorzenia przez przedsiębiorstwa żeglugowe na podstawie klasy lodowej statku, żeglugi w warunkach zalodzenia lub obu tych warunków, do 31 grudnia 2029 r. Dlatego też od 2030 r. przedsiębiorstwa żeglugowe powinny zostać zobowiązane do umorzenia uprawnień odpowiadających stu procentom (100 %) zweryfikowanych emisji zgłoszonych za każdy rok, niezależnie od klasy lodowej ich statków i żeglugi w warunkach lodowych. Należy również zapewnić specjalne wsparcie na rzecz innowacji w zakresie obniżania emisyjności statków klasy lodowej za pośrednictwem funduszu dla oceanów.
Poprawka 438
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  Przepisy dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego powinny być poddawane przeglądowi w świetle przyszłych zmian na arenie międzynarodowej oraz wysiłków podejmowanych w celu osiągnięcia celów porozumienia paryskiego, w tym drugiego globalnego przeglądu w 2028 r., a następnie kolejnych globalnych przeglądów co pięć lat, które mają stanowić podstawę dla kolejnych ustalanych na poziomie krajowym wkładów. W szczególności Komisja powinna w dowolnym momencie przed drugim globalnym przeglądem w 2028 r. – a zatem nie później niż do dnia 30 września 2028 r. – przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w negocjacjach IMO dotyczących globalnego środka rynkowego. W swoim sprawozdaniu Komisja powinna przeanalizować instrumenty Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz ocenić, w stosownych przypadkach, sposób wdrożenia tych instrumentów do prawa unijnego poprzez zmianę dyrektywy 2003/87/WE. W swoim sprawozdaniu Komisja powinna zawrzeć stosowne wnioski.
(18)  Przepisy dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego powinny być poddawane przeglądowi w świetle przyszłych zmian na arenie międzynarodowej oraz wysiłków podejmowanych w celu osiągnięcia celów porozumienia paryskiego, w tym drugiego globalnego przeglądu w 2028 r., a następnie kolejnych globalnych przeglądów co pięć lat, które mają stanowić podstawę dla kolejnych ustalanych na poziomie krajowym wkładów. W szczególności Komisja powinna w dowolnym momencie przed drugim globalnym przeglądem w 2028 r. – a zatem nie później niż do dnia 30 września 2028 r. – przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w negocjacjach IMO dotyczących globalnego środka rynkowego. W swoim sprawozdaniu Komisja powinna przeanalizować instrumenty Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz ocenić, w stosownych przypadkach, sposób wdrożenia tych instrumentów do prawa unijnego poprzez zmianę dyrektywy 2003/87/WE. Jeżeli na poziomie IMO zostanie przyjęty globalny środek rynkowy prowadzący do redukcji emisji gazów cieplarnianych zgodnej z porozumieniem paryskim oraz której rezultaty są co najmniej porównywalne z rezultatami środków unijnych, Komisja powinna rozważyć proporcjonalne ograniczenie zakresu stosowania środków unijnych, aby unikać powstania podwójnego obciążenia, równocześnie utrzymując w zakresie EU ETS co najmniej pięćdziesiąt procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy rozpoczynające się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego i kończące się w porcie niepodlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego oraz pięćdziesiąt procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy rozpoczynające się w porcie niepodlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego i kończące się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego, lecz jednocześnie dalej uznawać suwerenność Unii pod względem regulowania swojego udziału emisji z rejsów międzynarodowych zgodnie ze zobowiązaniami na mocy porozumienia paryskiego. W przypadku niewystarczających postępów na poziomie IMO lub jeśli na poziomie IMO zostaną przyjęte globalne środki, które nie będą zgodne z porozumieniem paryskim oraz których rezultaty nie będą co najmniej porównywalne z rezultatami środków unijnych, Komisja powinna utrzymać środki unijne, tak aby obejmowały one sto procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy rozpoczynające się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego i kończące się w porcie niepodlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego oraz sto procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy rozpoczynające się w porcie niepodlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego i kończące się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego, w drodze zmiany dyrektywy 2003/87/WE.
Poprawka 439
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
(19)  Komisja powinna dokonać przeglądu funkcjonowania dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego w świetle doświadczeń związanych z jej stosowaniem, w tym w odniesieniu do ewentualnych praktyk unikowych, a następnie powinna zaproponować środki zapewniające jej skuteczność.
(19)  Komisja powinna dokonać przeglądu funkcjonowania dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego w świetle doświadczeń związanych z jej stosowaniem, w tym w odniesieniu do ewentualnych praktyk unikowych, a następnie powinna zaproponować środki zapewniające jej skuteczność zgodnie z unijnym celem neutralności klimatycznej najpóźniej do roku 2050 oraz celem osiągnięcia ujemnych emisji w późniejszym okresie, określonym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119, a także zgodnie z celem porozumienia paryskiego.
Poprawka 440
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20
(20)  Osobą lub organizacją odpowiedzialną za zgodność z EU ETS powinno być przedsiębiorstwo żeglugowe, zdefiniowane jako właściciel statku lub każda inna organizacja lub osoba, taka jak zarządca lub podmiot czarterujący statek bez załogi, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za eksploatację statku i która, przyjmując taką odpowiedzialność, zgodziła się przejąć wszystkie obowiązki i zobowiązania nałożone przez Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu. Definicja ta opiera się na definicji „przedsiębiorstwa” zawartej w art. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) 2015/757 i jest zgodna z globalnym systemem gromadzenia danych ustanowionym przez IMO w 2016 r. Zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” przedsiębiorstwo żeglugowe mogłoby, w drodze ustaleń umownych, obciążyć kosztami przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy podmiot, który jest bezpośrednio odpowiedzialny za decyzje mające wpływ na emisje CO2 ze statku. Podmiot ten byłby zwykle podmiotem odpowiedzialnym za wybór paliwa, trasy i prędkości statku.
(20)  Osobą lub organizacją odpowiedzialną za zgodność z EU ETS powinno być przedsiębiorstwo żeglugowe, zdefiniowane jako właściciel statku lub każda inna organizacja lub osoba, taka jak zarządca lub podmiot czarterujący statek bez załogi, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za eksploatację statku i która, przyjmując taką odpowiedzialność, zgodziła się przejąć wszystkie obowiązki i zobowiązania nałożone przez Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu. Definicja ta opiera się na definicji „przedsiębiorstwa” zawartej w art. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) 2015/757 i jest zgodna z globalnym systemem gromadzenia danych ustanowionym przez IMO w 2016 r. Jednak przedsiębiorstwo żeglugowe nie zawsze jest odpowiedzialne za zakup paliwa lub podejmowanie decyzji operacyjnych, które wpływają na emisje gazów cieplarnianych ze statku. Obowiązki te mogą należeć do podmiotu innego niż przedsiębiorstwo żeglugowe na podstawie ustaleń umownych. W takim przypadku, aby zapewnić pełne poszanowanie zasady „zanieczyszczający płaci” oraz zachęcać do przyjmowania środków zwiększających wydajność i bardziej ekologicznych paliw, do takich ustaleń należy włączyć wiążącą klauzulę do celów przenoszenia kosztów, tak aby obciążyć kosztami przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, ponoszonych przez przedsiębiorstwo żeglugowe, podmiot, który jest ostatecznie odpowiedzialny za decyzje mające wpływ na emisje gazów cieplarnianych ze statku. Podmiot ten byłby zwykle podmiotem odpowiedzialnym za wybór i zakup paliwa używanego przez statek lub za eksploatację statku w odniesieniu na przykład do wyboru przewożonych ładunków lub trasy i prędkości statku.
Poprawka 441
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20 a (nowy)
(20a)  Przejście z powodzeniem na żeglugę bezemisyjną wymaga zintegrowanego podejścia i sprzyjających warunków umożliwiających stymulowanie innowacyjności zarówno w przypadku statków, jak i portów. Takie sprzyjające otoczenie obejmuje inwestycje publiczne i prywatne w badania naukowe i innowacje, środki technologiczne i operacyjne na rzecz efektywności energetycznej statków i portów oraz wprowadzenie zrównoważonych paliw alternatywnych, takich jak wodór czy amoniak, które pochodzą ze źródeł odnawialnych, w tym na podstawie kontraktów na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla, a także bezemisyjnych technologii napędowych, w tym niezbędnej infrastruktury tankowania i ładowania w portach. Z dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień w odniesieniu do działalności w ramach transportu morskiego na podstawie EU ETS należy ustanowić fundusz dla oceanów, aby zwiększyć efektywność energetyczną statków, wspierać inwestycje ukierunkowane na ułatwienie dekarbonizacji transportu morskiego, w tym w odniesieniu do żeglugi morskiej bliskiego zasięgu i portów, oraz szkolić i przekwalifikowywać siłę roboczą. Ponadto na fundusz dla oceanów należy przeznaczać dochody uzyskiwane z kar nakładanych na mocy rozporządzenia (UE) ... /... [FuelEU Maritime] jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/10461a oraz art. 3gab ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Komisja powinna dopilnować, by należycie uwzględniano wspieranie innowacyjnych projektów przyczyniających się do realizacji i wdrażania rozporządzenia (UE) .../... [FuelEU Maritime], a także projektów, które mają pozytywny wpływ na różnorodność biologiczną i pomagają ograniczyć ryzyko zanieczyszczenia hałasem, zanieczyszczenia powietrza i zanieczyszczeń mórz.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
Poprawka 442
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21
(21)  Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne dla przedsiębiorstw żeglugowych, za każde przedsiębiorstwo żeglugowe powinno odpowiadać jedno państwo członkowskie. Komisja powinna opublikować wstępny wykaz przedsiębiorstw żeglugowych, które prowadziły działalność morską objętą EU ETS, określający organ administrujący w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa żeglugowego. Wykaz powinien być aktualizowany co najmniej raz na dwa lata w celu ponownego przypisania przedsiębiorstw żeglugowych do innego organu administrującego w zależności od potrzeb. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w danym państwie członkowskim organem administrującym powinno być to państwo członkowskie. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w państwie trzecim organem administrującym powinno być państwo członkowskie, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe miało największą szacunkową liczbę zawinięć do portów podczas rejsów objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE w ciągu ostatnich dwóch lat monitorowania. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w państwie trzecim, które w ciągu ostatnich dwóch lat monitorowania nie odbyły żadnego rejsu objętego zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE, organem administrującym powinno być państwo członkowskie, z którego przedsiębiorstwo żeglugowe wyruszyło w swój pierwszy rejs objęty zakresem stosowania tej dyrektywy. Komisja powinna publikować i aktualizować co dwa lata wykaz przedsiębiorstw żeglugowych objętych zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE, określając organ administrujący dla każdego przedsiębiorstwa żeglugowego. W celu zapewnienia równego traktowania przedsiębiorstw żeglugowych państwa członkowskie powinny stosować zharmonizowane zasady administrowania przedsiębiorstwami żeglugowymi, za które są odpowiedzialne, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które mają być ustanowione przez Komisję.
(21)  Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne dla przedsiębiorstw żeglugowych, za każde przedsiębiorstwo żeglugowe powinno odpowiadać jedno państwo członkowskie. Komisja powinna opublikować wstępny wykaz przedsiębiorstw żeglugowych, które prowadziły działalność morską objętą EU ETS, określający organ administrujący w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa żeglugowego. Wykaz powinien być aktualizowany regularnie i co najmniej raz do roku w celu ponownego przypisania przedsiębiorstw żeglugowych do innego organu administrującego w zależności od potrzeb. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w danym państwie członkowskim organem administrującym powinno być to państwo członkowskie. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w państwie trzecim organem administrującym powinno być państwo członkowskie, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe miało największą szacunkową liczbę zawinięć do portów podczas rejsów objętych zakresem dyrektywy 2003/87/WE w ciągu ostatnich dwóch lat monitorowania. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych w państwie trzecim, które w ciągu ostatnich dwóch lat monitorowania nie odbyły żadnego rejsu objętego zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE, organem administrującym powinno być państwo członkowskie, z którego przedsiębiorstwo żeglugowe wyruszyło w swój pierwszy rejs objęty zakresem stosowania tej dyrektywy. Komisja powinna publikować i aktualizować co roku wykaz przedsiębiorstw żeglugowych objętych zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE, określając organ administrujący dla każdego przedsiębiorstwa żeglugowego. W celu zapewnienia równego traktowania przedsiębiorstw żeglugowych państwa członkowskie powinny stosować zharmonizowane zasady administrowania przedsiębiorstwami żeglugowymi, za które są odpowiedzialne, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które mają być ustanowione przez Komisję.
Poprawka 443
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 24
(24)  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) lub inna właściwa organizacja, w oparciu o doświadczenia z realizacji podobnych zadań związanych z ochroną środowiska, powinna w stosownych przypadkach i zgodnie ze swoim mandatem wspierać Komisję i organy administrujące w zakresie wdrażania dyrektywy 2003/87/WE. Dzięki swojemu doświadczeniu we wdrażaniu rozporządzenia (UE) 2015/757 i swoim narzędziom informatycznym EMSA mogłaby pomagać organom administrującym, zwłaszcza w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji powstających w wyniku działalności morskiej objętej zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, ułatwiając wymianę informacji lub opracowując wytyczne i kryteria.
(24)  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) lub inna właściwa organizacja, w oparciu o doświadczenia z realizacji podobnych zadań związanych z ochroną środowiska, powinna w stosownych przypadkach i zgodnie ze swoim mandatem wspierać Komisję i organy administrujące w zakresie wdrażania dyrektywy 2003/87/WE. Dzięki swojemu doświadczeniu we wdrażaniu rozporządzenia (UE) 2015/757 i swoim narzędziom informatycznym EMSA powinna pomagać organom administrującym, zwłaszcza w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji powstających w wyniku działalności morskiej objętej zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, ułatwiając wymianę informacji lub opracowując wytyczne i kryteria.
Poprawka 444
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 26
(26)  Osiągnięcie unijnego celu polegającego na redukcji emisji do 2030 r. będzie wymagało redukcji emisji w sektorach objętych systemem EU ETS o 61 % w porównaniu z 2005 r. Należy zmniejszyć ogólnounijną liczbę uprawnień w ramach EU ETS, aby stworzyć niezbędny długoterminowy sygnał cenowy dotyczący emisji dwutlenku węgla i doprowadzić do takiego stopnia obniżenia emisyjności. W tym celu należy zwiększyć współczynnik liniowy redukcji, uwzględniając również włączenie emisji z transportu morskiego. Ta ostatnia wartość powinna pochodzić z emisji z działalności w zakresie transportu morskiego zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/757 za lata 2018 i 2019 w Unii, skorygowanych, począwszy od roku 2021, o współczynnik liniowy redukcji.
(26)  Osiągnięcie unijnego celu polegającego na redukcji emisji do 2030 r. przy jednoczesnym dążeniu do osiągnięcia celu porozumienia paryskiego dotyczącego ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5 °C będzie wymagało znacznej redukcji emisji w sektorach objętych systemem EU ETS. Należy stopniowo zmniejszyć ogólnounijną liczbę uprawnień w ramach EU ETS, aby stworzyć niezbędny długoterminowy sygnał cenowy dotyczący emisji dwutlenku węgla i doprowadzić do takiego stopnia obniżenia emisyjności. W tym celu należy zwiększyć roczny współczynnik redukcji, uwzględniając również włączenie emisji z transportu morskiego. Ta ostatnia wartość powinna pochodzić z emisji z działalności w zakresie transportu morskiego zgłoszonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/757 za lata 2018 i 2019 w Unii, skorygowanych, począwszy od roku 2021, o współczynnik liniowy redukcji.
Poprawka 445
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 27
(27)  Mając na uwadze, że niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do okresu wdrażania, który rozpoczął się już 1 stycznia 2021 r., ze względu na przewidywalność, efektywność środowiskową i prostotę, bardziej stroma liniowa ścieżka redukcji w ramach EU ETS powinna być linią prostą w latach 2021–2030, tak aby osiągnąć redukcję emisji w ramach EU ETS o 61 % do 2030 r., co stanowi właściwy etap pośredni na drodze do osiągnięcia neutralności klimatycznej całej gospodarki Unii w 2050 r. Jako że zwiększony współczynnik liniowy redukcji może być stosowany dopiero od roku następującego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, jednorazowa redukcja liczby uprawnień powinna zmniejszyć całkowitą liczbę uprawnień, tak aby była ona zgodna z poziomem rocznej redukcji dokonywanej od 2021 r.
(27)  Mając na uwadze, że niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywę 2003/87/WE w odniesieniu do okresu wdrażania, który rozpoczął się już 1 stycznia 2021 r., ze względu na przewidywalność, efektywność środowiskową i prostotę, bardziej stroma ścieżka redukcji w ramach EU ETS powinna wyznaczać wyraźny kierunek ku osiągnięciu celu porozumienia paryskiego oraz neutralności klimatycznej całej gospodarki Unii najpóźniej w  2050 r. Jako że zwiększony współczynnik redukcji może być stosowany dopiero od roku następującego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, jednorazowa redukcja liczby uprawnień powinna zmniejszyć całkowitą liczbę uprawnień, tak aby była ona zgodna z poziomem rocznej redukcji dokonywanej od 2021 r.
Poprawka 446
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28
(28)  Osiągnięcie ambitniejszych celów klimatycznych będzie wymagało przeznaczenia na transformację klimatyczną znacznych środków publicznych w UE, a także z budżetów krajowych. Aby uzupełnić i pokryć znaczne wydatki na działania związane z klimatem w budżecie UE, wszystkie dochody z aukcji nieprzypisane do budżetu Unii powinny być wykorzystywane na cele związane z klimatem. Obejmuje to wykorzystanie wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w gospodarstwach domowych o niższych i średnich dochodach poprzez zmniejszenie podatków zakłócających. Ponadto, aby zaradzić efektom dystrybucyjnym i społecznym skutkom transformacji w państwach członkowskich o niskich dochodach, należy wykorzystać dodatkową ilość 2,5 % ogólnounijnej liczby uprawnień od [rok wejścia w życie dyrektywy] do 2030 r. na finansowanie transformacji energetycznej państw członkowskich, w których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca jest niższy niż 65 % średniej unijnej w latach 2016–2018, za pośrednictwem funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d dyrektywy 2003/87/WE.
(28)  Osiągnięcie ambitniejszych celów klimatycznych będzie wymagało przeznaczenia na transformację klimatyczną znacznych środków publicznych i prywatnych w UE, a także z budżetów krajowych. Aby uzupełnić i pokryć znaczne wydatki na działania związane z klimatem w budżecie UE, wszystkie dochody z aukcji nieprzypisane do budżetu Unii w postaci zasobów własnych powinny być wykorzystywane na cele związane z klimatem przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwej transformacji i integralności środowiskowej podejmowanych działań. Obejmuje to wykorzystanie wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w gospodarstwach domowych o niższych i średnich dochodach poprzez zmniejszenie podatków zakłócających. Aby zapewnić przestrzeganie przepisów i kontrolę publiczną, państwa członkowskie powinny przyjąć plany ex ante dotyczące sposobu, w jaki zamierzają wykorzystać dochody z EU ETS zgodnie ze swoimi celami w zakresie klimatu i energii, oraz powinny co roku składać sprawozdania z wykorzystania dochodów z aukcji zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/19991a. Ponadto, aby zaradzić efektom dystrybucyjnym i społecznym skutkom transformacji na najbardziej dotkniętych nimi obszarach, należy wykorzystać dodatkową ilość 2,5 % ogólnounijnej liczby uprawnień od [rok wejścia w życie dyrektywy] do 2030 r. na finansowanie transformacji energetycznej państw członkowskich, w których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca jest niższy niż 65 % średniej unijnej w latach 2016–2018, za pośrednictwem funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d dyrektywy 2003/87/WE.
_________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).
Poprawka 447
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 a (nowy)
(28a)  Od 2013 r. producenci energii elektrycznej są zobowiązani do zakupu wszystkich uprawnień, jakich potrzebują do produkcji energii elektrycznej. Niektóre państwa członkowskie zachowały jednak opcję dalszego zapewniania przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień na modernizację sektora energetycznego w okresach 2013–2020 i 2021–2030. W okresie 2021–2030 opcją tą będą dysponowały tylko trzy państwa członkowskie. W swoim sprawozdaniu specjalnym nr 18/2020 zatytułowanym „Unijny system handlu uprawnieniami do emisji – przydziały bezpłatnych uprawnień wymagały lepszego ukierunkowania” Europejski Trybunał Obrachunkowy stwierdził jednak, że przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień nie przyczynił się do ograniczenia intensywności emisji dwutlenku węgla w sektorze energetycznym w krajach kwalifikujących się do takich przydziałów bezpłatnych uprawnień w okresie 2013–2020. Biorąc pod uwagę potrzebę szybkiego obniżenia emisyjności, w szczególności w sektorze energetycznym, oraz ograniczoną skuteczność tego przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień, opcja przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień na modernizację sektora energetycznego nie wydaje się już odpowiednia dla swojego celu. W związku z tym opcja ta nie powinna być już dostępna, a wszelkie uprawnienia wynikające z jej zastosowania, które nie zostały przydzielone operatorom w danych państwach członkowskich do 31 grudnia 2023 r., powinny zostać dodane do łącznej liczby uprawnień, które dane państwo członkowskie otrzymuje na potrzeby sprzedaży na aukcji, lub powinny zostać wykorzystane do wsparcia inwestycji w ramach funduszu modernizacyjnego.
Poprawka 448
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 b (nowy)
(28b)  Dokładnie określoną część dochodów ze sprzedaży na aukcji w ramach zreformowanego i rozszerzonego EU ETS należy wykorzystać jako zasoby własne do finansowania budżetu Unii jako dochód ogólny, zgodnie z prawnie wiążącym porozumieniem międzyinstytucjonalnym z 16 grudnia 2020 r. w sprawie współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych1a, które zawiera harmonogram wprowadzania koszyka nowych zasobów własnych, w tym między innymi zasobów własnych opartych na EU ETS i mechanizmie dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM) oraz pierwszym filarze porozumienia OECD/G20. Zgodnie z tym porozumieniem takie nowe zasoby własne mają zostać wprowadzone do 1 stycznia 2023 r. Nowe zasoby własne połączyłyby budżet Unii z priorytetami politycznymi Unii, takimi jak Europejski Zielony Ład i wkład Unii w sprawiedliwe opodatkowanie, a tym samym wniosą wartość dodaną i przyczynią się do realizacji celów w zakresie uwzględniania kwestii klimatu, spłaty zadłużenia w ramach NextGenerationEU oraz odporności budżetu Unii w odniesieniu do jego funkcjonowania jako narzędzia inwestycji i gwarancji, które są zgodne z zasadą „nie czyń poważnych szkód” i podstawowymi wartościami zapisanymi w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.
__________________
1a Dz.U. L 433 I z 22.12.2020, s. 28.
Poprawka 449
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 c (nowy)
(28c)  Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/20531a Unia ma prawny obowiązek spłaty wszystkich zobowiązań powstałych z tytułu nadzwyczajnego i tymczasowego uprawnienia do zaciągania pożyczek finansowych w ramach NextGenerationEU najpóźniej do 31 grudnia 2058 r. W związku z tym, aby dotrzymać prawnie wiążącego porozumienia międzyinstytucjonalnego i harmonogramu wprowadzania koszyka nowych zasobów własnych przeznaczonych na spłatę długu Unii, część dochodów z ETS powinna wpływać do budżetu Unii, aby pomóc w pokryciu kosztów pożyczek, jak zapisano w [decyzji Rady (UE, Euratom) .../... zmieniającej decyzję (UE, Euratom) 2020/2053 w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej], i zapobiec znacznym ubytkom w budżecie UE, które zagroziłyby programom Unii w przyszłych wieloletnich ramach finansowych.
_______________
1a Decyzja Rady (UE, Euratom) 2020/2053 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej oraz uchylająca decyzję 2014/335/UE, Euratom (Dz.U. L 424 z 15.12.2020, s. 1).
Poprawka 450
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28 d (nowy)
(28d)  Znaczne kwoty dochodów generowanych przez wzmocniony EU ETS, które państwa członkowskie zatrzymują, z wyjątkiem części przypisanej do budżetu Unii, powinny zostać wykorzystane na cele związane z transformacją klimatyczną. Szerszy zakres stosowania i bardziej zróżnicowany wachlarz interwencji nie powinny jednak być ze szkodą dla jedności, skuteczności, integralności i demokratycznej kontroli budżetu Unii.
Poprawka 451
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 29
(29)  Należy ustanowić dalsze zachęty do redukcji emisji gazów cieplarnianych poprzez stosowanie technik racjonalnych pod względem kosztów. W tym celu przydział bezpłatnych uprawnień do emisji dla instalacji stacjonarnych od 2026 r. powinien być uzależniony od inwestycji w techniki służące zwiększeniu efektywności energetycznej i redukcji emisji. Skoncentrowanie się na większych użytkownikach energii doprowadziłoby do znacznego zmniejszenia obciążeń dla przedsiębiorstw o niższym zużyciu energii, które mogą należeć do małych i średnich przedsiębiorstw lub mikroprzedsiębiorstw. [Odniesienie zostanie potwierdzone w zmienionej dyrektywie w sprawie efektywności energetycznej]. Należy odpowiednio dostosować właściwe akty delegowane.
(29)  Należy ustanowić dalsze zachęty do redukcji emisji gazów cieplarnianych poprzez stosowanie technik racjonalnych pod względem kosztów. W tym celu należy wprowadzić system bonus-malus w celu określenia wielkości przydziału bezpłatnych uprawnień. W przypadku instalacji, z których emisje gazów cieplarnianych przekraczają odpowiednie wartości wskaźników referencyjnych, wielkość przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2026 r. powinna być różna, w zależności od wdrażania należycie ustanowionego planu dekarbonizacji. I odwrotnie, instalacje, z których emisje gazów cieplarnianych są niższe od odpowiednich wskaźników referencyjnych, powinny otrzymywać zachęty w formie dodatkowego przydziału bezpłatnych uprawnień.
Poprawka 676
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 30
(30)  Mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM), ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […./..]51, stanowi rozwiązanie alternatywne dla przydziału bezpłatnych uprawnień w celu przeciwdziałania ryzyku ucieczki emisji gazów cieplarnianych. W zakresie, w jakim sektory i podsektory są objęte tym środkiem, nie powinny one otrzymywać przydziału bezpłatnych uprawnień. Aby umożliwić producentom, importerom i handlowcom dostosowanie się do nowego systemu, potrzebne jest jednak przejściowe stopniowe znoszenie bezpłatnych uprawnień. Zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień powinno zostać wdrożone poprzez zastosowanie współczynnika do przydziału bezpłatnych uprawnień dla sektorów CBAM, wraz ze stopniowym wprowadzaniem CBAM. Odsetek ten (współczynnik CBAM) powinien wynosić 100 % w okresie przejściowym między wejściem w życie [rozporządzenia w sprawie CBAM] a 2025 r., 90 % w 2026 r. i powinien być zmniejszany o 10 punktów procentowych każdego roku aż do osiągnięcia 0 %, tym samym eliminując przydział bezpłatnych uprawnień w dziesiątym roku. Należy odpowiednio dostosować właściwe akty delegowane dotyczące przydziału bezpłatnych uprawnień dla sektorów i podsektorów objętych CBAM. Bezpłatne uprawnienia, które nie są już przyznawane sektorom CBAM w oparciu o to obliczenie (zapotrzebowanie CBAM), muszą zostać sprzedane na aukcji, a dochody z tego tytułu trafią do funduszu innowacyjnego w celu wspierania innowacji w zakresie technologii niskoemisyjnych, wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla („CCU”), wychwytywania i składowania dwutlenku węgla („CCS”), energii odnawialnej i magazynowania energii, w sposób przyczyniający się do łagodzenia zmiany klimatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na projekty w sektorach CBAM. Aby zachować proporcję przydziału bezpłatnych uprawnień dostępnych dla sektorów innych niż CBAM, ostateczna liczba do odliczenia od przydziału bezpłatnych uprawnień i do sprzedania na aukcji powinna zostać obliczona na podstawie proporcji, jaką stanowi zapotrzebowanie CBAM w odniesieniu do potrzeb wszystkich sektorów otrzymujących przydział bezpłatnych uprawnień.
(30)  Mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM), ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […./..]51, ma służyć stopniowemu oferowaniu rozwiązania alternatywnego dla przydziału bezpłatnych uprawnień w celu przeciwdziałania ryzyku ucieczki emisji gazów cieplarnianych bez osłabiania konkurencyjności Unii. W zakresie, w jakim sektory i podsektory są objęte tym środkiem, nie powinny one otrzymywać przydziału bezpłatnych uprawnień. Aby umożliwić producentom, importerom i handlowcom dostosowanie się do nowego systemu, potrzebne jest jednak przejściowe stopniowe znoszenie bezpłatnych uprawnień. Zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień powinno zostać wdrożone poprzez zastosowanie współczynnika do przydziału bezpłatnych uprawnień dla sektorów CBAM, wraz ze stopniowym wprowadzaniem CBAM. Odsetek ten (współczynnik CBAM) powinien wynosić 100 % w okresie przejściowym między wejściem w życie [rozporządzenia w sprawie CBAM] a końcem 2026 r. i zależeć od zastosowania art. 36 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenia w sprawie CBAM], powinien być zmniejszony o 7 punktów procentowych w 2027 r., 9 punktów procentowych w 2028 r., 15 punktów procentowych w 2029 r., 19 punktów procentowych w 2030 r., 25 punktów procentowych w 2031 r. i 25 punktów procentowych w 2032 r., tym samym eliminując przydział bezpłatnych uprawnień do 2032 r. Aby chronić konkurencyjność eksportu unijnego, na wytwarzanie w Unii produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia [CBAM] nadal powinno się przydzielać bezpłatne uprawnienia, pod warunkiem że produkty te są wytwarzane do celów wywozu do państw trzecich bez mechanizmów ustalania opłat za emisje gazów cieplarnianych podobnych do EU ETS. Do dnia [rok przed końcem okresu przejściowego określonego w rozporządzeniu [CBAM]] Komisja powinna przedstawić sprawozdanie zawierające ocenę wpływu EU ETS i CBAM na wytwarzanie w Unii produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia [CBAM], które są wytwarzane do celów wywozu do państw trzecich, oraz na rozwój globalnych emisji, a także ocenę zgodności odstępstwa dotyczącego wywozu z zasadami WTO, oceniając w szczególności potencjalne mechanizmy dostosowania wywozu dla instalacji należących do 10 % najbardziej wydajnych instalacji w świetle zgodności z zasadami WTO lub wszelkie inne wnioski, które Komisja uzna za stosowne, oraz powinna, w stosownych przypadkach, przedłożyć wniosek w sprawie wszelkich odpowiednich i zgodnych z zasadami WTO przepisów i środków, które zrównają koszty emisji CO2 z różnymi systemami cenowymi tych państw trzecich. Należy odpowiednio dostosować właściwe akty delegowane dotyczące przydziału bezpłatnych uprawnień dla sektorów i podsektorów objętych CBAM. Bezpłatne uprawnienia, które nie są już przyznawane sektorom CBAM w oparciu o to obliczenie (zapotrzebowanie CBAM), muszą zostać sprzedane na aukcji, a dochody z tego tytułu trafią do funduszu innowacyjnego w celu wspierania innowacji w zakresie technologii niskoemisyjnych, wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla („CCU”), wychwytywania i składowania dwutlenku węgla („CCS”), energii odnawialnej i magazynowania energii, w sposób przyczyniający się do łagodzenia zmiany klimatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na projekty w sektorach CBAM. Aby zachować proporcję przydziału bezpłatnych uprawnień dostępnych dla sektorów innych niż CBAM, ostateczna liczba do odliczenia od przydziału bezpłatnych uprawnień i do sprzedania na aukcji powinna zostać obliczona na podstawie proporcji, jaką stanowi zapotrzebowanie CBAM w odniesieniu do potrzeb wszystkich sektorów otrzymujących przydział bezpłatnych uprawnień.
_________________
_________________
51 [wpisać pełne odniesienie do Dz. U.]
51 [wpisać pełne odniesienie do Dz. U.]
Poprawka 454
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 30 a (nowy)
(30a)  Mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM) jest mechanizmem, który przeciwdziała ryzyku ucieczki emisji przez zastosowanie jednolitej opłaty od emisji wbudowanych w produkty wprowadzane na obszar celny Unii. Ważne jest także monitorowanie ryzyka zastępowania na światowym rynku dóbr produkowanych w Unii i przeznaczonych do wywozu do państw trzecich towarami o większej intensywności emisji, a także zapobieganie i przeciwdziałanie takiemu ryzyku. Dlatego też Komisja powinna stale monitorować i oceniać skuteczność mechanizmu CBAM w świetle ryzyka ucieczki emisji na rynkach eksportowych, w tym rozwoju unijnych wywozów w sektorach CBAM oraz zmian w przepływach handlowych i emisjach wbudowanych tych produktów na światowym rynku. W przypadku wykrycia ucieczki emisji Komisja powinna w stosownych przypadkach przedstawić wniosek ustawodawczy, aby przeciwdziałać ryzyku ucieczki emisji na rynkach eksportowych w sposób zgodny z zasadami WTO. Ponadto Unia powinna aktywnie dążyć do utworzenia międzynarodowego „klubu węglowego” i stale angażować się we współpracę międzynarodową w kontekście wprowadzenia mechanizmów ustalania opłat za emisję dwutlenku węgla. Sukces europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla ma kluczowe znaczenie z perspektywy globalnej, ponieważ zachęci większą liczbę państw do wprowadzenia opartych na zasadach rynkowych opłat za emisję gazów cieplarnianych. Komisja powinna dokładniej przeanalizować, jak można ustanowić powiązania z innymi rynkami uprawnień do emisji dwutlenku węgla, przy jednoczesnym zapewnieniu osiągnięcia unijnego celu klimatycznego dla całej gospodarki.
Poprawka 455
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 31
(31)  W celu lepszego odzwierciedlenia postępu technologicznego i dostosowania odpowiednich wartości wskaźników referencyjnych do właściwego okresu przydziału uprawnień, przy jednoczesnym zapewnieniu zachęt do redukcji emisji i właściwym wynagradzaniu innowacji, należy zwiększyć maksymalną korektę wartości wskaźników referencyjnych z 1,6 % do 2,5 % rocznie. Jeśli chodzi o okres 2026–2030, wartości wskaźników referencyjnych należy zatem dostosować w zakresie od 4 % do 50 % w porównaniu z wartością mającą zastosowanie w okresie 2013–2020.
(31)  W celu lepszego odzwierciedlenia postępu technologicznego i dostosowania odpowiednich wartości wskaźników referencyjnych do właściwego okresu przydziału uprawnień, przy jednoczesnym zapewnieniu zachęt do redukcji emisji i właściwym wynagradzaniu innowacji, należy zwiększyć maksymalną korektę wartości wskaźników referencyjnych z 1,6 % do 2,5 % rocznie. Jeśli chodzi o okres 2026–2030, wartości wskaźników referencyjnych należy zatem dostosować w zakresie od 8 % do 50 % w porównaniu z wartością mającą zastosowanie w okresie 2013–2020. Dostosowane wartości wskaźników należy opublikować, gdy tylko pojawią się niezbędne informacje, i nie później niż ... [sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej], tak aby te wartości referencyjne mogły zacząć obowiązywać od 2026 r.
Poprawka 456
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 31 a (nowy)
(31a)  Istotne koszty pośrednie wynikające z tego, że koszty emisji gazów cieplarnianych przekładają się na ceny energii elektrycznej, powodują ryzyko ucieczki emisji do niektórych sektorów. Aby ograniczyć to ryzyko, państwa członkowskie powinny przyjąć środki finansowe na rzecz rekompensaty kosztów pośrednich. Środki te powinny być zgodne z zasadami pomocy państwa i nie powinny powodować niepotrzebnych zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym.
Poprawka 457
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 32
(32)  Kompleksowe podejście do innowacji ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu. Na poziomie UE niezbędne wysiłki w zakresie badań i innowacji są wspierane m.in. poprzez program „Horyzont Europa”, który obejmuje znaczne finansowanie i nowe instrumenty dla sektorów objętych ETS. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby krajowe przepisy transponujące nie utrudniały innowacji i były neutralne technologicznie.
(32)  Kompleksowe podejście do innowacji ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu. Na poziomie UE niezbędne wysiłki w zakresie badań i innowacji są wspierane m.in. poprzez program „Horyzont Europa”, który obejmuje znaczne finansowanie i nowe instrumenty dla sektorów objętych ETS. W związku z tym fundusz inwestycji klimatycznych powinien dążyć do synergii z programem „Horyzont Europa”, a w stosownych przypadkach także z innymi unijnymi programami finansowania. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby krajowe przepisy transponujące nie utrudniały innowacji, ułatwiały stosowanie innowacyjnych wyników naukowych w praktyce i były neutralne technologicznie, natomiast Komisja powinna zapewnić dostępność i skuteczność niezbędnej pomocy technicznej i doradczej.
Poprawka 458
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 32 a (nowy)
(32a)  Aby osiągnąć neutralność klimatyczną najpóźniej do 2050 r. zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/1119, Unia musi wyeliminować istotną lukę inwestycyjną, o której mowa w komunikacie Komisji z 6 lipca 2021 r. pt. „Strategia dotycząca finansowania transformacji w stronę gospodarki zrównoważonej”. Aby osiągnąć cel obniżania emisyjności, potrzebne są przełomowe innowacje, zwiększanie skali już istniejących odpowiednich technologii i certyfikowane naturalne usuwanie dwutlenku węgla. Aby wspierać wielopoziomowe obniżanie emisyjności w całej gospodarce w Unii, fundusz innowacyjny, którego nazwę należy zmienić na fundusz inwestycji klimatycznych, powinien uwzględniać wszystkie te trzy filary.
Poprawka 459
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33
(33)  Zakres funduszu innowacyjnego, o którym mowa w art. 10a ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE, należy rozszerzyć w celu zapewnienia wsparcia dla innowacji w zakresie technologii i procesów niskoemisyjnych, które dotyczą zużycia paliw w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego. Ponadto fundusz innowacyjny powinien służyć wspieraniu inwestycji służących obniżeniu emisyjności sektora transportu morskiego, w tym inwestycjizrównoważone paliwa alternatywne, takie jak wodór i amoniak, które są produkowane ze źródeł odnawialnych, a takżebezemisyjne technologie napędowe, takie jak technologie wiatrowe. Biorąc pod uwagę, że dochody uzyskane z kar nałożonych na mocy rozporządzenia xxxx/xxxx [FuelEU Maritime]19 przeznacza się na fundusz innowacyjny jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego, Komisja powinna zapewnić, aby należycie uwzględniono wsparcie dla innowacyjnych projektów mających na celu przyspieszenie rozwoju oraz stosowania paliw odnawialnych i niskoemisyjnych w sektorze morskim, jak określono w art. 21 ust. 1 rozporządzenia xxxx/xxxx [FuelEU Maritime]. Aby zapewnić dostępność wystarczającego finansowania dla innowacji w tym rozszerzonym zakresie, fundusz innowacyjny należy uzupełnić o 50 mln uprawnień, pochodzących częściowo z uprawnień, które w przeciwnym razie mogłyby zostać sprzedane na aukcji, a częściowo z uprawnień, które w przeciwnym razie mogłyby zostać przydzielone bezpłatnie, zgodnie z obecną proporcją finansowania funduszu innowacyjnego z każdego źródła.
(33)  Zakres funduszu inwestycji klimatycznych, o którym mowa w art. 10a ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE, należy rozszerzyć w celu zapewnienia wsparcia dla instalacji opartych na technologiach nieprzełomowych w procesach przemysłowych, które wiążą się z ogromnym potencjałem w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych, ale nie są jeszcze gotowe do wprowadzenia na rynek, a także innowacjizakresie technologii i procesów niskoemisyjnych, które dotyczą zużycia paliwsektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego, z uwzględnieniem transportu zbiorowego. Powinna istnieć także możliwość wykorzystania funduszu inwestycji klimatycznych do wspierania przełomowych technologii innowacyjnych w sektorze gospodarowania odpadami. Aby zapewnić dostępność wystarczającego finansowania dla innowacji w tym rozszerzonym zakresie, fundusz inwestycji klimatycznych należy uzupełnić o 50 mln uprawnień, pochodzących częściowo z uprawnień, które w przeciwnym razie mogłyby zostać sprzedane na aukcji, a częściowo z uprawnień, które w przeciwnym razie mogłyby zostać przydzielone bezpłatnie, zgodnie z obecną proporcją finansowania funduszu inwestycji klimatycznych z każdego źródła. Aby możliwie najprędzej zapewnić wsparcie dla innowacji w zakresie technologii transformacyjnych, Komisja powinna zagwarantować, że część finansowania udostępnianego z funduszu inwestycji klimatycznych zostanie skoncentrowana na pierwszych latach wdrażania niniejszej dyrektywy.
__________________
19 [dodać odniesienie do rozporządzenia FuelEU Maritime].
Poprawka 460
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33 a (nowy)
(33a)  Przyspieszenie wprowadzania na rynek krajowych zrównoważonych odnawialnych źródeł energii odgrywa ważną rolę w unijnym planie osiągnięcia niezależności od rosyjskich paliw kopalnych na długo przed rokiem 2030. Ponadto dostępność dużych ilości zrównoważonej energii odnawialnej jest niezbędna, aby zredukować emisję gazów cieplarnianych w procesach przemysłowych i w całej gospodarce. Konieczne jest znaczne zwiększenie unijnego celu w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na 2030 r. oraz względnych wkładów krajowych. Co najmniej 12 % uprawnień udostępnionych funduszowi inwestycji klimatycznych należy zatem wykorzystać na dalszy rozwój i stosowanie zrównoważonych odnawialnych źródeł energii w Unii, zgodnie z zasadą „efektywność energetyczna przede wszystkim”. Priorytetowo należy potraktować rozwój lokalnej produkcji własnej, magazynowania i współdzielenia, w szczególności za pośrednictwem społeczności energetycznych działających w zakresie energii ze źródeł odnawialnych.
Poprawka 461
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 33 b (nowy)
(33b)  Wspierając projekty za pomocą finansowania publicznego, fundusz inwestycji klimatycznych zapewniałby przedsiębiorstwom istotne korzyści umożliwiające rozwijanie produktów lub usług. W ramach projektów finansowanych z funduszu inwestycji klimatycznych należy zatem dzielić się wiedzą z innymi odpowiednimi przedsięwzięciami, a także z naukowcami działającymi w Unii, którzy są taką wiedzą w sposób zasadny zainteresowani.
Poprawka 462
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 35
(35)  Kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla są ważnym elementem służącym zapoczątkowaniu redukcji emisji w przemyśle, oferując możliwość zagwarantowania inwestorom dokonującym inwestycji w innowacyjne technologie przyjazne dla klimatu ceny, która wynagradza redukcje emisji CO2 powyżej cen wynikających z obecnych poziomów cen w EU ETS. Należy rozszerzyć zakres środków, które mogą otrzymać wsparcie z funduszu innowacyjnego, aby zapewnić wsparcie projektom poprzez przetargi konkurencyjne z zachowaniem konkurencji cenowej, takie jak kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla. Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących konkretnych zasad w odniesieniu do tego rodzaju wsparcia.
(35)  Kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla są ważnym elementem służącym zapoczątkowaniu redukcji emisji w przemyśle przez upowszechnienie nowych technologii, oferując możliwość zagwarantowania inwestorom dokonującym inwestycji w innowacyjne technologie przyjazne dla klimatu ceny, która wynagradza redukcje emisji CO2 powyżej cen wynikających z obecnych poziomów cen w EU ETS. Należy rozszerzyć zakres środków, które mogą otrzymać wsparcie z funduszu inwestycji klimatycznych, aby zapewnić wsparcie projektom poprzez technologicznie neutralne przetargi z zachowaniem konkurencji cenowej, takie jak kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla, oraz poszanowanie zasady równowagi geograficznej. Kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla byłyby ważnym mechanizmem wsparcia rozwoju technologii obniżania emisyjności, takich jak CCS i CCU, oraz optymalizacji wykorzystania dostępnych zasobów. Kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla oferowałyby również pewność podmiotom inwestującym w technologie, takie jak technologie wychwytywania dwutlenku węgla. Komisja powinna przeprowadzić ocenę skutków dotyczącą w szczególności różnych opcji udzielenia wsparcia w drodze przetargu konkurencyjnego, w tym poziomów przyznanego finansowania. W oparciu o wyniki tej oceny Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących konkretnych zasad w odniesieniu do tego rodzaju wsparcia.
Poprawka 463
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 38
(38)  Zakres funduszu modernizacyjnego należy dostosować do najnowszych unijnych celów w zakresie klimatu poprzez wprowadzenie wymogu, aby inwestycje były zgodne z celami Europejskiego Zielonego Ładu i rozporządzeniem (UE) 2021/1119, oraz poprzez wyeliminowanie wsparcia dla wszelkich inwestycji związanych z wykorzystaniem paliw kopalnych. Ponadto część funduszu modernizacyjnego, którą należy przeznaczyć na inwestycje priorytetowe, należy zwiększyć do 80 %; efektywność energetyczną należy traktować jako obszar priorytetowy po stronie popytu, a wsparcie gospodarstw domowych w celu rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego, w tym w regionach wiejskich i oddalonych, należy uwzględnić w zakresie inwestycji priorytetowych.
(38)  Zakres funduszu modernizacyjnego należy dostosować do najnowszych unijnych celów w zakresie klimatu poprzez wprowadzenie wymogu, aby inwestycje były zgodne z celami Europejskiego Zielonego Ładu i rozporządzeniem (UE) 2021/1119, oraz poprzez wyeliminowanie wsparcia dla wszelkich inwestycji związanych z wykorzystaniem paliw kopalnych. Wsparcie z funduszu modernizacyjnego należy przyznawać wyłącznie państwom członkowskim, które przyjęły prawnie wiążące cele w zakresie osiągnięcia neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a także środki na rzecz stopniowego wycofywania wszystkich paliw kopalnych w ramach czasowych zgodnych z celami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. Aby zagwarantować efektywne wykorzystanie funduszy unijnych, dostęp do funduszu modernizacyjnego powinien być również uzależniony od poszanowania praworządności. Ponadto część funduszu modernizacyjnego, którą należy przeznaczyć na inwestycje priorytetowe, należy zwiększyć do 100 %; efektywność energetyczną należy traktować jako obszar priorytetowy po stronie popytu, a wsparcie gospodarstw domowych w celu rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego, w tym w regionach wiejskich i oddalonych, należy uwzględnić w zakresie inwestycji priorytetowych.
Poprawka 464
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 38 a (nowy)
(38a)  Wraz ze wzrostem cen w ramach EU ETS znacznie wzrosły dochody państw członkowskich i UE w ramach tego systemu. Aby uznać wkład dochodów z EU ETS w transformację unijnego przemysłu oraz udzielić wsparcia osobom szczególnie wrażliwym w Unii w celu umożliwienia im przejścia na alternatywy przyjazne dla środowiska, należy wprowadzić etykietę EU ETS. Państwa członkowskie i Komisja powinny zadbać o to, aby finansowanie było jednoznacznie oznakowane jako pochodzące z dochodów z EU ETS, a to przez uwidacznianie odpowiedniej etykiety w przypadku wszystkich projektów i działań wspieranych na szczeblu krajowym lub z unijnych środków finansowych.
Poprawka 465
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 39
(39)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/206621 ustanawia zasady monitorowania emisji z biomasy, które są zgodne z zasadami wykorzystywania biomasy określonymi w przepisach Unii dotyczących energii odnawialnej. Ze względu na fakt, że w związku z ostatnimi przepisami ustanowionymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/200122 prawodawstwo staje się coraz bardziej szczegółowe w kwestii kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biomasy, przyznanie uprawnień wykonawczych w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE należy wyraźnie rozszerzyć na przyjęcie koniecznych korekt w odniesieniu do stosowania w EU ETS kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biomasy, w tym biopaliw, biopłynów oraz paliw z biomasy. Ponadto Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów wykonawczych, aby określić, w jaki sposób ujmować składowanie emisji z koszyków biomasy o współczynniku zero oraz biomasy, która nie pochodzi ze źródeł o współczynniku zero.
(39)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/206621 ustanawia zasady monitorowania emisji z biomasy, które są zgodne z zasadami wykorzystywania biomasy określonymi w przepisach Unii dotyczących energii odnawialnej. Ze względu na fakt, że w związku z ostatnimi przepisami ustanowionymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/200122 prawodawstwo staje się coraz bardziej szczegółowe w kwestii kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biomasy, przyznanie uprawnień wykonawczych w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE należy wyraźnie rozszerzyć na przyjęcie koniecznych korekt w odniesieniu do stosowania w EU ETS kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biomasy, w tym biopaliw, biopłynów oraz paliw z biomasy. Ponadto Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, aby określić, w jaki sposób ujmować składowanie emisji z koszyków biomasy o współczynniku zero oraz biomasy, która nie pochodzi ze źródeł o współczynniku zero.
__________________
__________________
21 Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (Dz.U. L 334 z 31.12.2018, s. 1).
21 Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (Dz.U. L 334 z 31.12.2018, s. 1).
22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82).”;
22 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82).”;
Poprawka 466
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 40
(40)  Odnawialne ciekłe i gazowe paliwa pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe mogą odegrać istotną rolę w redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorach, których emisyjność trudno zmniejszyć. W przypadkach, gdy pochodzące z recyklingu paliwo węglowe i odnawialne ciekłe i gazowe paliwa pochodzenia niebiologicznego produkuje się z wychwyconego dwutlenku węgla w ramach działalności objętej niniejszą dyrektywą, emisje te należy ujmować w ramach tej działalności. celu zapewnienia, aby stosowanie odnawialnych paliw pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych przyczyniało się do redukcji emisji gazów cieplarnianych i uniknięcia podwójnego liczenia w odniesieniu do paliw, które przyczyniają się do tej redukcji, należy wyraźnie rozszerzyć określone w art. 14 ust. 1 uprawnienia do przyjmowania przez Komisję aktów wykonawczych ustanawiających konieczne korekty dotyczące sposobu ujmowania ewentualnego uwalniania się dwutlenku węgla oraz unikania podwójnego liczenia, aby zapewnić wprowadzenie odpowiednich zachęt, uwzględniając również sposób traktowania tych paliw zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/2001.
(40)  Odnawialne ciekłe i gazowe paliwa pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzące z recyklingu paliwa węglowe mogą odegrać istotną rolę w redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorach, których emisyjność trudno zmniejszyć. W celu zapewnienia, aby stosowanie odnawialnych paliw pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych przyczyniało się do redukcji emisji gazów cieplarnianych i uniknięcia podwójnego liczenia w odniesieniu do paliw, które przyczyniają się do tej redukcji, należy wyraźnie rozszerzyć określone w art. 14 ust. 1 uprawnienia do przyjmowania przez Komisję aktów delegowanych ustanawiających konieczne korekty dotyczące sposobu ujmowania ewentualnego uwalniania się dwutlenku węgla, co zagwarantuje, że żadne emisje nie zostaną pominięte, w tym również jeżeli takie paliwa będą produkowane z wychwyconego dwutlenku węgla poza Unią oraz konsumowane w ramach działalności objętej niniejszą dyrektywą, przy jednoczesnym uniknięciu podwójnego liczenia i zadbaniu o wprowadzenie odpowiednich zachęt do wychwytywania emisji i przy uwzględnieniu również sposobu traktowania tych paliw zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/2001.
Poprawka 467
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 42
(42)  Wyłączenie z EU ETS instalacji wykorzystujących wyłącznie biomasę doprowadziło do sytuacji, w których instalacje opalane w dużej części biomasą uzyskują nieoczekiwane zyski poprzez otrzymywanie bezpłatnych uprawnień w dużym stopniu przewyższających rzeczywiste emisje. W związku z tym należy wprowadzić wartość progową dla spalania biomasy przy współczynniku zero, powyżej której instalacje ulegałyby wyłączeniu z EU ETS. Wartość progowa 95 % jest zgodna z parametrem niepewności określonym w art. 2 pkt 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33123.
skreśla się
__________________
23 Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 59 z 27.2.2019, s. 8).
Poprawka 468
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 42 a (nowy)
(42a)  Wzrost cen energii rodzi poważne obawy wśród obywateli, w szczególności rodzin o niskich dochodach, oraz wśród przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP. Głównym powodem wzrostu cen energii jest nasza zależność od paliw kopalnych. Pakiet „Gotowi na 55” powinien uwzględnić takie zależności i dążyć do ich zmniejszenia, w tym poprzez usprawnienie systemu EU ETS. Wzmocnienie integralności i przejrzystości rynku również może się przyczynić do ograniczenia wahań cen rynkowych w ramach EU ETS.
Poprawka 469
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 42 b (nowy)
(42b)  W dniu 28 marca 2022 r. Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) opublikował sprawozdanie końcowe dotyczące uprawnień do emisji i powiązanych instrumentów pochodnych. W stosownych przypadkach Komisja powinna jak najszybciej przedstawić wniosek ustawodawczy, aby podjąć działania następcze w związku z zawartymi w tym sprawozdaniu zaleceniami na rzecz poprawy poziomu przejrzystości, monitorowania i sprawozdawczości na temat europejskich rynków uprawnień do emisji oraz powiązanych rynków instrumentów pochodnych. Aby w sposób ciągły monitorować integralność i przejrzystość rynku, unikać przekazywania informacji wprowadzających w błąd oraz kierować ewentualnymi szybkimi działaniami, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych powinien jednak regularnie publikować sprawozdania na temat integralności i przejrzystości tych rynków, a w stosownych przypadkach wydawać dodatkowe zalecenia dotyczące ukierunkowanych usprawnień. ESMA powinien zwłaszcza badać funkcjonowanie rynków w kontekście wahań i zmian cen, funkcjonowanie aukcji i operacje handlowe na rynkach, płynność i wolumeny obrotu oraz kategorie i zachowania handlowe uczestników rynku. Ukierunkowane usprawnienia mogłyby obejmować na przykład środki mające na celu poprawę informacji dostępnych uczestnikom rynku i ogółowi społeczeństwa na temat funkcjonowania rynków uprawnień do emisji i powiązanych rynków instrumentów pochodnych, poprawę sprawozdawczości regulacyjnej i monitorowania rynku na rynkach uprawnień do emisji i powiązanych rynkach instrumentów pochodnych, w tym poprzez publiczne udostępnianie poszczególnych transakcji, nałożenie na każdego uczestnika rynku wymogu publicznego ujawniania posiadanych udziałów i pozycji w podziale na motywy i horyzonty, sprzyjanie zapobieganiu nadużyciom na rynku i ich wykrywaniu oraz pomoc w utrzymywaniu uporządkowanych rynków uprawnień do emisji i powiązanych rynków instrumentów pochodnych, na przykład poprzez zmienne kary oparte na średniej cenie aukcyjnej z poprzedniego roku, wstrzymanie uprawnień, dostosowywanie liczby kolejnych aukcji lub kombinację tych elementów. Komisja powinna ocenić zalecenia ESMA w terminie sześciu miesięcy od opublikowania sprawozdania ESMA oraz w stosownych przypadkach przedstawić wniosek ustawodawczy w celu uwzględnienia tych zaleceń.
Poprawka 470
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 42 c (nowy)
(42c)   Nieoczekiwane lub gwałtowne wahania rynkowe lub nadmierne szoki cenowe na unijnym rynku dwutlenku węgla, na przykład w wyniku nagłych zmian w zachowaniach rynkowych lub w wyniku nadmiernych spekulacji, negatywnie wpływają na przewidywalność rynku i stabilny klimat inwestycyjny, który ma zasadnicze znaczenie dla planowania obniżania emisyjności i inwestycji w innowacje. W związku z tym środki obowiązujące w przypadku nadmiernych fluktuacji cen powinny zostać wzmocnione w przemyślany sposób, aby usprawnić ocenę nieuzasadnionych zmian cen i reakcję na nie. Takie ukierunkowane usprawnienia powinny gwarantować nieprzerwane odpowiednie funkcjonowanie rynku dwutlenku węgla, w tym rolę pośredników i podmiotów finansowych w zapewnianiu płynności rynku i dostępu do rynku dla spełniających wymogi podmiotów, w szczególności MŚP, a jednocześnie zaradzić problemowi nieoczekiwanych lub gwałtownych wahań lub szoków cenowych niezwiązanych z zasadniczymi cechami rynku.
Poprawka 471
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 43 a (nowy)
(43a)  W celu zapewnienia równych warunków działania i wyeliminowania wszelkich pozostałych luk między istniejącym EU ETS a nowym systemem handlu uprawnieniami do emisji ten nowy system powinien obejmować także inne paliwa dopuszczone do konsumpcji, takie jak paliwa stosowane do ogrzewania przemysłowego w ramach działalności nieujętej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, a zarazem unikać podwójnego liczenia lub korygować przypadki podwójnego liczenia. Ponadto takie podejście ułatwiłoby wdrażanie, monitorowanie, sprawozdawczość i weryfikację w ramach nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji dla podmiotów objętych regulacją.
Poprawka 472
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 44
(44)  Aby ustanowić właściwe ramy wdrażania i zapewnić rozsądne ramy czasowe pozwalające osiągnąć cel do 2030 r., handel uprawnieniami do emisji w tych dwóch nowych sektorach należy rozpocząć w 2025 r. W pierwszym roku od podmiotów objętych regulacją należy wymagać posiadania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych oraz raportowania swoich emisji w latach 20242025. Wydawanie uprawnień i obowiązki w zakresie zgodności dla tych podmiotów powinny obowiązywać od 2026 r. Taki przebieg umożliwi rozpoczęcie handlu uprawnieniami do emisji w tych sektorach w sposób uporządkowany i skuteczny. Umożliwiłoby to również wdrożenie środków finansowania unijnego oraz środków państw członkowskich, aby zapewnić sprawiedliwe społecznie rozpoczęcie handlu uprawnieniami do emisji w tych dwóch sektorach w celu zmniejszenia wpływu ceny emisji dwutlenku węgla na gospodarstwa domowe i użytkowników transportu znajdujących się w trudnej sytuacji.
(44)  Aby ustanowić właściwe ramy wdrażania i zapewnić rozsądne ramy czasowe pozwalające osiągnąć cel do 2030 r., handel uprawnieniami do emisji w tych nowych sektorach należy rozpocząć w 2025 r. W pierwszym roku od podmiotów objętych regulacją należy wymagać posiadania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych oraz raportowania swoich emisji w latach 20232024. Wydawanie uprawnień i obowiązki w zakresie zgodności dla tych podmiotów powinny obowiązywać od 2025 r. w odniesieniu do paliw dopuszczonych do konsumpcji w zastosowaniach komercyjnych oraz innych paliw, takich jak do ogrzewania przemysłowego nieujętego w obecnym systemie EU ETS. Z zastrzeżeniem przeprowadzenia oceny do dnia 1 stycznia 2026 r. i jeżeli warunki będą właściwe, Komisja powinna dążyć do rozszerzenia tego zakresu na paliwa dopuszczone do konsumpcji w prywatnym transporcie drogowym oraz do ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych od dnia 1 stycznia 2029 r., a w stosownych przypadkach powinna przedstawić w tym celu ukierunkowany przegląd. Taki przebieg umożliwi rozpoczęcie handlu uprawnieniami do emisji w tych sektorach w sposób uporządkowany i skuteczny. Umożliwiłoby to również wdrożenie środków finansowania unijnego oraz środków państw członkowskich, aby zapewnić sprawiedliwe społecznie rozpoczęcie handlu uprawnieniami do emisji w tych dwóch sektorach w celu zmniejszenia wpływu ceny emisji dwutlenku węgla na gospodarstwa domowe i użytkowników transportu znajdujących się w trudnej sytuacji.
Poprawka 473
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 46
(46)  Podmioty objęte regulacją w tych dwóch nowych sektorach oraz punkt regulacyjny należy określić zgodnie z systemem podatku akcyzowego przewidzianym w dyrektywie Rady (UE) 2020/26225, wraz z koniecznymi dostosowaniami, ponieważ na podstawie tej dyrektywy ustanowiono już solidny system kontroli w odniesieniu do wszystkich ilości paliw dopuszczonych do konsumpcji do celów płatności podatków akcyzowych. Użytkownicy końcowi paliw w tych sektorach nie powinni podlegać obowiązkom przewidzianym w dyrektywie 2003/87/WE.
(46)  Podmioty objęte regulacją w tych nowych sektorach oraz punkt regulacyjny należy określić zgodnie z systemem podatku akcyzowego przewidzianym w dyrektywie Rady (UE) 2020/26225, wraz z koniecznymi dostosowaniami, ponieważ na podstawie tej dyrektywy ustanowiono już solidny system kontroli w odniesieniu do wszystkich ilości paliw dopuszczonych do konsumpcji do celów płatności podatków akcyzowych. Użytkownicy końcowi paliw w tych sektorach nie powinni podlegać obowiązkom przewidzianym w dyrektywie 2003/87/WE.
_________________
_________________
25 Dyrektywa Rady (UE) 2020/262 z dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiająca ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (Dz.U. L 58 z 27.2.2020, s. 4).
25 Dyrektywa Rady (UE) 2020/262 z dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiająca ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego (Dz.U. L 58 z 27.2.2020, s. 4).
Poprawka 474
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 47
(47)  Podmioty objęte regulacją, których dotyczy zakres systemu handlu uprawnieniami do emisji w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego, powinny obowiązywać podobne warunki dotyczące zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych co operatorów instalacji stacjonarnych. Należy ustanowić zasady dotyczące wniosków o zezwolenia, warunków wydawania zezwoleń, treści oraz przeglądu, a także wszelkich zmian związanych z podmiotem objętym regulacją. Aby wprowadzanie nowego systemu przebiegło w zorganizowany sposób, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby podmioty objęte regulacją, których dotyczy zakres nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji, posiadały ważne zezwolenie w momencie wprowadzania systemu w 2025 r.
(47)  Podmioty objęte regulacją, których dotyczy zakres systemu handlu uprawnieniami do emisji w nowych sektorach, powinny obowiązywać podobne warunki dotyczące zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych co operatorów instalacji stacjonarnych. Należy ustanowić zasady dotyczące wniosków o zezwolenia, warunków wydawania zezwoleń, treści oraz przeglądu, a także wszelkich zmian związanych z podmiotem objętym regulacją. Aby wprowadzanie nowego systemu przebiegło w zorganizowany sposób, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby podmioty objęte regulacją, których dotyczy zakres nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji, posiadały ważne zezwolenie w momencie wprowadzania systemu w 2024 r.
Poprawka 475
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 48
(48)  Całkowitą liczbę uprawnień dla nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji należy określać zgodnie ze ścieżką liniową, aby osiągnąć cel redukcji emisji na 2030 r., biorąc pod uwagę efektywny kosztowo wkład sektora budowlanego i sektora transportu drogowego na poziomie 43 % redukcji emisji do 2030 r. w porównaniu z 2005 r. Całkowitą liczbę uprawnień należy określić po raz pierwszy w 2026 r., na podstawie ścieżki rozpoczynającej się w 2024 r. od dopuszczalnych wartości emisji w 2024 r. (1 109 304 000 CO2/t), obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/84226 na podstawie emisji odniesienia dla tych sektorów w latach 2016–2018. W związku z tym współczynnik liniowy redukcji należy określić na poziomie 5,15 %. Od 2028 r. całkowitą liczbę uprawnień należy określać na podstawie średniego poziomu emisji objętych sprawozdaniem za lata 2024, 2025 oraz 2026 i zmniejszać o tę samą bezwzględną roczną wartość redukcji ustaloną od 2024 r., co odpowiada współczynnikowi liniowemu redukcji na poziomie 5,43 % w stosunku do porównywalnej wartości wyżej określonej ścieżki w 2025 r. Jeśli emisje te znacznie przewyższają tę wartość ścieżki i jeśli ta rozbieżność nie wynika z niewielkich różnic w metodach pomiaru emisji, współczynnik liniowy redukcji należy dostosować, aby osiągnąć wymaganą redukcję emisji w 2030 r.
(48)  Całkowitą liczbę uprawnień dla nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji należy określać zgodnie ze ścieżką liniową, aby osiągnąć cel redukcji emisji na 2030 r., biorąc pod uwagę efektywny kosztowo wkład sektora budowlanego i sektora transportu drogowego na poziomie 43 % redukcji emisji do 2030 r. w porównaniu z 2005 r. Całkowitą liczbę uprawnień należy określić po raz pierwszy w 2025 r., na podstawie ścieżki rozpoczynającej się w 2024 r. od dopuszczalnych wartości emisji w 2024 r. (1 109 304 000 CO2/t), obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/84226 na podstawie emisji odniesienia dla tych sektorów w latach 2016–2018. W związku z tym współczynnik liniowy redukcji należy określić na poziomie 5,15 %. Od 2028 r. całkowitą liczbę uprawnień należy określać na podstawie średniego poziomu emisji objętych sprawozdaniem za lata 2024, 2025 oraz 2026 i zmniejszać o tę samą bezwzględną roczną wartość redukcji ustaloną od 2024 r., co odpowiada współczynnikowi liniowemu redukcji na poziomie 5,43 % w stosunku do porównywalnej wartości wyżej określonej ścieżki w 2025 r. Jeśli emisje te znacznie przewyższają tę wartość ścieżki i jeśli ta rozbieżność nie wynika z niewielkich różnic w metodach pomiaru emisji, współczynnik liniowy redukcji należy dostosować, aby osiągnąć wymaganą redukcję emisji w 2030 r.
__________________
__________________
26 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).
26 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).
Poprawka 476
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 50
(50)  W celu zapewnienia płynnego rozpoczęcia handlu uprawnieniami do emisji w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego oraz biorąc pod uwagę konieczność wcześniejszego zabezpieczenia lub zakupienia przez podmioty objęte regulacją uprawnień, aby zmniejszyć ich cenę oraz ryzyko utraty płynności, na początku należy prowadzić na aukcji sprzedaż większej liczby uprawnień. W 2026 r. wolumen uprawnień sprzedawanych na aukcji powinien być zatem o 30 % wyższy niż całkowita liczba uprawnień na 2026 r. Liczba ta byłaby wystarczająca, aby zapewnić płynność zarówno w przypadku obniżenia poziomu emisji zgodnie z potrzebami w zakresie redukcji emisji, jak i w przypadku, gdy redukcje emisji będą następowały jedynie stopniowo. Szczegółowe zasady dotyczące tej koncentracji wolumenu uprawnień na wstępie ustanowione zostaną w akcie delegowanym dotyczącym sprzedaży na aukcji przyjętym na podstawie art. 10 ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE.
(50)  W celu zapewnienia płynnego rozpoczęcia handlu uprawnieniami do emisji w nowych sektorach oraz biorąc pod uwagę konieczność wcześniejszego zabezpieczenia lub zakupienia przez podmioty objęte regulacją uprawnień, aby zmniejszyć ich cenę oraz ryzyko utraty płynności, na początku należy prowadzić na aukcji sprzedaż większej liczby uprawnień. W 2025 r. wolumen uprawnień sprzedawanych na aukcji powinien być zatem o 30 % wyższy niż całkowita liczba uprawnień na 2025 r. Liczba ta byłaby wystarczająca, aby zapewnić płynność zarówno w przypadku obniżenia poziomu emisji zgodnie z potrzebami w zakresie redukcji emisji, jak i w przypadku, gdy redukcje emisji będą następowały jedynie stopniowo. Szczegółowe zasady dotyczące tej koncentracji wolumenu uprawnień na wstępie ustanowione zostaną w akcie delegowanym dotyczącym sprzedaży na aukcji przyjętym na podstawie art. 10 ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE.
Poprawka 477
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 52
(52)  Wprowadzeniu ceny emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu drogowego i sektorze budowlanym powinny towarzyszyć skuteczne rekompensaty społeczne, szczególnie w świetle już istniejących poziomów ubóstwa energetycznego. W 2018 r. około 34 mln Europejczyków poinformowało o niemożliwości odpowiedniego ogrzania swoich domów, a w przeprowadzonym w 2019 r. w całej UE badaniu 6,9 % mieszkańców Unii odpowiedziało, że nie jest w stanie ogrzać swoich domów w wystarczającym stopniu27. Aby osiągnąć skuteczne rekompensaty społeczne i dystrybucyjne, od państw członkowskich należy wymagać, aby wydawały dochody z aukcji na cele związane z klimatem i energią, które już określono dla obowiązującego systemu handlu uprawnieniami do emisji, ale również dla środków dodanych specjalnie w celu rozwiązania problemów związanych z nowymi sektorami – transportu drogowego i budowlanym, w tym związanych ze środkami z dziedziny polityki zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE28. Dochody z aukcji należy wykorzystać na działania ukierunkowane na społeczne aspekty handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do tych nowych sektorów, ze szczególnym naciskiem na gospodarstwa domowe znajdujące się w trudnej sytuacji, mikroprzedsiębiorstwa oraz użytkowników transportu. W ten sposób nowy Społeczny Fundusz Klimatyczny zapewni specjalne finansowanie państwom członkowskim, aby wesprzeć obywateli Unii, którzy najbardziej ucierpieli wskutek ubóstwa energetycznego lub związanego z mobilnością lub narażonych na ryzyko doświadczenia tego rodzaju ubóstwa. Fundusz ten będzie wspierać uczciwość i solidarność pomiędzy państwami członkowskimi i wewnątrz nich, zmniejszając jednocześnie ryzyko ubóstwa energetycznego i związanego z mobilnością w okresie tego przejścia. Będzie się on opierał na obowiązujących mechanizmach solidarności i je uzupełniał. Zasoby tego nowego funduszu będą zasadniczo odpowiadały 25 % oczekiwanych dochodów z nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji w okresie 2026–2032 i zostaną wdrożone na podstawie społecznych planów w dziedzinie klimatu, które państwa członkowskie powinny przedstawić zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20.../nn29. Ponadto każde państwo członkowskie powinno wykorzystywać swoje dochody z aukcji między innymi do finansowania części kosztów wynikających z ich społecznych planów w dziedzinie klimatu.
(52)  Wprowadzeniu ceny emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu drogowego i sektorze budowlanym powinny towarzyszyć skuteczne rekompensaty społeczne, szczególnie w świetle już istniejących poziomów ubóstwa energetycznego. W 2018 r. około 34 mln Europejczyków poinformowało o niemożliwości odpowiedniego ogrzania swoich domów, a w przeprowadzonym w 2019 r. w całej UE badaniu 6,9 % mieszkańców Unii odpowiedziało, że nie jest w stanie ogrzać swoich domów w wystarczającym stopniu27. Aby osiągnąć skuteczne rekompensaty społeczne i dystrybucyjne, od państw członkowskich należy wymagać, aby wydawały dochody z aukcji na cele związane z klimatem i energią, które już określono dla obowiązującego systemu handlu uprawnieniami do emisji, ale również dla środków dodanych specjalnie w celu rozwiązania problemów związanych z nowymi sektorami – transportu drogowego i budowlanym, w tym związanych ze środkami z dziedziny polityki zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE28. Dochody z aukcji należy wykorzystać na działania ukierunkowane na społeczne aspekty handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do tych nowych sektorów, ze szczególnym naciskiem na gospodarstwa domowe znajdujące się w trudnej sytuacji, mikroprzedsiębiorstwa oraz użytkowników transportu. W ten sposób nowy Społeczny Fundusz Klimatyczny zapewni specjalne finansowanie państwom członkowskim, aby wesprzeć obywateli Unii, którzy najbardziej ucierpieli wskutek ubóstwa energetycznego lub związanego z mobilnością lub narażonych na ryzyko doświadczenia tego rodzaju ubóstwa. Społeczny Fundusz Klimatyczny powinien stanowić integralną część budżetu Unii, aby zachować jedność budżetu i spójność ze strategiami politycznymi Unii oraz zapewnić skuteczną kontrolę ze strony władzy budżetowej, w skład której wchodzą Parlament Europejski i Rada. Fundusz ten będzie wspierać uczciwość i solidarność pomiędzy państwami członkowskimi i wewnątrz nich, zmniejszając jednocześnie ryzyko ubóstwa energetycznego i związanego z mobilnością w okresie tego przejścia. Będzie się on opierał na obowiązujących mechanizmach solidarności i je uzupełniał. Zasoby tego nowego funduszu będą zasadniczo odpowiadały 25 % oczekiwanych dochodów z nowego systemu handlu uprawnieniami do emisji w okresie 2026–2032 i zostaną wdrożone na podstawie społecznych planów w dziedzinie klimatu, które państwa członkowskie powinny przedstawić zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20.../nn29. Zaprogramowany w budżecie Unii podstawowy przydział powinien być corocznie zwiększany o dodatkową kwotę w przypadku wzrostu ceny emisji dwutlenku węgla o wyższy poziom niż początkowo zakładano, ponieważ taki wzrost zwiększałby obciążenie gospodarstw domowych i użytkowników ruchu znajdujących się w trudnej sytuacji. Aby odpowiednio i sprawiedliwie złagodzić wpływ wzrostu cen uprawnień do emisji dwutlenku węgla na osoby w najtrudniejszej sytuacji, takie coroczne zwiększenie środków należy uwzględnić w wieloletnich ramach finansowych za pomocą automatycznego dostosowania pułapu działu 3 i pułapu płatności do wahań cen emisji dwutlenku węgla oraz należy przewidzieć mechanizm tego dostosowania w rozporządzeniu w sprawie wieloletnich ram finansowych zgodnie z art. 312 TFUE. Ponadto każde państwo członkowskie powinno wykorzystywać swoje dochody z aukcji między innymi do finansowania części kosztów wynikających z ich społecznych planów w dziedzinie klimatu.
__________________
__________________
27 Dane z 2018 r. Eurostat, SILC [ilc_mdes01].
27 Dane z 2018 r. Eurostat, SILC [ilc_mdes01].
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
29 [Dodać odniesienie do rozporządzenia ustanawiającego Społeczny Fundusz Klimatyczny].
29 [Dodać odniesienie do rozporządzenia ustanawiającego Społeczny Fundusz Klimatyczny].
Poprawka 478
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 52 a (nowy)
(52a)  Jako że sektor transportu jest obecnie jedynym sektorem, w którym nie nastąpiła żadna redukcja emisji gazów cieplarnianych, wymagany jest istotny poziom inwestycji w opcje zrównoważonego transportu, aby osiągnąć cele klimatyczne Unii i wspierać przesunięcie międzygałęziowe w kierunku przyjaznych dla środowiska form transportu. Dlatego też co najmniej 10 % oczekiwanych dochodów ze zwiększonego handlu emisjami w związku z rozszerzeniem zakresu EU ETS i wprowadzeniem nowego EU ETS dla ogrzewania, transportu i innych paliw zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym 10 % krajowych dochodów przeznaczanych przez państwa członkowskie oraz 10 % dochodów z funduszu inwestycji klimatycznych należy przeznaczyć na dalszy rozwój transportu publicznego, w szczególności przyjaznych dla środowiska systemów połączeń kolejowych i autobusowych.
Poprawka 479
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 52 b (nowy)
(52b)  Aby osiągnąć większą spójność i wydajność w zarządzaniu unijnymi funduszami i zasobami oraz w ich wykorzystywaniu, Komisja powinna przeprowadzić ocenę i w stosownych przypadkach przedstawić wniosek ustawodawczy w celu włączenia funduszu inwestycji klimatycznych i funduszu modernizacyjnego do budżetu Unii, przy czym wniosek ten mógłby zostać przedłożony wraz z wnioskami dotyczącymi kolejnych wieloletnich ram finansowych.
Poprawka 480
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 54
(54)  Innowacje i rozwój nowych technologii niskoemisyjnych w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego są kluczowe dla zapewnienia opłacalnego wkładu tych sektorów w oczekiwane redukcje emisji. Z tego względu 150 mln uprawnień pochodzących z handlu uprawnieniami do emisji w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego należy również udostępnić funduszowi innowacyjnemu unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji w celu stymulowania opłacalnych redukcji emisji.
(54)  150 mln uprawnień pochodzących z handlu uprawnieniami do emisji w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego należy również udostępnić Społecznemu Funduszowi Klimatycznemu, aby wspierać środki społeczne w dziedzinie klimatu.
Poprawka 481
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 55
(55)  Podmioty objęte regulacją, które obejmuje system handlu uprawnieniami do emisji w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego, powinny umarzać uprawnienia w odniesieniu do swoich zweryfikowanych emisji odpowiadające ilości paliw, które dopuściły do konsumpcji . Po raz pierwszy uprawnienia dla zweryfikowanych emisji powinny umorzyć w 2026 r. Aby zminimalizować obciążenie administracyjne, szereg zasad mających zastosowanie do obowiązującego systemu handlu uprawnieniami do emisji dla instalacji stacjonarnych i lotnictwa należy po wprowadzeniu koniecznych dostosowań zastosować do handlu uprawnieniami do emisji dla sektora budowlanego i sektora transportu drogowego. Obejmuje to w szczególności zasady dotyczące przekazywania, umarzania i anulowania uprawnień, a także zasady dotyczące ważności uprawnień, kar, właściwych organów oraz obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich.
(55)  Podmioty objęte regulacją, które obejmuje nowy system handlu uprawnieniami do emisji, powinny umarzać uprawnienia w odniesieniu do swoich zweryfikowanych emisji odpowiadające ilości paliw, które dopuściły do konsumpcji. Po raz pierwszy uprawnienia dla zweryfikowanych emisji powinny umorzyć w 2025 r. Aby zminimalizować obciążenie administracyjne, szereg zasad mających zastosowanie do obowiązującego systemu handlu uprawnieniami do emisji dla instalacji stacjonarnych i lotnictwa należy po wprowadzeniu koniecznych dostosowań zastosować do nowego handlu uprawnieniami do emisji. Obejmuje to w szczególności zasady dotyczące przekazywania, umarzania i anulowania uprawnień, a także zasady dotyczące ważności uprawnień, kar, właściwych organów oraz obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich.
Poprawka 482
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 59 a (nowy)
(59a)   Aby osiągnąć cele określone w niniejszej dyrektywie i innych przepisach Unii, w szczególności cele określone w rozporządzeniu (UE) 2021/1119, podczas realizacji strategii politycznych Unia i jej państwa członkowskie powinny korzystać z najnowszych dowodów naukowych. W związku z tym podczas wdrażania niniejszej dyrektywy należy uwzględnić opinię Europejskiego Naukowego Komitetu Doradczego ds. Zmiany Klimatu. Ponadto Europejski Naukowy Komitet Doradczy ds. Zmiany Klimatu powinien móc z własnej inicjatywy udzielać porad naukowych związanych z niniejszą dyrektywą, aby zapewnić dostosowanie polityk do celów rozporządzenia (UE) 2021/1119 i porozumienia paryskiego.
Poprawka 483
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 59 b (nowy)
(59b)   Aby zapewnić wizję długoterminową, Komisja – przy wsparciu Europejskiego Naukowego Komitetu Doradczego ds. Zmiany Klimatu – powinna przygotować orientacyjne plany działań objętych załącznikiem I do niniejszej dyrektywy z myślą o osiągnięciu unijnego celu neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a następnie o dążeniu do ujemnego poziomu emisji zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119. Plany działania należy przygotować w przejrzysty sposób, w ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami, np. osobami fizycznymi, społeczeństwem obywatelskim, partnerami społecznymi, środowiskiem akademickim, przemysłem i podmiotami kształtującymi politykę. Plany działania są niezbędnym narzędziem zapewnienia zainteresowanym stronom długotrwałego wglądu i stabilności oraz określenia wspólnych interesów, możliwych niespójności i konfliktów w kształtowaniu polityki. Plany działania należy aktualizować co pięć lat, aby uwzględniać najnowsze odkrycia naukowe, w ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami.
Poprawka 484
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 61
(61)  Sprawnie funkcjonujący, zreformowany system EU ETS zawierający instrument stabilności rynkowej ma kluczowe znaczenie do osiągnięcia przez Unię uzgodnionego celu na rok 2030 oraz wypełnienia zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego. Celem rezerwy stabilności rynkowej jest zaradzenie brakowi równowagi między podażą uprawnień a popytem na nie na rynku. Art. 3 decyzji (UE) 2015/1814 stanowi, że przegląd rezerwy należy przeprowadzić w terminie trzech lat od rozpoczęcia funkcjonowania rezerwy, zwracając szczególną uwagę na wartość procentową służącą określeniu liczby uprawnień, które mają być umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej, wysokość progu łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu (TNAC) i liczbę uprawnień, które mają być uwolnione z rezerwy.
(61)  Sprawnie funkcjonujący, zreformowany system EU ETS zawierający instrument stabilności rynkowej ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia przez Unię uzgodnionego celu na rok 2030, celu neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a następnie dążenia do ujemnych emisji, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119, oraz wypełnienia zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego. Celem rezerwy stabilności rynkowej jest zaradzenie brakowi równowagi między podażą uprawnień a popytem na nie na rynku. Art. 3 decyzji (UE) 2015/1814 stanowi, że przegląd rezerwy należy przeprowadzić w terminie trzech lat od rozpoczęcia funkcjonowania rezerwy, zwracając szczególną uwagę na wartość procentową służącą określeniu liczby uprawnień, które mają być umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej, wysokość progu łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu (TNAC) i liczbę uprawnień, które mają być uwolnione z rezerwy.
Poprawka 485
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 62
(62)  Uwzględniając potrzebę wysłania silniejszego sygnału inwestycyjnego w odniesieniu do redukcji emisji w sposób efektywny pod względem kosztów oraz mając na uwadze wzmocnienie EU ETS, należy zmienić decyzję (UE) 2015/1814, tak aby zwiększyć wartość procentową służącą określaniu liczby uprawnień, które mają być każdego roku umieszczane w rezerwie stabilności rynkowej. Ponadto w przypadku niższych poziomów TNAC pobór powinien być równy różnicy między TNAC a progiem, który określa pobór uprawnień. Pozwoliłoby to zapobiec znacznej niepewności w liczbie uprawnień sprzedawanych na aukcji, która pojawia się w przypadku, gdy TNAC jest zbliżona do progu, i jednocześnie zapewnia, aby nadwyżka osiągała przepustowość wolumenu, w ramach którego rynek uprawnień do emisji dwutlenku węgla uznaje się za działający w sposób zrównoważony.
(62)  Uwzględniając potrzebę wysłania silniejszego sygnału inwestycyjnego w odniesieniu do redukcji emisji w sposób efektywny pod względem kosztów oraz mając na uwadze wzmocnienie EU ETS, należy zmienić decyzję (UE) 2015/1814, tak aby zwiększyć wartość procentową służącą określaniu liczby uprawnień, które mają być każdego roku umieszczane w rezerwie stabilności rynkowej. Ponadto w przypadku niższych poziomów TNAC pobór powinien być równy różnicy między TNAC a progiem, który określa pobór uprawnień. Pozwoliłoby to zapobiec znacznej niepewności w liczbie uprawnień sprzedawanych na aukcji, która pojawia się w przypadku, gdy TNAC jest zbliżona do progu, i jednocześnie zapewnia, aby nadwyżka osiągała przepustowość wolumenu, w ramach którego rynek uprawnień do emisji dwutlenku węgla uznaje się za działający w sposób zrównoważony. Takiego dostosowania należy dokonać bez obniżania poziomu ambicji w porównaniu z obecną rezerwą stabilności rynkowej.
Poprawka 486
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 66 a (nowy)
(66a)  Aby zapewnić przewidywalność dla operatorów oraz zapobiec zniechęcaniu podmiotów osiągających najlepsze wyniki i innowatorów wskutek dodatkowych i nieprzewidywanych kosztów, kluczowe znaczenie ma unikanie stosowania jednorodnego międzysektorowego współczynnika korygującego wobec podmiotów osiągających najlepsze wyniki.
Poprawka 487
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 67
(67)  Konieczna jest zmiana rozporządzenia (UE) 2015/757, aby uwzględnić włączenie sektora transportu morskiego do EU ETS. Należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (UE) 2015/757, aby zobowiązać przedsiębiorstwa do raportowania zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa oraz przedkładania do zatwierdzenia swoich zweryfikowanych planów monitorowania i zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa odpowiedzialnemu organowi administrującemu. Ponadto Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu zmiany metod monitorowania emisji CO2 oraz przepisów dotyczących monitorowania, a także wszelkich innych istotnych informacji określonych w rozporządzeniu (UE) 2015/757, w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania EU ETS na szczeblu administracyjnym oraz uzupełnienia rozporządzenia (UE) 2015/757 o przepisy dotyczące zatwierdzania planów monitorowania i ich zmiany przez organy administrujące, o przepisy dotyczące monitorowania, raportowania i przekazywania zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa, a także o przepisy dotyczące weryfikacji zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa oraz wydawania sprawozdania z weryfikacji w odniesieniu do zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa. Dane, w odniesieniu do których przeprowadza się monitorowanie, raportowanie i weryfikację na podstawie rozporządzenia (UE) 2015/757, można również wykorzystywać w celu zapewnienia zgodności z innymi przepisami prawa Unii wymagającymi monitorowania, raportowania i weryfikacji tych samych informacji dotyczących statków.
(67)  Konieczna jest zmiana rozporządzenia (UE) 2015/757, aby uwzględnić włączenie sektora transportu morskiego do EU ETS. Należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (UE) 2015/757, aby zobowiązać przedsiębiorstwa do raportowania zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa oraz przedkładania do zatwierdzenia swoich zweryfikowanych planów monitorowania i zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa odpowiedzialnemu organowi administrującemu. Ponadto Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu zmiany metod monitorowania emisji CO2, CH4 i N2O oraz przepisów dotyczących monitorowania, a także wszelkich innych istotnych informacji określonych w rozporządzeniu (UE) 2015/757, w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania EU ETS na szczeblu administracyjnym oraz uzupełnienia rozporządzenia (UE) 2015/757 o przepisy dotyczące zatwierdzania planów monitorowania i ich zmiany przez organy administrujące, o przepisy dotyczące monitorowania, raportowania i przekazywania zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa, a także o przepisy dotyczące weryfikacji zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa oraz wydawania sprawozdania z weryfikacji w odniesieniu do zagregowanych danych dotyczących emisji na poziomie przedsiębiorstwa. Dane, w odniesieniu do których przeprowadza się monitorowanie, raportowanie i weryfikację na podstawie rozporządzenia (UE) 2015/757, można również wykorzystywać w celu zapewnienia zgodności z innymi przepisami prawa Unii wymagającymi monitorowania, raportowania i weryfikacji tych samych informacji dotyczących statków.
Poprawka 488
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 67 a (nowy)
(67a)   Oprócz skutecznego ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych w oparciu o dobrze funkcjonujący system EU ETS kluczowe znaczenie dla umożliwienia szybkiej i racjonalnej pod względem kosztów redukcji emisji we wszystkich sektorach gospodarki ma przejrzystość rynku. Aby umożliwić konsumentom i wszystkim podmiotom w łańcuchu dostaw dokonywanie świadomych wyborów dotyczących emisji wbudowanych w produkty, należy opracować europejski system solidnego etykietowania produktów pod kątem śladu węglowego.
Poprawka 489
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 1 – ustęp 2
-1)   art. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Niniejsza dyrektywa przewiduje również dalszą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu.
„Niniejsza dyrektywa przewiduje również dalszą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu, do osiągnięcia unijnego celu neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a następnie dążenia do ujemnych emisji, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119*, oraz do wypełnienia zobowiązań Unii i jej państw członkowskich wynikających z porozumienia paryskiego, w sposób odzwierciedlający zasadę sprawiedliwości i zgodnie ze wspólnymi, chociaż zróżnicowanymi, zasadami odpowiedzialności i możliwościami w świetle różnych uwarunkowań krajowych.
_______________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).”;
Poprawka 490
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 2 – ustęp 1
1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do działań wymienionych w załącznikach I i III oraz do gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II. W przypadku gdy w instalacji objętej EU ETS ze względu na wykorzystywanie jednostek spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW zmienione zostają procesy produkcyjne w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i gdy nie osiąga już ona tego progu, pozostaje ona objęta EU ETS aż do upływu odpowiedniego okresu pięciu lat, o którym mowa w art. 11 ust. 1 akapit drugi, następującego po zmianie jej procesu produkcyjnego.
1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do działań wymienionych w załącznikach I i III oraz do gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II. W przypadku gdy w instalacji objętej EU ETS ze względu na wykorzystywanie jednostek spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW zmienione zostają procesy produkcyjne w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i gdy nie osiąga już ona tego progu lub nie emituje gazów cieplarnianych, operator tej instalacji może podjąć decyzję o tym, że pozostanie ona objęta EU ETS aż do upływu następnego okresu pięciu lat, o którym mowa w art. 11 ust. 1 akapit drugi, następującego po zmianie jej procesu produkcyjnego.
Do dnia 31 grudnia 2025 r. Komisja oceni możliwość włączenia instalacji o całkowitej nominalnej mocy cieplnej poniżej 20 MW do zakresu EU ETS w następnym okresie i przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w tej sprawie. W stosownym przypadku do tego sprawozdania załącza się wniosek ustawodawczy dotyczący uwzględnienia takich instalacji.
Poprawka 491
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera v a (nowa)
va)  „rejs” oznacza rejs zdefiniowany w art. 3 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757*;
_______________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55).
Poprawka 492
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera w a (nowa)
wa)   „port przeładunkowy spoza UE” oznacza port przeładunkowy w państwie sąsiadującym z UE niebędącym członkiem UE, znajdujący się w odległości mniejszej niż 300 mil morskich od portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, w którym przemieszczenie jednego rodzaju ładunku w drodze operacji przeładunkowych przekracza 60 % całkowitego ruchu tego portu;
Poprawka 493
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera w b (nowa)
wb)  „operacja przeładunku” oznacza operację, podczas której ładunek, kontener lub towar są rozładowywane ze statku do portu wyłącznie w celu ich załadunku na inny statek;
Poprawka 494
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera w c (nowa)
wc)   „port zawinięcia” oznacza port, w którym statek zatrzymuje się w celu dokonania załadunku lub rozładunku ładunku lub wprowadzenia na pokład lub wysadzenia pasażerów; w związku z tym z definicji tej wyłączone są wszelkie postoje mające na celu wyłącznie tankowanie, odebranie dostaw, wymianę załogi, wejście do suchego doku lub przeprowadzenie napraw statku lub jego wyposażenia, postoje w porcie ze względu na to, że statek potrzebuje pomocy lub jest w niebezpieczeństwie, przeładunki „burta w burtę” poza portami, postoje w porcie przeładunkowym spoza UE oraz postoje spowodowane wyłącznie koniecznością schronienia się przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi lub prowadzenia akcji poszukiwawczo-ratowniczych;
Poprawka 495
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 – litera d
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera y
y)  »paliwo« do celów rozdziału IVa oznacza każde paliwo wymienione w tabeli A i tabeli C załącznika I do dyrektywy 2003/96/WE oraz każdy inny produkt oferowany do sprzedaży jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania określone w art. 2 ust. 3 tej dyrektywy;
y)  »paliwo« do celów rozdziału IVa oznacza każde paliwo wymienione w tabeli A i tabeli C załącznika I do dyrektywy 2003/96/WE oraz każdy inny produkt przeznaczony do wykorzystania, oferowany do sprzedaży lub wykorzystywany jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania określone w art. 2 ust. 3 tej dyrektywy;
Poprawka 496
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3a (nowy)
2a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł -3a
Komisja wraz z Komitetem Wykonawczym Warszawskiego Międzynarodowego Mechanizmu Strat i Szkód oraz innymi organizacjami międzynarodowymi analizuje potencjalne środki kompensacyjne, które Unia jako całość mogłaby wdrożyć na rzecz krajów znajdujących się w trudnej sytuacji i rozwijających się, oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z tej oceny do końca 2022 r.”;
Poprawka 497
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3a – ustęp 1
Art. 3b–3f mają zastosowanie do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności lotniczej wymienionej w załączniku I. Art. 3g–3ge mają zastosowanie w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego wymienionej w załączniku I.
Art. 3b–3f mają zastosowanie do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności lotniczej wymienionej w załączniku I. Art. 3g–3geb mają zastosowanie do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego wymienionej w załączniku I i prowadzonej przez statki o pojemności brutto 5000 jednostek lub większej.
Od dnia 1 stycznia 2027 r. art. 3g–3geb mają zastosowanie do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego wymienionej w załączniku I i prowadzonej przez statki o pojemności brutto 400 jednostek lub większej. Do tego czasu Komisja przeprowadza ocenę równych warunków działania wszystkich statków oraz uniknięcia ewentualnego niepożądanego wpływu, jaki może mieć na emisje gazów cieplarnianych zastąpienie statków o pojemności brutto 5000 jednostek i większej kilkoma statkami o pojemności brutto poniżej tego progu, gdy nie zostanie on obniżony. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do tej oceny wniosek ustawodawczy zmieniający niniejszą dyrektywę.
Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja, przy wsparciu europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmiany klimatu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) 2021/1119, ocenia wpływ emisji gazów cieplarnianych innych niż CO2, CH4 i N2O oraz cząstek o współczynniku ocieplenia globalnego ze statków przybywających do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, znajdujących się w ich obrębie lub wychodzących z tych portów, jak również przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na ten temat. Sprawozdaniu temu towarzyszy w stosownych przypadkach wniosek ustawodawczy dotyczący postępowania z tymi emisjami i cząstkami.

Poprawka 498
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3g – ustęp 1
1.  Przydział uprawnień i stosowanie wymogów dotyczących umarzania w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego mają zastosowanie do pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego; pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego; stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz stu procent (100 %) emisji ze statków podczas cumowania w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego.
1.  Przydział uprawnień i stosowanie wymogów dotyczących umarzania w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego mają zastosowanie do stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz stu procent (100 %) emisji ze statków podczas cumowania w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego.
Do dnia 31 grudnia 2026 r. przydział uprawnień i stosowanie wymogów dotyczących umarzania w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego mają zastosowanie do pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego; pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.
Od 1 stycznia 2027 r. i z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w art. 3gaa przydział uprawnień i stosowanie wymogów dotyczących umarzania w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego mają zastosowanie do stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, i stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.

Poprawka 499
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3ga
Artykuł 3ga
Artykuł 3ga
Stopniowe wprowadzanie wymogów dla transportu morskiego
Wymogi dla transportu morskiego
Przedsiębiorstwa żeglugowe są zobowiązane do przekazania do umorzenia uprawnień według następującego harmonogramu:
Od dnia 1 stycznia 2024 r., a następnie każdego kolejnego roku, przedsiębiorstwa żeglugowe są zobowiązane do przekazywania do umorzenia uprawnień odpowiadających stu procentom (100 %) zweryfikowanych emisji zgłoszonych za każdy odpowiedni rok.
a)  20 % zweryfikowanych emisji zgłoszonych za 2023 r.;
b)  45 % zweryfikowanych emisji zgłoszonych za 2024 r.;
c)  70 % zweryfikowanych emisji zgłoszonych za 2025 r.;
d)  100 % zweryfikowanych emisji zgłoszonych za 2026 r. i każdy następny rok po tej dacie.
W zakresie, w jakim umarza się mniejszą liczbę uprawnień w porównaniu ze zweryfikowanymi emisjami z transportu morskiego za lata 2023, 2024 i 2025, po ustaleniu różnicy między zweryfikowanymi emisjami a umorzonymi uprawnieniami w odniesieniu do każdego roku, odpowiednią liczbę uprawnień anuluje się, a nie rozdziela w drodze sprzedaży aukcyjnej zgodnie z art. 10.
Poprawka 500
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3gaa (nowy)
Artykuł 3gaa
Odstępstwa uzależnione od podjęcia przez państwa trzecie i organizacje międzynarodowe środków w celu przeciwdziałania wpływowi transportu morskiego na klimat
1.  Komisja współpracuje z państwami trzecimi, by zawrzeć dwustronne lub wielostronne umowy w sprawie działań i środków na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego zgodnie z celem utrzymania wzrostu temperatury na świecie w granicach 1,5°C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej, tak jak przewiduje porozumienie paryskie. Komisja na bieżąco informuje Parlament Europejski i Radę o wszelkich postępach w tej sprawie.
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych, by uzupełnić niniejszą dyrektywę przez proporcjonalne ograniczenie zakresu stosowania środków unijnych przy jednoczesnym utrzymaniu w zakresie EU ETS co najmniej pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, i pięćdziesięciu procent (50 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, jeżeli:
a)  państwo trzecie posiada mechanizm ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych w celu ograniczenia i zmniejszenia emisji, który jest co najmniej równoważny z EU ETS;
b)  mechanizm ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych w celu ograniczenia i zmniejszenia emisji, który jest co najmniej równoważny z EU ETS, ustanowiono w drodze dwustronnej lub wielostronnej umowy między Unią a co najmniej jednym państwem trzecim i podjęto decyzję o powiązaniu go z EU ETS zgodnie z art. 25; lub
c)  państwo trzecie należy do krajów najsłabiej rozwiniętych lub małych rozwijających się państw wyspiarskich, jego PKB na mieszkańca nie jest równy średniej unijnej ani od niej wyższy, a jego emisje są ujęte w ustalonych na szczeblu krajowym wkładach zgodnie z porozumieniem paryskim.
Poprawka 501
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3gab (nowy)
Artykuł 3gab
Fundusz dla oceanów
1.  Ustanowiony zostaje fundusz („fundusz dla oceanów”), by wspierać projekty i inwestycje, o których mowa w ust. 4. 75 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 3g, wykorzystuje się w ramach funduszu dla oceanów. Ponadto wszelkie zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, o których mowa w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) .../… [FuelEU Maritime], przydziela się na rzecz funduszu dla oceanów i wykorzystuje zgodnie z ust. 4.
2.  Przedsiębiorstwa żeglugowe mogą wpłacać do funduszu dla oceanów roczną składkę członkowską zależną od ich łącznych emisji zgłoszonych za poprzedni rok kalendarzowy zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/757, by zmniejszyć obciążenie administracyjne dla przedsiębiorstw żeglugowych, w tym małych i średnich przedsiębiorstw oraz przedsiębiorstw nieprowadzących często działalności objętej zakresem niniejszej dyrektywy. Fundusz dla oceanów umarza uprawnienia zbiorowo w imieniu przedsiębiorstw żeglugowych będących jego członkami. Fundusz dla oceanów ustala składkę członkowską za tonę emisji do 28 lutego każdego roku, przy czym składka ta musi wynosić co najmniej tyle, ile najwyższa zarejestrowana cena rozliczeniowa uprawnień na rynku pierwotnym lub wtórnym w poprzednim roku.
3.  Funduszem dla oceanów zarządza centralnie organ unijny. Struktura zarządzania funduszem dla oceanów jest podobna do struktury zarządzania funduszu inwestycji klimatycznych ustanowionego na mocy art. 10a ust. 8 i działa w synergii z tą strukturą, w odpowiednich przypadkach stosując zasady zarządzania i wsparcia określone w tym artykule. Struktura zarządzania i proces decyzyjny funduszu dla oceanów są przejrzyste i integracyjne, zwłaszcza w kwestii ustalania obszarów priorytetowych, kryteriów i procedur przyznawania dotacji. Zainteresowane strony odgrywają odpowiednią rolę konsultacyjną. Wszystkie informacje o projektach i inwestycjach wspieranych z funduszu dla oceanów oraz wszelkie inne istotne informacje na temat jego działania podaje się do wiadomości publicznej.
4.  Środki finansowe w ramach funduszu dla oceanów wspierają przejście na energooszczędny i odporny na zmianę klimatu unijny sektor morski i są wykorzystywane do wspierania projektów i inwestycji w następujących obszarach:
a)  poprawa efektywności energetycznej statków i portów;
b)  innowacyjne technologie i infrastruktura na potrzeby dekarbonizacji sektora transportu morskiego, także żeglugi morskiej bliskiego zasięgu i portów, w tym przyłączanie do sieci elektroenergetycznej w portach;
c)  stosowanie zrównoważonych paliw alternatywnych, takich jak wodór, e-paliwa i amoniak, które są produkowane z odnawialnych źródeł energii, w tym na podstawie kontraktów na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla;
d)  bezemisyjne technologie napędowe, w tym technologie wiatrowe;
e)  badania i rozwój oraz pierwsze przemysłowe zastosowanie technologii i projektów ograniczających emisje gazów cieplarnianych, w tym innowacyjnych technologii i paliw dla statków klasy lodowej i do żeglugi w warunkach zimowych na akwenach pokrytych lodem;
f)  priorytetowe traktowanie projektów wspierających innowacje w sektorze, takich jak technologie, które nie tylko prowadzą do dekarbonizacji, lecz obniżają również m.in. ryzyko hałasu czy zanieczyszczenia powietrza i morza;
g)  wkład w sprawiedliwą transformację w sektorze morskim dzięki szkoleniom, podnoszeniu i zmianie kwalifikacji pracującej siły roboczej oraz przygotowaniu nowej generacji pracowników tego sektora.
15 % środków z funduszu dla oceanów przeznacza się na wkład w ochronę i odbudowę ekosystemów morskich dotkniętych globalnym ociepleniem, takich jak chronione obszary morskie, oraz lepsze zarządzanie nimi, a także na promowanie przekrojowej zrównoważonej niebieskiej gospodarki, np. energii z morskich źródeł odnawialnych.
Informacje o wszystkich inwestycjach wspieranych przez fundusz dla oceanów są podawane do wiadomości publicznej, a inwestycje te odpowiadają celom niniejszej dyrektywy.
5.  Wszelkie finansowanie w ramach funduszu dla oceanów odbywa się zgodnie z:
a)  kryterium „nie czyń poważnych szkód” określonym w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852*;
b)  minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 18 rozporządzenia (UE) 2020/852.
6.  Komisja współpracuje z państwami trzecimi, by znaleźć sposób, w jaki one też mogłyby skorzystać z funduszu dla oceanów. Odpowiednią część funduszu dla oceanów udostępnia się krajom spoza Unii, w szczególności krajom najsłabiej rozwiniętym i małym rozwijającym się państwom wyspiarskim, których rejsy z lub do portu znajdującego się poza jurysdykcją państwa członkowskiego są w stu procentach (100 %) objęte środkami na rzecz przystosowania się do zmiany klimatu i zmniejszenia ich emisji w sektorze morskim.
7.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych, by uzupełnić niniejszą dyrektywę w kwestii stosowania niniejszego artykułu. Wdrażając fundusz dla oceanów, Komisja zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092** podejmuje wszelkie niezbędne kroki, by zapewnić ochronę środków finansowych w odniesieniu do działań i inwestycji wspieranych przez fundusz dla oceanów w przypadku nieprzestrzegania praworządności w państwach członkowskich. W tym celu Komisja stosuje skuteczny i efektywny system kontroli wewnętrznej oraz dąży do odzyskania kwot nienależnie wypłaconych lub niewłaściwie wykorzystanych.
__________________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13).
** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (Dz.U. L 433 I z 22.12.2020, s. 1.)
Poprawka 502
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3gd a (nowy)
Artykuł 3gda
Ustalenia umowne
W przypadku gdy ostateczną odpowiedzialność za zakup paliwa lub eksploatację statku ponosi, zgodnie z ustaleniami umownymi, podmiot inny niż przedsiębiorstwo żeglugowe, podmiot ten na mocy ustaleń umownych jest odpowiedzialny za ponoszenie kosztów związanych z wypełnianiem zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
Do celów niniejszego artykułu „eksploatacja statku” oznacza dokonywanie wyboru przewożonych ładunków lub trasy i/lub prędkości statku.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania w celu dopilnowania, by przedsiębiorstwo żeglugowe dysponowało odpowiednimi i skutecznymi środkami odzyskiwania kosztów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z art. 16.
Poprawka 503
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3ge – ustęp 1
1.  Komisja rozważy ewentualne zmiany w związku z przyjęciem przez Międzynarodową Organizację Morską globalnego środka rynkowego w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego. W przypadku przyjęcia takiego środka, a w każdym wypadku przed globalnym przeglądem w 2028 r. i nie później niż do dnia 30 września 2028 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę każdego takiego środka. W stosownych przypadkach w następstwie takiego sprawozdania Komisja może przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy w celu odpowiedniej zmiany niniejszej dyrektywy.
1.  Komisja rozważy ewentualne zmiany w związku z przyjęciem przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) globalnego środka rynkowego w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego. W przypadku przyjęcia takiego środka, a w każdym wypadku przed globalnym przeglądem w 2028 r. i nie później niż do dnia 30 września 2028 r., Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę każdego takiego środka. W stosownych przypadkach w następstwie takiego sprawozdania Komisja może przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy w celu odpowiedniej zmiany niniejszej dyrektywy.
W ciągu 12 miesięcy od przyjęcia tego środka, a przed jego uruchomieniem, w każdym razie przed globalnym przeglądem w 2028 r. i nie później niż do dnia 30 września 2028 r. Komisja, przy wsparciu europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmiany klimatu, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę każdego takiego środka.
W sprawozdaniu tym przeanalizuje dążenia i ogólną integralność środowiskową środków przyjętych przez IMO, w tym ogólne dążenie do celu porozumienia paryskiego w postaci ograniczenia wzrostu średniej temperatury na świecie do 1,5 °C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej, celu redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce unijnej do 2030 r. oraz celu neutralności klimatycznej określonego w rozporządzeniu (UE) 2021/1119, a także porówna ogólną integralność środowiskową tych środków z ogólną integralnością środowiskową związaną ze stosowaniem EU ETS zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie.
W sprawozdaniu tym uwzględni poziom uczestnictwa w tych globalnych środkach, ich wykonalność, przejrzystość, kary za nieprzestrzeganie wymogów, procedury umożliwiające udział społeczeństwa, monitorowanie, raportowanie i weryfikację emisji, rejestry i rozliczalność.
Komisja monitoruje również negatywne skutki w odniesieniu m.in. do możliwego wzrostu kosztów transportu, zakłóceń rynku i zmian w ruchu portowym, takich jak omijanie portów czy przenoszenie węzłów przeładunkowych, ogólnej konkurencyjności sektora morskiego w państwach członkowskich, a w szczególności negatywny wpływ na linie żeglugowe świadczące podstawowe usługi „ciągłości terytorialnej”.
W przypadku przyjęcia takiego globalnego środka rynkowego w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego zgodnie z porozumieniem paryskim i co najmniej do poziomu porównywalnego z poziomem wynikającym ze środków unijnych podjętych na mocy niniejszej dyrektywy Komisja może w razie potrzeby dołączyć do sprawozdania wniosek ustawodawczy, by zmienić niniejszą dyrektywę i dostosować ją do środków podjętych na szczeblu globalnym, uznając przy tym suwerenność Unii w zakresie regulowania jej udziału w emisjach pochodzących z rejsów międzynarodowych zgodnie ze zobowiązaniami porozumienia paryskiego.
Poprawka 504
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3ge – ustęp 2
2.  Komisja monitoruje wdrażanie niniejszego rozdziału oraz możliwych tendencji dotyczących przedsiębiorstw, które próbują uniknąć podlegania wymogom niniejszej dyrektywy. W stosownych przypadkach Komisja proponuje środki zapobiegające takiemu unikaniu podlegania wymogom.
2.  Komisja monitoruje wdrażanie niniejszego rozdziału oraz możliwych tendencji dotyczących przedsiębiorstw, które próbują uniknąć podlegania wymogom niniejszej dyrektywy, i począwszy od ... r. [rok od wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] co dwa lata składa sprawozdania na ten temat. Komisja monitoruje również negatywne skutki w odniesieniu m.in. do możliwego wzrostu kosztów transportu, zakłóceń rynku i zmian w ruchu portowym, takich jak omijanie portów czy przenoszenie węzłów przeładunkowych, ogólnej konkurencyjności sektora morskiego w państwach członkowskich, a w szczególności negatywny wpływ na linie żeglugowe świadczące podstawowe usługi ciągłości terytorialnej. W stosownych przypadkach Komisja proponuje środki zapobiegające ewentualnym negatywnym skutkom i obchodzeniu wymogów niniejszej dyrektywy.
Poprawka 505
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3ge a (nowy)
Artykuł 3gea
Na zasadzie odstępstwa od art. 3g ust. 1 , w przypadku gdy odległość między portem podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego a portem niepodlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego wynosi mniej niż 300 mil morskich, przydział uprawnień i stosowanie wymogów dotyczących umarzania w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego mają zastosowanie do stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego i przybywają do portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, w tym do portu przeładunkowego, oraz do stu procent (100 %) emisji ze statków odbywających rejsy, które wyruszają z portu niepodlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, w tym z portu przeładunkowego, i przybywają do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.
Poprawka 506/rev
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 3h
Artykuł 3h
Artykuł 3h
Zakres
Zakres
Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do zezwoleń na emisję gazów cieplarnianych oraz do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności wymienionej w załączniku I innej niż działalność lotnicza i działalność w zakresie transportu morskiego.”;
1.   Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do zezwoleń na emisję gazów cieplarnianych oraz do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do działalności wymienionej w załączniku I innej niż działalność lotnicza i działalność w zakresie transportu morskiego.
1a.  Bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 4 dyrektywy 2008/98/WE od 1 stycznia 2026 r. przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do zezwoleń na emisję gazów cieplarnianych oraz do przydzielania i wydawania uprawnień w odniesieniu do instalacji spalania odpadów komunalnych.
1b.  Do 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym przeanalizuje możliwy wpływ włączenia instalacji spalania odpadów komunalnych do EU ETS na odstępstwo dotyczące unieszkodliwiania odpadów w drodze składowania w Unii i na wywóz odpadów do państw trzecich.
W sprawozdaniu tym Komisja wypowie się również na temat możliwości włączenia do EU ETS innych procesów gospodarowania odpadami ze szczególnym uwzględnieniem składowisk, które są źródłem emisji metanu i podtlenku azotu w Unii.
W razie potrzeby do sprawozdania Komisja dołączy wniosek ustawodawczy, w szczególności w przypadku istnienia niewystarczających zdolności, mający na celu zapobieganie wpływowi, o którym mowa w akapicie pierwszym, oraz włączenie do EU ETS procesów, o których mowa w akapicie drugim.
Poprawka 677
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 9 – ustęp 3
W [rok następujący po wejściu w życie niniejszej zmiany] r. liczbę uprawnień w całej Unii zmniejsza się o [-- mln uprawnień (do ustaleniazależności od roku wejścia w życie)]. W tym samym roku liczbę uprawnień w całej Unii zwiększa się o 79 mln uprawnień dla transportu morskiego. Począwszy od [rok następujący po wejściu w życie niniejszej zmiany] r. współczynnik liniowy wynosi 4,%. Komisja publikuje liczbę uprawnień w całej Unii w terminie 3 miesięcy od [należy wstawić datę wejścia w życie zmiany] r.”;
W [rok następujący po wejściu w życie niniejszej zmiany] r. liczbę uprawnień w całej Unii zwiększa się o 70 mln uprawnień. W 2026 roku liczbę uprawnieńcałej Unii zmniejsza się o 50 mln uprawnień. W  [rok następujący po wejściu w życie niniejszej zmiany] liczbę uprawnień w całej Unii zwiększa się o [liczba uprawnień odpowiadająca zakresowi stosowania EU ETS w odniesieniu do działalności w zakresie transportu morskiego zgodnie z art. 3g] mln uprawnień dla transportu morskiego. Począwszy od 2024 roku, współczynnik liniowy wynosi 4,4 % do końca roku 2025. Począwszy od 2026 roku, współczynnik liniowy wynosi 4,5 %. Począwszy od 2029 roku, współczynnik liniowy wynosi 4,6 %. Komisja publikuje liczbę uprawnień w całej Unii w terminie 3 miesięcy od [należy wstawić datę wejścia w życie zmiany] r.”;
Poprawka 508
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 10
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
Od 1 stycznia 2026 r. liczbę uprawnień w całej Unii zwiększa się, tak aby uwzględnić włączenie do EU ETS instalacji spalania odpadów komunalnych. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wielkość wzrostu liczby uprawnień w całej Unii w celu uwzględnienia włączenia instalacji spalania odpadów komunalnych do EU ETS. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
Poprawka 509
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera a
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – akapit 1 – akapit 3a
Ponadto 2,5 % całkowitej liczby uprawnień w latach [rok następujący po wejściu w życie dyrektywy]–2030 jest sprzedawane na aukcji na potrzeby funduszu modernizacyjnego. W przypadku tej liczby uprawnień państwami członkowskimi będącymi beneficjentami są państwa członkowskie, w których PKB na mieszkańca według cen rynkowych wyniósł w latach 2016–2018 poniżej 65 % średniej unijnej. Środki finansowe odpowiadające tej liczbie uprawnień są rozdzielane zgodnie z załącznikiem IIb część B.
Ponadto 2,5 % całkowitej liczby uprawnień w latach 2024–2030 jest sprzedawane na aukcji na potrzeby funduszu modernizacyjnego. W przypadku tej liczby uprawnień państwami członkowskimi będącymi beneficjentami są państwa członkowskie, w których PKB na mieszkańca według cen rynkowych wyniósł w latach 2016–2018 poniżej 65 % średniej unijnej. Środki finansowe odpowiadające tej liczbie uprawnień są rozdzielane zgodnie z załącznikiem IIb część B. Dodatkową liczbę uprawnień, o której mowa w niniejszym akapicie, można również w razie potrzeby wykorzystać na finansowanie projektów transgranicznych między państwami członkowskimi będącymi beneficjentami a sąsiadującymi z nimi regionami przygranicznymi o niskim wzroście.

Ponadto 0,5 % całkowitej liczby uprawnień w latach ... [rok następujący po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej]–2030 udostępnia się na rzecz funduszu inwestycji klimatycznych ustanowionego na mocy art. 10a ust. 8.
Poprawka 510
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 1 – wprowadzenie
3.  Państwa członkowskie określają sposób wykorzystania dochodów z aukcji, z wyjątkiem dochodów określonych jako zasoby własne zgodnie z art. 311 akapit trzeci TFUE i uwzględnionych w budżecie Unii. Państw członkowskie wykorzystują swoje dochody z aukcji, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem dochodów przeznaczonych na rekompensatę pośrednich kosztów emisji, o których mowa w art. 10a ust. 6, na co najmniej jeden z następujących celów:”;
3.  Państwa członkowskie określają sposób wykorzystania dochodów z aukcji, z wyjątkiem dochodów określonych jako zasoby własne zgodnie z art. 311 akapit trzeci TFUE i uwzględnionych w budżecie Unii jako dochód ogólny. Dochody wpływające do budżetu Unii są zgodne z zasadą uniwersalności określoną w art. 7 decyzji Rady (UE, Euratom) 2020/2053*. Państw członkowskie wykorzystują swoje dochody z aukcji, o których mowa w ust. 2, [z wyjątkiem dochodów przeznaczonych na rekompensatę pośrednich kosztów emisji, o których mowa w art. 10a ust. 6], na co najmniej jeden z następujących celów:”;
_______________
* Decyzja Rady (UE, Euratom) 2020/2053 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej oraz uchylająca decyzję 2014/335/UE, Euratom (Dz.U. L 424 z 15.12.2020, s. 1).
Poprawka 511
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 1 – litery b do f
ba)  ust. 3 akapit pierwszy lit. b)–f) otrzymują brzmienie:
b)  rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii dotyczącego zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w odpowiednich aktach ustawodawczych;
„b) rozwój energii ze źródeł odnawialnych oraz elektroenergetycznych sieci przesyłowych w celu realizacji zobowiązania Unii dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych oraz celów Unii w zakresie interkonektywności, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii dotyczącego zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w odpowiednich aktach ustawodawczych, w tym wytwarzania energii elektrycznej przez prosumentów energii odnawialnej i społeczności energetyczne działające w zakresie energii odnawialnej;
ba)   wspieranie gruntownej i stopniowej gruntownej renowacji budynków zgodnie z art. 2 pkt 19 i 20 dyrektywy (UE) .../... [wersja przekształcona dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków], począwszy od renowacji budynków o najgorszej charakterystyce energetycznej;
c)  środki mające na celu unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się, które ratyfikowały międzynarodowe porozumienie w sprawie zmian klimatu; środki mające na celu transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;
c)  środki mające na celu unikanie wylesiania, wspieranie ochrony i odtwarzania torfowisk, lasów i innych ekosystemów lądowych czy morskich oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania sprzyjającego różnorodności biologicznej w krajach rozwijających się, które ratyfikowały międzynarodowe porozumienie w sprawie zmian klimatu; środki mające na celu transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;
d)  pochłanianie dwutlenku węgla przez lasy w Unii;
d)  pochłanianie dwutlenku węgla przez lasy i gleby w Unii;
da)   przystosowanie się do zmiany klimatu w Unii;
e)  bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2, w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z szeregu sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich;
e)  bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2, w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z szeregu sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich, a także innowacyjne technologie usuwania dwutlenku węgla, takie jak bezpośrednie wychwytywanie go z powietrza i składowanie;
f)  zachęty do przestawiania się na niskie emisje i publiczne środki transportu;
f)  inwestycje na rzecz przestawienia się na środki transportu istotnie przyczyniające się do dekarbonizacji sektora i przyspieszenie tej zmiany, m.in. dzięki rozwojowi przyjaznego dla klimatu kolejowego transportu pasażerskiego i towarowego oraz usług i technologii autobusowych, oraz finansowanie środków wspierających dekarbonizację portów lotniczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) .../... [w sprawie infrastruktury paliw alternatywnych] i rozporządzeniem (UE) .../... [w sprawie zapewnienia równych warunków działania dla zrównoważonego transportu lotniczego];
Poprawka 512
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 1 – litera h
h)  środki służące poprawie efektywności energetycznej, systemów lokalnego ogrzewania i izolacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niższych i średnich dochodach, w tym poprzez zmniejszenie podatków zakłócających;
h)  środki służące poprawie efektywności energetycznej, systemów lokalnego ogrzewania i izolacji budynków, efektywnych systemów ogrzewania i chłodzenia wykorzystujących odnawialne źródła energii lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niższych i średnich dochodach, w tym poprzez zmniejszenie w szczególności podatków, ceł i opłat od energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;
Poprawka 513
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 1 – litera h a (nowa)
ca)  w ust. 3 akapit pierwszy dodaje się literę w brzmieniu:
„ha) finansowanie krajowych programów dywidend klimatycznych o potwierdzonym pozytywnym wpływie na środowisko udokumentowanym w sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999*;
________________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).”
Poprawka 514
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c b (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 1 – litera k
cb)  ust. 3 akapit pierwszy lit. k) otrzymuje brzmienie:
k)  wspieranie nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników, aby przyczynić się do sprawiedliwego przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi.”
„k) wspieranie nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników, aby przyczynić się do sprawiedliwego przejścia na gospodarkę neutralną dla klimatu, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, a także inwestowanie w podnoszenie i zmianę kwalifikacji pracowników, na których transformacja może mieć wpływ.”
Poprawka 515
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c c (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapity 1 a (nowy) i 1 b (nowy)
cc)  w ust. 3 po akapicie pierwszym dodaje się akapity w brzmieniu:
„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie wykorzystują co najmniej 10 % dochodów z aukcji na rozwój transportu publicznego, w szczególności przyjaznego dla klimatu kolejowego transportu pasażerskiego i towarowego oraz usług i technologii autobusowych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. f).
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie wykorzystują co najmniej 10 % dochodów z aukcji na finansowanie dodatkowych działań podejmowanych w związku ze zmianą klimatu w mało odpornych państwach trzecich, jak stanowi akapit pierwszy lit. j).”
Poprawka 516
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c d (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit 2
cd)  ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Uważa się, że państwa członkowskie spełniają wymogi przepisów niniejszego ustępu, jeżeli przyjmują i wprowadzają w życie politykę wsparcia podatkowego lub finansowego, w tym w szczególności w krajach rozwijających się, lub krajowe polityki regulacyjne wywierające wpływ na wsparcie finansowe, ustanowione dla celów określonych w akapicie pierwszym i które mają wartość odpowiadającą przynajmniej 50 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2, w tym wszystkich dochodów ze sprzedaży na aukcji, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c). W swoich sprawozdaniach przedkładanych na mocy decyzji nr 280/2004/WE państwa członkowskie informują Komisję o wykorzystywaniu dochodów i o działaniach podjętych zgodnie z niniejszym ustępem.
Uważa się, że państwa członkowskie spełniają wymogi przepisów niniejszego ustępu, jeżeli przyjmują i wprowadzają w życie politykę wsparcia podatkowego lub finansowego, w tym w szczególności w krajach rozwijających się, lub krajowe polityki regulacyjne wywierające wpływ na wsparcie finansowe, ustanowione dla celów określonych w akapicie pierwszym i które mają wartość odpowiadającą przynajmniej 100 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2, w tym wszystkich dochodów ze sprzedaży na aukcji, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c). W swoich sprawozdaniach przedkładanych na mocy decyzji nr 280/2004/WE państwa członkowskie informują Komisję o wykorzystywaniu dochodów i o działaniach podjętych zgodnie z niniejszym ustępem.
Poprawka 517
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera c e (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustępy 3 a (nowy) i 3 b (nowy)
ce)  dodaje się ustępy w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie przedkładają Komisji plan wykorzystania dochodów wraz z każdą aktualizacją zintegrowanego krajowego planu w dziedzinie energii i klimatu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2018/1999. Zgodnie z art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia państwa członkowskie przedkładają również Komisji coroczne sprawozdania na temat wykorzystania dochodów i działań podjętych zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu. Państwa członkowskie przekazują kompletne i spójne informacje wysokiej jakości. W szczególności określają one w swoich sprawozdaniach znaczenie kwot »zadeklarowanych« i »wypłaconych« oraz przedstawiają dokładne informacje finansowe. Jeżeli wypełnienie obowiązków sprawozdawczych tego wymaga, państwa członkowskie przeznaczają na ten cel dochody z budżetu krajowego.
Państwa członkowskie dopilnowują, by dochody z EU ETS wydawano w sposób zgodny z obowiązkami określonymi w ust. 3, a także by były one identyfikowalne i miały charakter dodatkowy w stosunku do krajowych wydatków klimatycznych. Komisja podejmuje wszelkie niezbędne środki, by dopilnować wypełniania przez państwa członkowskie obowiązków sprawozdawczych wynikających z niniejszego ustępu.
3b.  Państwa członkowskie wykorzystują dochody z aukcji, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, a które nie zostały wykorzystane jako zasoby własne, zgodnie z:
a)  kryteriami zasady „nie czyń poważnych szkód” określonymi w art. 17 rozporządzenia (UE) 2020/852;
b)  minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 18 rozporządzenia (UE) 2020/852; oraz
c)  zintegrowanym krajowym planem państwa członkowskiego w dziedzinie energii i klimatu przedłożonym zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999 oraz, w stosownych przypadkach, terytorialnym planem sprawiedliwej transformacji przygotowanym zgodnie z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056*.
_____________________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 1).”
Poprawka 518
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 5
da)   ust. 5 otrzymuje brzmienie:
5.  Komisja monitoruje funkcjonowanie europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla i innych stosownych polityk dotyczących klimatu i energii, w tym działań sprzedaży aukcyjnej, płynności i wolumenu obrotu, oraz zawierające zestawienie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie na temat środków finansowych, o których mowa w art. 10a ust. 6. W razie konieczności państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie odpowiednie informacje były przedkładane Komisji przynajmniej na dwa miesiące przed przyjęciem przez nią sprawozdania.
„5. Komisja monitoruje funkcjonowanie europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla i innych stosownych polityk dotyczących klimatu i energii, w tym działań sprzedaży aukcyjnej, roli i wpływu operatorów niespełniających wymogów, takich jak inwestorzy finansowi, na rynek, płynności i wolumenu obrotu, oraz zawierające zestawienie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie na temat środków finansowych, o których mowa w art. 10a ust. 6. W razie konieczności państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie odpowiednie informacje były przedkładane Komisji przynajmniej na dwa miesiące przed przyjęciem przez nią sprawozdania.
Poprawka 519
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera d b (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 a (nowy)
db)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5a. W związku ze sprawozdaniem końcowym Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) z dnia 28 marca 2022 r. w sprawie uprawnień do emisji i powiązanych instrumentów pochodnych do dnia ... r. [sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja przedstawia w razie potrzeby wniosek ustawodawczy, by zastosować się do zaleceń zawartych w tym sprawozdaniu i podnieść poziom przejrzystości, monitorowania i sprawozdawczości w zakresie europejskich rynków uprawnień do emisji oraz rynków powiązanych instrumentów pochodnych, biorąc pod uwagę ogólnounijny charakter tych rynków.”
Poprawka 520
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 11 – litera d c (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 b (nowy)
dc)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5b. ESMA regularnie monitoruje integralność i przejrzystość europejskich rynków uprawnień do emisji oraz rynków powiązanych instrumentów pochodnych. Regularnie też publikuje sprawozdania na temat integralności i przejrzystości tych rynków, wykorzystując w razie potrzeby dane z rejestru Unii oraz dane przekazywane lub udostępniane właściwym organom. W tego rodzaju sprawozdaniu ESMA analizuje w szczególności działanie rynków w kontekście wahań rynkowych i zmian cen, funkcjonowanie aukcji, operacje handlowe na rynkach, płynność i wolumeny obrotu oraz kategorie i zachowania handlowe uczestników rynku. W stosownych przypadkach w sprawozdaniu znajdują się zalecenia służące poprawie integralności i przejrzystości rynku. W zaleceniach tych rozważa się w szczególności środki pozwalające poprawić jakość udostępnianych uczestnikom rynku i ogółowi społeczeństwa informacji o funkcjonowaniu rynków uprawnień do emisji i rynków powiązanych instrumentów pochodnych, usprawnić sprawozdawczość regulacyjną i monitorowanie rynków uprawnień do emisji i powiązanych instrumentów pochodnych, promować zapobieganie nadużyciom na rynku i ich wykrywanie oraz pomóc w utrzymaniu porządku na rynkach uprawnień do emisji i powiązanych instrumentów pochodnych.
Zalecenia, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, Komisja ocenia w następnym sprawozdaniu przedłożonym zgodnie z ust. 5 po opublikowaniu sprawozdania ESMA. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do tego sprawozdania wniosek ustawodawczy mający na celu poprawę przejrzystości i integralności rynków uprawnień do emisji i rynków powiązanych instrumentów pochodnych, biorąc pod uwagę ogólnounijny charakter tych rynków.”
Poprawka 521
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera a – podpunkt -i (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 1 – akapit 2
-i)  akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, określają w stopniu, w jakim jest to możliwe, wspólnotowe wskaźniki ex ante tak, aby zapewnić przydział uprawnień w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii, uwzględniając najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, kogenerację o wysokiej sprawności, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie CO2, jeśli takie instalacje są dostępne, oraz w sposób, który nie dostarcza zachęt do zwiększenia emisji. Nie dokonuje się żadnych przydziałów bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do jakiejkolwiek formy wytwarzania energii elektrycznej, z wyjątkiem przypadków objętych art. 10c oraz energii wytwarzanej z gazów odlotowych.
„Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, określają w stopniu, w jakim jest to możliwe, wspólnotowe wskaźniki ex ante tak, aby zapewnić przydział uprawnień w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii, uwzględniając najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, kogenerację o wysokiej sprawności, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie CO2, jeśli takie instalacje są dostępne, oraz w sposób, który nie dostarcza zachęt do zwiększenia emisji. Nie udostępnia się żadnych bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do jakiejkolwiek formy wytwarzania energii elektrycznej.
Poprawka 522
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera a – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 1 – akapit 2 a
W przypadku instalacji objętych obowiązkiem przeprowadzenia audytu energetycznego na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE(*) [należy zaktualizować odesłanie do artykułu w zmienionej dyrektywie] przydział bezpłatnych uprawnień przyznaje się w całości wyłącznie w przypadku wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu z audytu w zakresie, w jakim czas zwrotu w przypadku przedmiotowych inwestycji nie przekracza pięciu lat, a koszty tych inwestycji są proporcjonalne. W przeciwnym razie liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień ulega zmniejszeniu o 25 %. Liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień nie ulega zmniejszeniu, jeżeli operator wykaże, że wdrożył inne środki, które zapewniły redukcję emisji gazów cieplarnianych równoważną redukcji zalecanej w sprawozdaniu z audytu. Środki, o których mowa w akapicie pierwszym, są odpowiednio dostosowywane.
W przypadku instalacji objętych obowiązkiem przeprowadzenia audytu energetycznego lub zastosowania certyfikowanego systemu zarządzania energią na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE(*) [należy zaktualizować odesłanie do artykułu w zmienionej dyrektywie] przydział bezpłatnych uprawnień przyznaje się w całości wyłącznie w przypadku wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu z audytu lub zaleceń certyfikowanego systemu zarządzania energią w zakresie, w jakim czas zwrotu w przypadku przedmiotowych inwestycji nie przekracza ośmiu lat, a koszty tych inwestycji są proporcjonalne. W przeciwnym razie liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień ulega zmniejszeniu zgodnie z akapitami dziewiątym i dziesiątym niniejszego ustępu. Liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień nie ulega zmniejszeniu, jeżeli operator wykaże, że wdrożył inne środki, które zapewniły redukcję emisji gazów cieplarnianych równoważną redukcji zalecanej dla danej instalacji w sprawozdaniu z audytu. Środki, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, są odpowiednio dostosowywane.
Oprócz wymogów określonych w akapicie trzecim niniejszego ustępu do dnia 1 lipca 2025 r. operatorzy w sektorach lub podsektorach kwalifikujących się do przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a i 10b opracowują dla każdej ze swoich instalacji plan dekarbonizacji w zakresie działalności objętej niniejszą dyrektywą. Plan ten jest zgodny z celem neutralności klimatycznej ustanowionym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119 i z wszelkimi właściwymi sektorowymi planami działania przygotowanymi w myśl art. 10 tego rozporządzenia oraz określa:
a)  środki i odnośne plany finansowe i inwestycyjne dla każdej instalacji pozwalające odpowiednio obniżyć emisje zgodnie z celem neutralności klimatycznej ustanowionym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119 i z wszelkimi właściwymi sektorowymi planami działania przygotowanymi w myśl art. 10 tego rozporządzenia na poziomie instalacji z wyłączeniem wykorzystania jednostek kompensacji emisji;
b)  cele pośrednie pozwalające ocenić do 31 grudnia 2025 r., a następnie do 31 grudnia każdego kolejnego roku do 2050 r., postępy dokonane w dążeniu do neutralności klimatycznej zgodnie z lit. a);
c)  szacowany wpływ każdego ze środków i odnośnych planów finansowych i inwestycyjnych, o których mowa w lit. a), na obniżenie emisji gazów cieplarnianych i cele pośrednie, o których mowa w lit. b);
d)  środki pozwalające zaradzić konsekwencjom dla zmiany i podnoszenia kwalifikacji siły roboczej, także w drodze dialogu społecznego, zgodnie z prawem krajowym i praktyką krajową, z myślą o zapewnieniu sprawiedliwej transformacji.
Państwa członkowskie mogą udzielić operatorom wsparcia finansowego na realizację planów dekarbonizacji, o których mowa w akapicie czwartym. Takiego wsparcia nie uznaje się za nielegalną pomoc państwa.
Realizację celów pośrednich, o których mowa w akapicie czwartym lit. b), sprawdza się do 31 grudnia 2025 r., a następnie do 31 grudnia każdego kolejnego roku do 2050 r., zgodnie z procedurami weryfikacji i akredytacji określonymi w art. 15.
Jeżeli nie opracowano planu dekarbonizacji zgodnie z akapitem czwartym lub jeżeli nie zrealizowano ustanowionych w tym planie celów pośrednich i końcowych, liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień ulega zmniejszeniu zgodnie z akapitami dziewiątym i dziesiątym.
Komisja, przy wsparciu europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmian klimatu, jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych, by uzupełnić niniejszą dyrektywę poprzez określenie minimalnej treści i formy planów dekarbonizacji, o których mowa w akapicie czwartym niniejszego ustępu, zwłaszcza w kwestii wskaźników referencyjnych dla celów końcowych i pośrednich, o których mowa w lit. b) tego akapitu. W przygotowywanie i przyjmowanie aktów delegowanych zaangażowane są wszystkie zainteresowane strony.
Jeżeli nie spełniono wymogów określonych w akapicie trzecim lub w akapicie czwartym, liczba przydzielonych bezpłatnych uprawnień ulega zmniejszeniu o:
a)  50 % w przypadku instalacji, w których poziomy emisji gazów cieplarnianych przekraczają średni poziom 10 % najmniej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii pod względem odpowiednich wskaźników emisyjności dla produktów;
b)  30 % w przypadku instalacji, w których poziomy emisji gazów cieplarnianych są niższe od średniego poziomu 10 % najmniej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii pod względem odpowiednich wskaźników emisyjności dla produktów i wyższe od średniego poziomu 50 % najbardziej wydajnych instalacji w tym sektorze lub podsektorze;
c)  25 % w przypadku instalacji, w których poziomy emisji gazów cieplarnianych są wyższe od średniego poziomu 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii pod względem odpowiednich wskaźników emisyjności dla produktów i niższe od średniego poziomu 50 % najbardziej wydajnych instalacji w tym sektorze lub podsektorze.
Jeżeli nie spełniono wymogów określonych w akapicie trzecim ani w akapicie czwartym, wartości procentowe ustanowione w akapicie dziewiątym lit. a), b) i c) ulegają podwojeniu.
Dodatkowe uprawnienia w wysokości 10 % wartości obowiązującego wskaźnika emisyjności przydziela się bezpłatnie instalacjom, w których poziomy emisji gazów cieplarnianych są niższe od średniego poziomu 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii pod względem odpowiednich wskaźników emisyjności dla produktów, o ile uprawnienia są dostępne zgodnie z akapitem dwunastym.
Do celów bezpłatnego przydziału dodatkowych uprawnień, o którym mowa w akapicie jedenastym, wykorzystuje się wszelkie uprawnienia, które nie zostały przydzielone ze względu na zmniejszenie liczby uprawnień przydzielanych bezpłatnie zgodnie z akapitami dziewiątym i dziesiątym.
__________________
__________________
* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
Poprawka 523
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera a – podpunkt ii
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 1 – akapit 3
Aby zapewnić dodatkowe zachęty do redukcji emisji gazów cieplarnianych i poprawy efektywności energetycznej, ustalone unijne wskaźniki ex ante zostaną poddane przeglądowi przed okresem 2026–2030 w celu ewentualnej zmiany definicji i granic systemu istniejących wskaźników emisyjności dla produktów.”;
Aby zapewnić dodatkowe zachęty do redukcji emisji gazów cieplarnianych i poprawy efektywności energetycznej, ustalone unijne wskaźniki ex ante zostaną jak najszybciej i nie później niż ... r. [sześć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] poddane przeglądowi w celu ewentualnej zmiany definicji, zakresu i granic systemu istniejących wskaźników emisyjności dla produktów oraz ewentualnego włączenia nowych wskaźników, dzięki czemu przydział bezpłatnych uprawnień na wytwarzanie produktu będzie niezależny od surowca czy rodzaju procesu produkcyjnego, gdy różne procesy produkcyjne będą miały ten sam cel, będzie uwzględniał potencjał wykorzystania materiałów w obiegu zamkniętym czy też zapobiegał sytuacji, w której instalacje stosujące procesy o częściowo lub całkowicie obniżonej emisyjności i wytwarzające produkty o podobnych bądź takich samych właściwościach jak konwencjonalne instalacje objęte wskaźnikiem zostają wyłączone z systemu wskaźników lub nie mogą w nim uczestniczyć. Wartości wskaźników ustalone w wyniku tego przeglądu zostaną opublikowane, gdy tylko pojawią się niezbędne informacje, tak aby nowe wartości wskaźników mogły zacząć obowiązywać od 2026 r.
Poprawka 678
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10a – ustęp 1a – akapit 2
Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego akapitu w pierwszych latach funkcjonowania rozporządzenia [CBAM] wytwarzanie tych produktów korzysta ze zmniejszonych ilości przydziału bezpłatnych uprawnień. W odniesieniu do wytwarzania tych produktów stosuje się współczynnik zmniejszający przydział bezpłatnych uprawnień (współczynnik CBAM). Współczynnik ten wynosi 100 % w okresie między wejściem w życie [rozporządzenia w sprawie CBAM] a końcem 2025 r., 90 % – w 2026 r. i zostaje zmniejszony o 10 punktów procentowych każdego roku, abydziesiątym roku osiągnąć wartość 0 %.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego w pierwszych latach funkcjonowania rozporządzenia [CBAM] wytwarzanie produktów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia korzysta ze zmniejszonych ilości przydziału bezpłatnych uprawnień. Do wytwarzania tych produktów stosuje się współczynnik zmniejszający przydział bezpłatnych uprawnień (współczynnik CBAM). Współczynnik ten wynosi 100 % w okresie między... [data wejścia w życie [rozporządzenia w sprawie CBAM]] a końcem 2026 r. i zależy od zastosowania art. 36 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie CBAM], 93 % w 2027 r., 84 % w 2028 r., 69 % w 2029 r., 50 % w 2030 r. i 25 % od 2031 r., aby osiągnąć wartość 0 % w 2032 r.
Poprawka 679
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł10a – ustęp 1a – akapity 2 a (nowy) i 2 b (nowy)
Aby zapewnić równe warunki działania, na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego i drugiego, na wytwarzanie w Unii produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia [CBAM] nadal przydziela się bezpłatne uprawnienia, pod warunkiem że produkty te są wytwarzane do celów wywozu do państw trzecich bez mechanizmów ustalania opłat za emisje gazów cieplarnianych podobnych do EU ETS.
Do dnia ... [rok przed końcem okresu przejściowego określonego w rozporządzeniu [CBAM]] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające szczegółową ocenę wpływu EU ETS i CBAM na wytwarzanie w Unii produktów wymienionych w załączniku I rozporządzenia [CBAM] wytwarzanych do celów wywozu do państw trzecich oraz na rozwój emisji na świecie, a także ocenę zgodności odstępstwa określonego w poprzednim akapicie z zasadami WTO, oceniając w szczególności potencjalne mechanizmy dostosowania wywozu dla instalacji należących do 10 % najbardziej wydajnych instalacji, jak określono w niniejszym artykule, w świetle zgodności z zasadami WTO, lub wszelkie inne wnioski, które Komisja uzna za stosowne. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do tego sprawozdania wniosek ustawodawczy w celu ochrony przed ryzykiem ucieczki emisji, który zrównuje opłaty za emisję gazów cieplarnianych w związku z wytwarzaniem w Unii produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia [CBAM], wytwarzanych do celów wywozu do państw trzecich bez mechanizmów ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych podobnych do EU ETS, w sposób zgodny z zasadami WTO do dnia ... [koniec okresu przejściowego przewidzianego w rozporządzeniu [CBAM]].
Poprawka 529
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 1 a – akapit 4
Uprawnienia wynikające ze zmniejszenia przydziału bezpłatnych uprawnień udostępnia się w celu wsparcia innowacji zgodnie z art. 10a ust. 8.”;
Uprawnienia wynikające ze zmniejszenia przydziału bezpłatnych uprawnień udostępnia się na rzecz funduszu inwestycji klimatycznych zgodnie z art. 10a ust. 8.
Poprawka 530
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 1 a a (nowy)
ba)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1aa. Każdego roku, począwszy od 2025 r., w ramach corocznego sprawozdania składanego na podstawie art. 10 ust. 5 Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Komisja ocenia skuteczność mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (CBAM) w przeciwdziałaniu ryzyku ucieczki emisji gazów cieplarnianych w przypadku towarów produkowanych w Unii na eksport do państw trzecich, które nie stosują EU ETS czy podobnego mechanizmu ustalania opłat za emisje. Sprawozdanie to obejmuje w szczególności ocenę rozwoju eksportu unijnego w sektorach CBAM i zmian w przepływach handlowych i emisjach wbudowanych tych towarów na światowym rynku. W przypadku stwierdzenia w swoim sprawozdaniu ryzyka ucieczki emisji w odniesieniu do towarów produkowanych w Unii na eksport do państw trzecich, które nie stosują EU ETS lub podobnego mechanizmu ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych, Komisja przedstawia w razie potrzeby wniosek ustawodawczy, by przeciwdziałać takiemu ryzyku w sposób zgodny z zasadami WTO i z uwzględnieniem dekarbonizacji instalacji w Unii.”
Poprawka 531
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera c – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 2 – akapit 3 – litera c
c)  na lata 2026–2030 wartości wskaźników określa się w ten sam sposób jak określono w lit. a) i d) na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 11 na lata 2021–2022 oraz na podstawie zastosowania rocznej stopy redukcji, w odniesieniu do każdego roku w latach 2008–2028;”;
c)  na lata 2026–2030 wartości wskaźników określa się w ten sam sposób, jak określono w lit. a) i d) na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 11 na lata 2021–2022, wyłączając z określania wartości wskaźników dane trzech najmniej emisyjnych instalacji, które rozpoczęły działalność po 2017 r. lub otrzymały przydział bezpłatnych uprawnień na podstawie innego wskaźnika, oraz na podstawie zastosowania rocznej stopy redukcji, w odniesieniu do każdego roku w latach 2008–2028;
Poprawka 532
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera c – podpunkt ii
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 2 – akapit 3 – litera d
d)  w przypadku gdy roczna stopa redukcji przekracza 2,5 % lub jest poniżej 0,2 %, wartości wskaźnika na lata 2026–2030 są wartościami wskaźnika mającymi zastosowanie w latach 2013–2020 zmniejszonymi o tę wartość procentową spośród tych dwóch wartości procentowych, która ma zastosowanie, w odniesieniu do każdego roku z lat 2008–2028.”;
d)  w przypadku gdy roczna stopa redukcji przekracza 2,5 % lub jest poniżej 0,4 %, wartości wskaźnika na lata 2026–2030 są wartościami wskaźnika mającymi zastosowanie w latach 2013–2020 zmniejszonymi o tę wartość procentową spośród tych dwóch wartości procentowych, która ma zastosowanie, w odniesieniu do każdego roku z lat 2008–2028.”;
Poprawka 533
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera d a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 5
da)   ust. 5 otrzymuje brzmienie:
5.  W celu zachowania określonego w art. 10 udziału uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, w każdym roku, w którym suma przydziałów bezpłatnych uprawnień nie osiągnie maksymalnej liczby odpowiadającej udziałom, które mają zostać sprzedane na aukcji, pozostałe uprawnienia maksymalnie do tej liczby wykorzystuje się do zapobieżenia lub ograniczenia zmniejszania przydziału bezpłatnych uprawnień, tak aby w kolejnych latach udział uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, został zachowany. Jeżeli jednak maksymalna liczba została osiągnięta, przydział bezpłatnych uprawnień jest odpowiednio dostosowywany. Wszelkich takich dostosowań dokonuje się w jednolity sposób. 
„5. W celu zachowania określonego w art. 10 udziału uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, w każdym roku, w którym suma przydziałów bezpłatnych uprawnień nie osiągnie maksymalnej liczby odpowiadającej udziałom, które mają zostać sprzedane na aukcji, pozostałe uprawnienia maksymalnie do tej liczby wykorzystuje się do zapobieżenia lub ograniczenia zmniejszania przydziału bezpłatnych uprawnień, tak aby w kolejnych latach udział uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, został zachowany. Jeżeli jednak maksymalna liczba została osiągnięta, przydział bezpłatnych uprawnień jest odpowiednio dostosowywany. Wszelkich takich dostosowań dokonuje się w jednolity sposób. Instalacje, w których poziomy emisji gazów cieplarnianych są niższe od średniego poziomu 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii pod względem odpowiednich wskaźników emisyjności w roku, którego dotyczy dostosowanie, nie są jednak objęte tym dostosowaniem.”
Poprawka 534
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 1
365 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby zostać przydzielona bezpłatnie na mocy niniejszego artykułu, oraz 85 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby być sprzedana na aukcji na mocy art. 10, a także uprawnienia wynikające ze zmniejszenia przydziału bezpłatnych uprawnień, o których mowa w art. 10a ust. 1a, udostępnia się celu wsparcia innowacji w zakresie technologii i procesów niskoemisyjnych i przyczyniają się one do realizacji celów osiągnięcia zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń („fundusz innowacyjny”). Uprawnienia, które nie są wydawane operatorom statków powietrznych ze względu na zamknięcie tych operatorów i które nie są niezbędne do pokrycia wszelkich braków w umorzeniach dokonanych przez tych operatorów, wykorzystuje się również na wsparcie innowacji, o którym mowa w akapicie pierwszym.
390 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby zostać przydzielona bezpłatnie na mocy niniejszego artykułu, oraz 110 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby być sprzedana na aukcji na mocy art. 10, a także uprawnienia, o których mowa w art. 10 ust. 1 akapit piąty, udostępnia się na rzecz funduszu („fundusz inwestycji klimatycznych”). Ponadto wszelkie uprawnienia wynikające ze zmniejszenia przydziału bezpłatnych uprawnień, o których mowa w art. 10a ust. 1a, również udostępnia się na rzecz funduszu inwestycji klimatycznych. Fundusz inwestycji klimatycznych ma na celu wspieranie innowacji w dziedzinie technik, procesów i technologii, które w znacznym stopniu przyczyniają się do dekarbonizacji sektorów objętych niniejszą dyrektywą i pomagają realizować cele dotyczące zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń oraz obiegu zamkniętego, jak również upowszechnianie technik, procesów i technologii, których nie można już uznać za innowacyjne, a które mimo to mają znaczny potencjał redukcji emisji gazów cieplarnianych i pozwalają oszczędzać energię i zasoby zgodnie z celami Unii w zakresie klimatu i energii na 2030 r. Z myślą o zapewnieniu jak najszybszego wsparcia innowacji w dziedzinie przełomowych technologii Komisja dopilnowuje, aby część finansowania udostępnianego z funduszu inwestycji klimatycznych została skoncentrowana w latach ... –... [pierwsze pięć lat wdrażania niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Uprawnienia, które nie są wydawane operatorom statków powietrznych ze względu na zamknięcie tych operatorów i które nie są niezbędne do pokrycia wszelkich braków w umorzeniach dokonanych przez tych operatorów, wykorzystuje się również na wsparcie innowacji, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Poprawka 535
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 2
Ponadto 50 mln nieprzydzielonych uprawnień z rezerwy stabilności rynkowej stanowi uzupełnienie wszelkich pozostałych dochodów z 300 mln uprawnień dostępnych w latach 2013–2020 na podstawie decyzji Komisji 2010/670/UE(*), i zostaje wykorzystanych w odpowiednim terminie na wsparcie innowacji, o którym mowa w akapicie pierwszym. Ponadto zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, o których mowa w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) [w sprawie inicjatywy FuelEU Maritime], przydziela się na rzecz funduszu innowacyjnego i realizuje zgodnie z niniejszym ustępem.
Ponadto 50 mln nieprzydzielonych uprawnień z rezerwy stabilności rynkowej stanowi uzupełnienie wszelkich pozostałych dochodów z 300 mln uprawnień dostępnych w latach 2013–2020 na mocy decyzji Komisji 2010/670/UE (*), i zostaje wykorzystanych w odpowiednim czasie na wsparcie innowacji i obniżenia emisyjności, zgodnie z akapitem pierwszym. Ponadto zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, o których mowa w art. 5 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842**, przydziela się na rzecz funduszu dla oceanów ustanowionego na mocy art. 3gab i realizuje zgodnie z niniejszym ustępem.
___________
___________
(*) Decyzja Komisji 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiająca kryteria i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 290 z 6.11.2010, s. 39).”;
(*) Decyzja Komisji 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiająca kryteria i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 290 z 6.11.2010, s. 39).”;
** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).
Poprawka 536
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 3
Fundusz innowacyjny obejmuje sektory wymienione w załączniku I i w załączniku III, w tym bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i utylizację dwutlenku węgla („CCU”), które w znacznym stopniu przyczynia się do łagodzenia zmiany klimatu, oraz produkty zastępujące produkty wysokoemisyjne w sektorach wymienionych w załączniku I, a także pomaga pobudzać budowę i funkcjonowanie projektów mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i składowanie geologiczne CO2 („CCS”) oraz innowacyjne technologie energii odnawialnej i magazynowania energii; w lokalizacjach rozłożonych równomiernie pod względem geograficznym. Fundusz innowacyjny może również wspierać przełomowe innowacyjne technologie i infrastrukturę służącą obniżeniu emisyjności sektora morskiego oraz produkcji niskoemisyjnych i bezemisyjnych paliw w transporcie lotniczym, kolejowym i drogowym. Szczególną uwagę zwraca się na projekty w sektorach objętych [rozporządzeniem w sprawie CBAM], aby wspierać innowacje w zakresie technologii niskoemisyjnych, CCU, CCS, energii odnawialnej i magazynowania energii, w sposób przyczyniający się do łagodzenia zmiany klimatu.
Fundusz inwestycji klimatycznych obejmuje sektory wymienione w załączniku I i w załączniku III, takie jak innowacyjne technologie w zakresie energii odnawialnej i magazynowania energii, oraz produkty i procesy zastępujące produkty i procesy wysokoemisyjne w sektorach wymienionych w załączniku I, a także pomaga pobudzać budowę i funkcjonowanie innowacyjnych projektów mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i utylizację dwutlenku węgla („CCU”), które znacząco przyczyniają się do łagodzenia zmiany klimatu, w szczególności w odniesieniu do nieuniknionych emisji z procesów przemysłowych, bezpiecznego dla środowiska wychwytywania, transportu i trwałego geologicznego składowania CO2 („CCS”) w odniesieniu do nieuniknionych emisji z procesów przemysłowych, a także bezpośredniego wychwytywania CO2 z atmosfery przy bezpiecznym, zrównoważonym i trwałym magazynowaniu („DACS”). W stosownych przypadkach można również wspierać inwestycje w odnawialne technologie wodorowe. Fundusz inwestycji klimatycznych wspiera również przełomowe innowacyjne technologie i infrastrukturę w celu dekarbonizacji transportu kolejowego i drogowego, w tym zbiorowe formy transportu, takie jak transport publiczny i okazjonalne usługi autokarowe, przy jednoczesnym dążeniu do synergii z programem „Horyzont Europa”, w szczególności z partnerstwami europejskimi oraz, w stosownych przypadkach, z innymi programami Unii. Szczególną uwagę zwraca się na projekty, w tym dotyczące wywozu, w sektorach objętych [rozporządzeniem w sprawie CBAM], aby wspierać innowacje w zakresie technik, procesów i technologii oraz wdrażanie tych technik, procesów i technologii, które w znacznym stopniu przyczyniają się do dekarbonizacji sektorów objętych tym rozporządzeniem, CCU, CCS, transportu CO2, energii ze źródeł odnawialnych i magazynowania energii, w sposób przyczyniający się do łagodzenia zmiany klimatu zgodnie z celami i założeniami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1119 na lata 2030 i 2050 oraz do sprawiedliwej transformacji i przynoszący najbardziej nieznaczne korzyści pod względem redukcji emisji w przeliczeniu na udzielone wsparcie. Fundusz inwestycji klimatycznych może również wspierać przełomowe innowacyjne technologie zorientowane na redukcję emisji w sektorze odpadów.
Poprawka 537
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a– ustęp 8 – akapit 3 a (nowy)
Co najmniej 12 % przydziałów udostępnionych funduszowi inwestycji klimatycznych zostaje wykorzystane na dalszy rozwój i stosowanie odnawialnych źródeł energii w Unii zgodnie z dyrektywą (UE) .../... [zmieniona dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii].
Poprawka 538
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 3 b (nowy)
Fundusz inwestycji klimatycznych może również wspierać kontrakty na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla w celu wspierania technologii dekarbonizacji, w przypadku których opłata za emisję gazów cieplarnianych może nie być wystarczającą zachętą. Do 31 grudnia 2023 r. Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących funkcjonowania kontraktów na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla.
Wsparcie finansowe z funduszu inwestycji klimatycznych jest proporcjonalne do celów polityki określonych w niniejszym artykule i nie może prowadzić do nadmiernych zakłóceń na rynku wewnętrznym. W tym celu środki finansowe przyznaje się wyłącznie na pokrycie dodatkowych kosztów lub ryzyka inwestycyjnego, których inwestorzy nie byliby w stanie ponieść w normalnych warunkach rynkowych. W związku z tym zgodnie z przepisami WTO pomoc z funduszu inwestycji klimatycznych nie może prowadzić do niesprawiedliwej dyskryminacji w stosunku do konkurencyjnych produktów przywożonych.
W przypadku gdy cena EU ETS jest wyższa od ceny wykonania, na podstawie której przyznano środki na realizację projektu, beneficjent zwraca różnicę do funduszu inwestycji klimatycznych.
Poprawka 539
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 4
Kwalifikują się do tego projekty realizowane na terytorium wszystkich państw członkowskich, w tym projekty na małą skalę. Technologie otrzymujące wsparcie są innowacyjne i nie są jeszcze opłacalne z ekonomicznego punktu widzenia na podobną skalę bez wsparcia, ale stanowią rozwiązania przełomowe lub są na tyle rozwinięte, aby mogły być stosowane na skalę przedkomercyjną.
Kwalifikują się do tego projekty realizowane na terytorium wszystkich państw członkowskich, w tym projekty na średnią i małą skalę. Technologie otrzymujące wsparcie są innowacyjne, wykazują potencjał w zakresie redukcji gazów cieplarnianych na dużą skalę i nie są jeszcze opłacalne z ekonomicznego punktu widzenia na podobną skalę bez wsparcia, ale stanowią rozwiązania przełomowe lub rozwiązania, które nie są jeszcze wykonalne na warunkach komercyjnych, lub są na tyle technicznie rozwinięte, aby mogły być stosowane na skalę (przed)komercyjną, lub w znacznym stopniu przyczyniają się do osiągnięcia celu neutralności klimatycznej i nie mogą zostać wdrożone na dużą skalę bez wsparcia.
Poprawka 540
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 5
Komisja zapewnia, aby uprawnienia przeznaczone dla funduszu innowacyjnego były sprzedawane na aukcji zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 10 ust. 4. Przychody ze sprzedaży na aukcji stanowią zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego. Zobowiązania budżetowe z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy można rozłożyć na roczne raty przez okres kilku lat.
Komisja zapewnia, aby uprawnienia przeznaczone dla funduszu inwestycji klimatycznych były sprzedawane na aukcji zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 10 ust. 4. Przychody ze sprzedaży na aukcji stanowią zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego. Zobowiązania budżetowe z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy można rozłożyć na roczne raty przez okres kilku lat.
Poprawka 541
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 6
Projekty wybierane są na podstawie obiektywnych i przejrzystych kryteriów, z uwzględnieniem w stosownych przypadkach zakresu, w jakim przyczyniają się do redukcji emisji znacznie poniżej wskaźników, o których mowa w ust. 2. Projekty mają potencjał umożliwiający powszechne zastosowanie lub znaczne obniżenie kosztów przejścia na gospodarkę niskoemisyjną w określonych sektorach. Projekty związane z CCU skutkują korzyściami netto w zakresie redukcji emisji i zapewniają unikanie emisji CO2 lub trwałe składowanie CO2. W przypadku dotacji udzielonych w drodze zaproszenia do składania wniosków wsparcie może obejmować maksymalnie 60 % odnośnych kosztów projektów, z czego maksymalnie 40 % nie musi być uzależnione od zweryfikowania unikania emisji gazów cieplarnianych, pod warunkiem że wcześniej osiągnięto ustalone cele pośrednie przy uwzględnieniu zastosowanej technologii. W przypadku wsparcia udzielonego w drodze przetargu konkurencyjnego oraz w przypadku wsparcia w postaci pomocy technicznej wsparcie może obejmować maksymalnie 100 % odnośnych kosztów projektów.
Projekty wybierane są w drodze przejrzystej procedury wyboru, w sposób neutralny pod względem technologicznym zgodnie z celami funduszu inwestycji klimatycznych określonymi w akapicie pierwszym niniejszego ustępu oraz na podstawie obiektywnych i przejrzystych kryteriów, z uwzględnieniem zakresu, w jakim projekty wnoszą znaczący wkład w realizację unijnych celów w zakresie klimatu i energii, a jednocześnie przyczyniają się do osiągnięcia zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń i obiegu zamkniętego zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu, a także potrzeby zapewnienia sprawiedliwego rozkładu geograficznego projektów zgodnie z ust. 6a niniejszego ustępu oraz, w stosownych przypadkach, zakresu, w jakim projekty przyczyniają się do redukcji emisji znacznie poniżej wskaźników, o których mowa w ust. 2. Projekty mają potencjał umożliwiający powszechne zastosowanie lub znaczne obniżenie kosztów przejścia na gospodarkę neutralną dla klimatu w określonych sektorach. Priorytetowo traktuje się technologie i procesy mające wpływ na wiele czynników środowiskowych. Projekty związane z CCU skutkują korzyściami netto w zakresie redukcji emisji i zapewniają unikanie emisji CO2 lub trwałe składowanie CO2. W przypadku dotacji udzielonych w drodze zaproszenia do składania wniosków wsparcie może obejmować maksymalnie 60 % odnośnych kosztów projektów, z czego maksymalnie 40 % nie musi być uzależnione od zweryfikowania unikania emisji gazów cieplarnianych, pod warunkiem że wcześniej osiągnięto ustalone cele pośrednie przy uwzględnieniu zastosowanej technologii. W przypadku wsparcia udzielonego w drodze przetargu konkurencyjnego oraz w przypadku wsparcia w postaci pomocy technicznej wsparcie może obejmować maksymalnie 100 % odnośnych kosztów projektów. Projekty, w których redukcja emisji wpływa korzystnie na dekarbonizację innych podmiotów w pobliskich obszarach geograficznych, są traktowane preferencyjnie w ramach kryteriów stosowanych przy wyborze projektów.
W ramach projektów finansowanych z funduszu inwestycji klimatycznych istnieje wymóg dzielenia się wiedzą z innymi odpowiednimi przedsięwzięciami, a także z naukowcami działającymi w Unii, którzy są taką wiedzą w sposób zasadny zainteresowani. Zasady dzielenia się wiedzą są określane przez Komisję w zaproszeniach do składania wniosków.
Zaproszenia do składania wniosków są otwarte i przejrzyste i wyraźnie określają, jakie rodzaje technologii mogą uzyskać wsparcie. Przygotowując zaproszenia do składania wniosku, Komisja dopilnowuje, aby wszystkie sektory zostały należycie uwzględnione. Komisja podejmuje działania gwarantujące, że zaproszenia będą docierać do jak najszerszego grona odbiorców, w szczególności do małych i średnich przedsiębiorstw („MŚP”).
Poprawka 542
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a– ustęp 8 – akapit 6 a (nowy)
Fundusz inwestycji klimatycznych dąży do zapewnienia zrównoważonego pod względem geograficznym wsparcia w odniesieniu do wsparcia udzielanego w formie kontraktów na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla oraz projektów związanych ze zwiększaniem skali, przy jednoczesnym zapewnieniu jak najwyższej jakości projektów i przestrzeganiu kryteriów wyboru, o których mowa w akapicie szóstym niniejszego ustępu, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności sektorowych i potrzeb inwestycyjnych, w szczególności w sektorach objętych art. 3g i rozdziałem IVa.
Poprawka 543
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a – ustęp 8 – akapit 7
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących działania funduszu innowacyjnego, w tym procedur i kryteriów wyboru, oraz kwalifikowalnych sektorów i wymogów technologicznych w przypadku poszczególnych rodzajów wsparcia.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących działania funduszu inwestycji klimatycznych, w tym procedur i kryteriów wyboru, udziału MŚP oraz kwalifikowalnych sektorów i wymogów technologicznych w przypadku poszczególnych rodzajów wsparcia. Komisja dąży do opracowania harmonogramu, w którym część wsparcia z funduszu inwestycji klimatycznych będzie przekazywana na początku okresu. Podczas wdrażania funduszu inwestycji klimatycznych Komisja podejmuje wszelkie odpowiednie środki zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) 2020/2092, aby zapewnić ochronę środków finansowych w odniesieniu do środków i inwestycji wspieranych przez ten fundusz w sytuacji braku poszanowania praworządności w państwach członkowskich. W tym celu Komisja stosuje skuteczny i efektywny system kontroli wewnętrznej oraz dąży do odzyskania kwot nienależnie wypłaconych lub niewłaściwie wykorzystanych.
Aby zapewnić uczciwą i sprawiedliwą transformację, kryteria wyboru uwzględniają gwarancje środowiskowe i społeczne. Wszystkie środki finansowe z funduszu inwestycji klimatycznych wykorzystuje się zgodnie z:
a)  kryteriami zasady „nie czyń poważnych szkód” określonymi w art. 17 rozporządzenia (UE) 2020/852;
b)  minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 18 rozporządzenia (UE) 2020/852.
W przypadku wsparcia za pośrednictwem kontraktów na transakcje różnicowe dotyczące dwutlenku węgla te akty delegowane umożliwiają przetargi neutralne pod względem technologicznym i konkurencyjne pod względem cen zgodnie z celami funduszu inwestycji klimatycznych określonymi w akapicie pierwszym.
Poprawka 544
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 12 – litera g
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 a– ustęp 8 – akapit 7 a (nowy)
Co dwa lata Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym przedstawia spójność projektów finansowanych z funduszu inwestycji klimatycznych z celem neutralności klimatycznej określonym w rozporządzeniu (UE) 2021/1119, postępy osiągnięte w realizacji inwestycji opisanych w planach dekarbonizacji przemysłu oraz swój plan działania na najbliższe dwa lata.
Poprawka 545
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 c
(13)  art. 10c ust. 7 otrzymuje brzmienie:
(13)  skreśla się art. 10c;
„Państwa członkowskie wymagają od instalacji wytwarzających energię elektryczną i operatorów sieci będących beneficjentami, aby do 28 lutego każdego roku składali sprawozdania z realizacji wybranych przez nich inwestycji, w tym na temat bilansu przydziału bezpłatnych uprawnień oraz poniesionych wydatków inwestycyjnych, a także rodzajów wspieranych inwestycji. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania w tej sprawie, a Komisja podaje je do publicznej wiadomości.”;
Poprawka 546
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 13 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10c a (nowy)
(13a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 10ca
Przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień na modernizację sektora energetycznego
Wszelkie bezpłatne uprawnienia przydzielane przejściowo na modernizację sektora energetycznego, które nie zostały przydzielone operatorom w danych państwach członkowskich do 31 grudnia 2023 r., należy dodać do łącznej liczby uprawnień, które to państwo członkowskie otrzymuje na potrzeby sprzedaży na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a). Państwa członkowskie mogą jednak wykorzystać te uprawnienia lub część tych uprawnień zgodnie z art. 10d do wspierania inwestycji w ramach funduszu modernizacyjnego.”
Poprawka 547
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera a
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy) i 1 b (nowy)
Wsparcie z funduszu modernizacyjnego przyznaje się wyłącznie państwom członkowskim, które przyjęły prawnie wiążące cele w zakresie osiągnięcia neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a także środki na rzecz stopniowego wycofywania wszystkich paliw kopalnych w ramach czasowych zgodnych z celami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1119.
Ponadto w ramach funduszu modernizacyjnego nie udziela się wsparcia dla inwestycji proponowanych przez państwo członkowskie będące beneficjentem, w odniesieniu do których trwa procedura przewidziana w art. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) 2020/2092 lub w odniesieniu do których Rada przyjęła decyzję wykonawczą w sprawie odpowiednich środków na podstawie tego artykułu.
Poprawka 548
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera a
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 1 – akapit 2
Wspierane inwestycje są spójne z celami niniejszej dyrektywy, a także z celami komunikatu Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu(*) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119(**), a także z długoterminowymi celami wyrażonymi w porozumieniu paryskim. Wsparcia z funduszu modernizacyjnego nie udziela się zakładom zajmującym się produkcją energii, w których wykorzystuje się paliwa kopalne.
Wspierane inwestycje są spójne z celami niniejszej dyrektywy, a także z celami komunikatu Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu(*) oraz rozporządzenia (UE) 2021/1119, a także z długoterminowymi celami wyrażonymi w porozumieniu paryskim. Wsparcia z funduszu modernizacyjnego nie udziela się zakładom zajmującym się działalnością związaną z energią, w których wykorzystuje się paliwa kopalne.
_________________
_________________
(*) COM(2019)0640 final.
(*) COM(2019)0640 final.
(**) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie) (Dz.U. L 243 z 9.7.2021, s. 1).
Poprawka 549
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  Co najmniej 80 % środków finansowych z funduszu modernizacyjnego wykorzystuje się do wspierania inwestycji w:
2.  100 % środków finansowych z funduszu modernizacyjnego wykorzystuje się do wspierania inwestycji w:
Poprawka 550
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – litera a a (nowa)
aa)  wytwarzanie energii przez generatory wodoru;
Poprawka 551
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – litera c
c)  poprawę efektywności energetycznej po stronie popytu, między innymi w sektorze transportu, sektorze budowlanym, sektorze rolnictwa i sektorze odpadów;
c)  ograniczenie ogólnego zużycia energii poprzez zarządzanie popytem i efektywność energetyczną, w tym wsektorze transportu, sektorze budowlanym, sektorze rolnictwa i sektorze odpadów, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby elektryfikacji związanej z transformacją klimatyczną i związanego z nią zwiększonego zapotrzebowania na energię elektryczną ze źródeł odnawialnych;
Poprawka 552
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – litera a
e)  wsparcie gospodarstw domowych o niskich dochodach, w tym na obszarach wiejskich i w regionach oddalonych, w celu rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego oraz modernizacji ich systemów ogrzewania oraz
e)  wsparcie gospodarstw domowych o niskich dochodach, w tym na obszarach wiejskich i w regionach oddalonych, w celu rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego, modernizacji ich systemów grzewczych i chłodzących, a także działań na rzecz efektywności energetycznej w budynkach zarówno mieszkalnych, jak i komercyjnych;
Poprawka 553
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – litera f
f)  sprawiedliwą transformację w regionach uzależnionych od węgla w państwach członkowskich będących beneficjentami, tak aby utrzymując dialog z partnerami społecznymi, wspierać zmianę miejsca zatrudnienia, przekwalifikowanie i podnoszenie kwalifikacji pracowników, edukację, inicjatywy na rzecz zatrudnienia oraz przedsiębiorstwa typu start-up.
f)  sprawiedliwą transformację w regionach uzależnionych od węgla w państwach członkowskich będących beneficjentami, tak aby utrzymując dialog ze społeczeństwem obywatelskim i z partnerami społecznymi, wspierać zmianę miejsca zatrudnienia, przekwalifikowanie i podnoszenie kwalifikacji pracowników, edukację, inicjatywy na rzecz zatrudnienia oraz przedsiębiorstwa typu start-up, w stosownych przypadkach spójne z odpowiednimi działaniami uwzględnionymi przez państwa członkowskie w ich terytorialnych planach sprawiedliwej transformacji zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. k) rozporządzenia (UE) 2021/1056 i przyczyniające się do ich realizacji; oraz
Poprawka 554
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 – litera f a (nowa)
fa)  inwestycje w rozmieszczanie infrastruktury paliw alternatywnych.
Poprawka 555
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10d – ustęp 2 a (nowy)
ba)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Wszystkie środki finansowe z funduszu modernizacyjnego wykorzystuje się zgodnie z:
a)  kryteriami zasady „nie czyń poważnych szkód” określonymi w art. 17 rozporządzenia (UE) 2020/852;
b)  minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 18 rozporządzenia (UE) 2020/852.”
Poprawka 556
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 d – ustęp 5 – akapit 2 a (nowy)
bb)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Komitet inwestycyjny zasięga porady europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmian klimatu, aby decyzje inwestycyjne były zgodne z kryteriami określonymi w niniejszym artykule i wspierały osiągnięcie celów określonych w rozporządzeniu (UE) 2021/1119.”;
Poprawka 557
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b c (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 d – ustęp 6
bc)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:
6.   Zanim państwo członkowskie będące beneficjentem podejmie decyzję o finansowaniu inwestycji ze swojego udziału w funduszu modernizacyjnego, musi przedstawić projekt inwestycji komitetowi inwestycyjnemu oraz EBI. W przypadku inwestycji, co do których EBI potwierdził, że dotyczą obszarów wymienionych w ust. 2, państwo członkowskie może przystąpić do finansowania projektu inwestycji ze swojego udziału.
„6. Zanim państwo członkowskie będące beneficjentem podejmie decyzję o finansowaniu inwestycji ze swojego udziału w funduszu modernizacyjnego , musi przedstawić projekt inwestycji komitetowi inwestycyjnemu oraz EBI.
W przypadku gdy inwestycja w modernizację systemów energetycznych, która zgodnie z propozycją ma być finansowana z funduszu modernizacyjnego, nie należy do obszarów wymienionych w ust. 2, komitet inwestycyjny ocenia techniczną i finansową opłacalność takiej inwestycji, w tym realizowaną przez nią redukcję emisji, i wydaje zalecenie odnośnie do finansowania tej inwestycji z funduszu modernizacyjnego. Komitet inwestycyjny zapewnia, by wszelkie inwestycje dotyczące sieci ciepłowniczych osiągnęły istotną poprawę efektywności energetycznej i przyczyniały się do redukcji emisji.
Komitet inwestycyjny ocenia techniczną i finansową opłacalność takiej inwestycji, w tym realizowaną przez nią redukcję emisji, i wydaje zalecenie dotyczące finansowania tej inwestycji z funduszu modernizacyjnego. Komitet inwestycyjny zapewnia, by wszelkie inwestycje dotyczące sieci ciepłowniczych osiągnęły istotną poprawę efektywności energetycznej i przyczyniały się do redukcji emisji.
Zalecenie to może obejmować sugestie dotyczące odpowiednich instrumentów finansowania. Maksymalnie 70 % odnośnych kosztów inwestycji, które nie należą do obszarów wymienionych w ust. 2, można wesprzeć z wykorzystaniem zasobów z funduszu modernizacyjnego, pod warunkiem ze pozostałe koszty są pokrywane przez prywatne podmioty prawne.
Zalecenie to może obejmować sugestie dotyczące odpowiednich instrumentów finansowania.”;
Poprawka 558
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 14 – litera b d (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 d – ustęp 11
bd)  ust. 11 otrzymuje brzmienie:
11.   Komitet inwestycyjny przedstawia corocznie Komisji sprawozdanie na temat doświadczeń z oceny inwestycji. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja, uwzględniając ustalenia komitetu inwestycyjnego, dokonuje przeglądu obszarów, w których realizuje się projekty i o których mowa w ust. 2, a także przeglądu podstawy, na której komitet inwestycyjny opiera swoje zalecenia.
„11. Komitet inwestycyjny przedstawia corocznie Komisji, Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie na temat doświadczeń z oceny inwestycji. Sprawozdanie to podaje się do wiadomości publicznej. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja, uwzględniając ustalenia komitetu inwestycyjnego, dokonuje przeglądu obszarów, w których realizuje się projekty i o których mowa w ust. 2, a także przeglądu podstawy, na której komitet inwestycyjny opiera swoje zalecenia.”;
Poprawka 559
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera -a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 1
-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.   Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały mogą być przenoszone między:
„1. Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały mogą być przenoszone między:
a)   osobami w Unii;
a)   podmiotami objętymi regulacją w Unii;
b)   osobami w Unii oraz osobami w państwach trzecich, w przypadku gdy takie przydziały są uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 bez ograniczeń innych niż zawarte w niniejszej dyrektywie lub przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy.
b)   podmiotami objętymi regulacją w Unii oraz osobami w państwach trzecich, w przypadku gdy takie przydziały są uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 bez ograniczeń innych niż zawarte w niniejszej dyrektywie lub przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy.
Podmioty objęte regulacją mogą upoważnić osobę fizyczną lub prawną do prowadzenia rachunków w rejestrze należących do podmiotu objętego regulacją oraz do przeprowadzania w jego imieniu tych rodzajów transakcji, do których rachunek ten jest uprawniony. Podmiot objęty regulacją pozostaje odpowiedzialny za zgodność. Udzielając upoważnienia osobie fizycznej lub podmiotowi prawnemu, podmiot objęty regulacją dopilnowuje, aby nie występował konflikt interesów między upoważnioną osobą lub podmiotem a właściwymi organami, krajowymi administratorami, weryfikatorami lub innymi organami objętymi przepisami niniejszej dyrektywy.”;
Poprawka 560
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera -a a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 1a a (nowy)
-aa)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1aa. Do 1 lipca 2023 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym oceni, w jaki sposób ograniczenie dostępu do europejskich rynków uprawnień do emisji dwutlenku węgla do podmiotów objętych regulacją i pośredników finansowych działających w ich imieniu miałoby wpływ na integralność i skuteczne funkcjonowanie rynków uprawnień do emisji dwutlenku węgla oraz na osiągnięcie celów Unii w zakresie energii i klimatu na lata 2030 i 2050. Jeżeli ocena jest negatywna, Komisja, w stosownych przypadkach, przedstawi wniosek ustawodawczy w celu dostosowania odpowiednich przepisów art. 12 ust. 1 i art. 19 ust. 2.”;
Poprawka 561
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera c
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3 – akapit 1 a (nowy) i 1 b (nowy)
Na zasadzie odstępstwa od pierwszego akapitu lit. c) do 31 grudnia 2029 r. przedsiębiorstwa żeglugowe mogą przekazać do umorzenia mniej uprawnień na podstawie klasy lodowej statku albo faktu, że żegluga odbywa się w warunkach zalodzenia lub obu tych warunków łącznie zgodnie z załącznikiem Va.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego lit. c) do 31 grudnia 2029 r. przedsiębiorstwa żeglugowe mogą umorzyć o 55 % mniej uprawnień w odniesieniu do emisji, które mają miejsce do 2030 r., pochodzących z rejsów między portem znajdującym się w najbardziej oddalonym regionie państwa członkowskiego a portem znajdującym się w tym samym państwie członkowskim, w tym między dwoma różnymi portami znajdującymi się w różnych regionach najbardziej oddalonych tego samego państwa członkowskiego. Do 31 grudnia 2027 r. Komisja oceni i przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat skutków zniesienia tego odstępstwa dla transportu morskiego do i z regionów najbardziej oddalonych.
Poprawka 562
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b – akapit 1
Obowiązek umorzenia uprawnień nie powstaje w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych, które uznaje się za wychwycone i wykorzystane w celu trwałego związania chemicznego z produktem, tak że nie przedostają się one do atmosfery przy normalnym użytkowaniu.
Obowiązek umorzenia uprawnień nie powstaje w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych, które uznaje się za wychwycone i wykorzystane w celu trwałego związania chemicznego z produktem, tak że nie przedostają się one do atmosfery przy normalnym użytkowaniu i unieszkodliwianiu.
Poprawka 563
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b – akapit 2
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące wymogów w zakresie uznania, że gazy cieplarniane stały się trwale związane chemicznie z produktem, tak że nie przedostają się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu.
Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 23, aby uzupełnić niniejszą dyrektywę i określić wymogi w zakresie uznania, że gazy cieplarniane stały się trwale związane chemicznie z produktem, tak że nie przedostają się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu lub w fazie unieszkodliwiania produktu wspomnianej w pierwszym akapicie tego ustępu.
Poprawka 564
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b – akapit 3
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
skreśla się
Poprawka 565
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b a (nowy)
ea)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3ba. Do 1 stycznia 2025 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę, w jaki sposób uwzględnia się ujemne emisje gazów cieplarnianych usuwanych z atmosfery oraz bezpiecznie i trwale składowanych oraz w jaki sposób te ujemne emisje mogą być objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji, oraz w którym zaproponuje jasny zakres oraz rygorystyczne kryteria i zabezpieczenia w celu zapewnienia, aby takie pochłanianie nie kompensowało niezbędnych redukcji emisji zgodnie z unijnymi celami w zakresie klimatu określonymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. W razie potrzeby do sprawozdania dołączony zostanie wniosek ustawodawczy dotyczący ujemnych emisji.”;
Poprawka 566
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e b (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b b (nowy)
eb)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3bb. Do 31 grudnia 2029 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę, czy wszystkie emisje gazów cieplarnianych pochodzące z różnych rodzajów działalności objętych niniejszą dyrektywą są skutecznie rozliczane, na których etapach procesu uwzględnia się te emisje gazów cieplarnianych oraz czy unikano podwójnego liczenia, w szczególności biorąc pod uwagę etapy niższego szczebla, w tym unieszkodliwianie i spalanie odpadów, oraz wywóz, a także ocenia komparatywnie korzyści klimatyczne i gospodarcze wynikające z rozliczania emisji z każdej działalności na różnych etapach procesu. Komisja może, w stosownych przypadkach, dołączyć do tego sprawozdania wniosek ustawodawczy mający na celu zmianę niniejszej dyrektywy, by zapewnić, że wszystkie emisje są rozliczane na najbardziej skutecznym etapie oraz że unika się podwójnego liczenia.”
Poprawka 567
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e c (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 3b c (nowy)
ec)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3bc. Do 1 stycznia 2025 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę przejrzystej, porównywalnej i wiarygodnej metody rozliczania emisji gazów cieplarnianych, które zostały uznane za wychwycone i zutylizowane oraz za trwale związane chemicznie z produktem w sposób inny niż wymieniony w ust. 3b, z uwzględnieniem oceny cyklu życia produktu. Metoda oszacowania cyklu życia produktu uwzględnia podwójną rolę gazów cieplarnianych jako emisji i jako surowca, w tym emisji wychwyconych podczas wytwarzania produktu, emisji generowanych w procesie wychwytywania i utylizacji, emisji zutylizowanych podczas wytwarzania produktu, a także liczbę lat, na które dwutlenek węgla wychwycony z emisji jest związany z produktem. W stosownych przypadkach Komisja dołączy do tego sprawozdania wniosek ustawodawczy mający na celu zmianę niniejszej dyrektywy, by do niej włączyć metodę oszacowania cyklu życia produktu.”
Poprawka 568/rev
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 15 – litera e d (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 12 – ustęp 4
ed)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że przydziały zostaną anulowane w każdym momencie na wniosek posiadających je osób. W przypadku likwidacji mocy wytwórczych na ich terytorium – z powodu dodatkowych środków krajowych – państwa członkowskie mogą anulować uprawnienia z całkowitej liczby uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie, o której to liczbie mowa w art. 10 ust. 2, w maksymalnej liczbie odpowiadającej średniej zweryfikowanych emisji z danej instalacji w okresie pięciu lat przed likwidacją. Dane państwo członkowskie informuje Komisję o takim planowanym anulowaniu zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 10 ust. 4.
4. Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że przydziały zostaną anulowane w każdym momencie na wniosek posiadających je osób. W przypadku likwidacji mocy wytwórczych na ich terytorium – z powodu dodatkowych środków krajowych – państwa członkowskie anulują uprawnienia z całkowitej liczby uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie, o której to liczbie mowa w art. 10 ust. 2, w maksymalnej liczbie odpowiadającej średniej zweryfikowanych emisji z danej instalacji w okresie pięciu lat przed likwidacją. Dane państwo członkowskie informuje Komisję o takim planowanym anulowaniu zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 10 ust. 4.
Poprawka 569
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 16
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 14 – ustęp 1
16)  w art. 14 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się zdania w brzmieniu:
16)  art. 14 ust.1 otrzymuje brzmienie:
”1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące szczegółowych ustaleń w sprawie monitorowania i raportowania emisji i, w stosownych przypadkach, związanych z rodzajami działań wymienionymi w załączniku I, w sprawie monitorowania i raportowania danych dotyczących tonokilometrów do celów wniosku na mocy art. 3e lub 3f, opierających się na zasadach monitorowania i raportowania określonych w załączniku IV i wymogach dotyczących monitorowania i raportowania określonych w ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze określają także w wymogach dotyczących monitorowania i raportowania potencjał poszczególnych gazów cieplarnianych w zakresie powodowania globalnego efektu cieplarnianego. W tych aktach wykonawczych stosuje się kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do wykorzystania biomasy, ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001(*), z wszelkimi niezbędnymi dostosowaniami do zastosowania na mocy niniejszej dyrektywy, aby biomasa ta mogła uzyskać współczynnik zero. Określa się w nich również sposób rozliczania składowania emisji z koszyków biomasy o współczynniku zero oraz biomasy, która nie pochodzi ze źródeł o współczynniku zero. Określa się w nich również sposób rozliczania emisji z paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, zapewniając rozliczenie tych emisji i unikanie podwójnego liczenia.
1. Zgodnie z art. 23 i aby uzupełnić niniejszą dyrektywę Komisja przyjmuje akty delegowane dotyczące szczegółowych ustaleń w sprawie monitorowania i raportowania emisji i, w stosownych przypadkach, związanych z rodzajami działań wymienionymi w załączniku I, w sprawie monitorowania i raportowania danych dotyczących tonokilometrów do celów wniosku na mocy art. 3e lub 3f, opierających się na zasadach monitorowania i raportowania określonych w załączniku IV i wymogach dotyczących monitorowania i raportowania określonych w ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty delegowane określają także w wymogach dotyczących monitorowania i raportowania potencjał poszczególnych gazów cieplarnianych w zakresie powodowania globalnego efektu cieplarnianego i towarzyszy im szczegółowa ocena skutków, biorąca pod uwagę najnowsze dostępne wyniki badań naukowych. W tych aktach delegowanych stosuje się kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do wykorzystania biomasy, ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001(*), z wszelkimi niezbędnymi dostosowaniami do zastosowania na mocy niniejszej dyrektywy, aby biomasa ta mogła uzyskać współczynnik zero. Określa się w nich również sposób rozliczania składowania emisji z koszyków biomasy o współczynniku zero oraz biomasy, która nie pochodzi ze źródeł o współczynniku zero. Określa się w nich również sposób rozliczania emisji z paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, zapewniając rozliczenie tych emisji i unikanie podwójnego liczenia.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
______________________
_______________
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82).”
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 82).”
Poprawka 570
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 19 – ustęp 2
2.   Jakakolwiek osoba może posiadać przydziały. Rejestry są dostępne dla społeczeństwa oraz zawierają oddzielną księgowość w celu odnotowania przydziałów znajdujących się w posiadaniu każdej osoby, dla której oraz od której przydziały są wydawane lub przenoszone.

19a)  art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2. Bez uszczerbku dla art. 12 ust. 1aa oprócz administracji centralnej i krajowej posiadaczami przydziałów mogą być wyłącznie podmioty objęte regulacją, które miały w przeszłości, mają obecnie lub będą miały w przewidywanej przyszłości obowiązek dostosowania się do EU ETS. Rejestry są dostępne dla społeczeństwa oraz zawierają oddzielną księgowość w celu odnotowania przydziałów znajdujących się w posiadaniu każdego objętego regulacją podmiotu, dla którego oraz od którego przydziały są wydawane lub przenoszone.

Poprawka 571
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 b (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 23 – ustęp 2
19b)   w art. 23 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3d ust. 3, art. 10 ust. 4, art. 10a ust. 1 i 8, art. 10b ust. 5, art. 19 ust. 3, art. 22, art. 24 ust. 3, art. 24a ust. 1, art. 25a ust. 1 i art. 28c powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 8 kwietnia 2018 r.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3d ust. 3, art. 3gaa ust. 2, art. 3gab ust. 7, art. 3gea akapit drugi, art. 10 ust. 4, art. 10a ust. 1 i 8, art. 10b ust. 5, art. 12 ust. 3b, art. 14 ust. 1, art. 19 ust. 3, art. 22, art. 24 ust. 3, art. 24a ust. 1, art. 25a ust. 1, art. 28c, art. 30c ust. 2a i art. 30f ust. 4a powierza się Komisji na czas nieokreślony od 8 kwietnia 2018 r.
Poprawka 572
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 c (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 29 a
19c)  art. 29a otrzymuje brzmienie:
Artykuł 29a
„Artykuł 29a
Środki w przypadku nadmiernych zmian cen
Środki w przypadku nadmiernych zmian cen
1.   Jeżeli przez okres dłuższy niż sześć kolejnych miesięcy ceny uprawnień ponad trzykrotnie wyższe od średniej ceny uprawnień na europejskim rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla w dwóch poprzednich latach, Komisja niezwłocznie zwołuje posiedzenie komitetu ustanowionego na mocy art. 9 decyzji nr 280/2004/WE.
1.   Jeżeli przez okres dłuższy niż sześć kolejnych miesięcy średnia cena uprawnień jest ponad dwukrotnie wyższa od średniej ceny uprawnień na europejskim rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla w dwóch poprzednich latach, Komisja niezwłocznie, nie później niż w ciągu siedmiu dni od tego momentu, zwołuje posiedzenie komitetu ustanowionego na mocy art.9 decyzji nr 280/2004/WE, by ocenić, czy zmiana ceny, o której mowa w niniejszym ustępie, odpowiada zmianie zasadniczych cech rynku.
2.   Jeżeli zmiany cen, o których mowa w ust. 1, nie korespondują ze zmianą zasadniczych cech rynku, może zostać podjęty jeden z następujących środków, w zależności od stopnia zmiany cen:
2.   Jeżeli zmiany cen, o których mowa w ust. 1, nie korespondują ze zmianą zasadniczych cech rynku, zostaje w trybie pilnym zastosowany dowolny z następujących środków, w zależności od stopnia zmiany cen:
-a)  uwolnienie 100 mln uprawnień objętych niniejszym rozdziałem z rezerwy stabilności rynkowej zgodnie z art. 1 ust. 7 decyzji (UE) 2015/1814, które zostaną równo rozdzielone w ramach aukcji przez okres sześciu miesięcy;
a)   umożliwienie państwom członkowskim przyspieszenia sprzedaży na aukcji części liczby uprawnień, która ma być sprzedana na aukcji;
a)   umożliwienie państwom członkowskim przyspieszenia sprzedaży na aukcji części liczby uprawnień, która ma być sprzedana na aukcji w kolejnym roku kalendarzowym;
b)   umożliwienie państwom członkowskim sprzedaży na aukcji do 25 % uprawnień z rezerwy dla nowych instalacji.
b)   umożliwienie państwom członkowskim sprzedaży na aukcji do 25 % uprawnień z rezerwy dla nowych instalacji.
Powyższe środki przyjmowane są zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 23 ust. 4.
Powyższe środki przyjmowane są zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 23 ust. 4.
3.   Wszelkie środki podejmowane są z uwzględnieniem w jak najwyższym stopniu sprawozdań przedłożonych przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na mocy art. 29, jak również wszelkich innych odpowiednich informacji dostarczonych przez państwa członkowskie.
3.   Wszelkie środki podejmowane są z uwzględnieniem w jak najwyższym stopniu sprawozdań przedłożonych przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na mocy art. 29, jak również wszelkich innych odpowiednich informacji dostarczonych przez państwa członkowskie.
4.   Uzgodnienia dotyczące stosowania tych przepisów określają akty, o których mowa w art. 10 ust. 4.
4.  Uzgodnienia dotyczące stosowania tych przepisów określają akty, o których mowa w art. 10 ust. 4.
Poprawka 573
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 d (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 29 a a (nowy)
xx
19d)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 29aa
1.  Dostęp do rynku EU ETS jest ograniczony do podmiotów, które są operatorami instalacji, operatorami lotniczymi i operatorami morskimi mającymi obowiązek dostosowania się do EU ETS.
2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 dostęp do rynku EU ETS mają pośrednicy finansowi, którzy nabywają uprawnienia nie na własny rachunek, lecz na rzecz instalacji.
3.  Komisja ocenia, czy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1031/20101a jest zgodny z przepisami niniejszego artykułu, i w razie potrzeby przedkłada wniosek ustawodawczy w celu zmiany tego rozporządzenia.
_________________
1a Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii (Dz.U. L 302 z 18.11.2010, s. 1).”
Poprawka 574
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 19 e (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 – ustęp 1
19e)  w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.   Niniejsza dyrektywa jest poddawana przeglądowi w świetle rozwoju sytuacji międzynarodowej i działań podejmowanych w celu realizacji długoterminowych celów Porozumienia paryskiego.
1. Niniejsza dyrektywa jest poddawana przeglądowi w świetle rozwoju sytuacji międzynarodowej i działań podejmowanych w celu realizacji długoterminowych celów Porozumienia paryskiego, w tym zobowiązania podjętego na 26. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (COP26) do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej.”
Poprawka 575
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 20 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 – ustęp 3
20a)  art. 30 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.   Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ramach każdego globalnego przeglądu uzgodnionego w Porozumieniu paryskim, w szczególności w odniesieniu do potrzeby zastosowania dodatkowych unijnych polityk i środków w związku z niezbędną redukcją gazów cieplarnianych przez Unię i jej państwa członkowskie, w tym w odniesieniu do współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9. Komisja może przedstawić wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w celu odpowiedniej zmiany niniejszej dyrektywy.
3. Komisja, po zasięgnięciu opinii europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmiany klimatu, składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ramach każdego globalnego przeglądu uzgodnionego w Porozumieniu paryskim, w szczególności w odniesieniu do potrzeby zastosowania dodatkowych unijnych polityk i środków w związku z niezbędną redukcją gazów cieplarnianych przez Unię i jej państwa członkowskie, w tym w odniesieniu do współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9. Komisja może przedstawić wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w celu odpowiedniej zmiany niniejszej dyrektywy. W swoich wnioskach Komisja zapewnia zgodność z celem neutralności klimatycznej określonym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119, unijnymi celami klimatycznymi określonymi w art. 4 tego rozporządzenia oraz orientacyjnym budżetem Unii dotyczącym gazów cieplarnianych na lata 2030–2050, o którym mowa w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia. Wnioski odzwierciedlają postęp z upływem czasu i najwyższe możliwe poziomy ambicji zgodnie z art. 4 ust. 3 porozumienia paryskiego.”
Poprawka 576
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 20 b (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 – ustęp 4 a (nowy)
20b)  w art. 30 dodaje się akapit w brzmieniu:
„4a. Dokonując przeglądu niniejszej dyrektywy, zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, Komisja analizuje, w jaki sposób można ustanowić powiązania między EU ETS a innymi rynkami uprawnień do emisji dwutlenku węgla, bez utrudniania osiągnięcia celu neutralności klimatycznej i unijnych celów klimatycznych określonych w rozporządzeniu (UE) 2021/1119. ”.
Poprawka 577
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Rozdział IV a – tytuł
SYSTEM HANDLU UPRAWNIENIAMI DO EMISJI W ODNIESIENIU DO SEKTORA BUDOWLANEGO I SEKTORA TRANSPORTU DROGOWEGO
SYSTEM HANDLU UPRAWNIENIAMI DO EMISJI W ODNIESIENIU DO SEKTORA BUDOWLANEGO, SEKTORA TRANSPORTU DROGOWEGO I INNYCH PALIW
Poprawka 578
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 a – akapit 1 a (nowy)
1a.  Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w odniesieniu do dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych dopiero od 1 stycznia 2029 r., z zastrzeżeniem oceny przewidzianej w ust. 1b.
Poprawka 579
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 a – akapit 1 b (nowy)
1b.  Jeżeli warunki są właściwe, Komisja dąży do rozszerzenia niniejszego rozdziału od 1 stycznia 2029 r. na emisje pochodzące z prywatnego transportu drogowego oraz prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych.
Do 1 stycznia 2026 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym oceni rozszerzenie niniejszego rozdziału na emisje pochodzące z prywatnego transportu drogowego oraz prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych od 1 stycznia 2029 r. w sposób, który nie pozostawia nikogo w tyle. Sprawozdanie to obejmuje w szczególności:
a)  szczegółową ocenę rozwoju sytuacji w zakresie ubóstwa energetycznego i ubóstwa związanego z mobilnością w Unii i w każdym państwie członkowskim, zgłoszoną zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego];
b)  szczegółową ocenę wyników środków i inwestycji zawartych w planach społeczno-klimatycznych państw członkowskich, w szczególności w odniesieniu do liczby osób, które zostały wyprowadzone z ubóstwa energetycznego i ubóstwa związanego z mobilnością w wyniku tych środków i inwestycji, oraz innych inwestycji z innych funduszy unijnych;
c)  szczegółową analizę i kwantyfikację dodatkowej redukcji emisji gazów cieplarnianych, którą można by osiągnąć dzięki temu rozszerzeniu, a także postępy państw członkowskich w osiąganiu celów określonych w rozporządzeniu (UE) 2018/842;
d)  ocenę wykonalności i sposobów zgłaszania przerzucanych kosztów oraz mechanizmu limitów określonego w art. 30f ust. 2a.
Na podstawie wyników tego sprawozdania Komisja, w razie potrzeby, przedstawia ukierunkowany przegląd niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE).../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego] w celu rozszerzenia niniejszego rozdziału od 1 stycznia 2029 r. na emisje pochodzące z prywatnego transportu drogowego oraz prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych.
Poprawka 580
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 a – akapit 1 c (nowy)
1c.  Państwo członkowskie może zdecydować, że odstępstwo w odniesieniu do paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych, o których mowa w ust. 1a, nie ma zastosowania na jego terytorium, pod warunkiem że posiada ono wystarczające programy wsparcia gospodarstw domowych o niskich dochodach oraz rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego i ubóstwa związanego z mobilnością, a także pod warunkiem zatwierdzenia przez Komisję. Dane państwo członkowskie informuje Komisję o zamiarze podjęcia takiej decyzji. Komisja ocenia, czy dane państwo członkowskie posiada wystarczające stosowne programy i informuje państwo członkowskie o swojej decyzji.
Poprawka 581
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 a a (nowy)
Artykuł 30aa
1.  W przypadku gdy w ciągu sześciu kolejnych miesięcy poprzedzających rok rozpoczęcia sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych zgodnie z art. 30a ust. 1a średnia cena paliw przeznaczonych do zużycia w sektorach objętych niniejszym rozdziałem jest wyższa niż średnia cena takich paliw w marcu 2022 r., termin umorzenia uprawnień w odniesieniu do paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych, o którym mowa w art. 30d ust. 1, przedłuża się do czasu, gdy cena spadnie poniżej tego progu. 
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy Społeczny Fundusz Klimatyczny ustanowiony rozporządzeniem (UE).../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego] nie rozpoczął działalności lub działał krócej niż trzy lata, sprzedaż na aukcji uprawnień objętych niniejszym rozdziałem zostaje odroczona do czasu, gdy Społeczny Fundusz Klimatyczny będzie działał przez co najmniej trzy lata.
2.  W stosownych przypadkach Komisja publikuje, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione przed rozpoczęciem aukcji na mocy niniejszego rozdziału.
Poprawka 582
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 b – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 stycznia 2025 r. żaden podmiot objęty regulacją nie prowadził działalności, o której mowa w załączniku III, chyba że podmiot taki posiada zezwolenie wydane przez właściwy organ zgodnie z ust. 2 i 3.
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 stycznia 2024 r. żaden podmiot objęty regulacją nie prowadził działalności, o której mowa w załączniku III, chyba że podmiot taki posiada zezwolenie wydane przez właściwy organ zgodnie z ust. 2 i 3.
Poprawka 583
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 c – ustęp 1
1.  Począwszy od 2024 r., liczba uprawnień wydawanych w całej Unii na podstawie niniejszego rozdziału każdego roku od 2026 r. ulega zmniejszeniu w sposób liniowy. Wartość z 2024 r. oznacza dopuszczalne wartości emisji z 2024 r. obliczone na podstawie emisji referencyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842(*), dla sektorów objętych niniejszym rozdziałem, które poddaje się następnie liniowej ścieżce redukcji z tytułu wszystkich emisji wchodzących w zakres tego rozporządzenia. Liczba uprawnień zmniejsza się każdego roku po 2024 r. o wartość współczynnika liniowego redukcji wynoszącą 5,15 %. Komisja publikuje informacje na temat liczby wydanych w całej Unii uprawnień na 2026 r. do dnia 1 stycznia 2024 r.
1.  Począwszy od 2024 r., liczba uprawnień wydawanych w całej Unii na podstawie niniejszego rozdziału każdego roku od 2025 r. ulega zmniejszeniu w sposób liniowy. Wartość z 2024 r. oznacza dopuszczalne wartości emisji z 2024 r. obliczone na podstawie emisji referencyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/842, dla sektorów objętych niniejszym rozdziałem, które poddaje się następnie liniowej ścieżce redukcji z tytułu wszystkich emisji wchodzących w zakres tego rozporządzenia. Liczba uprawnień zmniejsza się każdego roku po 2024 r. o wartość współczynnika liniowego redukcji wynoszącą 5,15 %. Komisja publikuje informacje na temat liczby wydanych w całej Unii uprawnień na 2025 r. do 1 stycznia 2024 r.
__________
(*) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26). 
Poprawka 584
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 c – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez ustanowienie dodatkowej liczby uprawnień wydawanych każdego roku, począwszy od 2025 r., aby zrekompensować uprawnienia umorzone w przypadkach, w których występowało podwójne liczenie emisji, niezależnie od przepisów w sprawie unikania takiego podwójnego liczenia zgodnie z art. 30f ust. 4. Dodatkowa liczba uprawnień ustanowiona przez Komisję odpowiada łącznej ilości emisji gazów cieplarnianych zrekompensowanych w danym roku sprawozdawczym zgodnie z aktami delegowanymi, o których mowa w art. 30f ust. 4a.
Poprawka 585
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 1
1.  Od 2026 r. uprawnienia objęte niniejszym rozdziałem są sprzedawane na aukcji, chyba że zostaną umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej ustanowionej na mocy decyzji (UE) 2015/1814. Uprawnienia objęte niniejszym rozdziałem sprzedaje się na aukcji odrębnie od uprawnień objętych rozdziałami II, IIa i III.
1.  Od 2025 r. uprawnienia objęte niniejszym rozdziałem są sprzedawane na aukcji, chyba że zostaną umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej ustanowionej na mocy decyzji (UE) 2015/1814. Uprawnienia objęte niniejszym rozdziałem sprzedaje się na aukcji odrębnie od uprawnień objętych rozdziałami II, IIa i III.
Poprawka 586
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 2 – akapit 1
Sprzedaż uprawnień objętych niniejszym rozdziałem na aukcji rozpoczyna się od 2026 r., przy czym wolumen uprawnień odpowiada 130 % wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji na 2026 r. obliczonego na podstawie liczby uprawnień wydanych na ten rok w całej Unii oraz odpowiednich udziałów i wolumenów aukcyjnych ustalonych zgodnie z ust. 3, 5 i 6. Dodatkowe wolumeny uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, wykorzystuje się wyłącznie do umorzenia uprawnień zgodnie z art. 30e ust. 2 i odlicza się je od wolumenu uprawnień sprzedawanych na aukcji w latach 2028–2030. Warunki przeprowadzania takich wczesnych aukcji ustala się zgodnie z ust. 7 i art. 10 ust. 4.
Sprzedaż uprawnień objętych niniejszym rozdziałem na aukcji rozpoczyna się od 2025 r., przy czym wolumen uprawnień odpowiada 130 % wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji na 2025 r. obliczonego na podstawie liczby uprawnień wydanych na ten rok w całej Unii oraz odpowiednich udziałów i wolumenów aukcyjnych ustalonych zgodnie z ust. 3, 5 i 6. Dodatkowe wolumeny uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, wykorzystuje się wyłącznie do umorzenia uprawnień zgodnie z art. 30e ust. 2 i odlicza się je od wolumenu uprawnień sprzedawanych na aukcji w latach 2028–2030. Warunki przeprowadzania takich wczesnych aukcji ustala się zgodnie z ust. 7 i art. 10 ust. 4.
Poprawka 587
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 2 – akapit 2
Na podstawie art. 1a ust. 3 decyzji (UE) 2015/1814 600 mln uprawnień objętych niniejszym rozdziałem umieszcza się w rezerwie stabilności rynkowej w roku 2026.
Na podstawie art. 1a ust. 3 decyzji (UE) 2015/1814 600 mln uprawnień objętych niniejszym rozdziałem umieszcza się w rezerwie stabilności rynkowej w roku 2025.
Poprawka 588
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 3
3.  150 mln uprawnień wydanych na podstawie niniejszego rozdziału sprzedaje się na aukcji, a wszystkie przychody z tych aukcji udostępnia się funduszowi innowacyjnemu ustanowionemu na podstawie art. 10a ust. 8. Do uprawnień, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają przepisy art. 10a ust. 8.
3.  150 mln uprawnień wydanych na podstawie niniejszego rozdziału sprzedaje się na aukcji, a wszystkie przychody z tych aukcji udostępnia się Społecznemu Funduszowi Klimatycznemu ustanowionemu na mocy rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego] jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 oraz wykorzystuje zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do Społecznego Funduszu Klimatycznego.
________________
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
Poprawka 589
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Aby dopilnować, że dostępne środki na Społeczny Fundusz Klimatyczny w budżecie Unii będą mogły ewoluować w ścisłej zgodności z ceną emisji dwutlenku węgla i tym samym z obciążeniem dla gospodarstw domowych i użytkowników ruchu znajdujących się w trudnej sytuacji, mechanizm dostosowywania cen emisji dwutlenku węgla umożliwi coroczne zwiększenie środków. Szczegółowe przepisy należy określić w rozporządzeniu w sprawie wieloletnich ram finansowych, które zgodnie z art. 312 TFUE zapewnia co roku automatyczne dostosowywanie odpowiednich pułapów wydatków w zależności od tempa zmiany ceny uprawnień do emisji dwutlenku węgla w ramach EU ETS dla budynków, transportu drogowego i innych paliw. Wpływ rocznej korekty na budżet jest uwzględniony w budżecie.
Poprawka 590
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 5 – akapit 1 – wprowadzenie
5.  Państwa członkowskie określają sposób wykorzystywania dochodów z aukcji, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem dochodów określonych jako zasoby własne zgodnie z art. 311 akapit trzeci TFUE i uwzględnionych w budżecie Unii. Państwa członkowskie wykorzystują swoje dochody na potrzeby co najmniej jednego z rodzajów działalności, o których mowa w art. 10 ust. 3, lub na potrzeby co najmniej jednego z następujących środków:
5.  Państwa członkowskie określają sposób wykorzystywania dochodów z aukcji, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem dochodów określonych jako zasoby własne zgodnie z art. 311 akapit trzeci TFUE i uwzględnionych w budżecie Unii jako dochód ogólny. Państwa członkowskie wykorzystują swoje dochody w pierwszej kolejności na potrzeby krajowego współfinansowania swoich społecznych planów w dziedzinie klimatu, a w przypadku wszelkich pozostałych dochodów – na środki i inwestycje społeczno-klimatyczne zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego]:
Poprawka 591
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 5 – akapit 1 – litera a
a)  środków mających przyczynić się do obniżenia emisyjności systemów ciepłowniczych i chłodniczych w budynkach lub ograniczenia zapotrzebowania energetycznego budynków, uwzględniając integrację energii ze źródeł odnawialnych oraz powiązanych środków zgodnie z art. 7 ust. 11, art. 12 i art. 20 dyrektywy 2012/27/UE [odniesienia należy zaktualizować, podając odesłanie do zmienionej dyrektywy], a także środków służących wsparciu finansowemu gospodarstw domowych o niskich dochodach w budynkach o najgorszej charakterystyce energetycznej;
a)  środków mających przyczynić się do neutralności klimatycznej systemów ciepłowniczych i chłodniczych w budynkach lub ograniczenia zapotrzebowania energetycznego budynków zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego];
Poprawka 592
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 d – ustęp 5 – akapit 1 – litera b
b)  środków mających przyspieszyć proces upowszechniania pojazdów bezemisyjnych lub zapewnić wsparcie finansowe na rzecz ustanowienia w pełni interoperacyjnej infrastruktury tankowania i ładowania pojazdów bezemisyjnych lub środków zachęcających do przechodzenia na publiczne formy transportu oraz usprawniania multimodalności lub środków wsparcia finansowego służących rozwiązaniu problemów społecznych napotykanych przez użytkowników transportu o niskich lub średnich dochodach.
b)  środków mających przyspieszyć proces upowszechniania pojazdów bezemisyjnych lub zapewnić wsparcie finansowe na rzecz ustanowienia w pełni interoperacyjnej infrastruktury tankowania i ładowania pojazdów bezemisyjnych lub środków zachęcających do przechodzenia na publiczne formy transportu oraz usprawniania multimodalności zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) .../...[rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego].
Poprawka 593
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 e – ustęp 2
2.  Od dnia 1 stycznia 2027 r. państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 30 kwietnia tego roku podmiot objęty regulacją umorzył liczbę uprawnień objętych niniejszym rozdziałem stanowiącą równowartość łącznej ilości emisji odpowiadającej ilości paliw dopuszczonych do konsumpcji zgodnie z załącznikiem III w poprzednim roku kalendarzowym zweryfikowanych zgodnie z art. 15 i art. 30f oraz zapewniają, aby uprawnienia te zostały następnie anulowane.
2.  Od dnia 1 stycznia 2026 r. państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 30 kwietnia tego roku podmiot objęty regulacją umorzył liczbę uprawnień objętych niniejszym rozdziałem stanowiącą równowartość łącznej ilości emisji odpowiadającej ilości paliw dopuszczonych do konsumpcji zgodnie z załącznikiem III w poprzednim roku kalendarzowym zweryfikowanych zgodnie z art. 15 i art. 30f oraz zapewniają, aby uprawnienia te zostały następnie anulowane.
Poprawka 594
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 f – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby począwszy od 2025 r. każdy podmiot objęty regulacją monitorował w każdym roku kalendarzowym poziom emisji odpowiadający ilościom paliw dopuszczonych do konsumpcji na mocy załącznika III. Począwszy od 2026 r., państwa członkowskie zapewniają również, aby każdy podmiot objęty regulacją zgłosił te emisje właściwemu organowi w następnym roku zgodnie z aktami, o których mowa w art. 14 ust. 1.
2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby począwszy od 2024 r. każdy podmiot objęty regulacją monitorował w każdym roku kalendarzowym poziom emisji odpowiadający ilościom paliw dopuszczonych do konsumpcji na mocy załącznika III. Począwszy od 2025 r., państwa członkowskie zapewniają również, aby każdy podmiot objęty regulacją zgłosił te emisje właściwemu organowi w następnym roku zgodnie z aktami, o których mowa w art. 14 ust. 1.
Poprawka 595
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 f – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Z zastrzeżeniem oceny, o której mowa w art. 30a ust. 1b akapit drugi lit. d), od dnia ... [rok przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozdziału w odniesieniu do paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych], a następnie co miesiąc, podmioty objęte regulacją przekazują Komisji szczegółowe zestawienie kosztów przechodzących w rozbiciu na cenę detaliczną paliw dopuszczonych do konsumpcji zgodnie z załącznikiem III, w tym w szczególności udziału krajowych podatków i opłat oraz kosztów związanych ze zwrotem uprawnień w cenie detalicznej, a także odsetek kosztów związanych ze zwrotem uprawnień, który zostaje przeniesiony na konsumenta końcowego. Jeżeli ten odsetek zmienia się o więcej niż 5 % w porównaniu z ostatnim okresem sprawozdawczym, należy przedstawić wyjaśnienie.
Do dnia ... [data wejścia w życie niniejszego rozdziału] Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający kategorie i format sprawozdań, które mają być stosowane do celów sprawozdawczości zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
Od dnia ... [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozdziału w odniesieniu do paliw wykorzystywanych do spalania w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych] lub, jeżeli państwo członkowskie zgodnie z art. 30a ust. 1c zdecydowało, że odstępstwo, o którym mowa w ust. 1a tego artykułu, nie ma zastosowania, od dnia ...[data wejścia w życie niniejszego rozdziału], podmioty objęte regulacją nie przenoszą na konsumenta końcowego więcej niż 50 % kosztów związanych ze zwrotem przydziałów w odniesieniu do ilości paliw dopuszczonych do konsumpcji zgodnie z załącznikiem III.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że podmiot objęty regulacją przeniósł udział w kosztach wyższy niż 50 %, podmiot ten uiszcza karę zgodnie z art. 16 niniejszej dyrektywy. Kwotę kary oblicza się na podstawie liczby uprawnień równoważnej odpowiadającej nadwyżce uprawnień zgodnie z niniejszym ustępem, pomnożonej przez najwyższą odnotowaną cenę rozliczenia uprawnień na rynku pierwotnym lub wtórnym na mocy niniejszego rozdziału w poprzednim roku. Do 28 lutego każdego roku Komisja podaje do wiadomości wysokość kary za nadwyżkę przydziałów. Dochody uzyskane z kar, o których mowa w tym akapicie, przeznacza się na Społeczny Fundusz Klimatyczny, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie społecznego funduszu klimatycznego].
Poprawka 596
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 f – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty objęte regulacją miały możliwość identyfikowania oraz wiarygodnego i dokładnego dokumentowania precyzyjnie określonych ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji spalanego w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego wskazanych w załączniku III, a także ostatecznego wykorzystania paliw dopuszczonych do obrotu przez podmioty objęte regulacją w podziale na rodzaje paliwa. Państwa członkowskie podejmują stosowne działania, aby uniknąć wszelkiego ryzyka podwójnego liczenia emisji objętych niniejszym rozdziałem oraz emisji objętych rozdziałami II, IIa i III. Szczegółowe przepisy służące zapewnieniu uniknięcia podwójnego liczenia przyjmuje się zgodnie z art. 14 ust. 1.
4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty objęte regulacją miały możliwość identyfikowania oraz wiarygodnego i dokładnego dokumentowania precyzyjnie określonych ilości paliwa dopuszczonego do konsumpcji zgodnie z załącznikiem III, a także ostatecznego wykorzystania paliw dopuszczonych do obrotu przez podmioty objęte regulacją w podziale na rodzaje paliwa. Państwa członkowskie podejmują stosowne działania, aby uniknąć wszelkiego ryzyka podwójnego liczenia emisji objętych niniejszym rozdziałem oraz emisji objętych rozdziałami II, IIa i III. Szczegółowe i zharmonizowane przepisy służące zapewnieniu uniknięcia podwójnego liczenia przyjmuje się zgodnie z art. 14 ust. 1.
(Ta poprawka w odniesieniu do „paliwa dopuszczonego do konsumpcji spalanego w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego wskazanych w załączniku III” dotyczy całości tekstu. Jej przyjęcie będzie wiązało się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie).
Poprawka 597
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 f – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez ustanowienie ogólnounijnych i w pełni zharmonizowanych przepisów dotyczących rekompensaty kosztów związanych z podwójnym liczeniem dla operatorów instalacji zgodnie z art. 3e, wynikających z kosztów przenoszonych w cenach paliw w odniesieniu do emisji ze spalania paliw oraz pod warunkiem że emisje te są raportowane przez operatora zgodnie z art. 14, a także przez podmiot objęty regulacją zgodnie z niniejszym artykułem, i że nie unika się podwójnego liczenia zgodnie z art. 4 niniejszego artykułu. Obliczanie wielkości rekompensaty opiera się na średniej cenie uprawnień sprzedawanych na aukcji zgodnie z art. 30d ust. 4 w danym roku sprawozdawczym zgodnie z niniejszym artykułem. Dochody uzyskiwane ze sprzedaży na aukcji uprawnień objętych niniejszym rozdziałem są przeznaczane na rekompensatę w koniecznym zakresie i do poziomu odpowiadającego podwójnemu liczeniu w roku sprawozdawczym zgodnie z niniejszym artykułem.
Poprawka 598
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 h – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Za każdym razem, gdy przed dniem 1 stycznia 2030 r. średnia cena uprawnień, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przekroczy pułap cenowy wynoszący 50 EUR, Komisja w trybie pilnym przyjmuje decyzję o uwolnieniu 10 mln uprawnień objętych niniejszym rozdziałem z rezerwy stabilności rynkowej zgodnie z art. 1a ust. 7 decyzji (UE) 2015/1814.
Jeżeli przed dniem 1 stycznia 2030 r. średnia cena uprawnień, o których mowa w ust. 1, przekroczy 45 EUR, Komisja i państwa członkowskie podejmują w trybie pilnym dalsze środki w celu zmniejszenia emisji dwutlenku węgla, aby uniknąć osiągnięcia pułapu cenowego, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
W przypadku zastosowania ust. 1 lub 2, stosowanie niniejszego ustępu zawiesza się na ten okres.
Poprawka 599
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 i – ustęp 1
Do dnia 1 stycznia 2028 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania przepisów niniejszego rozdziału, jeżeli chodzi o ich skuteczność, administrowanie nimi i ich stosowanie w praktyce, uwzględniając stosowanie przepisów decyzji (UE) 2015/1814 i korzystanie z uprawnień przewidzianych w niniejszym rozdziale, aby spełnić obowiązki w zakresie zapewnienia zgodności z przepisami spoczywające na podmiotach objętych wymogami podlegających przepisom rozdziałów II, IIa i III. W stosownych przypadkach Komisja załącza to sprawozdanie do wniosku w sprawie zmiany niniejszego rozdziału przekazywanego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Do dnia 31 października 2031 r. Komisja powinna ocenić wykonalność zintegrowania sektorów objętych załącznikiem III z systemem handlu uprawnieniami do emisji obejmującym sektory wymienione w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE.
Do dnia 1 stycznia 2028 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania przepisów niniejszego rozdziału, jeżeli chodzi o ich skuteczność, administrowanie nimi i ich stosowanie w praktyce, uwzględniając stosowanie przepisów decyzji (UE) 2015/1814 i korzystanie z uprawnień przewidzianych w niniejszym rozdziale, aby spełnić obowiązki w zakresie zapewnienia zgodności z przepisami spoczywające na podmiotach objętych wymogami podlegających przepisom rozdziałów II, IIa i III. W stosownych przypadkach Komisja załącza to sprawozdanie do wniosku w sprawie zmiany niniejszego rozdziału przekazywanego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Do dnia 1 stycznia 2029 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ocenia, czy pułap cenowy, o którym mowa w art. 30h ust. 2a akapit pierwszy, był skuteczny i czy należy go utrzymać. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do tego sprawozdania wniosek ustawodawczy dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczący zmiany niniejszej dyrektywy w celu dostosowania tego pułapu cenowego, w odpowiednim czasie, tak aby mógł on być stosowany od dnia 1 stycznia 2030 r. Do dnia 31 października 2031 r. Komisja powinna ocenić wykonalność zintegrowania sektorów objętych załącznikiem III z systemem handlu uprawnieniami do emisji obejmującym sektory wymienione w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE.
Poprawka 600
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 i – ustęp 1 a (nowy)
Komisja rozważa ewentualne zmiany niniejszej dyrektywy w odniesieniu do uproszczenia przepisów. Komisja i właściwe organy stale dostosowują się do najlepszych praktyk administracyjnych i przyjmują wszelkie środki, aby uprościć egzekwowanie niniejszej dyrektywy i ograniczyć do minimum obciążenia administracyjne.
Poprawka 601
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 a (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 i a (nowy)
21a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 30ia
Sektorowe plany działania
1.  Do 1 stycznia 2025 r. Komisja, przy wsparciu Europejskiego Naukowego Komitetu Doradczego ds. Zmiany Klimatu, opublikuje orientacyjne plany działania dotyczące działań objętych zakresem załącznika I do niniejszej dyrektywy z myślą o osiągnięciu unijnego celu neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r., a także celu, jakim jest osiągnięcie ujemnego poziomu emisji określonego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/1119.
2.  Przygotowując plany działania określone w ust. 1, Komisja ściśle współpracuje z zainteresowanymi stronami, w tym z osobami fizycznymi, społeczeństwem obywatelskim, partnerami społecznymi, środowiskiem akademickim, decydentami politycznymi oraz sektorami i podsektorami, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
3.  Co cztery lata po opublikowaniu planów działania określonych w ust. 1 Komisja aktualizuje te plany działania zgodnie z najnowszą wiedzą naukową, ściśle współpracując z zainteresowanymi stronami, o których mowa w ust. 2.
4.  Wszystkie dane wykorzystywane do sporządzenia sektorowych planów działania, o których mowa w ust. 1, oraz do ich aktualizacji zgodnie z ust. 3, są podawane do wiadomości publicznej w łatwo dostępnej formie.”;
Poprawka 602
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 b (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30 i b (nowy)
21b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 30ib
Doradztwo naukowe w sektorach objętych zakresem rozporządzeń EU ETS
Europejski Naukowy Komitet Doradczy ds. Zmian Klimatu może, z własnej inicjatywy, udzielać porad naukowych i sporządzać sprawozdania dotyczące niniejszej dyrektywy oraz spójności z celami klimatycznymi określonymi w rozporządzeniu (UE) 2021/1119 i w porozumieniu paryskim, w szczególności w odniesieniu do sprawiedliwej transformacji i informowania o późniejszym przeglądzie niniejszej dyrektywy. Wszelkie porady przedstawione przez Europejski Naukowy Komitet Doradczy ds. Zmian Klimatu na podstawie niniejszego artykułu są podawane do wiadomości publicznej w łatwo dostępnej formie. Komisja należycie uwzględnia porady Europejskiego Naukowego Komitetu Doradczego ds. Zmian Klimatu i publicznie uzasadnia powody ich nieuwzględnienia.”;
Poprawka 603
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 c (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Rozdział IVa a (nowy) – artykuł 30 i c (nowy) i 30 i d (nowy)
21c)  po art. 30ib dodaje się rozdział w brzmieniu:
„ROZDZIAŁ IVaa
Widoczność wsparcia finansowego z dochodów z EU ETS
Artykuł 30ic
Widoczność wsparcia finansowego z krajowych dochodów z EU ETS
1.  Państwa członkowskie zapewniają widoczność finansowania z dochodów z EU ETS we wszystkich operacjach, o których mowa w art. 10 ust. 3, art. 10a ust. 6 i art. 30d ust. 5.
2.  Państwa członkowskie zapewniają widoczność wsparcia finansowego dla beneficjentów końcowych i opinii publicznej poprzez:
a)  umieszczenie odpowiedniej etykiety zawierającej adnotację „finansowany przez Unię Europejską (unijny system handlu uprawnieniami do emisji)” oraz godła Unii i kwoty finansowania na dokumentach i materiałach informacyjnych związanych z realizacją operacji przeznaczonych dla beneficjentów końcowych lub opinii publicznej oraz, w przypadku operacji obejmujących inwestycje rzeczowe lub sprzęt, wyraźnie widocznych i trwałych tablic lub billboardów;
b)  zamieszczenie na swojej oficjalnej stronie internetowej lub stronach mediów społecznościowych, o ile takie strony istnieją, krótkiego opisu operacji, w tym jej celów i rezultatów, z zaznaczeniem wsparcia finansowego z dochodów z EU ETS.
3.  Komisja podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia wdrożenia przepisów na mocy ust. 1 i 2. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 30id
Widoczność wsparcia finansowego z unijnych dochodów z EU ETS
1.  Komisja zapewnia widoczność finansowania z dochodów z EU ETS we wszystkich operacjach, o których mowa w art. 10a ust. 8 (fundusz inwestycji klimatycznych), art. 10d (fundusz modernizacyjny) i art. 3gab (fundusz oceaniczny) niniejszej dyrektywy oraz w rozporządzeniu (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie Społecznego Funduszu Klimatycznego].
2.  Beneficjenci podają informację o wsparciu finansowym z funduszy, o których mowa w ust. 1, oraz o pochodzeniu tych funduszy poprzez:
a)  umieszczenie odpowiedniej etykiety zawierającej adnotację „finansowany przez Unię Europejską (unijny system handlu uprawnieniami do emisji – [dany fundusz])” oraz godła Unii i kwoty finansowania na dokumentach i materiałach informacyjnych związanych z realizacją operacji przeznaczonych dla beneficjentów końcowych lub opinii publicznej oraz, w przypadku operacji obejmujących inwestycje rzeczowe lub sprzęt, wyraźnie widocznych i trwałych tablic lub billboardów;
b)  zamieszczenie na swojej oficjalnej stronie internetowej lub stronach mediów społecznościowych, o ile takie strony istnieją, krótkiego opisu operacji, w tym jej celów i rezultatów, z zaznaczeniem wsparcia finansowego z danego funduszu i dochodów z EU ETS.
3.  Komisja podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia wdrożenia przepisów na mocy ust. 1 i 2. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”;
Poprawka 604
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 21 d (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 30i e (nowy)
21d)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 30ie
Sprawozdanie na temat potrzeb krajów rozwijających się w zakresie dekarbonizacji
Do 31 grudnia 2023 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące potrzeb krajów rozwijających się w zakresie dekarbonizacji. Sprawozdanie to zawiera:
a)  ocenę emisji gazów cieplarnianych w krajach rozwijających się w podziale na kraje;
b)  wskazanie głównych źródeł emisji w podziale na kraje, z określeniem, w miarę możliwości, odsetka emisji, które można przypisać sektorom objętym i nieobjętym EU ETS;
c)  wskazanie możliwych ścieżek dekarbonizacji dla każdego kraju;
d)  ustalone na poziomie krajowym wkłady każdego państwa przewidziane w porozumieniu paryskim.”;
Poprawka 605
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 – litera c
Decyzja (UE) 2015/1814
Artykuł 1 – ustęp 5 – akapit 1
Jeżeli w danym roku łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu mieści się w przedziale od 833 mln do 1 096 mln, liczbę uprawnień równą różnicy między łączną liczbą uprawnień znajdujących się w obiegu określoną w najnowszej publikacji zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu a 833 mln odejmuje się od wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i umieszcza się w rezerwie na okres 12 miesięcy rozpoczynający się 1 września tego roku. Jeżeli łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu przekracza 1 096 mln, liczba uprawnień, którą należy odjąć od wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i umieścić w rezerwie na okres 12 miesięcy rozpoczynający się 1 września tego roku, odpowiada 12 % łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu. Na zasadzie odstępstwa od zdania ostatniego do dnia 31 grudnia 2030 r. wspomniana wartość procentowa zostaje podwojona.
Jeżeli w danym roku łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu mieści się w przedziale od 700 mln do 921 mln, liczbę uprawnień równą różnicy między łączną liczbą uprawnień znajdujących się w obiegu określoną w najnowszej publikacji zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu a 700 mln odejmuje się od wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i umieszcza się w rezerwie na okres 12 miesięcy rozpoczynający się 1 września tego roku. Jeżeli łączna liczba uprawnień znajdujących się w obiegu przekracza 921 mln, liczba uprawnień, którą należy odjąć od wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i umieścić w rezerwie na okres 12 miesięcy rozpoczynający się 1 września tego roku, odpowiada 12 % łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu. Na zasadzie odstępstwa od zdania ostatniego do dnia 31 grudnia 2030 r. wspomniana wartość procentowa zostaje podwojona. Począwszy od 2025 r. progi, o których mowa w niniejszym akapicie, obniża się proporcjonalnie do zmniejszenia w tym samym roku w całej Unii liczby uprawnień, o której mowa w art. 9 dyrektywy 2003/87/WE.
Poprawka 606
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2 a (nowy)
Decyzja (UE) 2015/1814
Artykuł 3 – akapit 1
2a)  art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Komisja monitoruje funkcjonowanie rezerwy w ramach przygotowania sprawozdania, o którym mowa w art. 10 ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE. W sprawozdaniu tym należy rozważyć istotne skutki dla konkurencyjności, w szczególności w przemyśle, w tym w zakresie wskaźników PKB, zatrudnienia i inwestycji. W terminie trzech lat od rozpoczęcia funkcjonowania rezerwy, a następnie w odstępach pięcioletnich Komisja, na podstawie analizy prawidłowości funkcjonowania europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, dokonuje przeglądu rezerwy i w stosownych przypadkach przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiedni wniosek. W każdym przeglądzie szczególną uwagę zwraca się na wartość procentową służącą określeniu liczby uprawnień, które mają być umieszczone w rezerwie zgodnie z art. 1 ust. 5 niniejszej decyzji, oraz na wysokość progu łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu i liczbę uprawnień, które mają być uwolnione z rezerwy, zgodnie z art. 1 ust. 6 lub 7 niniejszej decyzji. W przeglądzie Komisja analizuje również wpływ rezerwy na wzrost, zatrudnienie, konkurencyjność unijnego przemysłu oraz ryzyko ucieczki emisji.

Komisja, przy wsparciu europejskiego naukowego komitetu doradczego ds. zmian klimatu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) 2021/1119, monitoruje funkcjonowanie rezerwy w ramach przygotowania sprawozdania, o którym mowa w art. 10 ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE. W sprawozdaniu tym należy rozważyć istotne skutki dla osiągnięcia celu neutralności klimatycznej oraz unijnych celów w zakresie klimatu określonych w rozporządzeniu (UE) 2021/1119 oraz wypełnienia obowiązków Unii i jej państw członkowskich wynikających z porozumienia paryskiego, a także dla konkurencyjności, w szczególności w przemyśle, w tym w zakresie wskaźników PKB, zatrudnienia, inwestycji oraz celu, jakim jest zapewnienie sprawiedliwej transformacji, która nikogo nie pozostawi w tyle. W terminie trzech lat od rozpoczęcia funkcjonowania rezerwy, a następnie w odstępach pięcioletnich Komisja, na podstawie analizy prawidłowości funkcjonowania europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, dokonuje przeglądu rezerwy i w stosownych przypadkach przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiedni wniosek. W każdym przeglądzie szczególną uwagę zwraca się na wartość procentową służącą określeniu liczby uprawnień, które mają być umieszczone w rezerwie zgodnie z art. 1 ust. 5 niniejszej decyzji, oraz na wysokość progu łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu, liczbę uprawnień, które mają być uwolnione z rezerwy, zgodnie z art. 1 ust. 6 lub 7 niniejszej decyzji, oraz inne odpowiednie warianty rozwojowe rezerwy stabilności rynkowej. W przeglądzie Komisja i europejski naukowy komitet doradczy ds. zmiany klimatu analizują również wpływ rezerwy na wzrost, zatrudnienie, konkurencyjność unijnego przemysłu oraz ryzyko ucieczki emisji.
Poprawka 607
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Tytuł
-1)  tytuł otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE.
„Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE.
Poprawka 608
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 a (nowy)
-1a)  w całym rozporządzeniu, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, określenie „CO2” zastępuje się określeniem „gaz cieplarniany” i wprowadza się konieczne zmiany gramatyczne;
Poprawka 609
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 b (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 1
-1b)  art. 1 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 1
„Artykuł 1
Przedmiot
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu dokładne monitorowanie, raportowanie i weryfikację emisji dwutlenku węgla (CO2) oraz innych istotnych informacji ze statków przybywających do portów podlegających jurysdykcji państw członkowskich, znajdujących się w obrębie tych portów lub wypływających z tych portów, w celu przyczyniania się do redukcji emisji CO2 z transportu morskiego w sposób efektywny pod względem kosztów.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu dokładne monitorowanie, raportowanie i weryfikację emisji gazów cieplarnianych i innych istotnych informacji ze statków przybywających do portów podlegających jurysdykcji państw członkowskich, przebywających w tych portach lub wypływających z tych portów, z myślą o propagowaniu redukcji takich emisji z transportu morskiego w sposób racjonalny pod względem kosztów.
(Zmiana dotyczy całości tekstu. Jej przyjęcie będzie wiązało się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie).
Poprawka 610
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 c (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 2 – ustęp 1
-1c)  art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków o pojemności brutto powyżej 5000 jednostek w odniesieniu do emisji CO2 uwalnianych przez te statki w trakcie ich rejsów z ostatniego portu zawinięcia do portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz rejsów z portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego do następnego portu zawinięcia, jak również w obrębie portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.
„1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków o pojemności brutto 5 000 jednostek lub większej w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych uwalnianych przez te statki w trakcie ich rejsów z ostatniego portu zawinięcia do portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz rejsów z portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego do następnego portu zawinięcia, jak również w obrębie portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.
1a.  Począwszy od 1 stycznia 2024 r. niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków o pojemności brutto 400 jednostek lub większej w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych uwalnianych przez te statki w trakcie ich rejsów z ostatniego portu zawinięcia do portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz rejsów z portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego do następnego portu zawinięcia, jak również w obrębie portu zawinięcia podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego. Statki o pojemności brutto 400 jednostek lub większej, ale mniejszej niż 5 000 jednostek, są jednak zobowiązane do przekazywania informacji, które są istotne dla objęcia takich statków zakresem EU ETS od 1 stycznia 2027 r. ”
Poprawka 611
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 d (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 2 – ustęp 2
-1d)  art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do okrętów wojennych, okrętów wojennych floty pomocniczej, statków rybackich lub statków do przetwórstwa ryb, drewnianych statków o prostej konstrukcji, statków o napędzie innym niż mechaniczny ani do statków rządowych wykorzystywanych do celów niekomercyjnych.
„2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do okrętów wojennych, okrętów wojennych floty pomocniczej, statków rybackich lub statków do przetwórstwa ryb, drewnianych statków o prostej konstrukcji, statków o napędzie innym niż mechaniczny, statków rządowych wykorzystywanych do celów niekomercyjnych ani do statków wykorzystywanych do ochrony ludności oraz do celów poszukiwań i ratownictwa.
Poprawka 612
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 e (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 3 – akapit 1 – litera a
-1e)  art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a)   „emisje CO2” oznaczają uwalnianie CO2 do atmosfery przez statki;
„a) „emisje gazów cieplarnianych” oznaczają uwalnianie dwutlenku węgla (CO2), metanu (CH4) i podtlenków azotu (N2O) do atmosfery;
Poprawka 613
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 f (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 3 – akapit 1 – litera b
-1f)   art. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
b)  „port zawinięcia” oznacza port, w którym statek zatrzymuje się w celu dokonania załadunku lub rozładunku lub wprowadzenia na pokład lub wysadzenia pasażerów; w związku z tym wyłączone są wszelkie postoje mające na celu wyłącznie tankowanie, odebranie dostaw, wymianę załogi, wejście do suchego doku lub przeprowadzenie napraw statku lub jego wyposażenia, postoje w porcie ze względu na to, że statek potrzebuje pomocy lub jest w niebezpieczeństwie, przeładunki „burta w burtę” poza portami oraz postoje spowodowane wyłącznie koniecznością schronienia się przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi lub prowadzenia akcji poszukiwawczo-ratowniczych;
„b) „port zawinięcia” oznacza port, w którym statek zatrzymuje się w celu dokonania załadunku lub rozładunku lub wprowadzenia na pokład lub wysadzenia pasażerów; w związku z tym z definicji tej wyłączone są wszelkie postoje mające na celu wyłącznie tankowanie, odebranie dostaw, wymianę załogi, wejście do suchego doku lub przeprowadzenie napraw statku lub jego wyposażenia, postoje w porcie ze względu na to, że statek potrzebuje pomocy lub jest w niebezpieczeństwie, przeładunki „burta w burtę” poza portami, postoje w porcie przeładunkowym spoza UE oraz postoje spowodowane wyłącznie koniecznością schronienia się przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi lub prowadzenia akcji poszukiwawczo-ratowniczych;
Poprawka 614
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt -1 g (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 3 – akapit 1 – litera c
-1g)  art. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
c)  „rejs” oznacza każde przemieszczenie się statku, które zaczyna się lub kończy w porcie zawinięcia i które służy transportowi osób lub towarów do celów komercyjnych;
„c) „rejs” oznacza każde przemieszczenie się statku, które zaczyna się lub kończy w porcie zawinięcia lub w obiekcie znajdującym się na szelfie kontynentalnym danego państwa członkowskiego, np. do obsługi instalacji morskich, i które służy transportowi osób lub towarów do celów komercyjnych lub obsłudze instalacji morskich;
Poprawka 615
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 3 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
3a)  w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Do 1 lipca 2023 r. Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 23, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie o szczegółowe metody określania i raportowania emisji gazów cieplarnianych innych niż CO2. Metody te opierają się na tych samych zasadach, co metody monitorowania emisji CO2 określone w załączniku I, z uwzględnieniem dostosowań niezbędnych ze względu na charakter odnośnych emisji gazów cieplarnianych.”
Poprawka 616
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 4 – litera -a (nowa)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 6 – ustęp 4
-a)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Plan monitorowania może również zawierać informacje dotyczące klasy lodowej danego statku lub procedur, obowiązków, wzorów obliczeniowych i źródeł danych do określania i rejestrowania przebytej odległości i czasu spędzonego na morzu podczas żeglugi w warunkach lodowych.
„4. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zamierzających przekazać do umorzenia mniej uprawnień w związku z klasą lodową ich statków, żeglugą w warunkach lodowych lub z oboma tymi warunkami zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE plan monitorowania zawiera również informacje dotyczące klasy lodowej danego statku lub procedur, obowiązków, wzorów obliczeniowych i źródeł danych do określania i rejestrowania przebytej odległości i czasu spędzonego na morzu podczas żeglugi w warunkach lodowych.
Poprawka 617
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 2
5a)  w art. 9 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Przedsiębiorstwa mogą również, w stosownych przypadkach, monitorować informacje dotyczące klasy lodowej statku i żeglugi w warunkach lodowych.
„Przedsiębiorstwa mogą również w stosownych przypadkach monitorować informacje o klasie lodowej statku i o żegludze w warunkach lodowych. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zamierzających przekazać do umorzenia mniej uprawnień w związku z klasą lodową ich statków, żeglugą w warunkach lodowych lub z oboma tymi warunkami zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, monitorowanie obejmuje informacje na temat tego, czy rejs odbywał się w warunkach lodowych, w tym informacje o dacie, godzinie i miejscu żeglugi w warunkach lodowych, zastosowanej metodzie pomiaru zużycia paliwa, zużyciu paliwa i wskaźniku emisji paliwa dla każdego rodzaju paliwa podczas żeglugi w warunkach lodowych oraz odległości pokonanej podczas żeglugi w warunkach lodowych. Podaje się również informacje o tym, czy rejs odbywa się między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego, zaczyna się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego lub kończy się w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego.”;
Poprawka 618
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 6 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 10 – ustęp 2
6a)  art. 10 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Przedsiębiorstwa mogą, w stosownych przypadkach, monitorować informacje dotyczące klasy lodowej statku i żeglugi w warunkach lodowych.
„Przedsiębiorstwa mogą, w stosownych przypadkach, monitorować informacje dotyczące klasy lodowej statku i żeglugi w warunkach lodowych. W przypadku przedsiębiorstw żeglugowych zamierzających przekazać do umorzenia mniej uprawnień w związku z klasą lodową ich statków, żeglugą w warunkach lodowych lub z oboma tymi warunkami zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE monitorowanie obejmuje łączne emisje gazów cieplarnianych ze wszystkich rejsów, podczas których miała miejsce żegluga w warunkach lodowych, oraz łączną odległość przebytą podczas takich rejsów.”;
Poprawka 619
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1 – punkt 14 – litera a
Rozporządzenie (UE) 2015/757
Artykuł 23 – ustęp 2 – akapit 2
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2 – jeżeli chodzi o funkcjonowanie EU ETS– oraz w art. 6 ust. 8, art. 7 ust. 5, art. 11a ust. 4, art. 13 ust. 6 i art. 15 ust. 6, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie [zmienione rozporządzenie w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji].”;
Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2 – jeżeli chodzi o funkcjonowanie EU ETS– oraz w art. 6 ust. 8, art. 7 ust. 5, art. 11a ust. 4, art. 13 ust. 6 i art. 15 ust. 6, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia wejścia w życie [zmienione rozporządzenie w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.”;
Poprawka 620
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 pkt 15 lit. a) niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 stycznia 2025 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Poprawka 621
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – akapit 1 – litera a
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik I – punkt 1
1.  Instalacje lub części instalacji wykorzystywane do badań, rozwoju i testowania nowych produktów i procesów oraz instalacje, w przypadku których emisje ze spalania biomasy spełniającej kryteria określone na podstawie art. 14 przyczyniają się do powstania ponad 95 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych, nie są objęte niniejszą dyrektywą.
1.  Instalacje lub części instalacji wykorzystywane do badań, rozwoju i testowania nowych produktów i procesów oraz instalacje wykorzystujące wyłącznie biomasę nie są objęte niniejszą dyrektywą.
Poprawka 622
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – akapit 1 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik I – punkt 5
aa)  pkt 5 otrzymuje brzmienie:
5.   W przypadku przekroczenia wartości progowej zdolności produkcyjnych jakiegokolwiek działania objętego niniejszym załącznikiem, wszystkie jednostki, w których dochodzi do spalania paliwa inne niż jednostki spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych powinny być objęte zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych.
„5. W przypadku przekroczenia wartości progowej zdolności produkcyjnych jakiegokolwiek działania objętego niniejszym załącznikiem, wszystkie jednostki, w których dochodzi do spalania paliwa inne niż jednostki spalania odpadów niebezpiecznych, powinny być objęte zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych.”;
Poprawka 623
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – akapit 1 – litera b – podpunkt -i (nowy)
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik I – tabela – wiersz 1

Tekst obowiązujący

Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW (z wyjątkiem instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub komunalnych)

Dwutlenek węgla

Poprawka

(-i)  pierwszy wiersz otrzymuje brzmienie:

Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW (z wyjątkiem instalacji spalania odpadów niebezpiecznych), w tym od 1 stycznia 2026 r. spalanie paliw w instalacjach spalania odpadów komunalnych

Dwutlenek węgla

Poprawka 624
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – akapit 1 – litera c – podpunkt v
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik I – tabela – wiersz 24 – kolumna 1
Produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 25 ton dziennie
Produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 25 ton dziennie oraz produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy o zawartości energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 5 ton dziennie
Poprawka 625
Wniosek I dotyczący dyrektywy
Załącznik – akapit 1 – litera c – podpunkt vii
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik I – tabela – wiersz 30

Tekst proponowany przez Komisję

„Transport morski

Gazy cieplarniane objęte rozporządzeniem (UE) 2015/757”

Działalność w zakresie transportu morskiego prowadzona przez statki objęte rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 wykonujące rejsy służące transportowi osób lub towarów do celów komercyjnych

 

Poprawka

„Transport morski

Dwutlenek węgla (CO2), podtlenek azotu (N2O) i metan (CH4) zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/757”

Działalność w zakresie transportu morskiego prowadzona przez statki objęte rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 wykonujące rejsy służące transportowi osób, towarów do celów komercyjnych oraz, od 2024 r., prowadzące działalność usługową w odniesieniu do instalacji morskich

 

Działalność ta nie obejmuje:

 

a)  rejsów realizowanych w ramach zamówienia na usługi publiczne lub objętych zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych ustanowionymi na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92;

 

b)  rejsów humanitarnych;

 

c)  rejsów poszukiwawczo-ratowniczych lub części zwykłych rejsów statków, podczas których trzeba było prowadzić działania poszukiwawczo-ratownicze;

 

d)  siły wyższej w odniesieniu do całości lub części rejsu.

 

Poprawka 626
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik III – tabela

Tekst proponowany przez Komisję

Działanie:

Gazy cieplarniane

1.   Dopuszczenie do konsumpcji paliw wykorzystywanych do spalania w sektorze budowlanym i sektorze transportu drogowego.

Dwutlenek węgla (CO2)

Działanie to nie obejmuje:

 

a)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych w działaniach określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem spalania w ramach działań dotyczących transportu gazów cieplarnianych w celu ich geologicznego składowania (działanie przedstawione w wierszu dwudziestym siódmym);

 

b)  dopuszczenia do konsumpcji paliw o współczynniku emisji równym zero.

 

2.  Sektor budowlany i sektor transportu drogowego odpowiadają następującym źródłom emisji zdefiniowanych w wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych z 2006 r., z uwzględnieniem następujących niezbędnych zmian w tych definicjach:

 

a)  elektrociepłownie (kod kategorii źródła 1A1a ii) i ciepłownie (kod kategorii źródła 1A1a iii), pod warunkiem że produkują ciepło w odniesieniu do kategorii c) i d) niniejszego punktu albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem systemów lokalnego ogrzewania;

 

b)  transport drogowy (kod kategorii źródła 1A3b), z wyjątkiem korzystania z pojazdów rolniczych na drogach utwardzonych;

 

c)  usługi komercyjne i publiczne (kod kategorii źródła 1A4a);

 

d)  mieszkania (kod kategorii źródła 1A4b).

 

Poprawka

Działanie:

Gazy cieplarniane

Dopuszczenie do konsumpcji paliw wykorzystywanych do spalania.

Dwutlenek węgla (CO2)

Działanie to nie obejmuje:

 

a)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych w działaniach określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem spalania w ramach działań dotyczących transportu gazów cieplarnianych w celu ich geologicznego składowania (działanie przedstawione w wierszu dwudziestym siódmym);

 

b)  dopuszczenia do konsumpcji paliw o współczynniku emisji równym zero.

 

c)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych w rolnictwie;

 

d)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych na statkach lub w działaniach, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/757;

 

e)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych w działaniu „Lotnictwo”, o którym mowa w załączniku I;

 

f)  dopuszczenia do konsumpcji paliw wykorzystywanych w prywatnym transporcie drogowym oraz do prywatnego ogrzewania i chłodzenia budynków mieszkalnych do 1 stycznia 2029 r., z zastrzeżeniem oceny przewidzianej w art. 30a ust. 1b.

 

Poprawka 627
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – punkt 3 – litera a – podpunkt i
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik IV – część A – Obliczanie – akapit 4
Współczynnik emisji dla biomasy, która spełnia kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do wykorzystania biomasy ustanowione dyrektywą (UE) 2018/2001, z wszelkimi niezbędnymi dostosowaniami do zastosowania na mocy niniejszej dyrektywy, jak określono w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 14 – wynosi zero.;
Współczynnik emisji dla biomasy, która spełnia kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do wykorzystania biomasy ustanowione dyrektywą (UE) 2018/2001, z wszelkimi niezbędnymi dostosowaniami do zastosowania na mocy niniejszej dyrektywy, jak określono w aktach delegowanych, o których mowa w art. 14 – wynosi zero;
Poprawka 628
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I – punkt 4 a
Dyrektywa 2003/87/WE
Załącznik V a (nowy)
4a)  W dyrektywie 2003/87/WE dodaje się załącznik w brzmieniu:
„Załącznik Va
Opcja umorzenia dostosowanej kwoty uprawnień dla statków klasy lodowej
Dostosowana kwota uprawnień do emisji umarzanych dla statków klasy lodowej odpowiada dostosowanej kwocie emisji obliczanej na podstawie wzoru podanego w niniejszym załączniku. Dostosowana kwota emisji uwzględnia cechy techniczne zwiększające emisje statku należącego do fińsko-szwedzkiej klasy lodowej IA lub IA Super bądź równoważnej klasy lodowej podczas całej żeglugi oraz dalszego wzrostu emisji w wyniku żeglugi w warunkach zalodzenia.
Dostosowana liczba uprawnień do emisji umarzanych rocznie oznacza dostosowaną wielkość rocznych emisji CO2 R.
Całkowitą roczną wielkość emisji CO2 T w ramach EU ETS oblicza się na podstawie raportowania na mocy rozporządzenia (UE) 2015/757 w następujący sposób:
CO2 T = CO2 T voyages between MS + CO2 B + 0,5 ×(CO2 voyages from MS +CO2 voyages to MS) 1),
gdzie CO2 T voyages between MS oznacza zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego, CO2 B oznacza emisje podczas postoju statku w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego, CO2eq voyages from MS oznacza zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów wychodzących z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, a CO2 voyages to MS oznacza zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów odbywanych do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego.
Podobnie całkowitą roczną wielkość emisji statków klasy lodowej podczas żeglugi w warunkach zalodzenia w zakresie EU ETS CO2eI oblicza się na podstawie raportowania na mocy rozporządzenia (UE) 2015/757 w następujący sposób:
CO2 eI = CO2 eq I voyages between MS + 0,5 ×(CO2 eq I voyages from MS +CO2 eq I voyages to MS) 2),
gdzie CO2eq I voyages between MS oznacza zagregowane emisje CO2 statku klasy lodowej podczas żeglugi w warunkach zalodzenia między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego, CO2eq I voyages from MS oznacza emisje statku klasy lodowej ze wszystkich rejsów w warunkach zalodzenia wychodzących z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, a CO2eq I voyages to MS oznacza emisje statku klasy lodowej ze wszystkich rejsów w warunkach zalodzenia odbywanych do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego.
Całkowitą roczną przebytą odległość w zakresie EU ETS oblicza się w następujący sposób:
DT = DT voyages between MS + 0,5 ×(DT voyages from MS +DT voyages to MS) 3),
gdzie DT voyages between MS oznacza zagregowaną odległość przebytą podczas wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego, DT voyages fromMS oznacza zagregowaną odległość przebytą podczas wszystkich rejsów z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, a DT voyages to MS oznacza zagregowaną odległość przebytą podczas wszystkich rejsów do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego.
Zagregowaną odległość przebytą podczas żeglugi w warunkach zalodzenia w zakresie EU ETS oblicza się w następujący sposób:
DI= DI voyages between MS + 0,5 ×(DI voyages from MS +DI voyages to MS) 4),
gdzie DI voyages between MS oznacza zagregowaną odległość przebytą w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego, DI voyages from MS oznacza zagregowaną odległość przebytą w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, a DI voyages to MS oznacza zagregowaną odległość przebytą w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego.
Dostosowaną wielkość rocznych emisji CO2eq R oblicza się w następujący sposób:
CO2 R = CO2 T - CO2 TF - CO2 NI (5),
gdzie CO2 TF oznacza zwiększenie rocznych emisji ze względu na cechy techniczne statków posiadających fińsko-szwedzką klasę lodową IA lub IA Super, lub równoważną klasę lodową, a CO2 NI oznacza zwiększenie rocznych emisji statku klasy lodowej ze względu na żeglugę w warunkach zalodzenia.
Zwiększenie rocznych emisji ze względu na cechy techniczne statków posiadających fińsko-szwedzką klasę lodową IA lub IA Super, lub równoważną klasę lodową CO2 TF oblicza się w następujący sposób:
CO2 TF = 0,05 ×(CO2 T - CO2 B - CO2 NI ) 6) Zwiększenie rocznych emisji ze względu na żeglugę w warunkach zalodzenia oblicza się następująco:
CO2 NI = CO2 I - CO2 RI (7)
gdzie dostosowana roczna wielkość emisji podczas żeglugi w warunkach zalodzenia CO2 RI to
CO2 RI = DI × (CO2eq/D)open water, (8)
gdzie (CO2eq/D)ow oznacza wielkość emisji z rejsów w przeliczeniu na przebytą odległość na wodach otwartych. Ten ostatni dystans oblicza się w następujący sposób:
(CO2eq/D)ow = (CO2 T - CO2 B - CO2 I)/(DT - DI) (9)
Wykaz wszystkich symboli:
CO2 T całkowita roczna wielkość emisji w zakresie geograficznym EU ETS
CO2 T voyages between MS zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego
CO2 B emisje podczas cumowania w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego
CO2 eq voyages from MS zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
CO2 voyages to MS zagregowane emisje CO2 ze wszystkich rejsów do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
DT całkowita roczna przebyta odległość w zakresie EU ETS
DT voyages between MS zagregowana odległość przebyta podczas wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego;
DT voyages from MS zagregowana odległość przebyta podczas wszystkich rejsów z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
DT voyages to MS zagregowana odległość przebyta podczas wszystkich rejsów do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
DI zagregowana odległość przebyta podczas żeglugi w warunkach zalodzenia w zakresie geograficznym EU ETS
DI voyages between MS zagregowana odległość przebyta w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego
DI voyages from MS zagregowana odległość przebyta w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
DI voyages to MS zagregowana odległość przebyta w warunkach zalodzenia podczas wszystkich rejsów do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego
CO2 I roczne emisje statku klasy lodowej podczas żeglugi w warunkach zalodzenia
CO2 NI zwiększenie rocznych emisji statku klasy lodowej ze względu na żeglugę w warunkach zalodzenia
CO2 R dostosowana roczna wielkość emisji
CO2 RI dostosowane roczne wielkości emisji podczas żeglugi w warunkach zalodzenia
CO2 TF roczna wielkość emisji ze względu na cechy techniczne statku posiadającego fińsko-szwedzką klasę lodową IA lub IA Super, lub równoważną klasę lodową, średnio, w porównaniu ze statkami przeznaczonymi do pływania tylko po wodach otwartych
(CO2eq/D)ow średnia roczna emisji w przeliczeniu na przebytą odległość tylko na wodach otwartych.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A9-0162/2022).

Ostatnia aktualizacja: 30 września 2022Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności