Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 28 lutego 2024 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 w odniesieniu do włączenia prekursora narkotyku (2-(3,4-metylenodioksyfenylo)acetylo)malonian izopropylidenu (IMDPAM) i innych substancji do wykazu substancji sklasyfikowanych (C(2024)01219 - 2024/2606(DEA))

P9_TA(2024)0314 B9-0213/2024

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2024)01219),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 13 marca 2024 r., w którym zwraca się ona do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.(1) w sprawie prekursorów narkotykowych, a w szczególności jego art. 15 oraz art. 15a ust. 5,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r.(2) określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi, w szczególności jego art. 30a i art. 30b ust. 5,

–  uwzględniając art. 111 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 111 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 23 kwietnia 2024 r.,

A.  mając na uwadze, że należy stale aktualizować ramy prawne UE dotyczące środków kontroli dostępu do substancji wykorzystywanych do wytwarzania niedozwolonych środków odurzających, aby przeciwdziałać rozprzestrzenianiu tzw. projektowanych prekursorów narkotyków, które pod względem chemicznym są bliskie tradycyjnym prekursorom narkotykowym tworzonym w celu obchodzenia obowiązujących przepisów;

B.  mając na uwadze, że sól sodową (2-(3,4-metylenodioksyfenylo)acetylo)malonian izopropylidenu (IMDPAM) uznano za nowo opracowany prekursor narkotykowy stosowany do produkcji MDMA (3,4-metylenodioksymetamfetaminy), powszechnie znanej jako „ekstazy”;

C.  mając na uwadze, że siedem estrów kwasu 2-metylo-3-fenylooksirano-2-karboksylowego (kwasu glicydowego BMK) oraz sześć estrów kwasu 3-(1,3-benzodioksol-5-ylo)-2-metylo-oksirano-2-karboksylowego (kwasu glicydowego PMK) uznano za potencjalne substytuty kwasu glicydowego BMK i kwasu glicydowego PMK (które na mocy prawa UE są kontrolowanymi prekursorami) w produkcji takich niedozwolonych środków odurzających jak MDMA, metamfetamina i amfetamina;

D.  mając na uwadze, że konieczna jest zmiana wykazu substancji sklasyfikowanych zawartych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 oraz w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 111/2005, aby poddać IMDPAM i zidentyfikowane estry kwasu glicydowego BMK i kwasu glicydowego PMK zharmonizowanym środkom kontroli i monitorowania przewidzianym w tych rozporządzeniach;

E.  mając na uwadze, że środki kontroli dostępu do nowych substancji sklasyfikowanych na mocy rozporządzeń (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005 powinny wejść w życie jak najszybciej, aby zapobiec używaniu tych prekursorów narkotykowych do produkcji i wprowadzania do obrotu niedozwolonych środków odurzających;

F.  mając na uwadze, że w unijnym planie działania na rzecz zwalczania nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i przestępczości zorganizowanej (COM(2023)0641) Komisja Europejska zobowiązała się dołożyć wszelkich starań, we współpracy z Parlamentem i Radą, aby przyspieszyć procedurę przyjmowania przyszłych aktów delegowanych określających dodatkowe substancje na mocy rozporządzeń (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 47 z 18.2.2004, s. 1. (2) Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 1.

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie zmian w Regulaminie Parlamentu Europejskiego dotyczących szkoleń na temat zapobiegania konfliktom i molestowaniu w miejscu pracy oraz właściwego zarządzania biurem (2024/2006(REG))

P9_TA(2024)0315 A9-0163/2024

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 236 i 237 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A9-0163/2024),

1.  postanawia wprowadzić do swojego Regulaminu poniższe zmiany;

2.  postanawia, że zmiany te wejdą w życie 16 lipca 2024 r.,

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

Tekst obowiązujący   Poprawka Poprawka 1 Regulamin Parlamentu Europejskiego Artykuł 10 – ustęp 6 – akapit 2 Posłowie nie mogą być wybrani do sprawowania funkcji w Parlamencie lub w jednym z jego organów, nie mogą być wyznaczeni na sprawozdawców ani uczestniczyć w oficjalnej delegacji bądź w negocjacjach międzyinstytucjonalnych, jeżeli nie podpisali oświadczenia związanego z tym kodeksem. Posłowie nie mogą być wybrani do sprawowania funkcji w Parlamencie lub w jednym z jego organów, nie mogą być wyznaczeni na sprawozdawców ani uczestniczyć w oficjalnej delegacji bądź w negocjacjach międzyinstytucjonalnych: a)  jeżeli nie podpisali oświadczenia, w którym zobowiązują się przestrzegać tego kodeksu, w tym ukończyć specjalistyczne szkolenie zorganizowane dla nich przez Parlament z zapobiegania konfliktom oraz nękaniu i molestowaniu w miejscu pracy i z właściwego zarządzania biurem; lub b)  jeżeli nie ukończyli specjalistycznego szkolenia, o którym mowa w lit. a), z naruszeniem terminu i warunków określonych w tym kodeksie. Poprawki 4 i 10 Regulamin Parlamentu Europejskiego Artykuł 176 – ustęp 1 – akapit 3 Jeśli chodzi o art. 10 ust. 6 Przewodniczący może przyjąć na mocy niniejszego artykułu umotywowaną decyzję – dopiero po ustaleniu, że doszło do molestowania, zgodnie z obowiązującą wewnętrzną procedurą administracyjną dotyczącą molestowania i zapobiegania mu. Jeżeli chodzi o art. 10 ust. 6, w odniesieniu do zakazu wszelkiego rodzaju nękania psychicznego i molestowania seksualnego, określonego akapicie pierwszym tego ustępu, Przewodniczący może przyjąć na mocy niniejszego artykułu umotywowaną decyzję dopiero po ustaleniu, że doszło do molestowania, zgodnie z obowiązującą wewnętrzną procedurą administracyjną dotyczącą molestowania i zapobiegania mu. Poprawka 6 Regulamin Parlamentu Europejskiego Załącznik II – punkt 5 5.   W stosownych przypadkach posłowie bezzwłocznie i w pełni współpracują w ramach obowiązujących procedur zarządzania sytuacjami konfliktu lub molestowania (psychologicznego lub seksualnego), włącznie z szybkim reagowaniem na wszelkie zarzuty molestowania. Posłowie powinni uczestniczyć w przeznaczonych dla nich specjalistycznych szkoleniach na temat zapobiegania konfliktom i molestowaniu w miejscu pracy oraz właściwego zarządzania biurem. 5.   W stosownych przypadkach posłowie w pełni i zgodnie z procedurami ustanowionymi przez Prezydium współpracują w celu zarządzania sytuacjami konfliktu lub nękania psychicznego lub molestowania seksualnego, w tym szybko reagują na wszelkie zarzuty o nękanie lub molestowanie. Posłowie, którzy jeszcze nie uczestniczyli w zorganizowanych dla nich przez Parlament specjalistycznych szkoleniach z zapobiegania konfliktom oraz nękaniu i molestowaniu w miejscu pracy i z właściwego zarządzania biurem, odbywają takie szkolenie. Szkolenie to odbywa się w ciągu pierwszych sześciu miesięcy kadencji posła z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Zaświadczenia o ukończeniu tego szkolenia przez posłów będą publikowane na stronie internetowej Parlamentu.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie rozporządzenia delegowanego Komisji z 14 marca 2024 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 w sprawie nowej żywności w odniesieniu do definicji „wytworzonych nanomateriałów” (C(2024)01612 – 2024/2691(DEA))

P9_TA(2024)0316 B9-0225/2024

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji z 14 marca 2024 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 w sprawie nowej żywności w odniesieniu do definicji „wytworzonych nanomateriałów” (C(2024)01612),

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001(1), w szczególności jego art. 31 i art. 32 ust. 6,

–  uwzględniając Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004(2), w szczególności jego art. 18 ust. 3,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności(3),

–  uwzględniając unijne wykazy ustanowione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającym załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności(4) oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 1130/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w dodatkach do żywności, enzymach spożywczych, środkach aromatyzujących i składnikach odżywczych(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) nr 257/2010 z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiające program ponownej oceny dopuszczonych dodatków do żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności(6),

–  uwzględniając art. 111 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

A.  mając na uwadze, że w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 przewiduje się, że wszelkie składniki obecne w postaci wytworzonych nanomateriałów muszą być wyraźnie wskazane w wykazie składników w celu zagwarantowania konsumentom informacji; mając na uwadze, że w związku z tym w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 „wytworzone nanomateriały” zdefiniowano zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) 2015/2283;

B.  mając na uwadze, że art. 31 rozporządzenia (UE) 2015/2283 upoważnia Komisję do dopasowania i dostosowania – w drodze aktów delegowanych i z myślą o osiągnięciu celów tego rozporządzenia – definicji „wytworzonych nanomateriałów”, o której mowa w rozporządzeniu, do wymogów postępu technicznego i naukowego lub do definicji uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym;

C.  mając na uwadze, że wyczerpujące unijne wykazy ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 1129/2011 i rozporządzeniu (UE) nr 1130/2011 określają dodatki do żywności, które były dopuszczone do stosowania przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, po dokonaniu przeglądu ich zgodności z przepisami tego rozporządzenia;

Konsekwencje definicji

D.  mając na uwadze, że zawarta w rozporządzeniu delegowanym Komisji definicja „wytworzonego nanomateriału” określi, czy dany środek spożywczy należy oznaczyć wyrazem „[nano]” w wykazie składników, o czym mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

E.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane Komisji ma umożliwić rozwiązanie problemów z interpretacją wynikających z obecnej definicji przez wprowadzenie obiektywnych elementów w celu ustalenia, czy nanomateriał jest „wytworzony”, czy też nie, np. przez zastąpienie sformułowania „celowo wytworzony [materiał]” terminem „wytworzony”;

F.  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane Komisji wyklucza uznanie za nanomateriały w żywności cząstek niebędących w stanie stałym, takich jak micele, liposomy lub kropelki w nanoskali znajdujące się w emulsjach, oraz składników zawierających mniej niż 50 % cząstek mniejszych niż 100 nm;

G.  mając na uwadze, że proponowana domyślna wartość progowa wynosząca 50 % lub więcej cząstek w nanoskali jest arbitralna i oferuje niższy poziom ochrony niż interpretacja definicji zawartej w rozporządzeniu (UE) 2015/2283 przedstawiona przez niektóre państwa członkowskie, na przykład Francję; mając na uwadze, że w rozporządzeniu tym nie uwzględniono wartości progowej rozkładu wielkości cząstek mniejszych niż 100 nm;

H.  mając na uwadze, że proponowana definicja potencjalnie wykluczałaby z zakresu stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 wiele nanosubstancji, które w związku z tym nie podlegałyby obowiązkowi oznaczania wyrazem „[nano]”; mając na uwadze, że w pkt 3 uzasadnienia Komisja wskazuje, że „liczba materiałów stosowanych w żywności, które mogą zawierać pewien ułamek nanocząstek, jest ograniczona, a większość z tych materiałów, jeśli nie wszystkie, nie jest nowa” oraz że „[p]otencjalny wpływ niniejszego aktu delegowanego będzie zatem dotyczył jedynie bardzo ograniczonej liczby materiałów”;

I.  mając na uwadze, że obecnie to właśnie dodatki do żywności mogą się znajdować w żywności jako nanomateriały; mając na uwadze, że francuska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sanitarnego Żywności, Środowiska i Pracy (ANSES) wymieniła 37 nanosubstancji wykorzystywanych w ponad 900 produktach spożywczych(7); mając na uwadze, że badania przeprowadzone przez organizacje konsumenckie i organizacje pozarządowe (Agir pour l’Environnement(8), Que Choisir(9), 60 Millions de consommateurs(10) i AVICENN(11) we Francji, Foodwatch(12) i Bund(13) w Niemczech, Testachats(14) w Belgii, Altroconsumo(15) we Włoszech i OCU w Hiszpanii(16)) wielokrotnie wykazały obecność dodatków do żywności zawierających znaczny odsetek nanocząstek, na przykład tlenek żelaza (E172) stosowany jako barwnik spożywczy w przetworach mlecznych, wypiekach i niektórych śniadaniowych przetworach zbożowych może zawierać nanocząstki poniżej progu 50 %; mając na uwadze, że pokazuje to, że brak odpowiedniego oznaczania niektórych składników żywności wyrazem „[nano]” wynika przede wszystkim z braku egzekwowania obowiązujących przepisów, a w dużo mniejszym stopniu – z problemów z interpretacją;

J.  mając na uwadze, że badanie z 2020 r. zlecone przez Europejską Agencję Chemikaliów wykazało, że obywatele domagają się lepszego oznaczania produktów codziennego użytku zawierających nanomateriały(17);

Sprzeczności z zaleceniami i nowymi postępami naukowymi

K.  mając na uwadze, że w rezolucji z 12 marca 2014 r. w sprawie rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 12 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności w odniesieniu do definicji „wytworzonych nanomateriałów”(18) Parlament Europejski wyraził sprzeciw wobec bardzo podobnej definicji, wskazującej taki sam próg 50 %, która wyklucza wszystkie dodatki do żywności, gdyż uznał, że definicja ta „narusza główny cel dyrektywy, jakim jest dążenie do wysokiego poziomu ochrony zdrowia i interesów konsumentów przez zapewnienie konsumentom końcowym podstawy do dokonywania świadomych wyborów”; mając na uwadze, że Parlament Europejski wezwał Komisję do przedłożenia nowego aktu delegowanego, w którym uwzględni jego stanowisko;

L.  mając na uwadze, że w rezolucji z 8 października 2020 r. w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik do rozporządzenia (UE) nr 231/2012 ustanawiającego specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do specyfikacji dla ditlenku tytanu (E 171)(19) Parlament Europejski wyraził sprzeciw wobec projektu rozporządzenia Komisji, w którym zezwolono na partie ditlenku tytanu (E171) o jakości spożywczej zawierające mniej niż 50 % cząstek mniejszych niż 100 nm;

M.  mając na uwadze, że Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zalecił(20), aby ze względu na obecne wątpliwości związane z bezpieczeństwem rozważyć możliwość przyjęcia niższego progu liczby nanocząstek do zastosowań związanych z żywnością, np. 10 % zamiast proponowanego obecnie w zaleceniu progu 50 %;

N.  mając na uwadze, że w trakcie konsultacji przeprowadzonych przez Komisję organizacje naukowe, organy publiczne, pozarządowe organizacje konsumenckie i ekologiczne oraz związki zawodowe opowiedziały się za przyjęciem definicji, która obejmowałaby wszystkie materiały, niezależnie od tego, czy są one wytworzone, powstałe przypadkowo czy naturalne, oraz domyślnej wartości progowej wynoszącej co najmniej 10 % cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości;

O.  mając na uwadze, że od 2014 r. nowe postępy naukowe i wiedza potwierdzają, że nanomateriały mogą przenikać bariery fizjologiczne i często są bardziej niebezpieczne niż substancje w mikro- lub makrostanach(21);

P.  mając na uwadze, że w kwietniu 2023 r. ANSES opublikowała szczegółowe sprawozdanie(22), w którym stwierdziła, że definicja nanomateriałów zawarta w zaleceniu Komisji z 10 czerwca 2022 r.(23), służąca za podstawę przeglądu definicji „wytworzonych nanomateriałów” zawartej w rozporządzeniu (UE) 2015/2283, w rozporządzeniach sektorowych, zwłaszcza w odniesieniu do żywności, byłaby szkodliwa w odniesieniu do zapobiegania zagrożeniom dla zdrowia i środowiska; mając na uwadze, że ANSES podkreśliła, że próg liczby nanocząstek wynoszący 50 % zawarty w horyzontalnej definicji „[nano]” nie opiera się na solidnych argumentach naukowych, i zaleciła ustalenie niższej wartości dla tego progu;

Q.  mając na uwadze, że wykrycie nanoskładników żywności w oparciu o próg liczby nanocząstek wynoszący 10 % jest wykonalne, ponieważ jest to wartość graniczna stosowana obecnie przez francuską dyrekcję generalną ds. konkurencji, konsumentów i zwalczania nadużyć w jej działaniach kontrolnych(24);

Zasada ostrożności

R.  mając na uwadze, że w art. 191 ust. 2 TFUE uznano zasadę ostrożności za jedną z podstawowych zasad Unii;

S.  mając na uwadze, że art. 168 ust. 1 TFUE stanowi, że przy „określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego”;

1.  wyraża sprzeciw wobec rozporządzenia delegowanego Komisji;

2.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i do powiadomienia jej, że rozporządzenie delegowane nie może wejść w życie;

3.  uważa, że rozporządzenie delegowane Komisji jest niezgodne z celem i treścią rozporządzenia (UE) 2015/2283 oraz że wykracza poza uprawnienia delegowane powierzone Komisji w art. 31 tego rozporządzenia;

4.  ubolewa, że proponowany próg wynoszący 50 % nie uwzględnia postępu naukowo-technicznego;

5.  wzywa Komisję do zastosowania zasady ostrożności, do zagwarantowania bezpieczeństwa konsumentów i udzielania im informacji oraz do uwzględnienia podejścia „Jedno zdrowie”;

6.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 327 z 11.12.2015, s. 1. (2) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18. (3) Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16. (4) Dz.U. L 295 z 12.11.2011, s. 1. (5) Dz.U. L 295 z 12.11.2011, s. 178. (6) Dz.U. L 80 z 26.3.2010, s. 19. (7) https://www.anses.fr/fr/nanomateriaux-alimentation-premiere-application-methodologie. (8) https://www.agirpourlenvironnement.org/communiques-presse/enquete-exclusive-des-analyses-revelent-la-presence-de-nanoparticules-dans-3980/. (9) https://www.quechoisir.org/enquete-nanoparticules-taille-mini-doutes-maxi-n50748/. (10) https://bibliotheque.60millions-mag.com/detail/publication/detail-top-right/561?issue_id=113421&switch_toc=archive. (11) https://veillenanos.fr/wp-content/uploads/2023/01/Rapport-test-EN-20230113.pdf. (12) https://www.foodwatch.org/de/potenziell-krebserregender-farbstoff-in-backzutaten-von-dr-oetker. (13) https://www.bund.net/fileadmin/user_upload_bund/publikationen/chemie/‌nanotechnologie_in_lebensmitteln_hintergrund.pdf. (14) https://www.test-achats.be/sante/sante-au-quotidien/produits-testes/news/nanoparticules-affichage. (15) https://www.altroconsumo.it/alimentazione/sicurezza-alimentare/news/nanoparticelle. (16) https://www.ocu.org/toda-la-informacion?type=magazine-articles&magazine=ocu%20compra%20maestra&year=2019. (17) https://echa.europa.eu/-/what-do-eu-citizens-think-about-nanomaterials-. (18) Dz.U. C 378 z 9.11.2017, s. 92. (19) Dz.U. C 395 z 29.3.2021, s. 28. (20) https://www.efsa.europa.eu/sites/default/files/assets/corporatenanotechnology121003.pdf. (21) https://veillenanos.fr/en/dossier/nanos-and-health/nanos-health-risks/. (22) Opinia ANSES (2023): „Definition of nanomaterials: analysis, challenges and controversies” [Definicja nanomateriałów: analiza, wyzwania i kontrowersje], https://www.anses.fr/en/system/files/AP2018SA0168RaEN.pdf. (23) Zalecenie Komisji z dnia 10 czerwca 2022 r. dotyczące definicji nanomateriału (Dz.U. C 229 z 14.6.2022, s. 1). (24) ANSES (2020): Nanomatériaux dans les produits destinés à l’alimentation. Rapport d’expertise collective [Nanomateriały w produktach spożywczych. Zbiorowe sprawozdanie specjalistyczne], https://www.anses.fr/fr/system/files/ERCA2016SA0226Ra.pdf (p. 86).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej, zmieniającego rozporządzenie (UE) 2021/1153 i rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1315/2013 (COM(2021)0812 – C9-0472/2021 – 2021/0420(COD))

P9_TA(2024)0317 A9-0147/2023

SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2021)0812) oraz zmieniony wniosek (COM(2022)0384),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 172 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9-0472/2021),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Francji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 października 2021 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 11 października 2022 r. (2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 9 lutego 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A9-0147/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej, zmieniającego rozporządzenia (UE) 2021/1153 i (UE) nr 913/2010 oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1315/2013

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2024/1679.)

(1) Dz.U. C 290 z 29.7.2022, s. 120. (2) Dz.U. C 498 z 30.12.2022, s. 68.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zmieniającego rozporządzenie (UE) 2019/1020 i dyrektywę (UE) 2019/904 oraz uchylającego dyrektywę 94/62/WE (COM(2022)0677 – C9-0400/2022 – 2022/0396(COD))	P9_TA(2024)0318 A9-0319/2023
SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2022)0677),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0400/2022),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2023 r.(1),

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione przez Senat Francji i Senat Włoch zgodnie z protokołem nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, stwierdzające, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 marca 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając opinie przedstawione przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisję Rolnictwa,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A9‑0319/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/... w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, zmiany rozporządzenia (UE) 2019/1020 i dyrektywy (UE) 2019/904 oraz uchylenia dyrektywy 94/62/WE

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2025/40.)

(1) Dz.U. C 228 z 29.6.2023, s. 114. (2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 22 listopada 2023 r. (Teksty przyjęte, P9_TA(2023)0425).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (wersja przekształcona) (COM(2022)0542 – C9-0364/2022 – 2022/0347(COD))	P9_TA(2024)0319 A9-0233/2023
SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2022)0542),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 192 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9-0364/2022),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 22 lutego 2023 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 lipca 2023 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z 27 czerwca 2023 r. skierowane do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 110 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 8 marca 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 110 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając opinię przedstawioną przez Komisję Transportu i Turystyki,

–  uwzględniając projekt Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A9-0233/2023),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(4), biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (wersja przekształcona)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2024/2881.)

(1) Dz.U. C 146 z 27.4.2023, s. 46. (2) Dz.U. C, C/2023/251 z 26.10.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2023/251/oj. (3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1. (4) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 13 września 2023 r. (Teksty przyjęte, P9_TA(2023)0318).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego nadzwyczajny instrument jednolitego rynku i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2679/98 (COM(2022)0459 – C9-0315/2022 – 2022/0278(COD))	P9_TA(2024)0320 A9-0246/2023
SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2022)0459),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114, 21 oraz 46 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0315/2022),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Szwecji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 grudnia 2022 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 8 lutego 2023 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 16 lutego 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając pisma Komisji Budżetowej,

–  uwzględniając opinie przedstawione przez Komisję Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A9-0246/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie ustanowienia ram środków dotyczących sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym i odporności rynku wewnętrznego oraz w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 2679/98 (akt o sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym i odporności rynku wewnętrznego)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2024/2747.)

(1) Dz.U. C 100 z 16.3.2023, s. 95. (2) Dz.U. C 157 z 3.5.2023, s. 82. (3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 13 września 2023 r. (Teksty przyjęte, P9_TA(2023)0317).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (UE) 2016/424, (UE) 2016/425, (UE) 2016/426, (UE) 2019/1009 i (UE) nr 305/2011 w odniesieniu do procedur nadzwyczajnych dotyczących oceny zgodności, przyjmowania wspólnych specyfikacji i nadzoru rynku w związku z sytuacją nadzwyczajną na jednolitym rynku (COM(2022)0461 – C9-0314/2022 – 2022/0279(COD))

P9_TA(2024)0321 A9-0244/2023

SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2022)0461),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0314/2022),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 14 grudnia 2022 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z 8 lutego 2023 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 16 lutego 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A9-0244/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie zmiany rozporządzeń (UE) nr 305/2011, (UE) 2016/424, (UE) 2016/425, (UE) 2016/426, (UE) 2023/988 i (UE) 2023/1230 w odniesieniu do procedur nadzwyczajnych dotyczących oceny zgodności, domniemania zgodności, przyjmowania wspólnych specyfikacji i nadzoru rynku w związku z sytuacją nadzwyczajną na rynku wewnętrznym

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2024/2748.)

(1) Dz.U. C 100 z 16.3.2023, s. 95. (2) Dz.U. C 157 z 3.5.2023, s. 82.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2000/14/WE, 2006/42/WE, 2010/35/UE, 2013/29/UE, 2014/28/UE, 2014/29/UE, 2014/30/UE, 2014/31/UE, 2014/32/UE, 2014/33/UE, 2014/34/UE, 2014/35/UE, 2014/53/UE i 2014/68/UE w odniesieniu do procedur nadzwyczajnych dotyczących oceny zgodności, przyjmowania wspólnych specyfikacji i nadzoru rynku w związku z sytuacją nadzwyczajną na jednolitym rynku (COM(2022)0462 – C9-0313/2022 – 2022/0280(COD))

P9_TA(2024)0322 A9-0245/2023

SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2022)0462),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9-0313/2022),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 grudnia 2022 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 8 lutego 2023 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia16 lutego 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A9-0245/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie zmiany dyrektyw 2000/14/WE, 2006/42/WE, 2010/35/UE, 2014/29/UE, 2014/30/UE, 2014/33/UE, 2014/34/UE, 2014/35/UE, 2014/53/UE i 2014/68/UE w odniesieniu do procedur nadzwyczajnych dotyczących oceny zgodności, domniemania zgodności, przyjmowania wspólnych specyfikacji i nadzoru rynku w związku z sytuacją nadzwyczajną na rynku wewnętrznym

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2024/2749.)

(1) Dz.U. C 100 z 16.3.2023, s. 95. (2) Dz.U. C 157 z 3.5.2023, s. 82.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/399 w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (COM(2021)0891 – C9-0473/2021 – 2021/0428(COD))

P9_TA(2024)0323 A9-0280/2023

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2021)0891),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 77 ust. 2 lit. b) i e) oraz art. 79 ust. 2 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0473/2021),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 18 maja 2022 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z 12 października 2022 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 14 lutego 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A9-0280/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... dotyczącego zmiany rozporządzenia (UE) 2016/399 w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2024/1717.)

(1) Dz.U. C 323 z 26.8.2022, s. 69. (2) Dz.U. C 498 z 30.12.2022, s. 114.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/413 w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego (COM(2023)0126 – C9-0034/2023 – 2023/0052(COD))	P9_TA(2024)0324 A9-0396/2023
SPROSTOWANIA COR01

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2023)0126),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9-0034/2023),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2023 r.(1).

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 marca 2024 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A9-0396/2023),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie.

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2015/413 w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2024/3237.)

(1) Dz.U. C 228 z 29.6.2023, s. 154.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie roślin uzyskiwanych za pomocą niektórych nowych technik genomowych oraz pochodzących z tych roślin żywności i pasz, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2017/625 (COM(2023)0411 – C9-0238/2023 – 2023/0226(COD))

P9_TA(2024)0325 A9-0014/2024

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2023)0411),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 43 ust. 2, art. 114 oraz art. 168 ust. 4 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0238/2023),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Cypru i parlament Węgier, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 26 października 2023 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 17 kwietnia 2024 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając opinię przedstawioną przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A9-0014/2024),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... w sprawie roślin uzyskiwanych za pomocą niektórych nowych technik genomowych oraz pochodzących z tych roślin żywności i pasz, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2017/625 i dyrektywy 98/44/WE [Popr. 292]

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. b),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Od czasu przyjęcia w 2001 r. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE(4) w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) istotny postęp w biotechnologii doprowadził do rozwoju nowych technik genomowych (NGT), przede wszystkim technik edycji genomu umożliwiających wprowadzanie zmian w precyzyjnie określonych miejscach genomu. Znaczne postępy w inżynierii genetycznej przyczyniły się już do powszechnego stosowania selekcji wspomaganej markerami, która umożliwia identyfikację i mobilizację interesujących genów występujących w różnorodnym środowisku biologicznym. [Popr. 1]

(1a)   Możliwość patentowania nowych technik genomowych i wyników ich stosowania może zwiększyć dominację międzynarodowych przedsiębiorstw nasiennych w odniesieniu do dostępu rolników do nasion. W momencie, gdy duże przedsiębiorstwa mają już monopol na nasiona i w coraz większym stopniu kontrolują zasoby naturalne, taka sytuacja pozbawiłaby rolników wszelkiej swobody działania i uzależniła ich od przedsiębiorstw prywatnych. Z tego względu należy wprowadzić zakaz udzielania patentów na te produkty. [Popr. 167]

(2)  NGT stanowią zróżnicowaną grupę technik genomowych i każdą z nich można wykorzystywać na różne sposoby w celu osiągnięcia różnych wyników i produktów. W ich wyniku mogą powstać organizmy z modyfikacjami równoważnymi modyfikacjom, które można uzyskać za pomocą tradycyjnych metod hodowlanych lub organizmy z bardziej złożonymi modyfikacjami. Jeżeli chodzi o NGT, mutageneza ukierunkowana i cisgeneza (w tym intrageneza) wprowadzają modyfikacje genetyczne bez wstawiania materiału genetycznego z gatunków niezdolnych do krzyżowania (transgeneza). W ich przypadku wykorzystuje się wyłącznie pulę genetyczną, którą dysponują hodowcy, tj. całkowitą informację genetyczną, która jest dostępna w ramach tradycyjnych metod hodowlanych, w tym pochodzącą od daleko spokrewnionych gatunków roślin, które można krzyżować za pomocą zaawansowanych metod hodowlanych. Techniki mutagenezy ukierunkowanej skutkują modyfikacją lub modyfikacjami sekwencji DNA w ściśle określonychkonkretnych miejscach genomu organizmu. Techniki cisgenezy skutkują wprowadzeniem do genomu organizmu materiału genetycznego już obecnego w puli genetycznej będącej w dyspozycji hodowców. Intrageneza to podtyp cisgenezy skutkujący wstawieniem do genomu przekształconej kopii materiału genetycznego składającego się z co najmniej dwóch sekwencji DNA już obecnych w dostępnej hodowcom puli genetycznej. [Popr. 2]

(3)  Prowadzone są publiczne i prywatne badania naukowe, w których stosuje się NGT w odniesieniu do szerszej gamy upraw i cech agronomicznych niż uprawy i cechy agronomiczne uzyskiwane za pomocą technik transgenicznych zatwierdzonych w Unii lub na świecie(5). Obejmuje to rośliny o zwiększonej tolerancji lub odporności na choroby roślin i agrofagi, rośliny tolerujące herbicydy, rośliny o zwiększonej tolerancji lub odporności na skutki zmian klimatu i stresy środowiskowe, o większej efektywności w zakresie wykorzystywania składników odżywczych i wody, rośliny dające wyższe plony i mające większą odporność oraz udoskonalone cechy jakościowe. Te rodzaje nowych roślin, w połączeniu ze stosunkowo łatwą i szybką możliwością zastosowania tych nowych technik mogłyby przynieść korzyści rolnikom, konsumentom i środowisku. NGT mogą więc przyczynić się do realizacji celów zrównoważonego rozwoju i innowacji w odniesieniu do Europejskiego Zielonego Ładu(6) oraz strategii „Od pola do stołu”(7), strategii na rzecz bioróżnorodności(8) i strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu(9), do światowego bezpieczeństwa żywnościowego(10), realizacji strategii dotyczącej biogospodarki(11) i autonomii strategicznej Unii(12). [Popr. 3]

(4)  Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów uzyskanych w wyniku NGT, w tym produktów zawierających takie organizmy lub z nich złożone, a także wprowadzanie do obrotu żywności i pasz uzyskanych z tych organizmów, podlega dyrektywie 2001/18/WE i rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady(13) oraz, w przypadku żywności i pasz, również rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003(14), natomiast ograniczone stosowanie komórek roślinnych podlega dyrektywie 2009/41/WE, a transgraniczne przemieszczanie roślin NGT do państw trzecich reguluje rozporządzenie (WE) nr 1946/2003 („przepisy Unii dotyczące GMO”).

(5)  W wyroku w sprawie C-528/16 (Confédération paysanne i in.)(15) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że GMO uzyskane za pomocą nowych technik/metod mutagenezy, które pojawiły się lub w większości zostały opracowane po przyjęciu dyrektywy 2001/18/WE, nie mogą być uznane za wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy.

(6)  W związku z tym wyrokiem w decyzji (UE) 2019/1904(16) Rada wezwała Komisję do przedłożenia do dnia 30 kwietnia 2021 r. analizy dotyczącej statusu nowych technik genomowych na podstawie prawa Unii i wniosku (wraz z oceną skutków), o ile jest to stosowne, w zależności od wyników analizy.

(7)  W badaniu Komisji dotyczącym nowych technik genomowych(17) stwierdzono, że przepisy Unii dotyczące GMO nie są odpowiednie do celów regulowania zamierzonego uwalniania roślin uzyskanych za pomocą niektórych NGT oraz wprowadzania do obrotu powiązanych produktów, w tym żywności i pasz. W badaniu stwierdzono w szczególności, że procedura udzielania zezwolenia i wymogi dotyczące oceny ryzyka w odniesieniu do GMO określone w obecnych przepisach Unii dotyczących GMO nie są dostosowane do różnorodności potencjalnych organizmów i produktów, które można uzyskać za pomocą określonych NGT, a mianowicie mutagenezy ukierunkowanej i cisgenezy (w tym intragenezy), i w związku z tym wymogi te mogą być nieproporcjonalne lub nieodpowiednie. Badanie wykazało, że ma to miejsce zwłaszcza w przypadku roślin uzyskanych za pomocą tych technik, biorąc pod uwagę ilość dostępnych już dowodów naukowych, w szczególności dotyczących bezpieczeństwa odnośnych technik. Przepisy Unii dotyczące GMO są ponadto trudne do wdrożenia i egzekwowania w odniesieniu do roślin uzyskanych w wyniku mutagenezy ukierunkowanej i cisgenezy oraz powiązanych produktów. W niektórych przypadkach nie można za pomocą metod analitycznych odróżnić modyfikacji genetycznych wprowadzonych za pomocą tych technik od naturalnych mutacji lub modyfikacji genetycznych dokonanych za pomocą tradycyjnych metod hodowlanych, natomiast takie rozróżnienie jest przeważnie możliwe w przypadku modyfikacji genetycznych wprowadzonych w wyniku transgenezy. Przepisy Unii dotyczące GMO nie sprzyjają też opracowywaniu innowacyjnych i korzystnych produktów, które mogłyby przyczynić się do zrównoważonego rozwoju, bezpieczeństwa żywnościowego i odporności łańcucha rolno-spożywczego.

(8)  Konieczne jest zatem przyjęcie szczególnych ram prawnych dla GMO uzyskanych w wyniku mutagenezy ukierunkowanej i cisgenezy oraz powiązanych produktów, gdy są one celowo uwalniane do środowiska lub wprowadzane do obrotu.

(9)  Na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i technicznej, w szczególności w zakresie aspektów bezpieczeństwa, niniejsze rozporządzenie powinno ograniczać się do GMO będących roślinami, tj. organizmami z grup taksonomicznych Archaeplastida lub Phaeophyceae. Należy dokonać przeglądu dostępnej wiedzy na temat innych organizmów, takich jak mikroorganizmy, grzyby i zwierzęta, z myślą o przyszłych inicjatywach ustawodawczych dotyczących tych organizmów, z wyłączeniem mikroorganizmów, grzybów i zwierząt, w przypadku których dostępna wiedza jest bardziej ograniczona. Z tego samego powodu niniejsze rozporządzenie powinno obejmować wyłącznie rośliny uzyskane za pomocą określonych NGT: mutagenezy ukierunkowanej i cisgenezy (w tym intragenezy) (zwane dalej „roślinami NGT”), lecz nie za pomocą innych nowych technik genomowych. Takie rośliny NGT nie zawierają materiału genetycznego pochodzącego od gatunków niezdolnych do krzyżowania. GMO uzyskane w drodze innych nowych technik genomowych, za pomocą których wprowadza się do organizmu materiał genetyczny pochodzący od gatunków niezdolnych do krzyżowania (transgeneza), powinny nadal podlegać wyłącznie przepisom Unii dotyczącym GMO, biorąc pod uwagę, że powstałe rośliny mogą nieść ze sobą szczególne rodzaje ryzyka związane z transgenem. Co więcej, nic nie wskazuje na to, by obecne wymogi w odniesieniu do GMO uzyskanych w wyniku transgenezy – określone w przepisach Unii dotyczących GMO – wymagały obecnie dostosowania. [Popr. 5]

(10)  Z pełnym poszanowaniem zasady ostrożności, ramy prawne mające zastosowanie do roślin NGT powinny mieć takie same cele jak przepisy Unii dotyczące GMO, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska naturalnego, a także dobre funkcjonowanie rynku wewnętrznego tych roślin i produktów, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki roślin NGT. Te ramy prawne powinny umożliwić opracowywanie i wprowadzanie do obrotu roślin, żywności i pasz zawierających rośliny NGT, złożonych z takich roślin lub z nich uzyskanych oraz innych produktów zawierających rośliny NGT lub z nich złożonych („produkty NGT”), aby przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie innowacji i zrównoważonego rozwoju określonych w Europejskim Zielonym Ładzie oraz strategii „Od pola do stołu”, strategii na rzecz bioróżnorodności i strategiach w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu oraz zwiększenia konkurencyjności unijnego sektora rolno-spożywczego na szczeblu unijnym i światowym. [Popr. 6]

(11)  Niniejsze rozporządzenie stanowi lex specialis w odniesieniu do przepisów Unii dotyczących GMO. Wprowadza się w nim przepisy szczegółowe dotyczące roślin NGT i produktów NGT. Jednak w przypadku, gdy niniejsze rozporządzenie nie zawiera przepisów szczegółowych, rośliny NGT i uzyskane z nich produkty (w tym żywność i pasze) powinny nadal podlegać wymogom przepisów Unii dotyczących GMO oraz przepisom dotyczącym GMO w prawodawstwie sektorowym, takim jak rozporządzenie (UE) 2017/625 w sprawie kontroli urzędowych, lub przepisom dotyczącym określonych produktów, takich jak materiał przeznaczony do reprodukcji roślin i leśny materiał rozmnożeniowy. [Popr. 7]

(12)  Potencjalne ryzyko związane z roślinami NGT jest zróżnicowane – od profili ryzyka podobnych do związanych z roślinami wyhodowanymi w sposób tradycyjny, po różne rodzaje i stopnie zagrożeń i ryzyka, które mogą być podobne do tych związanych z roślinami uzyskanymi w drodze transgenezy. W niniejszym rozporządzeniu powinno się zatem ustanowić zasady szczególne, aby dostosować wymogi w zakresie oceny ryzyka i zarządzania nim do potencjalnych rodzajów ryzyka związanych z roślinami NGT i produktami NGT lub do braku ryzyka.

(13)  Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić rozróżnienie między dwiema kategoriami roślin NGT.

(13a)   Rośliny NGT wykazujące potencjał do przetrwania, rozmnażania się lub rozprzestrzeniania w środowisku, na polach lub poza nimi, należy oceniać ze zwróceniem jak największej uwagi na ich wpływ na przyrodę i środowisko. [Popr. 8]

(14)  Rośliny NGT, które mogą również występować w warunkach naturalnych lub być uzyskiwane za pomocą tradycyjnych metod hodowlanych, oraz ich organizmy potomne uzyskane tradycyjnymi metodami hodowlanymi („rośliny NGT kategorii 1”) powinny być traktowane jak rośliny, które występowały w warunkach naturalnych lub zostały uzyskane tradycyjnymi metodami hodowlanymi, biorąc pod uwagę, że są one równoważne, a związane z nimi ryzyko jest porównywalne, co stanowi pełne odstępstwo od przepisów Unii dotyczących GMO oraz od wymogów dotyczących GMO w prawodawstwie sektorowym. W celu zapewnienia pewności prawa w niniejszym rozporządzeniu należy określić kryteria pozwalające ustalić, czy roślina NGT jest równoważna roślinom występującym w warunkach naturalnych lub hodowanym tradycyjnymi metodami, oraz ustanowić procedurę umożliwiającą właściwym organom weryfikację i podejmowanie przez nie decyzji w sprawie spełnienia tych kryteriów przed uwolnieniem lub wprowadzeniem do obrotu roślin NGT lub produktów NGT. Kryteria te powinny być obiektywne i opierać się na nauce. Powinny obejmować rodzaj i zakres modyfikacji genetycznych, które można zaobserwować w naturze lub w organizmach uzyskanych tradycyjnymi metodami hodowlanymi, i powinno się w nich uwzględnić progi zarówno w odniesieniu do rozmiaru, jak i liczby modyfikacji genetycznych genomu roślin NGT. Ze względu na szybki rozwój wiedzy naukowej i technicznej w tej dziedzinie zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja powinna być uprawniona do aktualizowania tych kryteriów w świetle postępu naukowo-technicznego w odniesieniu do rodzaju i zakresu modyfikacji genetycznych, które mogą występować w naturze lub zachodzić przy wykorzystaniu tradycyjnych metod hodowlanych. [Popr. 9]

(14a)   Mając na uwadze wysoką złożoność genomów roślin, kryteria stwierdzania, czy roślina NGT jest równoważna roślinie występującej w warunkach naturalnych lub hodowanej tradycyjnymi metodami, powinny odzwierciedlać różnorodność wielkości genomów roślin i ich charakterystykę. Rośliny poliploidalne zawierają więcej niż dwa chromosomy homologiczne. W ramach tej kategorii roślin poliploidalnych rośliny tetraploidalne, heksaploidalne i oktoploidalne mają odpowiednio 4, 6 i 8 zestawów chromosomów. Rośliny poliploidalne zwykle wykazują większą liczbę modyfikacji genetycznych w porównaniu z roślinami monoploidalnymi. Dlatego wszelkie ograniczenia łącznej liczby indywidualnych modyfikacji na roślinę powinny odzwierciedlać liczbę zestawów chromosomów w roślinie („ploidalność”). [Popr. 10]

(15)  Wszystkie rośliny NGT, które nie należą do kategorii 1 („rośliny NGT kategorii 2”), powinny nadal podlegać wymogom przewidzianym w przepisach Unii dotyczących GMO, ponieważ charakteryzują się bardziej złożonymi zestawami modyfikacji genomu.

(16)  Rośliny i produkty NGT kategorii 1 nie powinny podlegać zasadom ani wymogom zawartym w przepisach Unii dotyczących GMO ani zasadom przewidzianym w innych przepisach Unii, które mają zastosowanie do GMO. Na potrzeby pewności prawa dla podmiotów oraz przejrzystości zgłoszenie dotyczące statusu rośliny NGT kategorii 1 należy uzyskać przed zamierzonym uwolnieniem, w tym wprowadzeniem do obrotu.

(17)  Zgłoszenie to należy uzyskać przed zamierzonym uwolnieniem roślin NGT kategorii 1 do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu, takich jak doświadczenia polowe, które mają się odbyć na terytorium Unii, ponieważ kryteria opierają się na danych udostępnionych przed doświadczeniami polowymi i są od nich niezależne. Jeżeli nie zaplanowano żadnych doświadczeń polowych na terytorium Unii, podmioty powinny uzyskać to zgłoszenie przed wprowadzeniem produktu NGT kategorii 1 do obrotu.

(18)  Z uwagi na fakt, że kryteria dotyczące uznania rośliny NGT za równoważną roślinom występującym w warunkach naturalnych lub hodowanym metodami tradycyjnymi nie wiążą się z rodzajem działalności wymagającej zamierzonego uwalniania rośliny NGT, zgłoszenie dotyczące statusu rośliny NGT kategorii 1 dokonane przed zamierzonym uwolnieniem takiej rośliny do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu na terytorium Unii powinno być ważne również w zakresie wprowadzenia do obrotu powiązanych produktów NGT. Ze względu na znaczącą niepewność na etapie doświadczenia polowego dotyczącą dotarcia produktu na rynek i prawdopodobieństwo udziału mniejszych podmiotów w takim uwolnieniu właściwe organy krajowe powinny przed doświadczeniami polowymi przeprowadzić procedurę weryfikacji statusu rośliny NGT kategorii 1, ponieważ oznaczałoby to mniejsze obciążenie administracyjne dla podmiotów, a decyzja na szczeblu unijnym powinna zostać podjęta wyłącznie w przypadku gdy inne właściwe organy krajowe zgłoszą uwagi do sprawozdania z weryfikacji. W przypadku złożenia wnioskuJeżeli wniosek o weryfikację jest składany przed wprowadzeniem do obrotu produktów NGT konieczne jest przeprowadzenie proceduryi jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia ze strony innych państw członkowskich, należy przeprowadzić tę procedurę na szczeblu unijnym w porozumieniu z Komisją i Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urzędem”) w celu zapewnienia efektywności procedury weryfikacji i spójności zgłoszeń dotyczących statusu rośliny NGT kategorii 1. [Popr. 11]

(18a)   Aby skutecznie wybierać nowe odmiany, które pomagają sektorowi rolnemu zwiększać bezpieczeństwo żywnościowe i zrównoważoność, a także lepiej dostosować się do zmiany klimatu i wzmocnić odporność na jego skutki, konieczne jest uwzględnienie specyfiki roślin poliploidalnych, tj. roślin zawierających więcej niż dwa genomy. W przypadku takich roślin maksymalna liczba modyfikacji genetycznych dozwolonych dla NGT kategorii 1 powinna być proporcjonalna do liczby genomów, jakie te rośliny zawierają. [Popr. 12]

(19)  Właściwe organy państw członkowskich, Komisja i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) powinny podlegać rygorystycznymodpowiednim terminom w celu zagwarantowania, aby zgłoszeń dotyczących statusu rośliny NGT kategorii 1 dokonywano w rozsądnym czasie. [Popr. 13]

(20)  Weryfikacja statusu rośliny NGT kategorii 1 ma charakter techniczny i nie wiąże się z kwestią oceny ryzyka ani zarządzania ryzykiem, a decyzja w sprawie statusu jest wyłącznie deklaratywna. W związku z tym w przypadku przeprowadzenia procedury na szczeblu unijnym przyjmowanie takich decyzji wykonawczych powinno odbywać się w drodze procedury doradczej w oparciu o pomoc naukową i techniczną ze strony Urzędu.

(21)  W decyzjach stwierdzających status rośliny NGT kategorii 1 należy przyznać danej roślinie NGT numer identyfikacyjny w celu zapewnienia przejrzystości i możliwości śledzenia takich roślin, gdy są one umieszczane w bazie danych, i do celów etykietowania otrzymywanego z nich materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Wymienione informacje powinny obejmować informacje o technikach zastosowanych do uzyskania danych cech agronomicznych. [Popr. 14]

(22)  Rośliny NGT kategorii 1 powinny nadal podlegać wszelkim ramom regulacyjnym mającym zastosowanie do tradycyjnie uprawianych roślin. Podobnie jak w przypadku tradycyjnych roślin i produktów, te rośliny NGT i otrzymywane z nich produkty zostaną objęte obowiązującymi sektorowymi przepisami dotyczącymi nasion i innego materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, żywności, paszy i innych produktów oraz ramami horyzontalnymi, takimi jak przepisy odnoszące się do ochrony przyrody i odpowiedzialności za środowisko. W tym względzie żywność NGT kategorii 1 o znacznie zmienionym składzie lub strukturze wpływających na wartość odżywczą, metabolizm lub poziom substancji niepożądanych w żywności zostanie uznana za nową żywność, a tym samym zostanie objęta zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283(18) i będzie w tym kontekście poddawana ocenie ryzyka.

(23)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007(19) przewiduje zakaz stosowania w produkcji ekologicznej GMO i produktów wytworzonych przy użyciu GMO oraz z GMO. Na potrzeby tego rozporządzenia GMO definiuje się w nim poprzez odesłanie do dyrektywy 2001/18/WE, z wyłączeniem z zakazu GMO uzyskanych za pomocą technik modyfikacji genetycznej wymienionych w załączniku I B do dyrektywy 2001/18/WE. W związku z tym w produkcji ekologicznej zakazane będzie stosowanie roślin NGT kategorii 2. Konieczne jest jednak uściślenie statusu roślin NGT kategorii 1 na potrzeby produkcji ekologicznej. WykorzystywanieZgodność wykorzystania nowych technik genomowych jest obecnie niezgodne z koncepcjąz zasadami produkcji ekologicznej zawartą w rozporządzeniu (UE) 2018/848 i ze sposobem postrzegania produktów ekologicznych przez konsumentówwymaga obecnie dalszych analiz. Z tego względu stosowanie w produkcji ekologicznej roślin NGT kategorii 1 również powinno być zakazane do czasu przeprowadzenia takich analiz. [Popr. 15]

(24)  Należy wprowadzić przepis w celu zapewnienia przejrzystości w odniesieniu do stosowania odmian roślin NGT kategorii 1 na potrzeby zagwarantowania, aby łańcuchy produkcji, które chcą pozostać niezależne od NGT, mogły to uczynić, a tym samym chronić zaufanie konsumentów. Rośliny NGT, które uzyskały zgłoszenie dotyczące statusu rośliny NGT kategorii 1, należy umieścić w ogólnodostępnej bazie danych wraz z informacją o technikach zastosowanych do uzyskania danych cech agronomicznych. W celu zapewnienia możliwości śledzenia, przejrzystości i wyboru na rzecz podmiotów w okresie badań i hodowli roślin, w trakcie sprzedaży nasion rolnikom lub udostępniania osobom trzecim materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin w jakikolwiek inny sposób materiał przeznaczony do reprodukcji roślin uzyskany z roślin NGT kategorii 1 powinien zostać oznakowany jako NGT kategorii 1. [Popr. 16]

(25)  Rośliny NGT kategorii 2 powinny nadal podlegać wymogom przewidzianym w przepisach Unii dotyczących GMO, zważywszy na fakt, że na podstawie obecnej wiedzy naukowej i technicznej konieczne jest przeprowadzenie oceny ryzyka związanego z tymi roślinami. Należy ustanowić zasady szczególne w celu dostosowania procedur i niektórych innych przepisów ustanowionych w dyrektywie 2001/18/WE i w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 do szczególnego charakteru roślin NGT kategorii 2 i do zróżnicowanych poziomów ryzyka, które rośliny te mogą stwarzać.

(26)  W celu uwolnienia do środowiska lub wprowadzenia do obrotu roślin i produktów NGT kategorii 2 powinny one nadal wymagać uzyskania zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003. Z uwagi na dużą różnorodność tych roślin NGT minimum informacji niezbędne w celu przeprowadzenia oceny ryzyka będzie jednak różne w zależności od przypadku. W opiniach naukowych na temat roślin uzyskanych w drodze cisgenezy i intragenezy(20) oraz roślin uzyskanych w drodze mutagenezy ukierunkowanej(21) Urząd zalecił elastyczność, jeżeli chodzi o wymogi dotyczące danych w zakresie oceny ryzyka tych roślin. Na podstawie ustalonych przez Urząd „Kryteriów dotyczących oceny ryzyka związanego z roślinami wyprodukowanymi w drodze mutagenezy ukierunkowanej, cisgenezy i intragenezy”(22) w określaniu rodzaju oraz ilości danych niezbędnych do przeprowadzenia oceny ryzyka tych roślin NGT pomocne powinno być uwzględnienie historii bezpiecznego stosowania, znajomości środowiska oraz funkcji i struktury zmodyfikowanej/dodanej sekwencji (zmodyfikowanych/dodanych sekwencji). Konieczne jest zatem ustanowienie ogólnych zasad i kryteriów w zakresie oceny ryzyka tych roślin przy zapewnieniu elastyczności i możliwości dostosowania metod przeprowadzania oceny ryzyka do postępu naukowo-technicznego.

(27)  Wymogi w zakresie treści powiadomień dotyczących zgody na wprowadzenie do obrotu produktów innych niż żywność lub pasza, zawierających GMO lub składających się z GMO, oraz w zakresie treści wniosków o udzielenie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu genetycznie modyfikowanej żywności i paszy są określone w różnych aktach prawnych. W celu zapewnienia zgodności między powiadomieniami dotyczącymi zezwolenia a wnioskami o udzielenie zezwolenia w odniesieniu do produktów NGT kategorii 2 treść takich powiadomień i wniosków musi być identyczna, z wyjątkiem powiadomień i wniosków dotyczących ewaluacji oceny bezpieczeństwa żywności i pasz, ponieważ są one odpowiednie jedynie dla żywności i paszy NGT kategorii 2.

(28)  Laboratorium referencyjne UE ds. organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) (unijne laboratorium referencyjne) we współpracy z Europejską Siecią Laboratoriów GMO uznało, że przeprowadzenie badań analitycznych w odniesieniu do wszystkich produktów uzyskanych w drodze mutagenezy ukierunkowanej i cisgenezy jest niemożliwe(23). W przypadku gdy wprowadzone modyfikacje materiału genetycznego nie są charakterystyczne dla danej rośliny NGT, nie umożliwiają one odróżnienia rośliny NGT od tradycyjnych roślin. Jeżeli niemożliwe jest zapewnienie metody analitycznej pozwalającej na wykrycie, identyfikację i dokonanie obliczeń, o ile zgłaszający lub wnioskodawca przedstawi należyte uzasadnienie, należy dostosować warunki, aby były zgodne z wymogami metody analitycznej. Należy tego dokonać w drodze przyjęcia aktów wykonawczych na podstawie niniejszego rozporządzenia. Należy również wprowadzić przepis przewidujący przyjęcie przez unijne laboratorium referencyjne, przy pomocy Europejskiej Sieci Laboratoriów GMO, wytycznych dla wnioskodawców w zakresie minimalnych wymogów skuteczności w odniesieniu do metod analitycznych. Możliwe jest także dostosowanie warunków przeprowadzania walidacji metody.

(29)  W dyrektywie 2001/18/WE nałożono wymóg dotyczący planu monitorowania w odniesieniu do skutków GMO dla środowiska naturalnego po ich zamierzonym uwolnieniu lub wprowadzeniu do obrotu, ale przewidziano elastyczność w zakresie opracowania planu z uwzględnieniem oceny ryzyka dla środowiska naturalnego oraz cech GMO, jego oczekiwanego zastosowania i środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie. Modyfikacje genetyczne roślin NGT kategorii 2 mogą obejmować zarówno zmiany wymagające jedynie ograniczonej oceny ryzyka, jak i złożone zmiany związane z koniecznością przeprowadzenia bardziej dogłębnej analizy ewentualnego ryzyka. W tego względu wymogi dotyczące monitorowania po wprowadzeniu do obrotu w zakresie skutków dla środowiska naturalnego związanych z roślinami NGT kategorii 2 należy dostosować w świetle oceny ryzyka dla środowiska naturalnego i doświadczeń polowych, cech danej rośliny NGT, charakteru i skali jej oczekiwanego zastosowania, w szczególności ewentualnej historii bezpiecznego stosowania rośliny i cech środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie. Ze względu na zasadę ostrożności planu monitorowania w odniesieniu do skutków dla środowiska naturalnego nie należy zatem zawsze wymagać przy wydawaniu zezwolenia po raz pierwszy. Odstąpienie od wymogu monitorowania w przypadku małego prawdopodobieństwaodnowienia zezwolenia powinno być możliwe jedynie pod warunkiem wykazania, że roślina NGT kategorii 2 nie spowoduje ryzykoryzyka, które będzie musiało podlegać monitorowaniu, takie jak pośrednie, opóźnione lub nieprzewidziane skutki dla zdrowia ludzi lub dla środowiska naturalnego. [Popr. 17]

(30)  Ze względu na proporcjonalność po pierwszym odnowieniu zezwolenia powinno ono zachować ważność przez czas nieokreślony, chyba że w momencie tego odnowienia zostanie podjęta inna decyzja oparta na ocenie ryzyka i dostępnych informacjach na temat danej rośliny NGT podlegającej ponownej ocenie po udostępnieniu nowych informacji.

(31)  Ze względu na pewność prawa i dobrą administrację czas na przedstawienie przez Urząd opinii dotyczącej wniosku o udzielenie zezwolenia należy przedłużyć jedynie w przypadku, gdy do przeprowadzenia oceny wniosku niezbędne są dodatkowe informacje, a przedłużenie nie powinno przekraczać przewidzianego pierwotnie terminu, chyba że jest to uzasadnione charakterem danych lub wyjątkowymi okolicznościami.

(32)  W celu zwiększenia przejrzystości i świadomości konsumentów należy zezwolić podmiotom na uzupełnienie oznakowania produktów NGT kategorii 2 jako GMO o informację dotyczącą cechy agronomicznej wynikającej z modyfikacji genetycznej. Aby uniknąć wprowadzających w błąd lub dezorientujących wskazań, propozycję takiego oznakowania należy zawrzeć w powiadomieniu dotyczącym zezwolenia lub we wniosku o udzielenie zezwolenia i zamieścić w decyzji w sprawie zezwolenia.

(33)  Konieczne jest zaoferowanie zachęt regulacyjnych na rzecz ewentualnych zgłaszających lub wnioskodawców w odniesieniu do roślin i produktów NGT kategorii 2 zawierających cechy agronomiczne, które mogą wnieść wkład w zrównoważony system rolno-spożywczy, w celu koordynowania opracowywania roślin NGT kategorii 2 w kierunku takich cech agronomicznych. Kryteria dotyczące uruchomienia tych zachęt powinny skupiać się na szerokich kategoriach cech agronomicznych, które mogą przyczynić się do zrównoważonego rozwoju (takich jak cechy związane z tolerancją lub odpornością na stres biotyczny i abiotyczny, lepsze właściwości odżywcze lub zwiększenie plonów), i powinny opierać się na wkładzie w wartość zrównoważonej uprawy i zrównoważonego stosowania, jak określono w [art. 52 ust. 1 wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin w Unii(24)]. Stosowanie kryteriów w UE nie zezwala na węższą definicję cech agronomicznych w celu skoncentrowania się na określonych kwestiach lub zajęcia się specyfiką lokalną i regionalną.

(34)  Zachęty powinny obejmować przyśpieszoną procedurę oceny ryzyka w odniesieniu do wniosków rozpatrzonych w ramach w pełni scentralizowanej procedury (żywność i produkty paszowe) i ulepszoną poradę na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia, aby pomóc podmiotom opracowującym w przygotowaniu dokumentacji do celów oceny ryzyka dla środowiska oraz oceny bezpieczeństwa żywności i pasz, bez wywierania wpływu na przepisy ogólne dotyczące porady na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia, powiadamiania o badaniach i konsultacji z osobami trzecimi zgodnie z art. 32a, 32b i 32c rozporządzenia (WE) nr 178/2002(25).

(35)  Konieczne jest zapewnienie dodatkowych zachęt w przypadku gdy zgłaszający lub wnioskodawca jest małym lub średnim przedsiębiorstwem (MŚP) w celu propagowania dostępu do procedur regulacyjnych dla tych przedsiębiorstw, wspierania dywersyfikacji podmiotów opracowujących rośliny NGT i zachęcania małych hodowców do opracowywania gatunków uprawnych i cech agronomicznych przy zastosowaniu NGT w drodze zwolnień z opłaty w odniesieniu do walidacji metod wykrywania dla MŚP i udzielania szerszej porady na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia obejmującej również przygotowanie badań, które mają zostać przeprowadzone na potrzeby oceny ryzyka.

(36)  Rośliny tolerujące herbicydy specjalnie hoduje się w taki sposób, aby tolerowały herbicydy, w celu uprawiania ich w połączeniu ze stosowaniem tych herbicydów. Jeżeli uprawa taka nie odbywa się w odpowiednich warunkach, może skutkować rozwojem chwastów odpornych na te herbicydy lub koniecznością zwiększenia ilości stosowanych herbicydów, niezależnie od metody hodowlanej. Z tego powodu rośliny NGT posiadające cechy agronomiczne związane z tolerancją na herbicydy nie powinny kwalifikować się do objęcia zachętami na podstawie tych ram. W niniejszym rozporządzeniu nie należy jednak przyjmować innych szczególnych środków w odniesieniu do roślin NGT tolerujących herbicydy, ponieważ środki takie są wdrażane horyzontalnie we [wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin w Unii]być uznawane za rośliny NGT kategorii 1. [Popr. 18]

(37)   Aby umożliwić wkład roślin NGT w osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju przewidzianych w Zielonym Ładzie oraz w strategii „Od pola do stołu” i strategii na rzecz bioróżnorodności, należy ułatwić uprawę roślin NGT w Unii. Wymaga to przewidywalności w odniesieniu do hodowców i rolników, jeżeli chodzi o możliwość uprawy takich roślin w Unii. W związku z tym możliwość przyjmowania przez państwa członkowskie środków ograniczających lub zakazujących uprawy roślin NGT kategorii 2 na całości lub części terytorium tych państw, określona w art. 26b dyrektywy 2001/18/WE, zagrażałaby osiągnięciu tych celów. [Popr. 239]

(38)  Oczekuje się, że zasady szczególne określone w niniejszym rozporządzeniu, dotyczące procedury udzielania zezwolenia w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2, przyczynią się do zwiększenia upraw roślin NGT kategorii 2 w Unii w porównaniu z sytuacją wynikającą z obecnych przepisów Unii dotyczących GMO. Konieczne jest zatem określenie przez organy publiczne państw członkowskich środków dotyczących współistnienia upraw w celu zrównoważenia interesów producentów roślin tradycyjnych, ekologicznych i genetycznie modyfikowanych, a tym samym umożliwienie producentom dokonania wyboru między różnymi rodzajami produkcji, zgodnie z celem w ramach strategii „Od pola do stołu”, jakim jest przeznaczenie do 2030 r. 25 % gruntów rolnych na rolnictwo ekologiczne.

(39)  Aby osiągnąć cel polegający na zapewnieniu sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, rośliny NGT i powiązane produkty powinny korzystać ze i swobodnego przepływu towarów, pod warunkiem że spełniająroślin NGT i produktów NGT na terenie Unii, podstawą zamierzonego uwalniania roślin NGT i wprowadzania na rynek produktów NGT powinny być ujednolicone wymogi przewidziane w innych przepisach prawai procedury określone w niniejszym rozporządzeniu, co umożliwi przyjęcie decyzji mającej jednakowe zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich. Państwa członkowskie nie powinny stosować jednostronnych odstępstw od przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu w sposób, który ogranicza, uniemożliwia lub utrudnia swobodny przepływ, wprowadzanie na rynek i zamierzone uwalnianie roślin NGT lub produktów NGT na terytorium Unii. [Popr. 20]

(40)  Ze względu na nowatorski charakter NGT istotne będzie uważne monitorowanie opracowywania i obecności na rynku roślin i produktów NGT oraz ocena każdego towarzyszącego im wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt, środowisko oraz zrównoważonyciągły rozwój środowiskowy, gospodarczy i społeczny. Informacje należy zbierać regularnie inowych technik genomowych Komisja powinna przeprowadzić ocenę w ciągu pięciu lat od daty przyjęcia pierwszej decyzji zezwalającej na zamierzone uwalnianie lub wprowadzenie do obrotu roślin NGT lub produktów NGT w Unii. Ocena ta Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia w celu zmierzenia postępów osiągniętychmierzyć postępy osiągnięte w kierunku dostępności na rynku UE roślin NGT lub produktów NGT odznaczających się takimi cechami lub właściwościami w celu dalszego ulepszania niniejszego rozporządzenia. [Popr. 21]

(41)  W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i ochrony środowiska w odniesieniu do roślin NGT i produktów NGT wymogi wynikające z niniejszego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie w sposób niedyskryminujący do produktów pochodzących z Unii i przywożonych z państw trzecich.

(42)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, tak aby rośliny NGT i produkty NGT mogły znajdować się w swobodnym obiegu na rynku wewnętrznym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(43)  Rodzaje uzyskiwanych roślin NGT i wpływ pewnych cech agronomicznych na zrównoważony rozwój środowiskowy, społeczny i gospodarczy wciąż się zmieniają. W związku z tym na podstawie dostępnych dowodów takich zmian i wpływów, przy pełnym uwzględnieniu zasady ostrożności, Komisja powinna być uprawniona, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do dostosowania wykazu cech agronomicznych, do rozwijania których należy zachęcać lub zniechęcać, aby osiągnąć cele Zielonego Ładu oraz strategii „Od pola do stołu”, strategii na rzecz bioróżnorodności i strategii w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu. [Popr. 22]

(44)  Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(26). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup ekspertów Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(45)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do informacji wymaganych w celu wykazania, że dana roślina NGT jest rośliną NGT kategorii 1, w odniesieniu do przygotowania i przedstawienia powiadomienia w sprawie tego stwierdzenia oraz w odniesieniu do wymogów w zakresie metod i wymogów informacyjnych do celów przeprowadzania ocen ryzyka dla środowiska naturalnego związanego z roślinami NGT kategorii 2 oraz żywnością NGT i paszą NGT, zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(27).

(45a)   Parlament Europejski wezwał Unię i jej państwa członkowskie do nieudzielania patentów na materiał biologiczny oraz do ochrony swobody działania i odstępstwa dla hodowców odmian. Należy zapewnić hodowcom pełny dostęp do materiału genetycznego roślin NGT, które z definicji nie są roślinami transgenicznymi. Dostęp do materiału genetycznego można najlepiej zabezpieczyć, gdy prawa posiadaczy patentów wyczerpują się z korzyścią dla hodowców (odstępstwo dla hodowcy). Obecne przepisy w prawie patentowym nie przewidują pełnego zwolnienia dla hodowcy, dlatego należy dopilnować, aby patenty nie ograniczyły wykorzystania roślin NGT przez hodowców i rolników. W związku z tym w celu ochrony własności intelektualnej rośliny NGT nie powinny podlegać przepisom patentowym, lecz wyłącznie wspólnotowemu systemowi ochrony odmian roślin ustanowionemu w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2100/94, który umożliwia stosowanie odstępstwa dla hodowcy. Rośliny NGT, pochodzące z nich nasiona, materiał roślinny, powiązany materiał genetyczny, taki jak geny i sekwencje genów, oraz cechy agronomiczne roślin powinny być zatem wyłączone ze zdolności patentowej. Wyłączenie to powinno być stosowane w spójny sposób w całym prawodawstwie. Ponadto aby uniknąć udzielania patentów lub składania wniosków patentowych w okresie od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia rozpoczęcia stosowania jego przepisów, należy dopilnować, aby materiał roślinny został wyłączony ze zdolności patentowej od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W przypadku już udzielonych patentów lub oczekujących na rozpatrzenie wniosków patentowych dotyczących materiału roślinnego skutki patentów powinny być jeszcze bardziej ograniczone. Ponadto w zapowiedzianym przyszłym badaniu Komisja powinna ocenić i przeanalizować, jak należy dalej podejść do szerszego problemu udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, patentów na materiał roślinny pomimo wcześniejszych wysiłków, by usunąć luki prawne. Ocena ta powinna dotyczyć w szczególności roli i wpływu patentów na dostęp hodowców i rolników do roślinnego materiału rozmnożeniowego, na różnorodność nasion i przystępne ceny, a także na innowacje, a w szczególności na możliwości MŚP. Sprawozdaniu Komisji powinny towarzyszyć odpowiednie wnioski ustawodawcze w celu zapewnienia dalszych niezbędnych dostosowań przepisów dotyczących praw własności intelektualnej. [Popr. 23]

(46)  Komisja powinna regularnie zbierać informacje w celu dokonania oceny skuteczności prawodawstwa w dążeniu do opracowywania i dostępności na rynku roślin NGT i produktów NGT, które mogą przyczynić się do osiągnięcia celów Zielonego Ładu oraz strategii „Od pola do stołu”, strategii na rzecz bioróżnorodności i strategii w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, a także w celu zapewnienia informacji na potrzeby ewaluacji prawodawstwa. Określony został obszerny zestaw wskaźników(28), którego przeglądu Komisja powinna okresowo dokonywać. Wskaźniki powinny służyć wsparciu monitorowania ewentualnego ryzyka dla zdrowia lub środowiska wynikającego z roślin NGT kategorii 2 i powiązanych z nimi produktów NGT, wpływu roślin NGT na zrównoważony rozwój środowiskowy, gospodarczy i społeczny, jak również wpływu na rolnictwo ekologiczne i akceptację produktów NGT przez konsumentów. Pierwsze sprawozdanie monitorujące należy przedstawić trzy lata po powiadomieniu o pierwszych produktach/zatwierdzeniu ich w celu zapewnienia, aby po pełnym wdrożeniu nowych przepisów, a następnie w regularnych odstępach czasu były dostępne wystarczające dane. Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia po upływie dwóch lat od publikacji pierwszego sprawozdania monitorującego, aby umożliwić pełne urzeczywistnienie się wpływu pierwszych produktów podlegających weryfikacji lub udzielaniu zezwolenia.

(47)  Konieczna jest zmiana niektórych odesłań do przepisów Unii dotyczących GMO zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625(29), aby uwzględnić przepisy szczegółowe przewidziane w tym prawodawstwie, mające zastosowanie do roślin NGT.

(47a)   Europejski Zielony Ład, strategia „Od pola do stołu” oraz unijne strategie na rzecz bioróżnorodności stawiają rolnictwo ekologiczne w centrum transformacji w kierunku zrównoważonych systemów żywnościowych, zgodnie z celem, jakim jest zwiększenie do 2030 r. powierzchni europejskich gruntów rolnych przeznaczonych na rolnictwo ekologiczne do 25 %. Oznacza to wyraźnie, że dostrzeżono korzyści środowiskowych płynących z rolnictwa ekologicznego, mniejszej zależności rolników od środków produkcji oraz odporności dostaw żywności i suwerenności żywnościowej. Niniejsze rozporządzenie nie może negatywnie wpływać na ścieżkę transformacji europejskich systemów żywnościowych w kierunku rolnictwa ekologicznego na poziomie 25 % do 2030 r. [Popr. 241]

(47b)   Należy ustanowić wymagania dotyczące możliwości śledzenia żywności i paszy wyprodukowanych z NGT, aby ułatwić właściwe etykietowanie takich produktów, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy, w taki sposób, aby zapewnić podmiotom gospodarczym i konsumentom możliwość dysponowania odpowiednimi informacjami, które umożliwią im skuteczne korzystanie ze swobody wyboru i które umożliwią kontrolę i weryfikację wskazań znajdujących się na etykietach. Wymagania dotyczące żywności i paszy wyprodukowanych z NGT powinny być podobne, aby uniknąć przerwy w przepływie informacji w przypadku zmiany użycia końcowego. [Popr. 243]

(48)  Ponieważ stosowanie niniejszego rozporządzenia wymaga przyjęcia aktów wykonawczych, należy odroczyć je w czasie w celu umożliwienia przyjęcia takich środków,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z zasadą ostrożności, ustanawia się przepisy szczegółowe dotyczące zamierzonego uwalniania do środowiska do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu roślin uzyskanych w drodze zastosowania pewnych nowych technik genomowych („rośliny NGT”) i do celów wprowadzenia do obrotu żywności i paszy zawierających takie rośliny, składających się z takich roślin lub z nich wyprodukowanych oraz produktów innych niż żywność lub pasza zawierających takie rośliny lub składających się z nich, przy zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska. [Popr. 24]

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:

1)  roślin NGT;

2)  żywności zawierającej rośliny NGT, składającej się z takich roślin lub z nich wyprodukowanej, lub zawierającej składniki wyprodukowane z roślin NGT;

3)  paszy zawierającej rośliny NGT, składającej się z takich roślin lub z nich wyprodukowanej;

4)  produktów innych niż żywność i pasza zawierających rośliny NGT lub składających się z takich roślin.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  definicje „organizmu”, „zamierzonego uwolnienia” i „wprowadzenia do obrotu” określone w dyrektywie 2001/18/WE, definicje „żywności” i „paszy” określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, definicję „możliwości śledzenia” określoną w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003, definicję „rośliny” określoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031(30) oraz definicję „materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin” określoną we [wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin w Unii(31)];

2)  „roślina NGT” oznacza zmodyfikowaną genetycznie roślinę uzyskaną w drodze mutagenezy ukierunkowanej lub cisgenezy lub połączenia tych procesów, pod warunkiem że roślina ta nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowcówdo celów hodowli konwencjonalnej, który to materiał mógł zostać tymczasowo dodany w trakcie opracowywania rośliny NGT; [Popr. 25]

3)  „organizm zmodyfikowany genetycznie” lub „GMO” oznacza organizm zmodyfikowany genetycznie w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2001/18/WE, z wyłączeniem organizmów uzyskanych za pomocą technik modyfikacji genetycznej wymienionych w załączniku I B do dyrektywy 2001/18/WE;

4)  „mutageneza ukierunkowana” oznacza techniki mutagenezy skutkujące modyfikacją (modyfikacjami) sekwencji DNA w ściśle określonychkonkretnych miejscach genomu organizmu; [Popr. 26]

5)  „cisgeneza” oznacza techniki modyfikacji genetycznej skutkujące dodaniem do genomu organizmu materiału genetycznego znajdującego się już w puli genetycznej w dyspozycji hodowców;

6)  „pula genetyczna w dyspozycji hodowcówdo celów hodowli konwencjonalnej” oznacza całkowitą informację genetyczną dostępną w obrębie jednego gatunku oraz innych gatunków taksonomicznych, z którymi gatunek ten może zostać skrzyżowany, w tym w drodze wykorzystania zaawansowanych technik, takich jak ratowanie zarodków, wywoływana poliploidalność i krzyżowanie pomostowe; [Popr. 27]

7)  „roślina NGT kategorii 1” oznacza roślinę NGT, która:

a)  spełnia kryteria równoważności z roślinami tradycyjnymi wymienione w załączniku I; lub

b)  jest organizmem potomnym rośliny (roślin) NGT, o której(-ych) mowa w lit. a), w tym organizmem potomnym uzyskanym w drodze skrzyżowania takich roślin, pod warunkiem że nie mają miejsca dalsze modyfikacje, ze względu na które podlegałaby dyrektywie 2001/18/WE lub rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003;

8)  „roślina NGT kategorii 2” oznacza roślinę NGT inną niż roślina NGT kategorii 1;

9)  „roślina NGT do celów spożywczych” oznacza roślinę NGT, którą można stosować jako żywność lub materiał źródłowy do produkcji żywności;

10)  „roślina NGT do użytku paszowego” oznacza roślinę NGT, którą można stosować jako paszę lub materiał źródłowy do produkcji paszy;

11)  „wyprodukowany z rośliny NGT” oznacza pochodzący w całości lub częściowo z rośliny NGT, ale niezawierający rośliny NGT ani nieskładający się z niej;

12)  „produkt NGT” oznacza produkt inny niż żywność i pasza zawierający roślinę NGT lub składający się z niej oraz żywność i paszę zawierające taką roślinę, składające się lub wyprodukowane z takiej rośliny;

13)  „produkt NGT kategorii 1” oznacza produkt NGT, w przypadku którego roślina NGT, którą zawiera, z której się składa lub – jeżeli chodzi o żywność lub paszę – z której został wyprodukowany, jest rośliną NGT kategorii 1;

14)  „produkt NGT kategorii 2” oznacza produkt NGT, w przypadku którego roślina NGT, którą zawiera, z której się składa lub – jeżeli chodzi o żywność lub paszę – z której został wyprodukowany, jest rośliną NGT kategorii 2;

15)  „małe lub średnie przedsiębiorstwo (MŚP)” oznacza MŚP w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE2;

15a)   „podejście »Jedno zdrowie«” oznacza zintegrowane i jednolite podejście mające na celu trwałą równowagę i optymalizację zdrowia ludzi, zwierząt, roślin i ekosystemów oraz uznające, że zdrowie ludzi, zwierząt domowych i dzikich, roślin oraz środowiska w szerszym ujęciu, w tym ekosystemów, jest ściśle powiązane i współzależne; [Popr. 28]

15b)   „białko chimeryczne” oznacza białko powstałe w wyniku połączenia dwóch lub większej liczby genów lub części genów, które pierwotnie zakodowano dla oddzielnych białek. [Popr. 29]

Artykuł 4

Zamierzone uwalnianie roślin NGT do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu i wprowadzenie do obrotu produktów NGT

Bez uszczerbku dla innych wymogów przewidzianych w prawie Unii zamierzone uwolnienie rośliny NGT do środowiska do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu i wprowadzenie do obrotu produktu NGT jest możliwe wyłącznie, jeżeli:

1)  roślina jest rośliną NGT kategorii 1 i:

a)  uzyskano w odniesieniu do niej decyzję stwierdzającą ten status zgodnie z art. 6 lub 7; lub

b)  jest organizmem potomnym rośliny (roślin), o której(-ych) mowa w lit. a), pod warunkiem że nadal spełnione są kryteria równoważności określone w załączniku I; lub [Popr. 30]

2)  roślina jest rośliną NGT kategorii 2 i uzyskała zezwolenie lub została zatwierdzona zgodnie z rozdziałem III. [Popr. 31]

Celem ani skutkiem wdrożenia, egzekwowania i stosowania niniejszego rozporządzenia nie jest zapobieganie przywozowi z państw trzecich lub utrudnianie przywozu z państw trzecich roślin NGT i produktów, które spełniają te same normy, co normy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 32]

Artykuł 4a

Wyłączenie ze zdolności patentowej

Rośliny NGT, materiał roślinny, ich części, informacje genetyczne i zawarte w nich cechy procesu nie mają zdolności patentowej. [Popr. 33]

ROZDZIAŁ II

Rośliny NGT kategorii 1 i produkty NGT kategorii 1

Artykuł 5

Status roślin NGT kategorii 1

1.  Przepisy Unii, które obowiązują w odniesieniu do GMO, nie mają zastosowania do roślin NGT kategorii 1.

2.  Do celów rozporządzenia (UE) 2018/848 zasady określone w art. 5 lit. f) pkt (iii) i art. 11 tego rozporządzenia mają zastosowanie do roślin NGT kategorii 1 i do produktów wyprodukowanych z takich roślin lub przy ich użyciu. [Siedem lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przedstawi sprawozdanie w sprawie ewolucji opinii konsumentów i producentów, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym. [Popr. 34]

3.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 26 zmieniających kryteria równoważności roślin NGT z roślinami tradycyjnymi określone w załączniku I, z uwzględnieniem potencjalnych powiązanych zagrożeń i konsekwencji funkcjonalnych w procedurze weryfikacji, w celu dostosowania tych kryteriów do postępu naukowego i technologicznegonajnowszych osiągnięć naukowych i technologicznych w odniesieniu do rodzajów i zakresu modyfikacji, które mogą występować w warunkach naturalnych lub zachodzić przy wykorzystaniu tradycyjnych metod hodowlanych. [Popr. 35]

3a.   Przypadkowa lub technicznie nieunikniona obecność roślin NGT kategorii 1, ich materiału rozmnożeniowego lub ich części w produkcji ekologicznej lub w produktach nieekologicznych dopuszczonych w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 24 i 25 rozporządzenia (UE) 2018/848 nie stanowi niezgodności z tym rozporządzeniem. [Popr. 36]

Artykuł 6

Procedura weryfikacji statusu rośliny NGT kategorii 1 poprzedzająca zamierzone uwolnienie do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu

1.  W celu uzyskania zgłoszenia dotyczącego statusu rośliny NGT kategorii 1, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), przed zamierzonym uwolnieniem rośliny NGT do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu osoba planująca dokonanie zamierzonego uwolnienia składa wniosek o zweryfikowanie, czy spełnione są kryteria określone w załączniku I, czy obecna jest przynajmniej jedna z cech agronomicznych, o których mowa w załączniku III część 1, i czy spełnione są kryteria wykluczające wymienione w załączniku III część 2 („wniosek o weryfikację”),. Wniosek o weryfikację składa się do wyznaczonego zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE właściwego organu państwa członkowskiego, na terytorium którego ma mieć miejsce uwolnienie, zgodnie z ust. 2 i 3 oraz aktem wykonawczymdelegowanym przyjętym zgodnie z art. 276 ust. 11a lit. b). [Popr. 37]

2.  Jeżeli dana osoba planuje dokonać takiego zamierzonego uwolnienia jednocześnie w więcej niż jednym państwie członkowskim, osoba taka składa wniosek o weryfikację do właściwego organu jednego z tych państw członkowskich.

3.  Wniosek o weryfikację, o którym mowa w ust. 1, składa się zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli istnieją, na podstawie art. 39f rozporządzenia (WE) nr 178/2002, przy czym wniosek taki zawiera, bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych informacji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002, następujące elementy:

a)  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres wnioskodawcy;

b)  oznaczenie i specyfikację rośliny NGT;

c)  opis cechy agronomicznej (cech agronomicznych) i właściwości, które zostały wprowadzone lub zmienione, w tym informacje o technikach zastosowanych w celu uzyskania tych cech agronomicznych, z podaniem sekwencji modyfikacji genetycznych; [Popr. 38]

ca)   każdy przyznany patent lub będące w toku zgłoszenie patentowe obejmujące całą roślinę NGT kategorii 1 lub jej część; [Popr. 253]

d)  kopię przeprowadzonych badań i wszelkie inne dostępne materiały mające wykazać, że:

(i)  roślina jest rośliną NGT, w tym że nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowcówdo celów hodowli konwencjonalnej, jeżeli taki materiał genetyczny dodano tymczasowo w trakcie opracowywania rośliny, zgodnie z wymogami informacyjnymi określonymi w akcie wykonawczymdelegowanym przyjętym zgodnie z art. 276 ust. 11a lit. a); [Popr. 39]

(ii)  roślina NGT spełnia kryteria określone w załączniku I, posiada co najmniej jedną z cech agronomicznych określonych w załączniku III część 1 oraz spełnia kryteria wykluczające, o których mowa w załączniku III część 2; [Popr. 40]

da)   nazwę odmiany; [Popr. 41]

e)  w przypadkach, o których mowa w ust. 2, nazwy państw członkowskich, w których wnioskodawca planuje dokonać zamierzonego uwolnienia;

f)  wskazanie części wniosku o weryfikację oraz wszelkich innych informacji uzupełniających, które zgodnie z życzeniem wnioskodawcy należy traktować jako poufne, wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem, zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia i art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

4.  Właściwy organ bez zbędnej zwłoki potwierdza wnioskodawcy odbiór wniosku o weryfikację, podając datę jego otrzymania. Niezwłocznie udostępnia wniosek pozostałym państwom członkowskim i Komisji.

5.  W przypadku gdy wniosek o weryfikację nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, właściwy organ w ciągu 30 dni roboczych od daty otrzymania wniosku o weryfikację uznaje go za niedopuszczalny. Właściwy organ bez zbędnej zwłoki powiadamia wnioskodawcę, pozostałe państwa członkowskie i Komisję o niedopuszczalności wniosku o weryfikację i przedstawia powody swojej decyzji.

6.  Jeżeli wniosek o weryfikację nie zostanie uznany za niedopuszczalny zgodnie z ust. 5, właściwy organ sprawdza, czy roślina NGT spełnia kryteria określone w załączniku I, i w ciągu 30 dni roboczych od daty otrzymania wniosku o weryfikację sporządza sprawozdanie z weryfikacji. Właściwy organ może, w stosownych przypadkach, konsultować się z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) podczas przygotowywania sprawozdania z weryfikacji. Właściwy organ niezwłocznie udostępnia sprawozdanie z weryfikacji pozostałym państwom członkowskim i Komisji. [Popr. 42]

7.  Pozostałe państwa członkowskie i Komisja mogą zgłosić uwagiuzasadnione zastrzeżenia do sprawozdania z weryfikacji dotyczące spełnienia kryteriów określonych w załączniku I w ciągu 20 dni od daty jego otrzymania tego sprawozdania. Takie uzasadnione zastrzeżenia mogą odnosić się wyłącznie do kryteriów określonych w załączniku I i załączniku III oraz muszą obejmować uzasadnienie naukowe. [Popr. 43]

8.  W przypadku braku uwaguzasadnionych zastrzeżeń ze strony jakiegokolwiek państwa członkowskiego lub Komisji właściwy organ, który sporządził sprawozdanie z weryfikacji, w ciągu 10 dni roboczych od upływu terminu, o którym mowa w ust. 7, przyjmuje decyzję stwierdzającą, czy roślina NGT jest rośliną NGT kategorii 1. Organ ten niezwłocznie przekazuje decyzję wnioskodawcy, pozostałym państwom członkowskim i Komisji. [Popr. 311]

9.  W przypadku zgłoszenia uwaguzasadnionych zastrzeżeń przez inne państwo członkowskie lub Komisję w terminie, o którym mowa w ust. 7, właściwy organ, który sporządził sprawozdanie z weryfikacji, bez zbędnej zwłoki przesyła uwagi Komisjiupublicznia te uzasadnione zastrzeżenia. [Popr. 45]

10.  Po konsultacjach z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) Komisja w ciągu 45 dni roboczych od daty otrzymania uwaguzasadnionych zastrzeżeń przygotowuje projekt decyzji stwierdzającej, czy roślina NGT jest rośliną NGT kategorii 1, z uwzględnieniem tych uwaguzasadnionych zastrzeżeń. Decyzję tę przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 2. [Popr. 46]

11.  Komisja publikuje streszczenie decyzji, o których mowa w ust. 8 i 10, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 7

Procedura weryfikacji statusu rośliny NGT kategorii 1 poprzedzająca wprowadzenie do obrotu produktów NGT

1.  W przypadku gdy nie dokonano jeszcze zgłoszenia – zgodnie z art. 6 – dotyczącego statusu rośliny NGT kategorii 1, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), w celu uzyskania takiego zgłoszenia przed wprowadzeniem do obrotu produktu NGT osoba zamierzająca wprowadzić produkt do obrotu składa do Urzędu wniosek o weryfikację zgodnie z ust. 2 oraz aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. b).

2.  Wniosek o weryfikację, o którym mowa w ust. 1, składa się do Urzędu zgodnie ze standardowymi formatami danych, jeżeli istnieją, na podstawie art. 39f rozporządzenia (WE) nr 178/2002, przy czym wniosek taki zawiera, bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych informacji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002, następujące elementy:

a)  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres wnioskodawcy;

b)  oznaczenie i specyfikację rośliny NGT;

ba)   nazwę odmiany; [Popr. 48]

c)  opis cechy agronomicznej (cech agronomicznych) i właściwości, które zostały wprowadzone lub zmienione, w tym informacje o technikach zastosowanych w celu uzyskania tych cech agronomicznych, a także informacje dotyczące ujawniania sekwencji modyfikacji genetycznych; [Popr. 49]

d)  kopię przeprowadzonych badań i wszelkie inne dostępne materiały mające wykazać, że:

(i)  roślina jest rośliną NGT, w tym że nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowców, jeżeli taki materiał genetyczny dodano tymczasowo w trakcie opracowywania rośliny, zgodnie z wymogami informacyjnymi określonymi w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. a);

(ii)  roślina NGT spełnia kryteria określone w załączniku I;

da)   plan monitorowania skutków dla środowiska; [Popr. 260]

e)  wskazanie części wniosku o weryfikację oraz wszelkich innych informacji uzupełniających, które zgodnie z życzeniem wnioskodawcy należy traktować jako poufne, wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem, zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia i art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

3.  Urząd niezwłocznie potwierdza wnioskodawcy odbiór wniosku o weryfikację, podając datę jego otrzymania. Bez zbędnej zwłoki udostępnia wniosek o weryfikację państwom członkowskim i Komisji, a także podaje do wiadomości publicznej wniosek o weryfikację, istotne informacje będące uzasadnieniem tego wniosku i wszelkie informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, z pominięciem wszelkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 39–39e rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 11 niniejszego rozporządzenia.

4.  W przypadku gdy wniosek o weryfikację nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, Urząd w ciągu 30 dni roboczych od daty otrzymania wniosku o weryfikację uznaje go za niedopuszczalny. Urząd bez zbędnej zwłoki powiadamia wnioskodawcę, państwa członkowskie i Komisję o niedopuszczalności wniosku o weryfikację i przedstawia powody swojej decyzji.

5.  Jeżeli wniosek o weryfikację nie zostanie uznany za niedopuszczalny zgodnie z ust. 4, Urząd w ciągu 30 dni roboczych od daty otrzymania wniosku o weryfikację wydaje oświadczenie dotyczące kwestii, czy roślina NGT spełnia kryteria określone w załączniku I. Urząd udostępnia oświadczenie Komisji i państwom członkowskim. Urząd, zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, podaje swoje oświadczenie do wiadomości publicznej, z pominięciem wszelkich informacji uznanych za poufne zgodnie z art. 39–39e rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 11 niniejszego rozporządzenia.

6.  Komisja w ciągu 30 dni roboczych od daty otrzymania oświadczenia Urzędu przygotowuje projekt decyzji stwierdzającej, czy roślina NGT jest rośliną NGT kategorii 1, z uwzględnieniem tego oświadczenia. Decyzję tę przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 2.

7.  Komisja publikuje streszczenie decyzjiostateczną decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i publikuje na specjalnej i publicznie dostępnej stronie internetowej projekt swojej decyzji oraz uzasadnione zastrzeżenia, o których mowa w art. 6. [Popr. 50]

Artykuł 8

System wymiany informacji między państwami członkowskimi, Komisją a Urzędem

Komisja ustanawia i utrzymuje elektroniczny system do celów składania wniosków o weryfikację zgodnie z art. 6 i 7 oraz wymiany informacji na podstawie niniejszego tytułu.

Artykuł 9

Baza danych dotycząca decyzji stwierdzających status rośliny NGT kategorii 1

1.  Komisja ustanawia i utrzymuje bazę danych zawierającą wykaz decyzji stwierdzających status rośliny NGT kategorii 1, przyjętych zgodnie z art. 6 ust. 8 i 10 oraz art. 7 ust. 6.

Baza danych zawiera następujące informacje:

a)  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres wnioskodawcy;

b)  oznaczenie i specyfikację rośliny NGT kategorii 1; [Popr. 51]

ba)   nazwę odmiany; [Popr. 52]

c)  streszczenie opisu techniki lub technik wykorzystanych do uzyskania modyfikacji genetycznej;

d)  opis cechy agronomicznej (cech agronomicznych) i właściwości, które zostały wprowadzone lub zmienione;

e)  numer identyfikacyjny, oraz

ea)   opinię lub oświadczenie EFSA, o których mowa w art. 6 ust. 10 i art. 7 ust. 5, jeżeli je wydano, oraz [Popr. 53]

f)  decyzję, o której mowa odpowiednio w art. 6 ust. 8 lub 10 oraz art. 7 ust. 6.

2.  Baza danych jestmusi być dostępna publicznie dostępnai online. [Popr. 54]

Artykuł 10

Oznakowanie materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin NGT kategorii 1, w tym materiału hodowlanego

Materiał przeznaczony do reprodukcji roślin, w tym do celów hodowlanych i naukowych, który zawiera roślinę lub rośliny NGT kategorii 1 lub składa się z nich i który jest udostępniany osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, musi być opatrzony etykietą i odniesieniem do rejestru odmian, przekazywanym automatycznie do wspólnego rejestru UE, z napisem „NGT kategorii 1”, po którym następuje numer identyfikacyjny rośliny lub roślin NGT, z których został uzyskany. [Popr. 264]

Odpowiednią możliwość śledzenia roślin i produktów NGT w oparciu o dokumenty zapewnia się dzięki przekazywaniu i przechowywaniu informacji wskazujących, że produkty zawierają rośliny i produkty NGT lub składają się z roślin i produktów NGT, a także unikalnych kodów dla tych roślin i produktów NGT na każdym etapie wprowadzania ich do obrotu. [Popr. 265]

Artykuł 11

Poufność

1.  Wnioskodawca, o którym mowa w art. 6 i 7, może wystąpić, odpowiednio, do właściwego organu państwa członkowskiego lub do Urzędu z wnioskiem o zachowanie poufności niektórych części informacji przedłożonych na podstawie niniejszego tytułu, dołączając możliwe do zweryfikowania uzasadnienie, zgodnie z ust. 3 i 6.

2.  Właściwy organ lub, w stosownych przypadkach, Urząd rozpatruje wniosek o zachowanie poufności, o którym mowa w ust. 1.

3.  Właściwy organ lub, w stosownych przypadkach, Urząd może wyrazić zgodę na zachowanie poufności jedynie w odniesieniu do następujących informacji, na podstawie możliwego do zweryfikowania uzasadnienia, w przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że ujawnienie takich informacji może w znacznym stopniu zaszkodzić jego interesom:

a)  informacji, o których mowa w art. 39 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

b)  informacji dotyczących sekwencji DNA; oraz

c)  wzorców i strategii hodowlanych.

4.  Właściwy organ lub, w stosownych przypadkach, Urząd, po konsultacji z wnioskodawcą, decyduje, w przypadku których informacji należy zachować poufność, i informuje wnioskodawcę o swojej decyzji.

5.  Państwa członkowskie, Komisja i Urząd wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby informacje poufne zgłaszane lub wymieniane na podstawie niniejszego rozdziału nie zostały podane do wiadomości publicznej.

6.  Stosowne przepisy art. 39e i 41 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stosuje się odpowiednio.

7.  W przypadku wycofania wniosku o weryfikację przez wnioskodawcę państwa członkowskie, Komisja i Urząd przestrzegają poufności w zakresie, w jakim właściwy organ lub Urząd wyraził zgodę zgodnie z niniejszym artykułem. Jeżeli wycofanie wniosku o weryfikację ma miejsce przed wydaniem przez właściwy organ lub Urząd decyzji w sprawie odnośnego wniosku o zachowanie poufności, państwa członkowskie, Komisja i Urząd nie podają do wiadomości publicznej informacji, w przypadku których wniesiono o zachowanie poufności.

Artykuł 11a

Cofnięcie decyzji

Jeżeli wyniki monitorowania wskazują, że istnieje ryzyko dla zdrowia lub środowiska lub jeśli nowe dane naukowe potwierdzają tę hipotezę, właściwy organ może wycofać swoją decyzję, o której mowa w art. 6 ust. 8 lub oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 5. Decyzję o wycofaniu należy wysłać listem poleconym do beneficjenta decyzji, który ma 15 dni na zgłoszenie uwag. W takim przypadku wprowadzanie do obrotu roślin lub produktów NGT jest zabronione od dnia następującego po dacie doręczenia listu poleconego. [Popr. 266]

ROZDZIAŁ III

Rośliny NGT kategorii 2 i produkty NGT kategorii 2

Artykuł 12

Status roślin NGT kategorii 2 i produktów NGT kategorii 2

Przepisy, które mają zastosowanie do GMO w prawodawstwie Unii, o ile nie są one objęte odstępstwem na mocy niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie do roślin NGT kategorii 2 i produktów NGT kategorii 2.

SEKCJA 1

Zamierzone uwalnianie roślin NGT kategorii 2 do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu

Artykuł 13

Treść zgłoszenia, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2001/18/WE

W odniesieniu do zamierzonego uwolnienia rośliny NGT kategorii 2 do wszelkich innych celów niż wprowadzenie do obrotu zgłoszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE, zawiera:

a)  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zgłaszającego;

b)  kopię przeprowadzonych badań i wszelkich innych dostępnych materiałów mających wykazać, że roślina jest rośliną NGT, w tym że nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowców, jeżeli taki materiał genetyczny dodano tymczasowo w trakcie opracowywania rośliny, zgodnie z wymogami informacyjnymi określonymi w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. a);

c)  dokumentację techniczną zawierającą informacje określone w załączniku II, konieczną do przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska naturalnego wynikającego z zamierzonego uwolnienia rośliny NGT lub połączonych roślin NGT:

(i)  informacje ogólne, w tym informacje dotyczące personelu i jego szkolenia;

(ii)  informacje dotyczące rośliny lub roślin NGT kategorii 2;

(iii)  informacje dotyczące warunków uwolnienia i potencjalnego środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie;

(iv)  informacje na temat wzajemnego oddziaływania między rośliną lub roślinami NGT kategorii 2 a środowiskiem;

(v)  plan monitorowania mający na celu określenie wpływu rośliny lub roślin NGT kategorii 2 na zdrowie ludzi lub środowisko;

(vi)  w stosownych przypadkach informacje dotyczące kontroli, metod zaradczych, postępowania z odpadami i planów postępowania w sytuacjach awaryjnych;

(vii)  wskazanie części zgłoszenia oraz wszelkich innych informacji uzupełniających, w odniesieniu do których zgłaszający wnosi o zachowanie poufności, wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem, zgodnie z art. 25 dyrektywy 2001/18/WE;

(viii)  streszczenie dokumentacji;

d)  ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzoną zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w załączniku II część 1 i 2 oraz zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. c).

SEKCJA 2

Wprowadzanie do obrotu produktów NGT kategorii 2 innych niż żywność lub pasza

Artykuł 14

Treść zgłoszenia, o którym mowa w art. 13 dyrektywy 2001/18/WE

1.  W odniesieniu do wprowadzania do obrotu produktów NGT kategorii 2 innych niż żywność i pasza zgłoszenie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych informacji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002, zawiera:

a)  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zgłaszającego i jego przedstawiciela mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii (jeżeli zgłaszający nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w Unii);

b)  oznaczenie i specyfikację rośliny NGT kategorii 2;

c)  zakres zgłoszenia:

(i)  uprawa;

(ii)  inne zastosowania (należy określić w zgłoszeniu);

d)  kopię przeprowadzonych badań i wszelkich innych dostępnych materiałów mających wykazać, że roślina jest rośliną NGT, w tym że nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowców, jeżeli taki materiał genetyczny dodano tymczasowo w trakcie opracowywania rośliny, zgodnie z wymogami informacyjnymi określonymi w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. a);

e)  ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzoną zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w załączniku II część 1 i 2 oraz zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. c).

f)  warunki wprowadzenia do obrotu produktu, w tym szczegółowe warunki stosowania i obchodzenia się z nim;

g)  w odniesieniu do art. 15 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE proponowany okres obowiązywania zezwolenia, który nie powinien być dłuższy niż 10 lat;

h)  w stosownych przypadkach plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego zgodnie z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE, w tym proponowany okres monitorowania; okres ten może być inny niż proponowany okres obowiązywania zezwolenia. Jeżeli na podstawie wyników jakiegokolwiek uwolnienia zgłoszonego zgodnie z sekcją 1, ustaleń z oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, właściwości rośliny NGT, właściwości i skali jej przewidywanego zastosowania oraz charakterystyki środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie, zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. d), zgłaszający uzna, że roślina NGT nie wymaga planu monitorowania, zgłaszający może zaproponować rezygnację z przedłożenia planu monitorowania;

i)  propozycję etykietowania zgodnego z wymaganiami ustanowionymi w pkt A.8 załącznika IV do dyrektywy 2001/18/WE, art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 i art. 23 niniejszego rozporządzenia;

j)  proponowane nazwy handlowe produktów i nazwy zawartych w nich roślin NGT kategorii 2 oraz propozycję niepowtarzalnego identyfikatora dla rośliny NGT kategorii 2, opracowanego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004(32). Wszelkie nowe nazwy handlowe wprowadzone po uzyskaniu zezwolenia powinny zostać zgłoszone właściwemu organowi;

k)  opis przewidywanego sposobu użycia produktu. Podkreśla się różnice w stosowaniu tego produktu i zarządzaniu nim w porównaniu z podobnymi produktami niezmodyfikowanymi genetycznie;

l)  metody pobierania próbek (w tym odniesienia do istniejących oficjalnych lub znormalizowanych metod pobierania próbek), wykrywania, identyfikacji i określania ilościowego rośliny NGT. Jeżeli niemożliwe jest zapewnienie metody analitycznej pozwalającej na wykrycie, identyfikację i dokonanie obliczeń, o ile zgłaszający przedstawi należyte uzasadnienie, warunki zgodności z wymogami metody analitycznej dostosowuje się zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. e) i wytycznymi, o których mowa w art. 29 ust. 2;

m)  próbki rośliny NGT kategorii 2 i ich próbki kontrolne, a także informacje dotyczące miejsca, w którym dostępny jest materiał odniesienia;

n)  w stosownych przypadkach informacje, które należy przekazać w celu zapewnienia zgodności z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej;

o)  wskazanie części zgłoszenia oraz wszelkich innych informacji uzupełniających, w odniesieniu do których zgłaszający wnosi o zachowanie poufności, wraz z możliwym do zweryfikowania uzasadnieniem, zgodnie z art. 25 dyrektywy 2001/18/WE i art. 39–39e rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

p)  streszczenie dokumentacji w standardowej postaci.

2.  Zgłaszający zamieszcza w tym zgłoszeniu informacje na temat danych lub wyników dotyczących uwolnień tej samej rośliny NGT kategorii 2 lub tego samego połączenia roślin NGT kategorii 2 uprzednio lub obecnie zgłoszonych lub przeprowadzonych przez zgłaszającego w Unii albo poza nią.

3.  Właściwy organ, który przygotowuje sprawozdanie z oceny, o którym mowa w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE, bada zgłoszenie pod kątem zgodności z ust. 1 i 2.

Artykuł 15

Przepisy szczegółowe dotyczące monitorowania

Pisemne zezwolenie, o którym mowa w art. 19 dyrektywy 2001/18/WE, określa wymagania dotyczące monitorowania opisane w art. 19 ust. 3 lit. f), albo stanowi, że monitorowanie nie jest wymagane. Art. 17 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/18/WE nie ma zastosowania, jeżeli zezwolenie nie wymaga monitorowania.

Artykuł 16

Etykietowanie zgodne z art. 23

Oprócz art. 19 ust. 3 dyrektywy 2001/18/WE w pisemnym zezwoleniu określa się etykietowanie zgodnie z art. 23 niniejszego rozporządzenia. [Popr. 56]

Artykuł 17

Okres ważności zezwolenia po odnowieniu

1.  Zezwolenie wydane zgodnie z częścią C dyrektywy 2001/18/WE po pierwszym odnowieniu zgodnie z art. 17 dyrektywy 2001/18/WE jest ważne przez czas nieokreślony, chyba że decyzja, o której mowa w art. 17 ust. 6 lub 8, stanowi, że odnowienie obowiązuje przez ograniczony okres na podstawie uzasadnionych powodów opartych na wynikach oceny ryzyka przeprowadzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz na doświadczeniach związanych ze stosowaniem, w tym wynikach monitorowania, jeżeli tak określono w zezwoleniu.

2.  Zdania ostatnie art. 17 ust. 6 i 8 dyrektywy 2001/18/WE nie mają zastosowania.

2a.   Właściwy organ może cofnąć swoją decyzję, jeżeli wyniki monitorowania wskazują, że istnieje ryzyko dla zdrowia lub środowiska lub jeśli nowe dane naukowe potwierdzają tę hipotezę. Decyzję o wycofaniu należy wysłać listem poleconym do beneficjenta decyzji, który ma 15 dni na zgłoszenie uwag. W takim przypadku wprowadzanie do obrotu roślin lub produktów NGT jest zabronione od dnia następującego po dacie doręczenia listu poleconego. [Popr. 268]

SEKCJA 3

Wprowadzanie do obrotu roślin NGT kategorii 2 do celów spożywczych lub do użytku paszowego oraz żywności i paszy NGT kategorii 2

Artykuł 18

Zakres stosowania

Niniejsza sekcja ma zastosowanie do:

a)  roślin NGT kategorii 2 do celów spożywczych lub do użytku paszowego;

b)  żywności zawierającej rośliny NGT kategorii 2, składającej się z takich roślin lub z nich wyprodukowanej, lub zawierającej składniki wyprodukowane z roślin NGT kategorii 2 („żywność kategorii NGT 2”);

c)  paszy zawierającej rośliny NGT kategorii 2, składającej się z takich roślin lub z nich wyprodukowanej („pasza NGT kategorii 2”).

Artykuł 19

Przepisy szczegółowe dotyczące wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 3 lit. e) i art. 17 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych informacji, które mogą być wymagane zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002, do wniosku o wydanie zezwolenia dotyczącego rośliny NGT kategorii 2 do celów spożywczych lub do użytku paszowego, lub też żywności lub paszy NGT kategorii 2, dołącza się kopię badań, w tym, w miarę dostępności, przeprowadzonych niezależnych, zrecenzowanych badań, i wszelkie pozostałe dostępne materiały mające wykazać, że:

a)  roślina jest rośliną NGT, w tym że nie zawiera materiału genetycznego pochodzącego spoza puli genetycznej w dyspozycji hodowców, jeżeli taki materiał genetyczny dodano tymczasowo w trakcie opracowywania rośliny, zgodnie z wymogami informacyjnymi określonymi w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. a);

b)  żywność lub pasza spełniają kryteria, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 lub art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, oparte na ocenie bezpieczeństwa żywności lub paszy przeprowadzonej zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w części 1 i 3 załącznika II do niniejszego rozporządzenia oraz z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. c).

2.  Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 3 lit. i) oraz art. 17 ust. 3 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się metody pobierania próbek (w tym odniesienia do istniejących oficjalnych lub znormalizowanych metod pobierania próbek), wykrywania, identyfikacji i określania ilościowego rośliny NGT oraz, w stosownych przypadkach, wykrywania i identyfikacji rośliny NGT w żywności lub paszy NGT.

Jeżeli niemożliwe jest zapewnienie metody analitycznej pozwalającej na wykrycie, identyfikację i dokonanie obliczeń, o ile wnioskodawca przedstawi należyte uzasadnienie lub o ile stwierdzi to laboratorium referencyjne Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w trakcie procedury, o której mowa w art. 20 ust. 4, warunki zgodności z wymogami metody analitycznej dostosowuje się zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. e) i wytycznymi, o których mowa w art. 29 ust. 2.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w przypadku roślin NGT kategorii 2 lub żywności lub paszy zawierających rośliny NGT kategorii 2 lub składających się z nich do wniosku dołącza się również:

a)  ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzoną zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w załączniku II część 1 i 2 oraz zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. c);

b)  w stosownych przypadkach plan monitorowania skutków dla środowiska naturalnego zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE, w tym proponowany okres monitorowania. Okres ten może być inny niż okres obowiązywania zezwolenia. Jeżeli na podstawie wyników jakiegokolwiek uwolnienia zgłoszonego zgodnie z sekcją 1, ustaleń z oceny ryzyka dla środowiska naturalnego, właściwości rośliny NGT, właściwości i skali jej przewidywanego zastosowania oraz charakterystyki środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie, zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym zgodnie z art. 27 lit. d), wnioskodawca uzna, że roślina NGT wymaga planu monitorowania, wnioskodawca może zaproponować rezygnację z przedłożenia planu monitorowania;

4.  Wniosek zawiera również propozycję etykietowania zgodnego z art. 23.

Artykuł 20

Przepisy szczegółowe dotyczące opinii Urzędu

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Urząd wydaje opinię w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 19 niniejszego rozporządzenia, w terminie sześciu miesięcy od otrzymania ważnego wniosku.

W przypadku gdy Urząd lub właściwy organ państwa członkowskiego przeprowadzający ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego lub ocenę bezpieczeństwa żywności lub paszy na podstawie art. 6 ust. 3 lit. b) i c) oraz art. 18 ust. 3 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 uzna, że konieczne są dodatkowe informacje, Urząd lub właściwy organ krajowy za pośrednictwem Urzędu zwraca się do wnioskodawcy o przedłożenie tych informacji w określonym terminie. W takim przypadku okres sześciu miesięcy przedłuża się o ten dodatkowy okres. Przedłużenie nie może przekraczać sześciu miesięcy, chyba że jest to uzasadnione charakterem żądanych danych lub wyjątkowymi okolicznościami.

2.  Oprócz zadań, o których mowa w art. 6 ust. 3 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, Urząd sprawdza, czy wszystkie szczegółowe dane i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodne z art. 19 niniejszego rozporządzenia.

3.  Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 3 lit. d) i art. 18 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Urząd przekazuje unijnemu laboratorium referencyjnemu, o którym mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, dane szczegółowe, o których mowa w art. 19 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 5 ust. 3 lit. j) i art. 17 ust. 3 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

4.  Unijne laboratorium referencyjne bada i waliduje metodę wykrywania, identyfikacji i określania ilościowego zaproponowaną przez wnioskodawcę zgodnie z art. 19 ust. 2 lub ocenia, czy informacje dostarczone przez wnioskodawcę uzasadniają. Jeżeli wnioskodawca uzasadnia zastosowanie dostosowanych warunków zgodności z wymogami metody wykrywania, o których mowa w tym ustępieunijne laboratorium referencyjne przeprowadza własne badania i analizy w celu potwierdzenia domniemanej niewykonalności. W takim przypadku decyzja unijnego laboratorium referencyjnego jest uzasadniana i podawana do wiadomości publicznej. [Popr. 228]

5.  Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 5 lit. f) i art. 18 ust. 5 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w przypadku wydania pozytywnej opinii dotyczącej zezwolenia na żywność lub paszę opinia ta zawiera również:

a)  zwalidowaną przez unijne laboratorium referencyjne metodę wykrywania, w tym pobierania próbek, oraz, w stosownych przypadkach, identyfikacji i określania ilościowego rośliny NGT oraz wykrywania i identyfikacji rośliny NGT w żywności lub paszy NGT, a także uzasadnienie wszelkich dostosowań metody w przypadkach, o których mowa w art. 19 ust. 2 akapit drugi;

b)  wskazanie, gdzie można uzyskać dostęp do odpowiednich materiałów referencyjnych.

6.  Oprócz danych szczegółowych wymienionych w art. 6 ust. 5 lit. d) i art. 18 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 opinia zawiera również propozycję etykietowania zgodnie z art. 23 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 21

Okres ważności zezwolenia po jego odnowieniu

Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 i art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 po pierwszym odnowieniu zezwolenie jest ważne przez czas nieokreślony, chyba że Komisja podejmie decyzję o odnowieniu zezwolenia na ograniczony okres na podstawie uzasadnionych powodów opartych na wynikach oceny ryzyka przeprowadzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz na doświadczeniach związanych ze stosowaniem, w tym wynikach monitorowania, jeżeli tak określono w zezwoleniu.

Właściwy organ może cofnąć swoją decyzję, jeżeli wyniki monitorowania wskazują, że istnieje ryzyko dla zdrowia lub środowiska lub jeśli nowe dane naukowe potwierdzają tę hipotezę. Decyzję o wycofaniu należy wysłać listem poleconym do beneficjenta decyzji, który ma 15 dni na zgłoszenie uwag. W takim przypadku wprowadzanie do obrotu roślin lub produktów NGT jest zabronione od dnia następującego po dacie doręczenia listu poleconego. [Popr. 270]

SEKCJA 4

Wspólne przepisy dotyczące roślin NGT kategorii 2 i produktów NGT kategorii 2

Artykuł 22

Zachęty dotyczące roślin NGT kategorii 2 i produktów NGT kategorii 2 zawierających cechy agronomiczne istotne dla zrównoważonego rozwoju

1.  Zachęty przewidziane w niniejszym artykule mają zastosowanie do roślin NGT kategorii 2 i produktów NGT kategorii 2, jeżeli co najmniej jedna z zamierzonych cech agronomicznych rośliny NGT przenoszona w drodze modyfikacji genetycznej jest zawarta w załączniku III część 1art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE/...)(33) i roślina ta nie posiada cech agronomicznych, o których mowa w części 2 tego załącznika. [Popr. 57]

2.  Do wniosków o wydanie zezwolenia składanych zgodnie z art. 5 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w związku z art. 19 stosuje się następujące zachęty:

a)  na zasadzie odstępstwa od art. 20 ust. 1 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia Urząd wydaje opinię w sprawie wniosku w terminie czterech miesięcy od otrzymania ważnego wniosku, chyba że złożoność produktu wymaga zastosowania terminu, o którym mowa w art. 20 ust. 1. Termin ten jest przedłużany na warunkach określonych w art. 20 ust. 1 akapit drugi;

b)  jeżeli wnioskodawca jest MŚP, jest zwolniony z wnoszenia składek na rzecz unijnego laboratorium referencyjnego i Europejskiej Sieci Laboratoriów GMO, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

3.  Do celów oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z załącznikiem II, oprócz art. 32a rozporządzenia (WE) nr 178/2002, przed przedłożeniem zgłoszeń zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/18/WE w związku z art. 14 oraz w odniesieniu do wniosków o wydanie zezwolenia złożonych zgodnie z art. 5 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w związku z art. 19 stosuje się następującą poradę na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia:

a)  na wniosek potencjalnego wnioskodawcy lub zgłaszającego personel Urzędu udziela porady w sprawie hipotez prawdopodobnego ryzyka, które potencjalny wnioskodawca lub zgłaszający zidentyfikował na podstawie właściwości rośliny, produktu lub hipotetycznej rośliny lub hipotetycznego produktu, które należy uwzględnić przez dostarczenie informacji zgodnie z załącznikiem II część 2 i 3. Porada ta nie obejmuje jednak przygotowania badań w odniesieniu do hipotez ryzyka;

b)  jeżeli potencjalnym wnioskodawcą lub zgłaszającym jest MŚP, może on powiadomić Urząd o tym, w jaki sposób zamierza odnieść się do hipotez prawdopodobnego ryzyka, o których mowa w lit. a), i które to ryzyko potencjalny wnioskodawca lub zgłaszający zidentyfikował na podstawie właściwości rośliny, produktu lub hipotetycznej rośliny lub hipotetycznego produktu, w tym o przygotowaniu badań, które zamierza przeprowadzić zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II część 2 i 3. Urząd udziela porady na temat zgłoszonych informacji, w tym na temat przygotowania badań.

4.  Porada na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia, o której mowa w ust. 3, spełnia następujące wymogi:

a)  pozostaje bez uszczerbku dla jakiejkolwiek późniejszej oceny wniosków lub zgłoszeń dokonywanej przez panel Urzędu ds. organizmów modyfikowanych genetycznie i nie może być wiążąca w kontekście takiej oceny. Personel Urzędu udzielający porady nie może uczestniczyć w przygotowawczych pracach naukowych lub technicznych, które są bezpośrednio lub pośrednio istotne dla wniosku lub zgłoszenia stanowiącego przedmiot porady;

b)  w przypadku potencjalnych zgłoszeń zgodnie z art. 13 dyrektywy 2001/18/WE w związku z art. 14 oraz w przypadku potencjalnych wniosków na podstawie art. 5 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w związku z art. 19, dotyczących roślin NGT kategorii 2, które mają być wykorzystywane jako nasiona lub inny materiał przeznaczony do reprodukcji roślin, Urząd udziela porady na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia wspólnie lub w ścisłej współpracy z właściwym organem państwa członkowskiego, do którego ma zostać złożone zgłoszenie lub wniosek;

c)  Urząd niezwłocznie podaje do wiadomości publicznej streszczenie porady na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia po uznaniu wniosku lub zgłoszenia za ważne. Art. 38 ust. 1a stosuje się odpowiednio;

d)  potencjalni wnioskodawcy lub zgłaszający wykazujący, że są MŚP, mogą zwrócić się o poradę na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia, o której mowa w ust. 3 lit. a), w różnych momentach.

5.  Wszelkie wnioski o zastosowanie zachęt przedkłada się Urzędowi w chwili składania wniosku o poradę, o której mowa w ust. 3, lub wniosku, o którym mowa w art. 5 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 w związku z art. 19, wraz z następującymi informacjami:

a)  informacjami niezbędnymi do stwierdzenia, że zamierzone cechy agronomiczne wynikające z modyfikacji genetycznej rośliny NGT kategorii 2 spełniają warunki, o których mowa w ust. 1;

b)  w stosownych przypadkach informacjami niezbędnymi do wykazania, że (potencjalny) wnioskodawca lub zgłaszający jest MŚP;

c)  do celów ust. 3 informacjami na temat aspektów wymienionych w załączniku II część 1, o ile mogą one już zostać przekazane, oraz wszelkimi innymi istotnymi informacjami.

6.  Do informacji przekazywanych Urzędowi na podstawie niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio art. 26 dyrektywy 2001/18/WE i art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

7.  Urząd określa rozwiązania praktyczne w celu wdrożenia ust. 3–6.

8.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 26 zmieniających wykazy cech agronomicznych roślin NGT określone w załączniku III w celu dostosowania ich do postępu naukowego i technologicznego oraz do nowych dowodów dotyczących wpływu tych cech agronomicznych na zrównoważony rozwój, z zastrzeżeniem następujących warunków:

a)  Komisja uwzględnia monitorowanie skutków niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 30 ust. 3;

b)  Komisja przeprowadza przegląd aktualnej literatury naukowej na temat wpływu cech agronomicznych, które zamierza dodać lub usunąć z wykazu w załączniku III, na zrównoważony rozwój środowiskowy, społeczny i gospodarczy;

c)  w stosownych przypadkach Komisja uwzględnia wyniki monitorowania, które przeprowadzono zgodnie z art. 14 lit. h) lub art. 19 ust. 3, w odniesieniu do roślin NGT posiadających cechy agronomiczne wynikające z modyfikacji genetycznej.

Artykuł 23

Etykietowanie zatwierdzonych produktów NGT kategorii 2

Oprócz wymagań dotyczących etykietowania, o których mowa w art. 21 dyrektywy 2001/18/WE, w art. 12, 13, 24 i 25 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6–7 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, a także bez uszczerbku dla wymagań określonych w innych przepisach Unii, etykietowanie zatwierdzonych produktów NGT kategorii 2 może również obejmować informacje o cechach agronomicznych wynikających z modyfikacji genetycznej, jak określono w zezwoleniu na podstawie rozdziału III sekcja 2 lub 3 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 24

Środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu roślin NGT kategorii 2

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu roślin NGT kategorii 2 w produktach nieobjętych dyrektywą 2001/18/WE ani rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.

Artykuł 25

Uprawa

Art. 26b dyrektywy 2001/18/WE nie ma zastosowania do roślin NGT kategorii 2.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 26

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 11a i art. 22 ust. 8, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 59]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 3, art. 6. ust. 11a i art. 22 ust. 8, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 60]

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa(34).

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 11a i art. 22 ust. 8 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 61]

Artykuł 27

Akty wykonawcze

Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

a)   informacji wymaganych do wykazania, że roślina jest rośliną NGT; [Popr. 62]

b)   przygotowania i przedstawiania wniosków o weryfikację, o których mowa w art. 6 i 7; [Popr. 63]

c)  metod i wymogów informacyjnych do celów przeprowadzania ocen ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2 oraz ocen bezpieczeństwa żywności i paszy NGT kategorii 2, zgodnie z zasadami i kryteriami określonymi w załączniku II;

d)  stosowania art. 14 i 19, w tym przepisów dotyczących przygotowania i przedstawiania zgłoszenia lub wniosku;

e)  dostosowanych warunków zgodności z wymogami metody analitycznej, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. l) i art. 19 ust. 2.

Przed przyjęciem aktów wykonawczych, o których mowa w lit. a)–d), Komisja konsultuje się z Urzędem. Akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 3.

Artykuł 28

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 29

Wytyczne

1.  Przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Urząd publikuje szczegółowe wytyczne, aby pomóc zgłaszającemu lub wnioskodawcy w przygotowaniu i przedstawieniu zgłoszeń i wniosków, o których mowa w rozdziałach II i III, oraz do celów wdrożenia załącznika II.

2.  Przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia laboratorium referencyjne Unii Europejskiej odpowiedzialne za żywność i pasze modyfikowane genetycznie, ustanowione na mocy art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, wspomagane przez Europejską Sieć Laboratoriów GMO, publikuje szczegółowe wytyczne, aby pomóc zgłaszającemu lub wnioskodawcy w stosowaniu art. 14 ust. 1 lit. l) i art. 19 ust. 2.

Artykuł 30

Monitorowanie, sprawozdawczość i ocena

1.  Nie wcześniej niż trzy lata po przyjęciu pierwszej decyzji zgodnie z art. 6 ust. 8 lub 10 lub art. 7 ust. 6 lub zgodnie z rozdziałem III sekcja 2 lub 3, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, a następnie co pięć lat Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia.

2.  Sprawozdanie to dotyczyW sprawozdaniu tym wymienia się i uwzględnia również wszelkich kwestii etycznychwszelkie kwestie związane z bioróżnorodnością i środowiskiem, zdrowiem ludzi i zwierząt, zmianami praktyk agronomicznych, a także kwestie społeczno-ekonomiczne i etyczne, które pojawiły się w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia. [Popr. 64]

3.  Do celów sprawozdawczości, o której mowa w ust. 1, najpóźniej do dnia [24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. Komisja ustanawia, po konsultacji z właściwymi organami państw członkowskich zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE i rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, szczegółowy program monitorowania skutków niniejszego rozporządzenia na podstawie wskaźników, w tym zamierzone i niezamierzone skutki oraz systematyczny wpływ na środowisko, różnorodność biologiczną i ekosystemy. Określa się w nim również działania podejmowane przez Komisję i przez państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów. [Popr. 65]

4.  Nie wcześniej niż dwa lata po opublikowaniu pierwszego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja przeprowadza ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia i jego skutków dla zdrowia ludzi i zwierząt, środowiska, informacji dla konsumentów, funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zrównoważonego rozwoju gospodarczego, środowiskowego i społecznego.

5.  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z głównych ustaleń oceny, o której mowa w ust. 4.

5a.   Do czerwca 2025 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie na temat roli i wpływu patentów na dostęp hodowców i rolników do zróżnicowanego roślinnego materiału rozmnożeniowego, a także na innowacje, a w szczególności na możliwości MŚP. W sprawozdaniu ocenia się, czy oprócz przepisów przewidzianych w art. 4a i 33a niniejszego rozporządzenia konieczne są dalsze przepisy. W stosownych przypadkach, aby zapewnić hodowcom i rolnikom dostęp do roślinnego materiału rozmnożeniowego, różnorodność nasion i przystępne ceny, sprawozdaniu towarzyszy plan działania mający na celu uwzględnienie dalszych niezbędnych dostosowań przepisów dotyczących praw własności intelektualnej. [Popr. 66]

5b.   Do 2024 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie oceniające specyfikę i potrzeby innych sektorów nieobjętych niniejszymi przepisami, takich jak sektor mikroorganizmów, w tym wniosek dotyczący dalszych działań politycznych. [Popr. 67]

5c.   Co cztery lata Komisja ocenia kryteria równoważności ustanowione w załączniku I i w razie potrzeby aktualizuje je w drodze aktu delegowanego, o którym mowa w art. 5 ust. 3. [Popr. 68]

Artykuł 31

Odesłania w innych przepisach Unii

W przypadku roślin NGT kategorii 2 odesłania do załącznika II lub załącznika III do dyrektywy 2001/18/WE zawarte w innych przepisach Unii traktuje się jako odesłania do części 1 i 2 załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 32

Przegląd administracyjny

Każda decyzja podjęta na podstawie uprawnień przyznanych Urzędowi niniejszym rozporządzeniem lub brak wykonywania tych uprawnień mogą zostać poddane przeglądowi przez Komisję z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek państwa członkowskiego, lub dowolnej innej osoby bezpośrednio i indywidualnie zainteresowanej.

W tym celu do Komisji kieruje się wniosek w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o wspomnianym działaniu lub zaniechaniu działania.

W terminie dwóch miesięcy Komisja przygotowuje projekt decyzji, wymagając od Urzędu, w stosownych przypadkach, unieważnienia decyzji lub naprawienia zaniechania.

Artykuł 33

Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2017/625

W art. 23 rozporządzenia (UE) 2017/625 wprowadza się następujące zmiany:

1)  ust. 2 lit. a) pkt (ii) otrzymuje brzmienie:"

„(ii) uprawy GMO do celów produkcji żywności i paszy i właściwego stosowania planu monitorowania, o którym mowa w art. 13 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2001/18/WE, art. 5 ust. 5 lit. b) i art. 17 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz art. 14 ust. 1 lit. h) i art. 19 ust. 3 lit. b) rozporządzenia [odesłanie do niniejszego rozporządzenia];”;

2)  ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) uprawy GMO do celów produkcji żywności i paszy i właściwego stosowania planu monitorowania, o którym mowa w art. 13 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2001/18/WE, art. 5 ust. 5 lit. b) i art. 17 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz art. 14 ust. 1 lit. h) i art. 19 ust. 3 lit. b) rozporządzenia [odesłanie do niniejszego rozporządzenia].”.

Artykuł 33a

Zmiany w dyrektywie 98/44/WE(35)

1)   W art. 4 dyrektywy (UE) 98/44/WE w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych wprowadza się następujące zmiany:

a)   w ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:"

b)   dodaje się ust. 4 w brzmieniu:"

„1. Ust. 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla wyłączeń ze zdolności patentowej, o których mowa w ust. 1”.”

2)  W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 ochrona przyznana patentem odnoszącym się do materiału biologicznego posiadającego w wyniku wynalazku szczególne właściwości nie obejmuje materiału biologicznego posiadającego te same właściwości, uzyskanego niezależnie od opatentowanego materiału biologicznego i w ramach procesu czysto biologicznego, ani materiału biologicznego uzyskanego z takiego materiału poprzez rozmnażanie lub namnażanie.”

3)  w art. 9 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 produkt roślinny zawierający lub składający się z informacji genetycznej uzyskanej w procesie technicznym posiadającym zdolność patentową nie posiada zdolności patentowej, jeżeli nie można go odróżnić od produktów roślinnych zawierających lub składających się z tej samej informacji genetycznej uzyskanej w procesie czysto biologicznym.

3.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 ochrona przyznana patentem produktowi zawierającemu informację genetyczną lub składającemu się z informacji genetycznej nie obejmuje materiału roślinnego do którego ten produkt jest włączony i w którym informacja genetyczna jest zawarta i pełni swoją funkcję, ale którego nie można odróżnić od materiału roślinnego uzyskanego lub który można uzyskać w procesie czysto biologicznym.

4.  Ochrona przyznana patentem procesowi technicznemu, który umożliwia wytwarzanie produktu zawierającego informację genetyczną lub składającego się z informacji genetycznej, nie obejmuje materiału roślinnego, do którego produkt jest włączony i w którym informacja genetyczna jest zawarta i pełni swoją funkcję, ale który nie różni się od materiału roślinnego uzyskanego lub który można uzyskać w procesie czysto biologicznym.”[Popr. 69, 291cp1, 230/rev1 i 291cp3].

Artykuł 34

Wejście w życie i stosowanie

1.  Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia [24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. Artykuł 4a i artykuł 33a stosuje się od dnia wejścia w życie. [Popr. 70]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodnicząca Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Kryteria równoważności roślin NGT z roślinami konwencjonalnymi

Roślinę NGT uznaje się za równoważną z roślinami konwencjonalnymi, jeżeli różni się ona od rośliny biorcy/rośliny rodzicielskiej o nie więcej niż 20 modyfikacji genetycznych typówspełnione są następujące warunki, o których mowa w pkt 1–5, w dowolnej sekwencji DNA wykazującej podobieństwo sekwencji z miejscem docelowym, które można przewidzieć za pomocą narzędzi bioinformatycznych. i 1a: [Popr. 71]

1)  Liczba następujących modyfikacji genetycznych, które można ze sobą łączyć, nie przekracza 3 na dowolną sekwencję kodującą białko, biorąc pod uwagę, że mutacje w intronach i sekwencje regulacyjne są wyłączone z tego limitu:

a)   substytucja lub insercja nie więcej niż 20 nukleotydów;

b)   delecja jakiejkolwiek liczby nukleotydów; [Popr. 72]

1a)  Następujące modyfikacje genetyczne, które można ze sobą łączyć, nie powodują powstania białka chimerycznego, które nie występuje w gatunkach z puli genetycznej do celów hodowlanych lub nie przerywa endogennego genu:

a)   insercja ciągłych sekwencji DNA istniejących w puli genetycznej do celów hodowlanych;

b)   substytucja endogennych sekwencji DNA ciągłymi sekwencjami DNA istniejącymi w puli genetycznej do celów hodowlanych;

c)   inwersja lub translokacja ciągłych endogennych sekwencji DNA istniejących w puli genetycznej do celów hodowlanych. [Popr. 73]

2)   delecja jakiejkolwiek liczby nukleotydów; [Popr. 74]

3)   pod warunkiem że modyfikacja genetyczna nie przerywa endogennego genu:

a)   ukierunkowana insercja przylegającej sekwencji DNA istniejącej w puli genetycznej w dyspozycji hodowcy;

b)   ukierunkowana substytucja endogennej sekwencji DNA przylegającą sekwencją DNA istniejącą w puli genetycznej w dyspozycji hodowcy; [Popr. 75]

4)   ukierunkowana inwersja sekwencji jakiejkolwiek liczby nukleotydów; [Popr. 76]

5)   wszelkie inne ukierunkowane modyfikacje dowolnej wielkości, pod warunkiem że powstałe sekwencje DNA już występują (ewentualnie z modyfikacjami akceptowanymi na podstawie pkt 1 lub 2) w gatunku z puli genetycznej w dyspozycji hodowców. [Popr. 77]

ZAŁĄCZNIK II

Ocena ryzyka w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2 oraz żywności i paszy NGT kategorii 2

W części 1 niniejszego załącznika opisane są zasady ogólne, których należy przestrzegać przy przeprowadzaniu oceny ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2, o której to ocenie mowa w art. 13 lit. c) i d), art. 14 ust. 1 lit. e) i art. 19 ust. 3 lit. a), oraz oceny bezpieczeństwa żywności i paszy NGT kategorii 2, o której to ocenie mowa w art. 19 ust. 1 lit. b). W części 2 opisane są informacje szczegółowe do celów oceny ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2, a w części 3 opisane są informacje szczegółowe do celów oceny bezpieczeństwa żywności i paszy NGT kategorii 2.

Część 1 – Zasady i informacje ogólne

Ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadza się zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.

Rodzaj i ilość informacji niezbędnych do oceny ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2, które to informacje określone są w załączniku III do dyrektywy 2001/18/WE, oraz do oceny bezpieczeństwa żywności i paszy NGT kategorii 2 dostosowuje się do ich profilu ryzyka. Czynniki, które należy uwzględnić, obejmują:

a)  właściwości rośliny NGT, w szczególności wprowadzone cechy agronomiczne, funkcję zmodyfikowanych lub wprowadzonych sekwencji genomu oraz funkcję każdego genu przerwanego przez insercję cisgenu lub jego części;

aa)   cechy rośliny biorcy, takie jak alergenność, potencjał przepływu genów, potencjał zachwaszczania, funkcja ekologiczna; [Popr. 78]

b)  wcześniejsze doświadczenie dotyczące spożycia podobnych roślin lub uzyskanych z nich produktów;

c)  wcześniejsze doświadczenie dotyczące uprawy tych samych gatunków roślin lub gatunków roślin wykazujących podobne cechy agronomiczne lub w których podobne sekwencje genomu zostały zmodyfikowane, wprowadzone lub przerwane;

d)  skalę i warunki uwalniania;

e)  zamierzone warunki stosowania rośliny NGT.

Ocena ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2 oraz ocena ryzyka w odniesieniu do żywności NGT i paszy NGT kategorii 2 składają się z następujących elementów:

a)  identyfikacji i charakterystyki zagrożeń;

b)  oceny narażenia;

c)  charakterystyki ryzyka.

Zawsze wymagane są następujące informacje:

a)  identyfikacja i charakterystyka zagrożeń

(i)  informacje dotyczące roślin biorców lub, w stosownych przypadkach, roślin rodzicielskich;

(ii)  charakterystyka molekularna.

Informacje uzyskuje się przez zestawienie już dostępnych danych z literatury naukowej lub z innych źródeł lub, w razie potrzeby, wygenerowanie danych naukowych przez przeprowadzenie odpowiednich badań doświadczalnych lub bioinformatycznych.

b)  ocena narażenia

Podaje się informacje o prawdopodobieństwie wystąpienia każdego zidentyfikowanego potencjalnego szkodliwego skutku. Ocenia się to, biorąc pod uwagę, w stosownych przypadkach, cechy środowiska, do którego ma nastąpić uwolnienie, zamierzoną funkcję, rolę dietetyczną, oczekiwany poziom stosowania żywności i paszy w UE oraz zakres wniosku o wydanie zezwolenia.

c)  charakterystyka ryzyka

Wnioskodawca opiera swoją charakterystykę ryzyka w odniesieniu do roślin oraz żywności i paszy NGT na informacjach pochodzących z identyfikacji zagrożeń, charakterystyki zagrożeń i oceny narażenia. Ryzyko charakteryzuje się, dla każdego potencjalnego szkodliwego skutku, jako kombinację rozmiaru tego skutku i prawdopodobieństwa wystąpienia tego szkodliwego skutku, tak aby oszacować ryzyko ilościowo lub półilościowo. W stosownych przypadkach opisuje się niepewność dla każdego rozpoznanego czynnika ryzyka.

Wszelkie informacje dotyczące identyfikacji i charakterystyki zagrożeń określone w częściach 2 i 3 są wymagane tylko wtedy, gdy cechy szczególne i zamierzone stosowanie rośliny NGT kategorii 2 lub żywności lub paszy NGT kategorii 2 skutkują hipotezą prawdopodobnego ryzyka, do której można odnieść się przy użyciu określonych informacji.

Część 2 – Informacje szczegółowe do celów oceny ryzyka dla środowiska naturalnego w odniesieniu do roślin NGT kategorii 2 w zakresie identyfikacji i charakterystyki zagrożeń

1)  Analiza właściwości agronomicznych i fenotypowych oraz składu

2)  Trwałość i inwazyjność

3)  Potencjalny transfer genów

4)  Wzajemne oddziaływanie rośliny NGT z organizmami docelowymi

5)  Wzajemne oddziaływanie rośliny NGT z organizmami innymi niż docelowe

6)  Wpływ poszczególnych technik uprawy, zarządzania i zbioru

6a)  Wpływ na uprawy ekologiczne [Popr. 79]

7)  Skutki dla procesów biogeochemicznych

8)  Wpływ na zdrowie ludzkie i zdrowie zwierząt

8a)  Wpływ na ochronę i zachowanie różnorodności biologicznej [Popr. 80]

Część 3 – Informacje szczegółowe do celów oceny bezpieczeństwa żywności i paszy NGT kategorii 2 w zakresie identyfikacji i charakterystyki zagrożeń

1)  Analiza właściwości agronomicznych i fenotypowych oraz składu

2)  Toksykologia

3)  Alergenność

4)  Ocena wartości odżywczej

ZAŁĄCZNIK III

Cechy agronomiczne, o których mowa w art. 6 i 22 [Popr. 81]

Część 1

Cechy agronomiczne uzasadniające zachęty, o których mowa w art. 22:

1)  plony, w tym stabilność plonów i plony w warunkach uprawy niskonakładowej, pod warunkiem że te cechy agronomiczne przyczyniają się również do spełnienia wymogów pkt 2, 3 lub 4 niniejszego załącznika; [Popr. 82]

2)  tolerancja/odporność na stresy biotyczne, w tym choroby roślin powodowane przez nicienie, grzyby, bakterie, wirusy i inne szkodniki;

3)  tolerancja/odporność na stresy abiotyczne, w tym stresy powstałe lub nasilone wskutek zmiany klimatu;

4)  bardziej efektywne wykorzystanie zasobów, takich jak woda i składniki odżywcze;

5)  właściwości, które przyczyniają się do większej zrównoważoności przechowywania, przetwarzania i dystrybucji;

6)  poprawa jakości lub właściwości odżywczych;

7)  mniejsze zapotrzebowanie na nakłady zewnętrzne, takie jak środki ochrony roślin i nawozy, jeśli nie jest to sprzeczne z załącznikiem III część 2. [Popr. 83]

Część 2

Cechy agronomiczne wykluczające stosowanie zachęt, o których mowa w art. 22: tolerancja na herbicydy.

(1) Dz.U. C, C/2024/893 z 6.2.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2024/893/oj (2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. (3) Niniejsze stanowisko odpowiada poprawkom przyjętym dnia 7 lutego 2024 r. (Teksty przyjęte, P9_TA(2024)0067). (4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1). (5) Spostrzeżenia i rozwiązania wynikające z finansowanych przez UE projektów w zakresie badań naukowych i innowacji dotyczących strategii hodowli roślin mogą przyczynić się do sprostania wyzwaniom związanym z wykrywaniem, zapewnienia możliwości śledzenia i autentyczności oraz rozpowszechniania innowacji w dziedzinie nowych technik genomowych. W ramach siódmego programu ramowego i stanowiącego jego kontynuację programu „Horyzont 2020” sfinansowano ponad 1 000 projektów o wartości inwestycji wynoszącej ponad 3 mld EUR. Trwa również udzielanie wsparcia w ramach programu „Horyzont Europa” na rzecz nowych wspólnych projektów badawczych dotyczących strategii hodowli roślin, SWD(2021) 92. (6) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Europejski Zielony Ład, COM(2019) 640 final. (7) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Strategia „od pola do stołu” na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego, COM(2020) 381 final. (8) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030 – Przywracanie przyrody do naszego życia, COM(2020) 380 final. (9) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Budując Europę odporną na zmianę klimatu – nowa Strategia w zakresie przystosowania do zmiany klimatu, COM(2021) 82 final. (10) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego i zwiększenie odporności systemów żywnościowych, COM(2022) 133 final; Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), 2022, „Gene editing and agrifood systems” [Edycja genomu i systemy rolno-spożywcze], Rzym, ISBN 978-92-5-137417-7. (11) Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Badań Naukowych i Innowacji, „A sustainable bioeconomy for Europe – Strengthening the connection between economy, society and the environment: updated bioeconomy strategy” [Zrównoważona biogospodarka dla Europy – wzmacnianie powiązań między gospodarką, społeczeństwem a środowiskiem: zaktualizowana strategia dotycząca biogospodarki], Urząd Publikacji, 2018, https://data.europa.eu/doi/10.2777/792130. (12) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Przegląd polityki handlowej – otwarta, zrównoważona i asertywna polityka handlowa, COM(2021) 66 final. (13) Rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24). (14) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1). (15) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lipca 2018 r., Confédération paysanne i in./Premier ministre i Ministre de l’Agriculture, de l’Agroalimentaire et de la Forêt, C-528/16, ECLI:EU:C:2018:583. (16) Decyzja Rady (UE) 2019/1904 z dnia 8 listopada 2019 r. wzywająca Komisję do przedłożenia analizy w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-528/16 dotyczącej statusu nowych technik genomowych na podstawie prawa Unii, i wniosku, o ile jest to stosowne w świetle wyników analizy (Dz.U. L 293 z 14.11.2019, s. 103). (17) Badanie statusu nowych technik genomowych na podstawie prawa Unii i w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-528/16, SWD(2021) 92 final. (18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001 (Dz.U. L 327 z 11.12.2015, s. 1). (19) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 1). (20) Panel EFSA ds. GMO (panel EFSA ds. organizmów modyfikowanych genetycznie), Mullins E., Bresson J-L., Dalmay T., Dewhurst I.C., Epstein M.M., Firbank L.G., Guerche P., Hejatko J., Moreno F.J., Naegeli H., Nogué F., Sánchez Serrano J.J., Savoini G., Veromann E., Veronesi F., Casacuberta J., Fernandez Dumont A., Gennaro A., Lenzi, P., Lewandowska A., Munoz Guajardo I.P., Papadopoulou N. i Rostoks N., 2022. „Updated scientific opinion on plants developed through cisgenesis and intragenesis” [Zaktualizowana opinia naukowa na temat roślin uzyskanych w wyniku cisgenezy i intragenezy]. Dziennik EFSA 2022; 20(10):7621, 33 s., https://doi.org/10.2903/j.efsa.2022.7621. (21) Panel EFSA ds. GMO (panel EFSA ds. organizmów modyfikowanych genetycznie), Naegeli H., Bresson J-L., Dalmay T., Dewhurst I.C., Epstein M.M., Firbank L.G., Guerche P., Hejatko J., Moreno F.J., Mullins E., Nogué F., Sánchez Serrano J.J., Savoini G., Veromann E., Veronesi F., Casacuberta J., Gennaro A., Paraskevopoulos K., Raffaello T. i Rostoks N., 2020. „Applicability of the EFSA Opinion on site-directed nucleases type 3 for the safety assessment of plants developed using site-directed nucleases type 1 and 2 and oligonucleotide-directed mutagenesis” [Stosowalność opinii naukowej EFSA w odniesieniu do nukleaz SDN typu 3 do celów oceny bezpieczeństwa roślin uzyskanych przy wykorzystaniu nukleaz SDN typu 1 i 2 oraz mutagenezy sterowanej przez oligonukleotydy]. Dziennik EFSA 2020; 18(11):6299, 14 s. https://doi. org/10.2903/j.efsa.2020.6299. (22) Panel EFSA ds. GMO (panel EFSA ds. organizmów modyfikowanych genetycznie), Mullins E., Bresson J-L., Dalmay T., Dewhurst I.C., Epstein M.M., Firbank L.G., Guerche P., Hejatko J., Moreno F.J., Naegeli H., Nogué F., Rostoks N., Sánchez Serrano J.J., Savoini G., Veromann E., Veronesi F., Fernandez A., Gennaro A., Papadopoulou N., Raffaello T. i Schoonjans R., 2022. „Statement on criteria for risk assessment of plants produced by targeted mutagenesis, cisgenesis and intragenesis” [Oświadczenie w sprawie kryteriów oceny ryzyka związanego z roślinami uzyskanymi w wyniku mutagenezy ukierunkowanej, cisgenezy i intragenezy]. Dziennik EFSA 2022; 20(10):7618, 12 s. https://doi.org/10.2903/j.efsa.2022.7618. (23) Europejska Sieć Laboratoriów GMO, „Detection of food and feed plant products obtained by new mutagenesis techniques” [Wykrywanie produktów roślinnych będących żywnością i paszą uzyskanych w drodze zastosowania nowych technik mutagenezy], 26 marca 2019 r. (JRC116289); 13 czerwca 2023 r. (JRC133689; EUR 31521 EN). (24) COM(2023) 414 final. (25) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1). (26) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1. (27) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13). (28) SWD(2023) 412. (29) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1). (30) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4). (31) COM(2023) 414 final. (32) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie (Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5). (33) * Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie roślinnego materiału rozmnożeniowego (COM/2023/414), (2023/0227(COD)). (34) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1. (35) Dyrektywa 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz.U. L 213 z 30.7.1998, s. 13).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (COM(2023)0226 – C9-0139/2023 – 2023/0111(COD))

P9_TA(2024)0326 A9-0155/2024

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2023)0226),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0139/2023),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z 5 lipca 2023 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 13 lipca 2023 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0155/2024),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji(3)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(4),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych („instytucje”) zostały ustanowione w następstwie globalnego kryzysu finansowego z lat 2008–2009 i zgodnie z zatwierdzonym na szczeblu międzynarodowym dokumentem „Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych”(6) przyjętym przez Radę Stabilności Finansowej. Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(7) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014(8). Oba akty prawne mają zastosowanie do instytucji mających siedzibę w Unii oraz do wszelkich innych podmiotów objętych zakresem stosowania tej dyrektywy lub tego rozporządzenia („podmioty”). Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu uporządkowane postępowanie w przypadku upadłości instytucji i podmiotów poprzez utrzymanie funkcji krytycznych instytucji i podmiotów oraz unikanie zagrożeń dla stabilności finansowej, a jednocześnie ochronę deponentów i funduszy publicznych. Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają ponadto na celu wspieranie rozwoju rynku wewnętrznego w sektorze bankowym przez stworzenie zharmonizowanego systemu reagowania na kryzysy transgraniczne w skoordynowany sposób oraz przez zapobieganie problemom dotyczącym równych warunków działania.

(1a)  Obecnie unia bankowa opiera się jedynie na dwóch z trzech przewidzianych filarów, a mianowicie na jednolitym mechanizmie nadzorczym i jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. System ten pozostaje zatem niekompletny ze względu na brak trzeciego filaru – europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Dokończenie budowy unii bankowej to integralna część unii gospodarczej i walutowej oraz stabilności finansowej, w szczególności ze względu na ograniczenie ryzyka tzw. pętli zagłady, które powstaje w wyniku powiązań między sektorem bankowym a państwem.

(2)  Po upływie kilku lat od wdrożenia unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w obecnie obowiązującym kształcie nie przynoszą zamierzonych rezultatów w odniesieniu do niektórych z tych celów. W szczególności, chociaż instytucje i podmioty poczyniły znaczne postępy pod względem możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przeznaczyły na ten cel znaczne zasoby, w szczególności poprzez zwiększenie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zgromadzenie środków w mechanizmach finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są rzadko wykorzystywane. W przypadkach upadłości niektórych mniejszych i średnich instytucji i podmiotów w przeważającej części stosuje się niezharmonizowane środki krajowe. Niestety nadal wykorzystywane są pieniądze podatników, a nie sieci bezpieczeństwa finansowane przez podmioty rynkowe, w tym mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taki stan rzeczy wydaje się wynikać z nieodpowiednich zachęt. Te nieodpowiednie zachęty wynikają z wzajemnych powiązań między unijnymi ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a przepisami krajowymi, przez co szeroka swoboda decyzyjna w zakresie oceny interesu publicznego nie zawsze jest wykorzystywana w sposób odzwierciedlający zamierzony sposób stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niewielki stopień korzystania z unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikał jednocześnie z ryzyka poniesienia strat przez deponentów instytucji finansowanych z depozytów, co miało na celu zapewnienie tym instytucjom dostępu do finansowania zewnętrznego w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności w przypadku braku innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji. Ponadto fakt, że przepisy dotyczące dostępu do finansowania poza restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją są mniej rygorystyczne niż w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zniechęca do stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rzecz innych rozwiązań, które często wiążą się z wykorzystaniem pieniędzy podatników zamiast zasobów własnych instytucji lub podmiotu lub sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe. Sytuacja ta prowadzi z kolei do ryzyka fragmentacji, ryzyka nieoptymalnych efektów zarządzania upadłościami instytucji i podmiotów, w szczególności w przypadku mniejszych i średnich instytucji i podmiotów, oraz kosztów alternatywnych wynikających z niewykorzystanych zasobów finansowych. Konieczne jest zatem zapewnienie bardziej skutecznego i spójnego stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienie, by można je było stosować ▌, gdy leży to w interesie publicznym, w tym w przypadku mniejszych i średnich instytucji ▌.

(3)  Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 państwa członkowskie, które ustanowiły bliską współpracę między Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) a odpowiednimi właściwymi organami krajowymi, uznaje się za uczestniczące państwa członkowskie do celów tego rozporządzenia. Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 nie zawiera jednak żadnych szczegółowych informacji dotyczących procesu przygotowania do rozpoczęcia bliskiej współpracy w zakresie zadań związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Należy zatem uwzględnić te szczegółowe informacje.

(4)  Intensywność i poziom szczegółowości prac związanych z planowaniem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezbędnych w odniesieniu do jednostek zależnych, które nie zostały uznane za podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, różni się w zależności od wielkości i profilu ryzyka danych instytucji i podmiotów, obecności funkcji krytycznych oraz realizowanej przez grupę strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji („Jednolita Rada”) powinna zatem mieć możliwość uwzględnienia tych czynników przy określaniu środków, jakie należy wprowadzić w odniesieniu do takich jednostek zależnych, i w stosownych przypadkach stosować podejście uproszczone.

(5)  Instytucja lub podmiot, które są likwidowane zgodnie z prawem krajowym, po ustaleniu, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością oraz po stwierdzeniu przez Jednolitą Radę, że restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu nie jest uzasadniona interesem publicznym, docelowo zmierzają w kierunku opuszczenia rynku. Oznacza to, że nie ma potrzeby sporządzania planu działań podejmowanych w przypadku upadłości, niezależnie od tego, czy właściwy organ cofnął już zezwolenie udzielone danej instytucji lub danemu podmiotowi. To samo dotyczy pozostałej części instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją po przeniesieniu aktywów, praw i zobowiązań w kontekście strategii przeniesienia. Należy zatem sprecyzować, że w takich sytuacjach przyjęcie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest wymagane.

(6)  Jednolita Rada może obecnie zakazać wypłat niektórych zysków w przypadku gdy dana instytucja lub dany podmiot nie spełnia wymogu połączonego bufora, gdy jest on uznawany za uzupełnienie minimalnego wymogu funduszy własnych (MREL). W celu zapewnienia pewności prawa i zgodności z istniejącymi procedurami dotyczącymi wykonywania decyzji podjętych przez Jednolitą Radę konieczne jest jednak doprecyzowanie ról organów zaangażowanych w proces zakazywania wypłat zysków. Należy zatem określić, że Jednolita Rada powinna polecić krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polecenie, aby zakazał takich wypłat, a organ ten powinien wykonać decyzję Jednolitej Rady. Ponadto w pewnych sytuacjach instytucja lub podmiot mogą być zobowiązane do przestrzegania MREL na innej podstawie niż ta, na której ta instytucja lub ten podmiot są zobowiązane do przestrzegania wymogu połączonego bufora. Sytuacja ta stwarza niepewność co do warunków wykonywania uprawnień Jednolitej Rady w zakresie zakazywania wypłat oraz obliczania maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie związanej z MREL. Należy zatem określić, że w takich przypadkach Jednolita Rada powinna polecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakazanie wypłat niektórych zysków na podstawie oszacowania wymogu połączonego bufora wynikającego z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/1118(9). Aby zapewnić przejrzystość i pewność prawa, Jednolita Rada powinna przekazać informację o oszacowaniu wymogu połączonego bufora danej instytucji lub danemu podmiotowi, które następnie powinny podać to oszacowanie wymogu połączonego bufora do wiadomości publicznej.

(7)  W dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 określono uprawnienia wykonywane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z których części nie uwzględniono w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może to powodować niepewność co do tego, kto i na jakich warunkach powinien wykonywać te uprawnienia. Konieczne jest zatem określenie, w jaki sposób krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wykonywać niektóre uprawnienia określone wyłącznie w dyrektywie 2014/59/UE w odniesieniu do podmiotów i grup, za które bezpośrednio odpowiada Jednolita Rada. W takich przypadkach Jednolita Rada powinna mieć możliwość, jeśli uzna to za konieczne, polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wykonały te uprawnienia. Jednolita Rada może, jeśli uzna to za konieczne, polecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zobowiązały instytucję lub podmiot do prowadzenia szczegółowego rejestru umów finansowych, których stroną jest dana instytucja lub dany podmiot, lub do zastosowania uprawnienia do zawieszenia niektórych zobowiązań zgodnie z art. 33a dyrektywy 2014/59/UE. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że zezwolenia na obniżenie kwot instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(10), które ma również zastosowanie do instytucji i podmiotów oraz zobowiązań podlegających MREL, nie wymagają stosowania przepisów krajowych, Jednolita Rada powinna mieć możliwość udzielania tych zezwoleń bezpośrednio instytucjom lub podmiotom, bez konieczności wydania polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wykonały to uprawnienie.

(8)  Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876(11), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/877(12) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879(13) wdrożono w prawie Unii międzynarodowe „Podstawowe ustalenia dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat”, opublikowane przez Radę Stabilności Finansowej w dniu 9 listopada 2015 r. („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”) w odniesieniu do banków o znaczeniu systemowym, zwanych w prawie Unii globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym. Rozporządzeniem (UE) 2019/877 i dyrektywą (UE) 2019/879 zmieniono również MREL określony w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Należy dostosować przepisy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 dotyczące MREL do wdrożenia standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym w odniesieniu do niektórych zobowiązań, które mogłyby zostać wykorzystane do pokrycia części MREL, która powinna zostać pokryta funduszami własnymi i innymi zobowiązaniami podporządkowanymi. W szczególności zobowiązania, które są traktowane równorzędnie z niektórymi wyłączonymi zobowiązaniami, powinny zostać włączone do funduszy własnych i podporządkowanych instrumentów kwalifikowalnych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli kwota tych wyłączonych zobowiązań w bilansie podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a z włączenia tego nie wynika ryzyko związane z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli.

(9)  Zasady określania MREL dotyczą przede wszystkim ustalania odpowiedniego poziomu MREL przy założeniu, że instrument umorzenia lub konwersji długu jest preferowaną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 przewidziano jednak możliwość stosowania przez Jednolitą Radę innych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie instrumentów polegających na przeniesieniu działalności instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do prywatnego nabywcy lub do instytucji pomostowej. Należy zatem doprecyzować, że w przypadku gdy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje zastosowanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej ▌, samodzielnie lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna określić poziom MREL dla danego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie specyfiki tych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz różnych potrzeb w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania, które wiążą się z tymi instrumentami.

(10)  Poziom MREL dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest sumą kwoty strat, których poniesienia oczekuje się w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz kwoty dokapitalizowania, która umożliwia podmiotowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dalsze spełnienie warunków udzielenia zezwolenia i prowadzenie działalności przez odpowiedni czas. Niektóre preferowane strategie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują przeniesienie aktywów, praw i zobowiązań do odbiorcy ▌, w szczególności w drodze zastosowania instrumentu zbycia działalności. W takich przypadkach cele realizowane przez komponent dokapitalizowania mogą nie mieć zastosowania w takim samym stopniu, jak w przypadku strategii umorzenia lub konwersji długu bez zawieszenia działalności, ponieważ Jednolita Rada nie będzie zobowiązana do zapewnienia, aby podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przywrócił zgodność z wymogami w zakresie funduszy własnych po przeprowadzeniu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Tym niemniej oczekuje się, że straty w takich przypadkach przekroczą wymogi w zakresie funduszy własnych podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy zatem określić, że poziom MREL tych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nadal obejmuje kwotę dokapitalizowania, która jest w proporcjonalny sposób dostosowana do strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(11)  Jeżeli strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje wykorzystanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji innych niż wyłącznie umorzenie lub konwersja długu, potrzeby danego podmiotu w zakresie dokapitalizowania będą zasadniczo mniejsze po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niż w przypadku umorzenia lub konwersji długu bez zawieszenia działalności. Kalibracja MREL w takim przypadku powinna uwzględniać ten aspekt przy szacowaniu wymogu dokapitalizowania. Przy dostosowywaniu poziomu MREL dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje wykorzystanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej ▌, samodzielnie lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna zatem uwzględnić cechy tych instrumentów, w tym przewidywany zakres przeniesienia do prywatnego nabywcy lub do instytucji pomostowej, rodzaje instrumentów, które mają zostać przeniesione, oczekiwaną wartość i zbywalność tych instrumentów oraz projekt preferowanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym uzupełniające wykorzystanie instrumentu wydzielenia aktywów. Ponieważ organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi w każdym przypadku podjąć indywidualną decyzję w sprawie ewentualnego wykorzystania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji środków z systemu gwarancji depozytów, a nie można założyć z całą pewnością ex ante, czy taka decyzja zostanie przez niego podjęta, Jednolita Rada nie powinna uwzględniać potencjalnego wkładu systemu gwarancji depozytów (przy kalibracji poziomu MREL w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji). Podejście to zmniejsza również prawdopodobieństwo wystąpienia pokusy nadużycia, ponieważ dzięki niemu podmioty nie będą zakładały, że środki z odpowiedniego systemu gwarancji depozytów zostaną wykorzystane do osiągnięcia celu 8 % łącznych zobowiązań i funduszy własnych.

▌

(13)  Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013(14) EBC jest uprawniony do wykonywania zadań nadzorczych w zakresie wczesnej interwencji. Konieczne jest ograniczenie ryzyka wynikającego z rozbieżnych transpozycji do prawa krajowego środków wczesnej interwencji przewidzianych w dyrektywie 2014/59/UE oraz ułatwienie skutecznego i spójnego wykonywania przez EBC jego uprawnień do wprowadzania środków wczesnej interwencji. Te środki wczesnej interwencji utworzono w celu umożliwienia właściwym organom zaradzenia pogarszaniu się sytuacji finansowej i gospodarczej danej instytucji lub danego podmiotu oraz ograniczenia, w możliwym zakresie, ryzyka związanego z ewentualną restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz jej skutków. Jednak ze względu na brak pewności w odniesieniu do mechanizmów inicjujących wprowadzenie środków wczesnej interwencji oraz częściowe pokrywanie się tych środków ze środkami nadzorczymi, środki wczesnej interwencji są rzadko stosowane. Przepisy dyrektywy 2014/59/UE dotyczące środków wczesnej interwencji powinny zatem zostać odzwierciedlone w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, dzięki czemu zapewnione zostanie jednolite i mające bezpośrednie zastosowanie narzędzie prawne dla EBC, a warunki stosowania tych środków wczesnej interwencji powinny zostać uproszczone i doprecyzowane. Aby rozwiać wątpliwości dotyczące warunków i terminów odwołania organu zarządzającego i powołania tymczasowych administratorów, należy wyraźnie określić te środki jako środki wczesnej interwencji, a ich zastosowanie powinno podlegać tym samym mechanizmom inicjującym. Jednocześnie EBC powinien być zobowiązany do wyboru odpowiednich środków w celu rozwiązania konkretnej sytuacji zgodnie z zasadą proporcjonalności. Aby umożliwić EBC uwzględnienie ryzyka utraty reputacji lub ryzyka związanego z praniem pieniędzy lub technologiami informacyjno-komunikacyjnymi, powinien on oceniać warunki zastosowania środków wczesnej interwencji nie tylko na podstawie wskaźników ilościowych, w tym wymogów kapitałowych lub wymogów dotyczących płynności, poziomu dźwigni, kredytów zagrożonych lub koncentracji ekspozycji, ale także na podstawie wskaźników jakościowych.

(14)  Konieczne jest zapewnienie, aby Jednolita Rada mogła przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinien zatem z odpowiednim wyprzedzeniem poinformować Jednolitą Radę o pogorszeniu się sytuacji finansowej instytucji lub podmiotu, a Jednolita Rada powinna mieć uprawnienia niezbędne do wdrożenia środków przygotowawczych. Istotne jest, że aby umożliwić Jednolitej Radzie jak najszybszą reakcję na pogorszenie sytuacji instytucji lub podmiotu, uprzednie zastosowanie środków wczesnej interwencji nie powinno być warunkiem wystąpienia przez Jednolitą Radę z ofertą sprzedaży instytucji lub podmiotu lub zwrócenia się o informacje potrzebne do aktualizacji planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowania wyceny. Aby zapewnić spójną, skoordynowaną, skuteczną i szybką reakcję na pogorszenie sytuacji finansowej instytucji lub podmiotu oraz odpowiednio przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest wzmocnienie współpracy i koordynacji między EBC, właściwymi organami krajowymi i Jednolitą Radą. Gdy tylko instytucja lub podmiot spełni warunki zastosowania środków wczesnej interwencji, EBC, właściwe organy krajowe i Jednolita Rada powinny zintensyfikować wymianę informacji, w tym informacji wstępnych, oraz wspólnie monitorować sytuację finansową instytucji lub podmiotu.

(14a)  W przypadku gdy Jednolita Rada wymaga informacji niezbędnych do aktualizacji planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przygotowania do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu lub przeprowadzenia wyceny, EBC lub odpowiednie właściwe organy krajowe powinny przekazać Jednolitej Radzie te informacje w zakresie, w jakim są one im dostępne. W przypadku gdy EBC lub właściwe organy krajowe nie mają jeszcze dostępu do istotnych informacji, Jednolita Rada, EBC lub odpowiednie właściwe organy krajowe powinny współpracować ze sobą i koordynować działania w celu zebrania informacji, które Jednolita Rada uważa za niezbędne. W kontekście takiej współpracy właściwe organy krajowe powinny gromadzić niezbędne informacje z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności.

(15)  Konieczne jest zapewnienie szybkich działań i wczesnej koordynacji między Jednolitą Radą i EBC – lub odpowiednim właściwym organem krajowym w przypadku mniej istotnych grup transgranicznych – gdy instytucja lub podmiot kontynuuje działalność, ale istnieje istotne ryzyko, że może dojść do upadłości. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinien zatem jak najszybciej powiadomić Jednolitą Radę o takim ryzyku. Powiadomienie to powinno zawierać uzasadnienie oceny EBC lub odpowiedniego właściwego organu krajowego oraz przegląd alternatywnych środków sektora prywatnego, działań nadzorczych lub środków wczesnej interwencji, które są dostępne w celu zapobieżenia upadłości instytucji lub podmiotu w rozsądnych ramach czasowych. Takie wczesne powiadomienie powinno pozostawać bez uszczerbku dla procedur służących ustaleniu, czy warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały spełnione.Uprzednie powiadomienie Jednolitej Rady przez EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy wystąpieniu istotnego ryzyka, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub zagrożone upadłością, nie powinno warunkować późniejszego stwierdzenia, że instytucja lub podmiot faktycznie są na progu upadłości lub zagrożone upadłością. Jeżeli ponadto na późniejszym etapie instytucja lub podmiot zostaną uznane za będące na progu upadłości lub zagrożone upadłością i nie będą istniały żadne alternatywne rozwiązania zapobiegające takiej upadłości w rozsądnym terminie, Jednolita Rada musi podjąć decyzję o podjęciu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takim przypadku szybkie podjęcie decyzji o zastosowaniu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec instytucji lub podmiotu może mieć zasadnicze znaczenie dla pomyślnego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności dlatego, że wcześniejsza interwencja w tej instytucji lub tym podmiocie może przyczynić się do zapewnienia wystarczających poziomów zdolności do pokrycia strat i płynności w celu realizacji tej strategii. Należy zatem umożliwić Jednolitej Radzie dokonanie oceny, w ścisłej współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym, jaki jest rozsądny termin na wdrożenie alternatywnych środków w celu niedopuszczenia do upadłości instytucji lub podmiotu. W ramach tej oceny należy również wziąć pod uwagę potrzebę utrzymania zdolności organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz danego podmiotu do skutecznego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli stanie się ona ostatecznie konieczna, ale nie powinno to uniemożliwiać podejmowania alternatywnych środków. W szczególności przewidywane ramy czasowe alternatywnych środków powinny być tak ustalone, aby nie zagrażały skuteczności ewentualnej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby zapewnić terminowe rozstrzygnięcie i umożliwić Jednolitej Radzie odpowiednie przygotowanie się do przeprowadzenia potencjalnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu, Jednolita Rada i EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny odbywać regularne spotkania, przy czym o częstotliwości tych spotkań powinna decydować Jednolita Rada, mając na uwadze okoliczności danej sprawy.

(16)  Aby uwzględnić istotne naruszenia wymogów ostrożnościowych, konieczne jest dalsze doprecyzowanie warunków umożliwiających stwierdzenie, że jednostki dominujące, w tym spółki holdingowe, są na progu upadłości lub zagrożone upadłością. Naruszenie tych wymogów przez jednostkę dominującą powinno być istotne, jeżeli rodzaj i zakres takiego naruszenia jest porównywalny z naruszeniem, które, gdyby zostało popełnione przez instytucję kredytową, uzasadniałoby cofnięcie zezwolenia przez właściwy organ zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE.

(17)  Ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają być stosowane do dowolnych instytucji lub podmiotów, niezależnie od ich wielkości i modelu biznesowego, jeśli ocena interesu publicznego jest pozytywna. Aby zapewnić uzyskanie takich efektów, należy określić kryteria stosowania oceny interesu publicznego w odniesieniu do instytucji lub podmiotu będących na progu upadłości. W tym kontekście należy uściślić, że w zależności od konkretnych okoliczności niektóre funkcje instytucji lub podmiotu można uznać za krytyczne, jeśli zaprzestanie ich wykonywania miałoby wpływ na stabilność finansową lub usługi krytyczne na poziomie regionalnym, w szczególności gdy substytucyjność funkcji krytycznych zależy od odnośnego rynku geograficznego.

(18)  Ocena, czy restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu leży w interesie publicznym, powinna odzwierciedlać okoliczność, że deponenci zyskują lepszą ochronę, gdy fundusze systemu gwarancji depozytów są wykorzystywane bardziej efektywnie, a straty tych funduszy są minimalizowane. Z tego względu w ocenie interesu publicznego cel restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polegający na ochronie deponentów należy uznać za osiągnięty w lepszy sposób w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wybór ogłoszenia upadłości wiązałby się z większymi kosztami dla systemu gwarancji depozytów.

(19)  Ocena, czy restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu leży w interesie publicznym, powinna również odzwierciedlać, na ile to możliwe, różnicę między – z jednej strony – finansowaniem zapewnianym za pośrednictwem sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe (mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub systemy gwarancji depozytów) a z drugiej strony – finansowaniem zapewnianym przez państwa członkowskie z pieniędzy podatników. Finansowanie zapewniane przez państwa członkowskie wiąże się z wyższym ryzykiem pokusy nadużycia i stanowi mniejszą zachętę do zachowania dyscypliny rynkowej, zatem powinno być rozważane jedynie w nadzwyczajnych okolicznościach. W związku z tym, przy ocenie celu polegającego na ograniczeniu do minimum korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, Jednolita Rada powinna uznawać finansowanie za pośrednictwem mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub systemu gwarancji depozytów za rozwiązanie korzystniejsze niż finansowanie w takiej samej wysokości pochodzące z budżetu państw członkowskich.

(19a)  Jeżeli krajowe przepisy dotyczące upadłości oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skutecznie i w tym samym stopniu realizują cele ram, pierwszeństwo należy przyznać wariantowi minimalizującemu ryzyko dla podatników i gospodarki. Takie podejście jest rozważne i odpowiedzialne oraz dostosowane do nadrzędnego celu, jakim jest ochrona zarówno interesów podatników, jak i ogólnej stabilności gospodarczej.

(19b)  Finansowane przez podatników nadzwyczajne wsparcie finansowe dla instytucji i podmiotów powinno być przyznawane, o ile w ogóle, tylko w celu zaradzenia poważnemu zakłóceniu w gospodarce o wyjątkowym i systemowym charakterze, ponieważ znacznie obciąża finanse publiczne i zakłóca równe warunki działania na rynku wewnętrznym.

(20)  Aby zapewnić osiągnięcie celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w najbardziej skuteczny sposób, w ocenie interesu publicznego należy wziąć pod uwagę, czy likwidacja instytucji lub podmiotu będących na progu upadłości w ramach standardowego postępowania upadłościowego doprowadziłaby do realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sposób bardziej skuteczny niż restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja, a nie tylko w takim samym zakresie.

(21)  W kontekście doświadczeń zdobytych podczas wdrażania dyrektywy 2014/59/UE, rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i dyrektywy 2014/49/UE konieczne jest doprecyzowanie warunków, na jakich można wyjątkowo przyznać środki o charakterze ostrożnościowym kwalifikujące się jako nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe. Aby ograniczyć do minimum zakłócenia konkurencji wynikające z różnic między poszczególnymi systemami gwarancji depozytów funkcjonującymi w Unii, uruchomienie takich systemów w kontekście środków zapobiegawczych zgodnych z wymogami określonymi w dyrektywie 2014/49/UE, kwalifikujących się jako nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe, powinny być wyjątkowo dozwolone w przypadku, gdy instytucja lub podmiot będące beneficjentem nie spełniają żadnego z warunków uznania ich za będące na progu upadłości lub zagrożone upadłością. Należy zapewnić, by środki ostrożnościowe były podejmowane odpowiednio wcześnie. Podstawą uznania przez EBC, że instytucja lub podmiot są wypłacalne do celów dokapitalizowania ostrożnościowego jest obecnie dokonanie perspektywicznej oceny na okres kolejnych 12 miesięcy, dotyczącej tego, czy instytucja lub podmiot mogą spełnić wymogi w zakresie funduszy własnych określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 lub w rozporządzeniu (UE) 2019/2033 oraz dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych określony w dyrektywie 2013/36/UE lub dyrektywie (UE) 2019/2034. Praktykę tę należy uwzględnić w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Ponadto środki wsparcia udzielane w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości, w tym podmioty zarządzające aktywami lub systemy gwarancji aktywów, mogą okazać się skuteczne i efektywne w usuwaniu przyczyn ewentualnej trudnej sytuacji finansowej instytucji i podmiotów oraz zapobieganiu ich upadłości, a zatem mogą stanowić odpowiednie środki ostrożnościowe. Należy zatem określić, że takie środki ostrożnościowe mogą mieć formę środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości.

(22)  Aby zachować dyscyplinę rynkową, chronić fundusze publiczne i uniknąć zakłóceń konkurencji, środki ostrożnościowe powinny być stosowane tylko na zasadzie wyjątku i tylko w sytuacjach poważnych zakłóceń na rynku lub w celu zachowania stabilności finansowej, w szczególności w przypadku kryzysu systemowego. Ponadto środki ostrożnościowe nie powinny być stosowane w celu pokrycia poniesionych lub prawdopodobnych strat. Najbardziej wiarygodnym instrumentem identyfikowania poniesionych lub prawdopodobnych strat jest ocena jakości aktywów przeprowadzana przez EBC, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) („EUNB”), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(15), lub właściwe organy krajowe. EBC oraz właściwe organy krajowe powinny wykorzystać taką ocenę w celu zidentyfikowania poniesionych lub prawdopodobnych strat, jeśli taki przegląd można przeprowadzić w rozsądnym terminie. Jeśli nie jest to możliwe, EBC i właściwe organy krajowe powinny zidentyfikować poniesione lub prawdopodobne poniesione straty w najbardziej wiarygodny sposób, jaki jest możliwy w danych okolicznościach, w stosownych przypadkach na podstawie kontroli na miejscu.

(23)  Dokapitalizowanie ostrożnościowe ma na celu wsparcie rentownych instytucji i podmiotów, w odniesieniu do których ustalono, że w najbliższej przyszłości mogą napotkać przejściowe trudności, oraz zapobieganie dalszemu pogarszaniu się ich sytuacji. Aby uniknąć sytuacji, w której dotacje publiczne są przyznawane przedsiębiorstwom, które są nierentowne już w momencie przyznania wsparcia, środki ostrożnościowe przyznane w formie nabycia instrumentów funduszy własnych lub innych instrumentów kapitałowych lub za pośrednictwem środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości nie powinny przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia niedoborów kapitału zidentyfikowanych w niekorzystnym scenariuszu testu warunków skrajnych lub równoważnym. Aby zapewnić ostateczne wstrzymanie finansowania ze środków publicznych, te środki ostrożnościowe powinny być również ograniczone w czasie i obejmować określony jednoznaczny horyzont czasowy, w jakim ich przyznawanie zostanie zakończone („strategia odejścia od środka wsparcia”). Instrumenty bezterminowe, w tym kapitał podstawowy Tier I, należy stosować tylko w wyjątkowych okolicznościach i powinny one podlegać pewnym ograniczeniom ilościowym, ponieważ ze względu na swój charakter nie są dobrze przystosowane do spełnienia warunku tymczasowości.

(24)  Środki ostrożnościowe należy ograniczyć do kwoty, której instytucja lub podmiot potrzebował(a)by do utrzymania wypłacalności w przypadku wystąpienia niekorzystnego scenariusza określonego w teście warunków skrajnych lub równoważnym ćwiczeniu. W przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości instytucja lub podmiot otrzymująca/-y powinny mieć możliwość wykorzystania tej kwoty na pokrycie strat z tytułu przeniesionych aktywów lub w połączeniu z nabyciem instrumentów kapitałowych, pod warunkiem że nie zostanie przekroczona ogólna kwota stwierdzonego niedoboru. Należy również zapewnić, aby takie środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości były zgodne z obowiązującymi zasadami pomocy państwa i najlepszymi praktykami, aby przywracały długoterminową rentowność instytucji lub podmiotu, aby pomoc państwa była ograniczona do niezbędnego minimum i aby uniknąć zakłóceń konkurencji. Z tych powodów zainteresowane organy powinny w przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości wziąć pod uwagę szczegółowe wytyczne, w tym modelowe rozwiązanie dotyczące spółek zarządzania aktywami(16) i komunikat w sprawie rozwiązania problemu kredytów zagrożonych(17). Te środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości powinny również zawsze podlegać nadrzędnemu warunkowi tymczasowości. Oczekuje się, że gwarancje publiczne udzielone na określony czas w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości danej instytucji lub danego podmiotu zapewnią lepszą zgodność z warunkiem tymczasowości niż przeniesienie takich aktywów do podmiotu korzystającego ze wsparcia publicznego. Aby zadbać o to, by instytucje otrzymujące wsparcie przestrzegały warunków, jakimi obwarowano środek wsparcia, EBC lub właściwe organy krajowe powinny zażądać przedstawienia planu działań naprawczych od instytucji, które nie wywiązały się ze swoich zobowiązań. Jeżeli zdaniem EBC lub właściwego organu krajowego środki zawarte w planie działań naprawczych nie są w stanie zapewnić długoterminowej rentowności instytucji albo jeżeli instytucja nie zastosowała się do planu działań naprawczych, EBC lub właściwy organ krajowy powinien dokonać oceny tego, czy instytucja jest na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

(25)  Ważne jest, aby Jednolita Rada podjęła szybkie i terminowe działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli takie działanie wiąże się z przyznaniem pomocy państwa lub pomocy z funduszu. Konieczne jest zatem umożliwienie Jednolitej Radzie przyjęcia danego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zanim Komisja dokona oceny, czy taka pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. Aby jednak zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego w takim scenariuszu, pomoc w ramach programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujących przyznanie pomocy państwa lub pomocy z funduszu powinna ostatecznie podlegać zatwierdzeniu przez Komisję. Aby umożliwić Komisji jak najwcześniejszą ocenę, czy pomoc z funduszu jest zgodna z jednolitym rynkiem, oraz zapewnić sprawny przepływ informacji, konieczne jest również określenie, że Jednolita Rada i Komisja powinny niezwłocznie wymieniać się wszelkimi niezbędnymi informacjami dotyczącymi możliwego wykorzystania pomocy z funduszu oraz ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących tego, kiedy i jakie informacje Jednolita Rada powinna przekazywać Komisji w celu umożliwienia jej przeprowadzenia oceny zgodności pomocy z funduszu z rynkiem wewnętrznym.

(26)  Procedura regulująca uruchomienie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz procedura regulująca decyzję o zastosowaniu uprawnień do umorzenia i konwersji są podobne. Należy zatem ujednolicić odpowiednie zadania Jednolitej Rady i EBC albo właściwego organu krajowego, w zależności od przypadku, gdy z jednej strony dokonują one oceny, czy istnieją warunki do zastosowania uprawnień do umorzenia i konwersji, a z drugiej strony, gdy dokonują one oceny warunków przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(27)  Możliwa jest sytuacja, w której działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma być zastosowane do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który jest głównym podmiotem grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy uprawnienia do umorzenia i konwersji mają być zastosowane do innego podmiotu z tej samej grupy. Współzależności między takimi podmiotami, w tym istnienie skonsolidowanych wymogów kapitałowych, które mają zostać przywrócone, oraz potrzeba uruchomienia mechanizmów absorpcji strat na wyższym szczeblu i dokapitalizowania na niższym szczeblu mogą utrudniać dokonanie oceny potrzeb w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania, a tym samym określenie niezbędnych kwot, które mają zostać umorzone lub poddane konwersji. Należy zatem określić procedurę stosowania uprawnienia do umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych w takich sytuacjach, przy czym Jednolita Rada powinna uwzględnić takie współzależności. W tym celu, w przypadku gdy jeden podmiot spełnia warunki zastosowania uprawnienia do umorzenia i konwersji, a inny podmiot w ramach tej samej grupy spełnia jednocześnie warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna przyjąć program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujący oba te podmioty.

(28)  Aby zwiększyć pewność prawa oraz z uwagi na potencjalne znaczenie zobowiązań, które mogą powstać w wyniku niepewnych przyszłych zdarzeń, w tym w wyniku sporów sądowych toczących się w czasie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest określenie podejścia do tych zobowiązań do celów stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Kierunek w tym zakresie powinny wyznaczać reguły rachunkowości, a w szczególności reguły rachunkowości określone w międzynarodowym standardzie rachunkowości 37 przyjętym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008(18). Na tej podstawie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny dokonać rozróżnienia między rezerwami a zobowiązaniami warunkowymi. Rezerwy stanowią zobowiązania, które wiążą się z prawdopodobnym wypływem środków i które można wiarygodnie oszacować. Zobowiązania warunkowe nie są ujmowane jako zobowiązania księgowe, ponieważ wiążą się z obowiązkiem, którego nie można uznać za prawdopodobny w momencie szacowania lub którego nie można wiarygodnie oszacować.

(29)  Ponieważ rezerwy stanowią zobowiązania księgowe, należy sprecyzować, że takie rezerwy mają być traktowane w taki sam sposób, jak inne zobowiązania. W odniesieniu do takich rezerw powinna zachodzić możliwość umorzenia lub konwersji, chyba że spełniają one jedno ze szczególnych kryteriów wyłączenia ich z zakresu instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Biorąc pod uwagę potencjalne znaczenie tych rezerw dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w celu zapewnienia pewności w stosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu, należy określić, że rezerwy są częścią zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji oraz że w związku z tym ma do nich zastosowanie instrument umorzenia lub konwersji długu.

(30)  Zgodnie z zasadami rachunkowości zobowiązania warunkowe nie mogą być ujmowane jako zobowiązania, a zatem nie powinny podlegać umorzeniu lub konwersji. Należy jednak zapewnić, aby zobowiązanie warunkowe, które powstałoby w wyniku zdarzenia, którego wystąpienie jest mało prawdopodobne lub którego nie można wiarygodnie oszacować w momencie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie wpływało negatywnie na skuteczność strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Aby osiągnąć ten cel, rzeczoznawca powinien, w ramach wyceny do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenić zgodnie ze swoimi najlepszymi możliwościami zobowiązania warunkowe ujęte w bilansie instytucji lub podmiotu objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz określić ilościowo potencjalną wartość tych zobowiązań. Aby zapewnić, że po zakończeniu procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucja lub podmiot może przez odpowiedni czas utrzymać wystarczające zaufanie rynku, rzeczoznawca powinien uwzględnić tę potencjalną wartość przy ustalaniu kwoty podlegającej umorzeniu lub konwersji w odniesieniu do zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji i wymaganej w celu przywrócenia współczynników kapitałowych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W szczególności organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien stosować swoje uprawnienia do konwersji w odniesieniu do zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji w zakresie niezbędnym do zagwarantowania, że dokapitalizowanie instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest wystarczające do pokrycia potencjalnych strat, które mogą być spowodowane zobowiązaniem mogącym powstać w wyniku zdarzenia, którego wystąpienie jest mało prawdopodobne. Oceniając kwotę, która ma podlegać umorzeniu lub konwersji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien starannie rozważyć wpływ potencjalnej straty na instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na podstawie szeregu czynników, w tym prawdopodobieństwa urzeczywistnienia się zdarzenia, horyzontu czasowego jego urzeczywistnienia oraz kwoty zobowiązania warunkowego.

(31)  W pewnych okolicznościach, po zapewnieniu z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wkładu w wysokości maksymalnie 5 % łącznych zobowiązań instytucji lub podmiotu, w tym funduszy własnych, Jednolita Rada może wykorzystać dodatkowe źródła finansowania w celu dalszego wsparcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy doprecyzować, w jakich okolicznościach można zapewnić dalsze wsparcie z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wszystkie zobowiązania o stopniu uprzywilejowania niższym niż depozyty, które nie są obowiązkowo lub uznaniowo wyłączone z umorzenia lub konwersji długu, zostały w całości poddane umorzeniu lub konwersji.

(32)  Powodzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zależy od terminowego dostępu Jednolitej Rady do istotnych informacji pochodzących od instytucji i podmiotów, za które odpowiada Jednolita Rada, oraz od instytucji i organów publicznych. W tym kontekście Jednolita Rada powinna mieć dostęp do informacji statystycznych zgromadzonych przez EBC w ramach pełnienia funkcji banku centralnego oprócz informacji udostępnianych EBC w ramach sprawowania przez niego funkcji nadzorczej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1024/2013. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2533/98(19) Jednolita Rada powinna zapewnić fizyczną i logiczną ochronę poufnych informacji statystycznych i powinna wystąpić do EBC o zezwolenie na ich dalsze przekazywanie, które może być konieczne do realizacji zadań Jednolitej Rady. Ponieważ informacje dotyczące liczby klientów, dla których instytucja lub podmiot jest jedynym lub głównym partnerem bankowym, przechowywane w scentralizowanych automatycznych mechanizmach ustanowionych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(20), mogą być niezbędne do przeprowadzenia oceny interesu publicznego, Jednolita Rada powinna mieć możliwość otrzymywania tych informacji w poszczególnych przypadkach. Należy również określić dokładny czas uzyskania pośredniego dostępu do informacji przez Jednolitą Radę. W szczególności, jeżeli instytucja lub organ, który jest zobowiązany do współpracy z Jednolitą Radą w odpowiedzi na jej wniosek o udzielenie informacji, dysponuje odpowiednimi informacjami, taka instytucja lub taki organ powinny przekazać te informacje Jednolitej Radzie. Jeżeli w tym czasie informacje nie są dostępne, niezależnie od przyczyny braku dostępności, Jednolita Rada powinna mieć możliwość uzyskania tych informacji od osoby fizycznej lub prawnej, która je otrzymała za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub bezpośrednio po powiadomieniu o tym odnośnych krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada powinna mieć również możliwość określenia procedury, w ramach której powinna otrzymywać informacje od podmiotów finansowych, oraz formy, w jakiej powinna je otrzymywać, w celu zapewnienia, aby takie informacje były jak najlepiej dostosowane do jej potrzeb, z uwzględnieniem wirtualnych pokojów danych. Aby zapewnić jak najszerszy zakres współpracy ze wszystkimi podmiotami, które mogą posiadać dane istotne dla Jednolitej Rady i niezbędne do wykonywania powierzonych jej zadań, oraz aby uniknąć powielania wniosków kierowanych do instytucji i podmiotów, instytucje i organy publiczne, z którymi Jednolita Rada powinna mieć możliwość współpracy, weryfikacji dostępności informacji i wymiany informacji, powinny ponadto obejmować członków Europejskiego Systemu Banków Centralnych, odpowiednie systemy gwarancji depozytów, Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, Europejskie Urzędy Nadzoru i Europejski Mechanizm Stabilności. Co więcej, aby zapewnić w razie potrzeby terminowe uruchomienie umów finansowych zawartych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna informować Komisję i EBC, gdy tylko uzna, że konieczne może być uruchomienie takich umów finansowych, oraz przekazać Komisji i EBC wszelkie informacje niezbędne do wykonywania przez nie zadań dotyczących takich umów finansowych.

(33)  Art. 86 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE stanowi, że standardowe postępowanie upadłościowe w odniesieniu do instytucji i podmiotów objętych zakresem stosowania tej dyrektywy nie może zostać wszczęte, poza przypadkiem wszczęcia takiego postępowania z inicjatywy organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a nakaz, na mocy którego instytucja lub podmiot zostają objęte standardowym postępowaniem upadłościowym nie może zostać wydany, o ile organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie wyda na to zgody. Przepis ten nie jest odzwierciedlony w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Zgodnie z podziałem zadań określonym w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny konsultować się z Jednolitą Radą przed podjęciem działań zgodnie z art. 86 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do instytucji i podmiotów, za które bezpośrednio odpowiada Jednolita Rada.

(34)  Kryteria wyboru na stanowisko wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady są takie same jak w przypadku wyboru przewodniczącego oraz pozostałych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym właściwe jest zapewnienie również wiceprzewodniczącemu Jednolitej Rady takich samych praw głosu, jakie przysługują przewodniczącemu i członkom Jednolitej Rady zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy.

▌

(36)  Aby umożliwić Jednolitej Radzie dokonanie wstępnej oceny projektu wstępnego budżetu na sesji plenarnej, zanim przewodniczący przedstawi jego ostateczny projekt, należy przedłużyć okres, w którym przewodniczący ma przedstawić wstępny wniosek dotyczący rocznego budżetu Jednolitej Rady.

(37)  Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym to okresie mowa w art. 69 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, dostępne środki finansowe funduszu mogą ulegać nieznacznym obniżeniom wartości poniżej poziomu docelowego, w szczególności w wyniku wzrostu wartości depozytów gwarantowanych. Kwota składek ex ante, których wniesienie może być wymagane w takich okolicznościach, będzie zatem prawdopodobnie niewielka. Możliwe jest zatem, że po kilku latach kwota takich składek ex ante nie będzie już współmierna do kosztów ich poboru. Jednolita Rada powinna zatem mieć możliwość odroczenia poboru składek ex ante na okres do trzech lat, do czasu, gdy kwota, która ma zostać pobrana, osiągnie wysokość proporcjonalną do kosztów związanych z procesem poboru, pod warunkiem że takie odroczenie nie będzie miało istotnego wpływu na zdolność Jednolitej Rady do korzystania z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(38)  Nieodwołalne zobowiązania płatnicze są jednym z elementów dostępnych środków finansowych w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Konieczne jest zatem określenie okoliczności, w których można uruchomić te zobowiązania do zapłaty, oraz określenie procedury mającej zastosowanie w przypadku wygaśnięcia zobowiązań w sytuacji, gdy instytucja lub podmiot przestaje podlegać obowiązkowi wnoszenia składek na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto aby zapewnić większą przejrzystość i pewność w odniesieniu do udziału nieodwołalnych zobowiązań do płatności w całkowitej kwocie składek ex ante, które mają zostać zebrane, Jednolita Rada powinna ustalić taki udział w ujęciu rocznym z zastrzeżeniem obowiązujących limitów.

(39)  Maksymalna roczna kwota nadzwyczajnych składek ex post na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których można wymagać, jest obecnie ograniczona do trzykrotnej wysokości kwoty składek ex ante. Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków, o którym mowa w art. 69 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, w okolicznościach innych niż korzystanie z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wysokość takich składek ex ante będzie zależeć wyłącznie od zmian poziomu depozytów gwarantowanych, a zatem składki te prawdopodobnie będą niskie. Ustalanie maksymalnej kwoty nadzwyczajnych składek ex post na podstawie kwoty składek ex ante mogłoby skutkować drastycznym ograniczeniem możliwości pobierania składek ex post przez jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co zmniejszyłoby jego zdolność do działania. Aby uniknąć takiego rezultatu, należy ustanowić inny limit, a maksymalną kwotę nadzwyczajnych składek ex post, których można wymagać, należy ustalić na poziomie trzykrotnej wysokości jednej ósmej poziomu docelowego ustalonego dla funduszu.

(40)  Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może być wykorzystywany w celu wspierania stosowania instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, w ramach których zbiór aktywów, praw i zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest przenoszony na odbiorcę. W takim przypadku po stronie Jednolitej Rady może powstać roszczenie wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu w przypadku ich późniejszej likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Może to mieć miejsce, gdy jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest wykorzystywany w związku ze stratami, jakie w przeciwnym razie ponieśliby wierzyciele, w tym w formie gwarancji aktywów i zobowiązań lub pokrycia różnicy między przeniesionymi aktywami i zobowiązaniami. W celu zapewnienia, aby akcjonariusze i wierzyciele pozostali w pozostałej części instytucji lub podmiotu skutecznie pokryli straty instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz w celu zwiększenia możliwości dokonania spłaty na rzecz Jednolitej Rady w przypadku upadłości, roszczenia Jednolitej Rady wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu oraz roszczenia wynikające z uzasadnionych wydatków prawidłowo poniesionych przez Jednolitą Radę powinny mieć taki sam stopień uprzywilejowania w przypadku upadłości jak w przypadku roszczeń krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w każdym uczestniczącym państwie członkowskim, przy czym stopień ten powinien być wyższy niż stopień uprzywilejowania depozytów i systemów gwarancji depozytów. Ponieważ rekompensaty wypłacane akcjonariuszom i wierzycielom z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z powodu naruszenia zasady niepogarszania sytuacji wierzycieli mają na celu zrekompensowanie skutków działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rekompensaty te nie powinny stanowić podstawy roszczeń Jednolitej Rady.

(41)  Ponieważ niektóre przepisy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 dotyczące roli, jaką systemy gwarancji depozytów mogą odgrywać w restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, są podobne do przepisów dyrektywy 2014/59/UE, zmiany wprowadzone do tych przepisów w dyrektywie 2014/59/UE [Urząd Publikacji – proszę wstawić numer dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE] należy uwzględnić w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014.

(42)  Przejrzystość ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia integralności rynku, dyscypliny rynkowej i ochrony inwestorów. Aby umożliwić Jednolitej Radzie wspieranie działań na rzecz zwiększenia przejrzystości i uczestnictwo w takich działaniach, powinna ona mieć możliwość ujawniania informacji, które wynikają z jej własnych analiz, ocen i ustaleń, w tym ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli takie ujawnienie nie naruszyłoby ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej oraz jeżeli za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.

(43)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 806/2014.

(44)  W celu zapewnienia spójności zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, które są podobne do zmian w dyrektywie 2014/59/UE wprowadzonych ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić numer dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE], powinny obowiązywać od tej samej daty co data transpozycji ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić numer dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE], czyli ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego]. Nie ma jednak powodu, aby opóźniać stosowanie tych zmian w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, które odnoszą się wyłącznie do funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zmiany te powinny być zatem obowiązywać od dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 1 miesiąc od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

(45)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie poprawa skuteczności i efektywności ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i podmiotów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na ryzyko, z jakim może wiązać się stosowanie zróżnicowanych podejść krajowych dla integralności jednolitego rynku, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii w drodze zmiany przepisów już ustanowionych na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014

W rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 24a otrzymuje brzmienie:"

„24a) »podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza osobę prawną mającą siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, którą Jednolita Rada lub krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskazały, zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia, jako podmiot, w odniesieniu do którego w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”;

b)  dodaje się pkt 24d i 24e w brzmieniu:"

c)  pkt 49 otrzymuje brzmienie:"

„49) »zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji« oznaczają zobowiązania, w tym zobowiązania stanowiące podstawę rezerw księgowych, i instrumenty kapitałowe, które nie kwalifikują się do instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II podmiotu, o którym mowa w art. 2, i które nie są wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 ust. 3;”;

2)  w art. 4 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

„1a. Państwa członkowskie jak najszybciej powiadamiają Jednolitą Radę o swoim wniosku dotyczącym nawiązania bliskiej współpracy z EBC zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

Po dokonaniu powiadomienia na podstawie art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i przed nawiązaniem bliskiej współpracy państwa członkowskie przekazują wszelkie informacje dotyczące podmiotów i grupa mających siedzibę na ich terytorium, które to informacje mogą być potrzebne Jednolitej Radzie do przygotowania się do zadań powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia i Umowy.”;

3)  w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 akapit czwarty zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„Realizując zadania, o których mowa w niniejszym ustępie, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosują odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia. Wszelkie odniesienia do Jednolitej Rady w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 5, art. 8 ust. 6, 8, 12 i 13, art. 10 ust. 1–10, art. 10a, art. 11–14, art. 15 ust. 1, 2 i 3, art. 16, art. 18 ust. 1, 1a, 2 i 6, art. 20, art. 21 ust. 1–7, art. 21 ust. 8 akapit drugi, art. 21 ust. 9 i 10, art. 22 ust. 1, 3 i 6, art. 23 i 24, art. 25 ust. 3, art. 27 ust. 1–15, art. 27 ust. 16 akapit drugi zdanie drugie, akapit trzeci i akapit czwarty zdanie pierwsze, trzecie i czwarte, oraz art. 32 uznaje się za odniesienia do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem grup i podmiotów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.”;

b)  w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  wyrazy „art. 12 ust. 2” zastępuje się wyrazami „art. 12 ust. 3”;

(ii)  dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Po tym, jak powiadomienie, o którym mowa w akapicie pierwszym, stanie się skuteczne, uczestniczące państwa członkowskie mogą postanowić, że odpowiedzialność za wykonywanie zadań związanych z podmiotami i grupami mającymi siedzibę na ich terytorium, innymi niż te, o których mowa w ust. 2, przechodzi z powrotem na krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w którym to przypadku akapit pierwszy nie ma już zastosowania. Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tej możliwości powiadamiają o tym Jednolitą Radę i Komisję. Powiadomienie to staje się skuteczne z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.”;

4)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Jednolita Rada może polecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonanie uprawnień, o których mowa w art. 10 ust. 8 dyrektywy 2014/59/UE. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje Jednolitej Rady zgodnie z art. 29 niniejszego rozporządzenia.”;

aa)  w ust. 9 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„aa) w stosownych przypadkach – szczegółowy opis powodów stwierdzenia, że daną instytucję należy uznać za podmiot poddawany likwidacji, w tym wyjaśnienie, w jaki sposób organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doszedł do wniosku, że dana instytucja nie pełni funkcji krytycznych;”;

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„ja) opis tego, w jaki sposób poszczególne strategie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji najlepiej przyczyniłyby się do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w art. 14;”;

(iii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„pa) szczegółowy i ilościowy wykaz depozytów gwarantowanych i kwalifikujących się depozytów osób fizycznych oraz mikroprzedsiębiorstw i małych i średnich przedsiębiorstw.”;

b)  w ust. 10 dodaje się akapity w brzmieniu:"

„Określenie środków, jakie należy wprowadzić w odniesieniu do jednostek zależnych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) i które nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może podlegać zastosowaniu przez Jednolitą Radę uproszczonego podejścia, po konsultacji z odpowiednim krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jeżeli takie podejście nie miałoby negatywnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy, z uwzględnieniem wielkości jednostki zależnej, jej profilu ryzyka, braku funkcji krytycznych oraz strategii grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa się, czy podmioty w grupie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji inne niż podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kwalifikują się jako podmioty poddawane likwidacji. Bez uszczerbku dla innych czynników, które Jednolita Rada może uznać za istotne, podmioty, które pełnią funkcje krytyczne, nie kwalifikują się jako podmioty poddawane likwidacji.”;

ba)  w ust. 11 dodaje się literę w brzmieniu:"

„-aa) zawiera szczegółowy opis powodów ustalenia, że dany podmiot powiązany należy uznać za podmiot poddawany likwidacji, w tym wyjaśnienie, w jaki sposób organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doszedł do wniosku, że instytucja nie pełni funkcji krytycznych, oraz w jaki sposób uwzględniono stosunek jej łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i przychodu operacyjnego do łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i przychodu operacyjnego grupy, a także wskaźnik dźwigni podmiotu powiązanego w kontekście grupy;”;

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„14. Jednolita Rada nie przyjmuje planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w ust. 1, jeżeli ma zastosowanie art. 22 ust. 5 lub jeżeli wszczęto postępowanie upadłościowe w odniesieniu do podmiotu lub grupy zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym na podstawie art. 32b dyrektywy 2014/59/UE.”;

5)  w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4 akapit czwarty wyrazy „akapicie pierwszym” zastępuje się wyrazami „akapicie trzecim”;

b)  w ust. 7 wyrazy „skierowane do danej instytucji lub jednostki dominującej” zastępuje się wyrazami „skierowane do podmiotu lub jednostki dominującej”, a wyrazy „wpływ na model biznesowy danej instytucji” zastępuje się wyrazami „wpływ na model biznesowy danego podmiotu lub danej grupy”;

c)  w ust. 10 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w akapicie drugim wyrazy „daną instytucję” oraz „instytucji” zastępuje się odpowiednio wyrazami „odnośny podmiot” i „podmiotu”;

(ii)  w akapicie trzecim wyraz „instytucję” zastępuje się wyrazem „podmiot”;

(iii)  dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Jeżeli środki zaproponowane przez dany podmiot skutecznie ograniczają lub usuwają przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, po konsultacji z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym i, w stosownych przypadkach, z wyznaczonym organem makroostrożnościowym, podejmuje decyzję. W decyzji tej wskazuje się, że zaproponowane środki skutecznie ograniczają lub usuwają przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, i nakazuje się krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zobowiązanie odnośnej instytucji, jednostki dominującej lub dowolnej jednostki zależnej danej grupy do wprowadzenia proponowanych środków.”;

d)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„13a. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji publikuje na koniec każdego cyklu planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zanonimizowany wykaz przedstawiający w formie zagregowanej wszystkie zidentyfikowane istotne przeszkody dla przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz odpowiednie działania służące ich wyeliminowaniu. Stosuje się przepisy dotyczące tajemnicy służbowej określone w art. 88.”;

6)  w art. 10a wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy podmiot znajduje się w sytuacji, gdy spełnia wymóg połączonego bufora, gdy jest on uznawany za uzupełnienie każdego z wymogów, o których mowa w art. 141a ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2013/36/UE, lecz nie spełnia wymogu połączonego bufora, gdy jest on uznawany za uzupełnienie wymogów, o których mowa w art. 12d i 12e niniejszego rozporządzenia, gdy obliczeń dokonuje się zgodnie z art. 12a ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada jest uprawniona – zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu – do polecenia krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zakazał temu podmiotowi wypłaty zysków powyżej maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie związanej z minimalnym wymogiem w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (zwanej dalej »M-MDA«), obliczonej zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, poprzez którekolwiek z następujących działań:”;

b)  dodaje się ust. 7 w brzmieniu:"

„7. Jeżeli podmiot nie podlega wymogowi połączonego bufora na tej samej podstawie, na której jest zobowiązany do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 12d i 12e, Jednolita Rada stosuje ust. 1–6 niniejszego artykułu na podstawie oszacowania wymogu połączonego bufora zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/1118*. Zastosowanie ma art. 128 akapit czwarty dyrektywy 2013/36/UE.

Jednolita Rada uwzględnia oszacowany wymóg połączonego bufora, o którym mowa w akapicie pierwszym, w decyzji określającej wymogi, o których mowa w art. 12d i 12e niniejszego rozporządzenia. Odnośny podmiot podaje do wiadomości publicznej oszacowany wymóg połączonego bufora wraz z informacjami, o których mowa w art. 45i ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE.

______________________________

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1118 z dnia 26 marca 2021 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę, która ma być stosowana przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do szacowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, oraz wymogu połączonego bufora dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie skonsolidowanej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podlega tym wymogom wspomnianej dyrektywy (Dz.U. L 241 z 8.7.2021, s. 1).”;

7)  w art. 12 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:"

„8. Jednolita Rada odpowiada za wydawanie podmiotom, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zezwoleń, o których mowa w art. 77 ust. 2 i art. 78a rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jednolita Rada kieruje swoją decyzję do odnośnego podmiotu.”;

8)  w art. 12a ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Jednolita Rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają, aby podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 3, stale spełniały wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, gdy jest to wymagane i określone przez Jednolitą Radę na mocy niniejszego artykułu i art. 12b–12i oraz zgodnie z tymi artykułami.”;

9)  w art. 12c wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4 i 5 wyrazy „globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmiotami będącymi globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

b)  w ust. 7 w formule wprowadzającej wyrazy „ust. 3” zastępuje się wyrazami „ust. 4”, a wyrazy „globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmiotami będącymi globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

c)  w ust. 8 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w akapicie pierwszym wyrazy „globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmiotami będącymi globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

(ii)  w akapicie drugim lit. c) wyrazy „globalną instytucją o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmiotem będącym globalną instytucją o znaczeniu systemowym”;

d)  dodaje się ust. 10 w brzmieniu:"

10)  w art. 12d ust. 3 akapit ósmy i ust. 6 akapit ósmy wyrazy „krytycznych funkcji gospodarczych” zastępuje się wyrazami „funkcji krytycznych”;

11)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 12da

Ustalenie minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na potrzeby strategii przeniesienia ▌

1.  Przy stosowaniu art. 12d do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, którego preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje ▌korzystanie, samodzielnie lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z instrumentu zbycia działalności lub z instrumentu instytucji pomostowej ▌, Jednolita Rada określa kwotę dokapitalizowania przewidzianą w art. 12d ust. 3 w sposób proporcjonalny na podstawie następujących kryteriów, stosownie do przypadku:

▌

3.  Zastosowanie ust. 1 nie może skutkować ustaleniem kwoty wyższej niż kwota wynikająca z zastosowania art. 12d ust. 3 lub kwoty niższej niż 13,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i niższej niż 5 % miary ekspozycji całkowitej odnośnego podmiotu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, obliczonej zgodnie z art. 429 i 429a rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

12)  w art. 12e ust. 1 wyrazy „globalną instytucją o znaczeniu systemowym lub częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmiotem będącym globalną instytucją o znaczeniu systemowym”;

13)  w art. 12g wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Po konsultacji z właściwymi organami, w tym z EBC, Jednolita Rada może zadecydować o zastosowaniu wymogu określonego w niniejszym artykule do podmiotu, o którym mowa w art. 2 lit. b), oraz do instytucji finansowej, o której mowa w art. 2 lit. c) i która jest jednostką zależną podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale sama nie jest podmiotem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

(ii)  w akapicie trzecim wyrazy „akapitu pierwszego” zastępuje się wyrazami „akapitu pierwszego i drugiego”;

b)  dodaje się ust. 4 w brzmieniu:"

14)  w art. 12k wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

„1a. Na zasadzie odstępstwa od art. 12a ust. 1 Jednolita Rada ustala odpowiednie okresy przejściowe dla podmiotów na spełnienie wymogów określonych w art. 12f lub 12g, lub wymogów wynikających ze stosowania art. 12c ust. 4, 5 lub 7, stosownie do przypadku, jeżeli instytucje lub podmioty podlegają tym wymogom po wejściu w życie [niniejszego rozporządzenia zmieniającego]. Termin dla podmiotów na spełnienie wymogów określonych w art. 12f lub 12g, lub wymogów wynikających ze stosowania art. 12c ust. 4, 5 lub 7 ustala się na ... [cztery lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Jednolita Rada ustala pośrednie poziomy docelowe dla wymogów określonych w art. 12f lub 12g, lub wymogów wynikających ze stosowania art. 12c ust. 4, 5 lub 7 , stosownie do przypadku, które to poziomy muszą zostać osiągnięte przez podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym, do ... [dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zmieniającego]. Pośrednie poziomy docelowe co do zasady zapewniają liniowy wzrost funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w kierunku spełnienia wymogu.

b)  ust. 3 lit. a) wyrazy „Jednolita Rada lub krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” zastępuje się wyrazami „Jednolita Rada”;

c)  w ust. 4 wyrazy „globalną instytucję o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub globalną instytucję o znaczeniu systemowym spoza UE”;

d)  ust. 5 i 6 wyrazy „Jednolita Rada oraz krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” zastępuje się wyrazami „Jednolita Rada”;

15)  art. 13 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 13

Środki wczesnej interwencji

1.  EBC rozważa bez zbędnej zwłoki i w razie potrzeby stosuje środki wczesnej interwencji, w przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), spełnia którykolwiek z poniższych warunków:

W sytuacji znacznego pogorszenia warunków, niekorzystnych okoliczności lub uzyskania nowych informacji na temat podmiotu EBC może stwierdzić, że warunek, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a) pkt (ii), został spełniony bez uprzedniego podjęcia innych działań naprawczych, w tym wykonania uprawnień, o których mowa w art. 104 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) EBC lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ na mocy dyrektywy 2014/65/UE, lub Jednolita Rada niezwłocznie informują właściwy organ krajowy o naruszeniu lub prawdopodobnym naruszeniu.

2.  Do celów ust. 1 środki wczesnej interwencji obejmują następujące elementy:

3.  EBC dokonuje wyboru odpowiednich i zastosowanych w odpowiednim czasie środków wczesnej interwencji w oparciu o to, co jest proporcjonalne do zamierzonych celów, z uwzględnieniem powagi naruszenia lub prawdopodobnego naruszenia oraz tempa pogarszania się sytuacji finansowej podmiotu, a także innych istotnych informacji.

4.  W odniesieniu do każdego ze środków, o których mowa w ust. 2, EBC określa termin, który jest odpowiedni do realizacji tego środka i który umożliwia EBC ocenę jego skuteczności.

Ocenę środka przeprowadza się niezwłocznie po osiągnięciu wyznaczonego terminu i przekazuje ją Jednolitej Radzie oraz właściwym krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli z oceny tej wynika, że środki nie zostały w pełni wdrożone lub nie są skuteczne, EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy mogą dokonać oceny warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), po skonsultowaniu się z Jednolitą Radą oraz odpowiednim właściwym organem krajowym.

5.  Jeżeli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz w nieuczestniczących państwach członkowskich, EBC reprezentuje właściwe organy krajowe uczestniczących państw członkowskich na potrzeby konsultacji i współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi zgodnie z art. 30 dyrektywy 2014/59/UE.

Jeżeli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz jednostki zależne mające siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich lub istotne oddziały zlokalizowane w nieuczestniczących państwach członkowskich, EBC informuje w odpowiednim czasie właściwe organy lub organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, stosownie do przypadku, o wszelkich decyzjach lub środkach, o których mowa w art. 13–13c, dotyczących grupy.

16)  dodaje się art. 13a, 13b i 13c w brzmieniu:"

„Artykuł 13a

Wymiana kadry kierowniczej wyższego szczebla lub organu zarządzającego

Do celów art. 13 ust. 2 lit. e) powołanie nowej kadry kierowniczej wyższego szczebla lub organu zarządzającego lub poszczególnych członków tych organów następuje zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym i podlega zatwierdzeniu przez EBC.

Artykuł 13b

Tymczasowy administrator

1.  Do celów art. 13 ust. 2 lit. f) EBC może, proporcjonalnie do danych okoliczności, powołać tymczasowego administratora i powierzyć mu jedną z poniższych funkcji:

W momencie powołania tymczasowego administratora EBC określa wybraną funkcję zgodnie z lit. a) lub b).

Do celów akapitu pierwszego lit. b) w chwili powoływania tymczasowego administratora EBC określa ponadto rolę, obowiązki i uprawnienia tymczasowego administratora oraz ewentualne wymogi nakładające na organ zarządzający podmiotu obowiązek konsultowania się z tymczasowym administratorem przed podjęciem konkretnych decyzji lub działań bądź też obowiązek uzyskania jego zgody na podjęcie takich decyzji lub działań.

EBC ma obowiązek podać do wiadomości publicznej informację o powołaniu tymczasowego administratora, chyba że tymczasowy administrator nie jest uprawniony do reprezentowania podmiotu lub podejmowania decyzji w jego imieniu.

Tymczasowy administrator musi spełniać wymogi określone w art. 91 ust. 1, 2 i 8 dyrektywy 2013/36/UE. Dokonywana przez EBC ocena, czy tymczasowy administrator spełnia te wymogi, stanowi integralną część decyzji o jego powołaniu.

2.  EBC określa uprawnienia tymczasowego administratora w momencie jego powołania, proporcjonalnie do danych okoliczności. Uprawnienia takie mogą obejmować niektóre lub wszystkie uprawnienia organu zarządzającego danego podmiotu zgodnie z jego statutem i prawem krajowym, w tym uprawnienie do wykonywania niektórych lub wszystkich funkcji administracyjnych organu zarządzającego danego podmiotu. Uprawnienia tymczasowego administratora w odniesieniu do podmiotu są zgodne z mającym zastosowanie prawem spółek. W razie zmiany okoliczności EBC może dostosować te uprawnienia.

3.  W momencie powołania tymczasowego administratora EBC określa jego rolę i funkcje. Jego rola i funkcje mogą obejmować:

W momencie powołania tymczasowego administratora EBC określa ewentualne ograniczenia co do jego roli i funkcji.

4.  EBC ma wyłączne uprawnienia do powoływania i odwoływania ewentualnego tymczasowego administratora. EBC może odwołać tymczasowego administratora w dowolnym momencie i z dowolnej przyczyny. EBC może zmienić warunki powołania tymczasowego administratora w dowolnym momencie, z zastrzeżeniem niniejszego artykułu.

5.  EBC może nałożyć wymóg, aby określone działania tymczasowego administratora podlegały uprzedniej zgodzie EBC. EBC określa takie ewentualne wymogi w momencie powołania tymczasowego administratora lub w momencie ewentualnej zmiany warunków jego powołania.

W każdym przypadku tymczasowy administrator może wykonać uprawnienie do zwołania walnego zgromadzenia akcjonariuszy podmiotu i ustalenia porządku obrad wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody EBC.

6.  Na wniosek EBC tymczasowy administrator sporządza sprawozdania na temat sytuacji finansowej danego podmiotu oraz działań przeprowadzanych w trakcie wykonywania swoich zadań w odstępach czasu ustalonych przez EBC przynajmniej raz po upływie pierwszych sześciu miesięcy oraz w każdym przypadku na końcu sprawowania powierzonej mu funkcji.

7.  Tymczasowy administrator jest powoływany na okres nie dłuższy niż jeden rok. Okres ten może zostać wyjątkowo przedłużony jeden raz, jeżeli warunki powołania tymczasowego administratora są nadal spełniane. EBC określa te warunki i przedstawia akcjonariuszom uzasadnienie przedłużenia kadencji tymczasowego administratora.

8.  Z zastrzeżeniem niniejszego artykułu powołanie tymczasowego administratora nie narusza praw akcjonariuszy określonych w unijnym lub krajowym prawie spółek.

9.  Tymczasowego administratora powołanego na podstawie ust. 1–8 niniejszego artykułu nie można uznać za odpowiednika dyrektora lub osobę faktycznie zarządzającą na mocy prawa krajowego.

Artykuł 13c

Przygotowanie do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  W odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5, jeżeli spełnione są warunki stosowania tych przepisów, EBC lub właściwe organy krajowe niezwłocznie powiadamiają Jednolitą Radę o każdej z następujących kwestii:

Jednolita Rada informuje Komisję o powiadomieniu, które otrzymała na podstawie akapitu pierwszego.

EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy ściśle monitorują, w ścisłej współpracy z Jednolitą Radą, sytuację podmiotów i grup, o których mowa w akapicie pierwszym, oraz przestrzeganie przez nie środków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), mających na celu przeciwdziałanie pogorszeniu się sytuacji tych podmiotów lub grup, a także środków wczesnej interwencji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c).

2.  EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy jak najwcześniej powiadamiają Jednolitą Radę, jeżeli uznają, że istnieje istotne ryzyko, iż w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, lub podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5, zachodzi co najmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4, w przypadku gdy spełnione są warunki stosowania tych przepisów. Powiadomienie to zawiera:

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, Jednolita Rada ocenia, w ścisłej współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym, co stanowi rozsądny termin na potrzeby oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. b), z uwzględnieniem tempa pogarszania się sytuacji podmiotu, potencjalnego wpływu na system finansowych, ochronę deponentów i środków finansowych należących do klientów, ryzyka, że przedłużający się proces prowadzi do wzrostu ogólnych kosztów dla klientów i dla gospodarki, potrzeby skutecznego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wszelkich innych istotnych kwestii. Jednolita Rada możliwie jak najwcześniej przekazuje tę ocenę EBC lub odpowiedniemu właściwemu organowi krajowemu.

Po przekazaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy oraz Jednolita Rada w ścisłej współpracy z Jednolitą Radą monitorują sytuację podmiotu, wdrażanie wszelkich odpowiednich środków w przewidywanym terminie oraz wszelkie inne istotne zmiany. W tym celu Jednolita Rada oraz EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy odbywają regularne spotkania, których częstotliwość ustala Jednolita Rada, uwzględniając okoliczności danej sprawy. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy i Jednolita Rada niezwłocznie przekazują sobie nawzajem wszelkie istotne informacje.

Jednolita Rada powiadamia Komisję o wszelkich informacjach, które otrzymała na podstawie akapitu pierwszego.

3.  EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy przekazują Jednolitej Radzie wszelkie żądane przez nią informacje niezbędne do realizacji wszystkich poniższych celów:

W przypadku gdy EBC lub właściwe organy krajowe nie mają jeszcze dostępu do takich informacji, Jednolita Rada, EBC i właściwe organy krajowe współpracują ze sobą i koordynują działania w celu uzyskania takich informacji. W tym celu EBC i właściwe organy krajowe mają prawo zobowiązać podmiot do przekazania takich informacji, w tym w drodze kontroli na miejscu, oraz do przekazania tych informacji Jednolitej Radzie.

4.  Jednolita Rada jest uprawniona do oferowania na sprzedaż potencjalnym nabywcom lub dokonania uzgodnień dotyczących takiego oferowania podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, lub podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5, jeżeli spełnione są warunki stosowania tych przepisów lub gdy podmiot jest do tego zobowiązany, w następujących celach:

4a.  Jeżeli przy korzystaniu z uprawnienia, o którym mowa w ust. 4, Jednolita Rada podejmuje decyzję o bezpośrednim oferowaniu danego podmiotu potencjalnym nabywcom, należycie uwzględnia okoliczności sprawy oraz potencjalny wpływ, jaki wykonanie tego uprawnienia mogłoby mieć na ogólną sytuację podmiotu.

5.  Do celów ust. 4 Jednolita Rada może:

Jeżeli Jednolita Rada wykonuje swoje uprawnienia na mocy akapitu pierwszego lit. b) niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 88.

6.  Stwierdzenie, że warunki określone w art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 27 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE zostały spełnione oraz uprzednie przyjęcie środków wczesnej interwencji nie są warunkami koniecznymi do tego, by Jednolita Rada mogła przygotować się do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu lub wykonać uprawnienia, o których mowa w ust. 4 i 5 niniejszego artykułu.

7.  Jednolita Rada informuje Komisję, EBC, odpowiednie właściwe organy krajowe i odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o wszelkich działaniach podjętych na podstawie ust. 4 i 5.

8.  EBC, właściwe organy krajowe, Jednolita Rada i odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ściśle ze sobą współpracują:

EBC, właściwe organy krajowe, Jednolita Rada i odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają, aby te środki i działania były spójne, skoordynowane i skuteczne.”;

17)  art. 14 ust. 2 lit. c) i d) otrzymują brzmienie:"

18)  art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Jednolita Rada podejmuje działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do jednostki dominującej, o której mowa w art. 2 lit. b), w przypadku gdy spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 18 ust. 1.

19)  w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 1a, 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

Po zasięgnięciu opinii Jednolitej Rady oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), dokonuje EBC w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), lub odpowiedni właściwy organ krajowy w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. b), art. 7 ust. 3 akapit drugi, art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5. Jednolita Rada może na sesji wykonawczej dokonać takiej oceny wyłącznie po poinformowaniu EBC lub odpowiedniego właściwego organu krajowego o zamiarze dokonania takiej oceny oraz tylko jeżeli EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy, w terminie trzech dni kalendarzowych od otrzymania takiej informacji, same nie dokonają takiej oceny. Przed otrzymaniem informacji od Jednolitej Rady o jej zamiarze dokonania oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), lub po otrzymaniu tej informacji EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy bezzwłocznie przekazują Jednolitej Radzie wszelkie istotne informacje, jakich Jednolita Rada zażąda w celu przeprowadzenia swojej oceny.

Jeżeli EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy ocenił, że warunek określony w akapicie pierwszym lit. a) został spełniony w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w akapicie pierwszym, bezzwłocznie informuje o tej ocenie Komisję i Jednolitą Radę.

Oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b),▌Jednolita Rada dokonuje na sesji wykonawczej, w ścisłej współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym po niezwłocznej konsultacji z wyznaczonym organem systemu gwarancji depozytów, a w stosownych przypadkach – z instytucjonalnym systemem ochrony, którego członkiem jest dana instytucja. Konsultacje z instytucjonalnym systemem ochrony obejmują rozważenie dostępności środków w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, które mogłyby zapobiec upadłości instytucji w rozsądnym terminie. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy bezzwłocznie przekazuje Jednolitej Radzie wszelkie istotne informacje, jakich Jednolita Rada zażąda w celu przeprowadzenia swojej oceny. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy może również poinformować Jednolitą Radę, że uważają, iż warunek określony w akapicie pierwszym lit. b) został spełniony.

1a.  Jednolita Rada przyjmuje program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 1 w odniesieniu do organu centralnego i wszystkich trwale powiązanych z nim instytucji kredytowych, które są częścią tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tylko w przypadku, gdy organ centralny i wszystkie trwale powiązane z nim instytucje kredytowe lub grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do której należą, jako całość spełniają warunki określone w ust. 1 akapit pierwszy.

2.  Bez uszczerbku dla sytuacji, w których EBC postanowił bezpośrednio wykonywać zadania nadzorcze w odniesieniu do instytucji kredytowych zgodnie z art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w przypadku otrzymania powiadomienia na mocy ust. 1 w odniesieniu do podmiotu lub grupy, o których mowa w art. 7 ust. 3, Jednolita Rada bezzwłocznie informuje EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy o swojej ocenie, o której mowa w ust. 1 akapit czwarty.

3.  Uprzednie przyjęcie środka na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, art. 27 dyrektywy 2014/59/UE, art. 13 niniejszego rozporządzenia lub art. 104 dyrektywy 2013/36/UE nie jest warunkiem podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

b)  w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  akapit pierwszy lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) wymagane jest nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy wsparcie takie udzielane jest w jednej z form, o których mowa w art. 18a ust. 1.”;

(ii)  skreśla się akapit drugi i trzeci;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uznaje się za będące w interesie publicznym, jeśli jest ono konieczne do osiągnięcia co najmniej jednego z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w art. 14 i jest proporcjonalne do tych celów, a likwidacja instytucji w ramach standardowego postępowania upadłościowego nie pozwoliłaby zrealizować tych celów w takim samym zakresie.

Zakłada się, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie leży w interesie publicznym do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji postanowił zastosować uproszczone obowiązki do danej instytucji zgodnie z art. 4. Domniemanie to jest wzruszalne i nie ma zastosowania, jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceni, że co najmniej jeden z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji byłby zagrożony, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego.

Podczas dokonywania oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, Jednolita Rada, na podstawie informacji, jakimi dysponuje w momencie oceny, ocenia, i porównuje wszelkie przypadki udzielenia podmiotowi nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, zarówno w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i w przypadku likwidacji zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.

Do celów akapitu drugiego niniejszego ustępu uczestniczące państwa członkowskie, systemy gwarancji depozytów i, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ określony w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE informują Jednolitą Radę o wszelkich środkach przygotowawczych podejmowanych w celu przyznania środków, o których mowa w art. 18a ust. 1 lit. c) i d) niniejszego rozporządzenia, w tym o wszelkich kontaktach z Komisją przed powiadomieniem.

d)  ust. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W terminie 24 godzin od przekazania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez Jednolitą Radę Komisja zatwierdza ten program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji albo sprzeciwia się temu programowi w odniesieniu do jego aspektów uznaniowych w przypadkach nieobjętych akapitem trzecim niniejszego ustępu albo w odniesieniu do proponowanego wykorzystania pomocy państwa lub pomocy z funduszu, która to pomoc nie jest uznawana za zgodną z rynkiem wewnętrznym.”;

e)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„11. Jeżeli warunki, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są spełnione, Jednolita Rada może polecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonanie uprawnień wynikających z prawa krajowego transponującego art. 33a dyrektywy 2014/59/UE, zgodnie z warunkami określonymi w prawie krajowym. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje Jednolitej Rady zgodnie z art. 29.

11a.   Aby zapewnić skuteczne i spójne stosowanie niniejszego artykułu, Jednolita Rada wydaje wytyczne i kieruje wskazówki do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące stosowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w art. 32 ust. 5a dyrektywy 2014/59/UE.

20)  dodaje się art. 18a w brzmieniu:"

Artykuł 18a

Nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe

1.  Nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe wykraczające poza działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w drodze wyjątku może zostać przyznane podmiotowi, o którym mowa w art. 2, wyłącznie w jednym z następujących przypadków i pod warunkiem, że takie nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe spełnia warunki i wymogi ustanowione w unijnych ramach pomocy państwa:

2.  Środki wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a), spełniają wszystkie następujące warunki:

Do celów akapitu pierwszego lit. a) podmiot uznaje się za wypłacalny, gdy EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy stwierdzi, że nie doszło do naruszenia ani zgodnie z aktualnymi oczekiwaniami nie jest prawdopodobne, że w ciągu 12 kolejnych miesięcy dojdzie do naruszenia któregokolwiek z wymogów, o których mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/2033, art. 40 dyrektywy (UE) 2019/2034 lub odpowiednich wymogów mających zastosowanie na mocy prawa krajowego lub prawa Unii.

Do celów akapitu pierwszego lit. d) odpowiedni właściwy organ określa ilościowo straty, które podmiot poniósł lub może ponieść. Takie określenie ilościowe opiera się co najmniej na ocenach jakości aktywów przeprowadzonych przez EBC, EUNB lub organy krajowe lub, w stosownych przypadkach, na kontrolach na miejscu przeprowadzonych przez właściwy organ. W przypadku gdy nie można przeprowadzić takich działań w odpowiednim czasie, właściwy organ może oprzeć swoją ocenę na bilansie instytucji, pod warunkiem że bilans jest zgodny z obowiązującymi regułami i standardami rachunkowości, co zostało potwierdzone przez niezależnego audytora zewnętrznego ▌. Właściwy organ dokłada wszelkich starań, aby zapewnić, że kwalifikacja opiera się na wartości rynkowej aktywów, zobowiązań i pozycji pozabilansowych instytucji lub podmiotu.

Środki wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii), są ograniczone do środków, które EBC lub właściwy organ krajowy ocenił jako niezbędne, aby zabezpieczyć wypłacalność podmiotu poprzez zaradzenie niedoborom kapitału określonym w niekorzystnym scenariuszu w ramach testów warunków skrajnych na poziomie krajowym, unijnym lub na poziomie jednolitego mechanizmu nadzorczego lub podobnych działań przeprowadzonych przez EBC, EUNB lub organy krajowe, w stosownych przypadkach potwierdzonych przez EBC lub odpowiedni właściwy organ.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) pkt (iii) wyjątkowo zezwala się na nabycie instrumentów w kapitale podstawowym Tier I w przypadku gdy charakter zidentyfikowanych niedoborów jest taki, że nabycie jakichkolwiek innych instrumentów funduszy własnych lub innych instrumentów kapitałowych nie umożliwiłoby danemu podmiotowi zaradzenia niedoborom kapitału określonym w niekorzystnym scenariuszu w ramach odpowiedniego testu warunków skrajnych lub innego podobnego działania. Kwota nabytych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I nie może przekraczać 2 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko danej instytucji lub podmiotu obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

W przypadku gdy którykolwiek ze środków wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie zostanie wykupiony, spłacony lub w inny sposób wycofany zgodnie z warunkami strategii ▌odejścia od środka wsparcia ustanowionymi w chwili przyznania takiego środka, EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy zwraca się do instytucji lub podmiotu o przedłożenie jednorazowego planu działań naprawczych. W planie działań naprawczych opisuje się kroki, jakie należy podjąć w celu utrzymania lub przywrócenia zgodności z wymogami nadzorczymi, długoterminowej rentowności instytucji lub podmiotu oraz zdolności do spłaty przekazanej kwoty, a także przewidziane ramy czasowe.

Jeżeli EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy nie uzna jednorazowego planu działań naprawczych za wiarygodny lub wykonalny lub jeżeli instytucja lub podmiot nie zastosuje się do planu działań naprawczych, ocenę tego, czy instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością przeprowadza się zgodnie z art. 18.

2a.  EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy informuje Jednolitą Radę o swojej ocenie dotyczącej spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2 lit. a), b) i d), w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5.

21)  w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Jeżeli działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmuje przyznanie pomocy państwa na mocy art. 107 ust. 1 TFUE lub pomocy z funduszu zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 18 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, nie wchodzi w życie do czasu przyjęcia przez Komisję pozytywnej lub warunkowej decyzji lub decyzji o niewnoszeniu sprzeciwu dotyczącej zgodności wykorzystania takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym. Uwzględniając potrzebę szybkiej realizacji przez Jednolitą Radę programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Komisja podejmuje decyzję dotyczącą zgodności wykorzystania pomocy państwa lub pomocy z funduszu z rynkiem wewnętrznym najpóźniej w chwili zatwierdzenia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub zgłoszenia wobec niego sprzeciwu na podstawie art. 18 ust. 7 akapit drugi lub po upływie okresu 24 godzin, o którym mowa w art. 18 ust. 7 akapit piąty, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Jeżeli Jednolita Rada nie podejmie takiej decyzji w ciągu 24 godzin od przekazania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uznaje się za zatwierdzony przez Komisję i wchodzi on w życie zgodnie z art. 18 ust. 7 akapit piąty.

Wykonując zadania powierzone im na mocy art. 18 niniejszego rozporządzenia, instytucje Unii przyjmują odpowiednie uzgodnienia strukturalne dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów między funkcjami, w ramach których powierzono im wykonywanie tych zadań, a innymi funkcjami, oraz w odpowiedni sposób podają do wiadomości publicznej wszystkie stosowne informacje na temat swojej organizacji wewnętrznej.”;

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Gdy tylko Jednolita Rada stwierdzi, że konieczne może być wykorzystanie funduszu, niezwłocznie i w sposób poufny kontaktuje się z Komisją w celu omówienia możliwego wykorzystania funduszu, w tym aspektów prawnych i ekonomicznych związanych z jego wykorzystaniem. Po uzyskaniu przez Jednolitą Radę wystarczającej pewności, że planowany program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie wiązał się z wykorzystaniem pomocy z funduszu, Jednolita Rada formalnie powiadamia Komisję o proponowanym wykorzystaniu funduszu. Powiadomienie to musi zawierać wszelkie informacje, których Komisja potrzebuje do dokonania oceny zgodnie z niniejszym ustępem i które są w posiadaniu Jednolitej Rady lub które Jednolita Rada może uzyskać zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym Komisja ocenia, czy wykorzystanie funduszu zakłóci konkurencję lub zagrozi jej zakłóceniem poprzez faworyzowanie beneficjenta lub jakiejkolwiek innej jednostki w sposób, który – w zakresie, w jakim wpłynęłoby to na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi – byłby niezgodny z rynkiem wewnętrznym. Do wykorzystania funduszu Komisja stosuje kryteria ustanowione na potrzeby stosowania zasad pomocy państwa, zapisanych w art. 107 TFUE. Jednolita Rada przekazuje Komisji informacje będące w jej posiadaniu lub informacje, które Jednolita Rada może uzyskać zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i które Komisja uzna za niezbędne do przeprowadzenia tej oceny.

Przy dokonywaniu oceny Komisja działa na podstawie wszystkich odnośnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 109 TFUE, wszystkich odnośnych komunikatów i wytycznych Komisji oraz wszystkich środków przyjętych przez Komisję w celu zastosowania zasad traktatowych odnoszących się do pomocy państwa, obowiązujących w czasie dokonywania tej oceny. Środki te stosuje się tak, jakby odniesienia do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za zgłoszenie pomocy były odniesieniami do Jednolitej Rady, wraz z wszelkimi innymi niezbędnymi zmianami.

Komisja podejmuje decyzję w sprawie zgodności wykorzystania funduszu z rynkiem wewnętrznym i przekazuje tę decyzję do Jednolitej Rady i krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanego państwa członkowskiego lub zainteresowanych państw członkowskich. Decyzja ta może zależeć od warunków lub zobowiązań dotyczących beneficjenta oraz uwzględnia się w niej potrzebę terminowego przeprowadzenia przez Jednolitą Radę działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Decyzja ta może też nakładać obowiązki na Jednolitą Radę, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zainteresowanym uczestniczącym państwie członkowskim lub w zainteresowanych uczestniczących państwach członkowskich lub na beneficjenta – w stosownych przypadkach i w zakresie, w jakim obowiązki te wchodzą w zakres ich kompetencji – aby umożliwić monitorowanie zgodności z decyzją. Może to obejmować wymogi dotyczące powołania powiernika lub innej niezależnej osoby pomagającej w monitoringu. Powiernik lub inna niezależna osoba mogą pełnić funkcje, jakie mogą zostać określone w decyzji Komisji.

Każda decyzja podjęta na mocy niniejszego ustępu jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Komisja może wydać negatywną decyzję, skierowaną do Jednolitej Rady, jeżeli stwierdzi, że proponowane wykorzystanie funduszu byłoby niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nie mogłoby zostać zrealizowane w formie proponowanej przez Jednolitą Radę. Po otrzymaniu takiej decyzji Jednolita Rada ponownie analizuje swój program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowuje zmieniony program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

c)  ust. 10 otrzymuje brzmienie:"

„10. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, na wniosek państwa członkowskiego lub Jednolitej Rady, Rada może, stanowiąc jednomyślnie, w terminie siedmiu dni od wystąpienia ze wspomnianym wnioskiem, postanowić, że wykorzystanie funduszu należy uznać za zgodne z rynkiem wewnętrznym, jeżeli taka decyzja jest uzasadniona wyjątkowymi okolicznościami. Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu wspomnianych siedmiu dni, decyzję w tej sprawie podejmuje Komisja.”;

22)  w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Przed ustaleniem, czy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub warunki umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 21 ust. 1, Jednolita Rada zapewnia, by osoba niezależna od wszelkich organów publicznych, w tym od Jednolitej Rady i krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także od odnośnego podmiotu, przeprowadziła rzetelną, ostrożną i realistyczną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2.”;

b)  dodaje się ust. 8a w brzmieniu:"

„8a. Jeżeli jest to konieczne na potrzeby decyzji, o których mowa w ust. 5 lit. c) i d), rzeczoznawca uzupełnia informacje wymienione w ust. 7 lit. c) o oszacowanie wartości aktywów i zobowiązań pozabilansowych, w tym aktywów i zobowiązań warunkowych.”;

c)  w ust. 18 dodaje się lit. d) w brzmieniu:"

„d) przy określaniu strat, jakie poniósłby system gwarancji depozytów, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego, stosuje kryteria i metody, o których mowa w art. 11e dyrektywy 2014/49/UE i w każdym akcie delegowanym przyjętym na podstawie tego artykułu.”;

23)  w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:

—  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„1. Jednolita Rada, działając w ramach procedury określonej w art. 18, wykonuje uprawnienie do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w ust. 7a, w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) oraz w art. 7 ust. 5, jeżeli spełnione są warunki zastosowania tych przepisów, ale wyłącznie wtedy, gdy stwierdzi – na swojej sesji wykonawczej zwołanej po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z akapitem drugim lub z własnej inicjatywy – że spełniony został co najmniej jeden z następujących warunków:”;

—  lit. e) otrzymuje brzmienie:"

„e) podmiot lub grupa wymagają udzielenia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem sytuacji, gdy wsparcie takie jest udzielane w jednej z form, o których mowa w art. 18a ust. 1.”;

(ii)  akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Oceny warunków, o których mowa w lit. a)–d) akapitu pierwszego, dokonuje EBC w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), lub odpowiedni właściwy organ krajowy w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. b), ust. 4 lit. b) i ust. 5, oraz Jednolita Rada na swojej sesji wykonawczej, zgodnie z podziałem zadań na podstawie procedury określonej w art. 18 ust. 1 i 2.”;

b)  uchyla się ust. 2;

c)  ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) biorąc pod uwagę ramy czasowe, potrzebę skutecznego wykonania uprawnień do umorzenia i konwersji lub strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz inne istotne okoliczności, nie ma racjonalnych podstaw, by oczekiwać, że jakiekolwiek działanie, w tym alternatywne środki sektora prywatnego, lub działanie w ramach nadzoru lub środki wczesnej interwencji, inne niż umorzenie lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w ust. 7a, zapobiegłoby upadłości tego podmiotu lub grupy w rozsądnych ramach czasowych.”;

d)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. Jeśli w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, spełniony jest co najmniej jeden z warunków, o których mowa w tym ustępie, i warunki, o których mowa w art. 18 ust. 1, również zostały spełnione w odniesieniu do tego podmiotu lub podmiotu należącego do tej samej grupy, stosuje się procedurę określoną w art. 18 ust. 6, 7 i 8.”;

24)  w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:"

▌

c)  ust. 13 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

25)  w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Obowiązek współpracy i wymiana informacji”;

b)  dodaje się ust. 2a, 2b i 2c w brzmieniu:"

„2a. Jednolita Rada, ERRS, EUNB, ESMA i EIOPA ściśle współpracują ze sobą i przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje niezbędne do wykonywania ich odpowiednich zadań.

2b.  EBC i inni członkowie Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) ściśle współpracują z Jednolitą Radą i przekazują jej wszelkie informacje niezbędne do wykonywania jej zadań, w tym informacje zebrane przez nie zgodnie z ich statutem. Do odnośnej wymiany informacji zastosowanie ma art. 88 ust. 6.

2c.  Wyznaczone organy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE, współpracują ściśle z Jednolitą Radą i przekazują jej wszelkie informacje niezbędne do wykonywania jej zadań. Wyznaczone organy i Jednolita Rada przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje niezbędne do wykonywania powierzonych im zadań.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

d)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:"

„7. Jeżeli to konieczne, Jednolita Rada zawiera protokół ustaleń z EBC oraz innymi członkami ESBC, krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwymi organami krajowymi, określający ogólne warunki ich wzajemnej współpracy na podstawie ust. 2, 2a, 2b i 4 niniejszego artykułu oraz na podstawie art. 74 akapit drugi w ramach wykonywania ich odpowiednich zadań na mocy prawa Unii. Protokół jest poddawany regularnemu przeglądowi i jest publikowany, z zastrzeżeniem wymogów dotyczących tajemnicy zawodowej.”;

26)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 30a

Informacje przechowywane w scentralizowanym automatycznym mechanizmie

1.  Organy prowadzące scentralizowane automatyczne mechanizmy, ustanowione na podstawie art. 32a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849**, przekazują Jednolitej Radzie, na jej wniosek, informacje dotyczące liczby klientów, dla których podmiot, o którym mowa w art. 2 jest jedynym lub głównym partnerem bankowym.

2.  Jednolita Rada występuje z wnioskiem o przekazanie informacji, o których mowa w ust. 1, wyłącznie w indywidualnych przypadkach i gdy jest to konieczne do celów wykonywania jej zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia.

3.  Jednolita Rada może udostępniać krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informacje uzyskane na podstawie ust. 1 w kontekście wykonywania ich odpowiednich zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia.

______________________________

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).”;

27)  ▌w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 akapit trzeci zastępuje się następującym akapitem:"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3. W odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i art. 7 ust. 5, jeżeli spełnione są warunki stosowania tych przepisów, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji konsultują się z Jednolitą Radą przed podjęciem działań na podstawie art. 86 dyrektywy 2014/59/UE.”;

28)  w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Jeśli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz w nieuczestniczących państwach członkowskich lub w państwach trzecich, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek zatwierdzenia przez Radę lub Komisję wymaganego na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada reprezentuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich na potrzeby konsultacji i współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi zgodnie z art. 7, 8, 12, 13, 16, 18, 45h, 55 i 88–92 dyrektywy 2014/59/UE.”;

29)  w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„Jednolita Rada może, w pełni wykorzystując wszystkie informacje, które są już dostępne EBC, w tym informacje zgromadzone przez członków ESBC zgodnie z ich statutem lub wszystkie informacje dostępne właściwym organom krajowym, ERRS, EUNB, ESMA lub EIOPA, zażądać, za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub bezpośrednio, po poinformowaniu tych organów, od następujących osób prawnych lub fizycznych przekazania jej wszystkich informacji niezbędnych do wykonywania jej zadań zgodnie z procedurą wymaganą przez Jednolitą Radę i w formie przez nią wymaganej:”;

b)  ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:"

„5. Jednolita Rada, EBC, członkowie ESBC, właściwe organy krajowe i ERRS, EUNB, ESMA, EIOPA i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą sporządzić protokoły ustaleń ustanawiające procedurę wymiany informacji. Wymianę informacji między Jednolitą Radą, EBC i innymi członkami ESBC, właściwymi organami krajowymi, ERRS, EUNB, ESMA, EIOPA i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie uznaje się za naruszenie wymogów dotyczących tajemnicy zawodowej.

6.  Właściwe organy krajowe, EBC, członkowie ESBC, ERRS, EUNB, ESMA, EIOPA i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji współpracują z Jednolitą Radą w celu sprawdzenia, czy niektóre lub wszystkie wymagane informacje są już dostępne w chwili złożenia wniosku o ich przekazanie. Jeśli takie informacje są dostępne, właściwe organy krajowe, EBC i inni członkowie ESBC, ERRS, EUNB, ESMA, EIOPA lub krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazują te informacje Jednolitej Radzie.”;

30)  art. 43 ust. 1 dodaje się lit. aa) w brzmieniu:"

„aa) wiceprzewodniczący powoływany zgodnie z art. 56;”;

30a)  w art. 45 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Przejrzystość i odpowiedzialność”;

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3a. Jednolita Rada publikuje swoją politykę, wytyczne, ogólne instrukcje, noty z wytycznymi i dokumenty robocze służb dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ogóle oraz praktyk i metod restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mają być stosowane w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o ile taka publikacja nie pociąga za sobą ujawnienia informacji poufnych.”;

31)  art. 50 ust. 1 lit. n) otrzymuje brzmienie:"

„n) mianuje księgowego i audytora wewnętrznego, z zastrzeżeniem regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia, który jest funkcjonalnie niezależny w pełnieniu swych obowiązków;”;

31a)  w art. 50 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:"

„qa) zapewnia konsultacje z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sprawie wytycznych, ogólnych instrukcji, polityki lub not z wytycznymi ustanawiających strategie, praktyki lub metody restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które owe krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wniosą z myślą o wdrożeniu.”;

32)  w art. 53 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„Podczas sesji wykonawczej w skład Jednolitej Rady wchodzi przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterech członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b).”;

b)  ust. 5 wyrazy „art. 43 ust. 1 lit. a) i b)” zastępuje się wyrazami „art. 43 ust. 1 lit. a), aa) i b)”;

33)  art. 55 ust. 1 i 2 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy obrady dotyczą indywidualnego podmiotu lub grupy mających siedzibę wyłącznie w jednym uczestniczącym państwie członkowskim, jeżeli wszyscy członkowie, o których mowa w art. 53 ust. 1 i 3, nie są w stanie dojść do wspólnego porozumienia w drodze konsensusu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), podejmują decyzję zwykłą większością głosów.

2.  W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, jeżeli wszyscy członkowie, o których mowa w art. 53 ust. 1 i 4, nie są w stanie dojść do wspólnego porozumienia w drodze konsensusu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), podejmują decyzję zwykłą większością głosów.”;

34)  w art. 56 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) sporządzenie wstępnego projektu budżetu i projektu budżetu Jednolitej Rady zgodnie z art. 61 oraz za wykonanie budżetu Jednolitej Rady zgodnie z art. 63;”;

b)  ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Kadencja przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), trwa pięć lat. ▌

Osoba, która zajmowała ▌stanowisko przewodniczącego, wiceprzewodniczącego lub członka, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), nie może zostać powołana na którekolwiek z pozostałych dwóch stanowisk.”;

c)  ust. 6 ▌otrzymuje brzmienie:

▌"

„6. Po wysłuchaniu Jednolitej Rady na sesji plenarnej Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu zrównoważoną pod względem płci listę najlepszych kandydatów na stanowisko przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), oraz informuje o tej liście Radę. Parlament Europejski może przeprowadzić przesłuchania kandydatów znajdujących się na liście. Zgodnie z wynikiem uzyskanym w Parlamencie Europejskim Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia wniosek dotyczący mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b). Po zatwierdzeniu tego wniosku Rada przyjmuje decyzję wykonawczą w celu mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b). Rada stanowi większością kwalifikowaną.”;

▌

e)  w ust. 7 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:"

„Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), sprawują swój urząd do czasu mianowania ich następców i podjęcia przez nich obowiązków zgodnie z decyzją Rady, o której mowa w ust. 6 niniejszego artykułu.”;

ea)  uchyla się ust. 8;

35)  art. 61 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 61

Ustanowienie budżetu

1.  Do dnia 31 marca każdego roku przewodniczący sporządza wstępny projekt budżetu Jednolitej Rady, w tym również preliminarz dochodów i wydatków Jednolitej Rady na kolejny rok, wraz z planem zatrudnienia na kolejny rok, i przedkłada go Jednolitej Radzie na sesji plenarnej.

Jednolita Rada na sesji plenarnej w razie potrzeby dostosowuje wstępny projekt budżetu Jednolitej Rady wraz z planem zatrudnienia.

2.  Na podstawie wstępnego projektu budżetu przyjętego przez Jednolitą Radę na sesji plenarnej przewodniczący sporządza projekt budżetu Jednolitej Rady i przedkłada go Jednolitej Radzie na sesji plenarnej do przyjęcia.

Do dnia 30 listopada każdego roku Jednolita Rada na sesji plenarnej w razie potrzeby dostosowuje projekt budżetu przedłożony przez przewodniczącego i przyjmuje ostateczny budżet Jednolitej Rady wraz z planem zatrudnienia.”;

35a)  art. 62 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Odpowiedzialność za przyjmowanie standardów kontroli wewnętrznej i wprowadzenie systemów i procedur kontroli wewnętrznej odpowiednich dla wykonywania zadań audytora wewnętrznego spoczywa na Jednolitej Radzie, która zajmuje się tym na swojej sesji plenarnej.”;

36)  art. 69 ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Jeżeli po upływie okresu początkowego, o którym mowa w ust. 1, poziom dostępnych środków finansowych spadnie poniżej poziomu docelowego określonego w tym ustępie, regularne składki obliczane zgodnie z art. 70 pobiera się aż do chwili osiągnięcia poziomu docelowego. Jednolita Rada może odroczyć pobór regularnych składek na podstawie art. 70 na okres do trzech lat w celu zapewniania, aby kwota do pobrania osiągnęła wysokość proporcjonalną do kosztów związanych z procesem poboru, pod warunkiem że takie odroczenie nie będzie miało istotnego wpływu na zdolność Jednolitej Rady do korzystania z funduszu na podstawie ust. 3. Po osiągnięciu poziomu docelowego po raz pierwszy oraz gdy wysokość dostępnych środków finansowych spadła następnie do poziomu niższego niż dwie trzecie poziomu docelowego, wysokość tych składek ustala się na poziomie pozwalającym na osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu czterech lat.”;

37)  w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Dostępne środki finansowe uwzględniane na potrzeby osiągnięcia poziomu docelowego określonego w art. 69 mogą obejmować nieodwołalne zobowiązania płatnicze, które są w pełni zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim ryzyku, nieobciążonych żadnymi prawami osób trzecich, do swobodnej dyspozycji i przeznaczone do wyłącznego wykorzystania przez Jednolitą Radę do celów określonych w art. 76 ust. 1. Udział nieodwołalnych zobowiązań do płatności nie może przekraczać 30 % łącznej kwoty składek pobieranych zgodnie z niniejszym artykułem. W ramach tego pułapu Jednolita Rada określa co roku udział nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w łącznej kwocie składek, które należy pobrać zgodnie z niniejszym artykułem.”;

b)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:"

„3a. Jednolita Rada wzywa do wykonania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych podjętych na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu, gdy konieczne jest wykorzystanie funduszu na podstawie art. 76.

W przypadku gdy instytucja lub podmiot przestają wchodzić w zakres art. 2 i nie podlegają już obowiązkowi opłacania składek zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, Jednolita Rada wzywa do wykonania nieodwołalnych zobowiązań płatniczych podjętych na podstawie ust. 3, które są nadal wymagalne. Jeżeli składka powiązana z nieodwołalnym zobowiązaniem płatniczym zostanie należycie opłacona po pierwszym wezwaniu, Jednolita Rada anuluje zobowiązanie i zwraca zabezpieczenie. Jeżeli składka nie zostanie należycie opłacona po pierwszym wezwaniu, Jednolita Rada przejmuje zabezpieczenie i anuluje zobowiązanie.”;

38)  art. 71 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Całkowita roczna kwota nadzwyczajnych składek ex post nie może przekroczyć trzykrotności 12,5 % poziomu docelowego.”;

39)  w art. 74 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„Jednolita Rada informuje Komisję i EBC, gdy tylko uzna, że konieczne może być uruchomienie umów finansowych zawartych na rzecz funduszu na podstawie niniejszego artykułu, oraz przekazuje Komisji i EBC wszelkie informacje niezbędne do wykonywania przez nie zadań w odniesieniu do takich umów finansowych.”;

40)  w art. 76 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. W przypadku gdy Jednolita Rada stwierdza, że wykorzystanie funduszu do celów, o których mowa w ust. 1, prawdopodobnie spowoduje przeniesienie części strat podmiotu, o którym mowa w art. 2, do funduszu, zastosowanie mają zasady regulujące wykorzystanie funduszu określone w art. 27.”;

b)  dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:"

„5. Jeżeli instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 lit. a) lub b), są wykorzystywane do przeniesienia jedynie części aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, Jednolitej Radzie przysługuje roszczenie wobec pozostałej części podmiotu z tytułu wszelkich kosztów i strat poniesionych przez fundusz w wyniku wniesienia jakichkolwiek składek na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 1 i 2 niniejszego artykułu w związku ze stratami, które w przeciwnym razie ponieśliby wierzyciele.

6.  Roszczenia Jednolitej Rady, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu i art. 22 ust. 6, mają w każdym uczestniczącym państwie członkowskim taki sam stopień uprzywilejowania jak roszczenia krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w prawie krajowym danego państwa członkowskiego regulującym standardowe postępowanie upadłościowe na podstawie art. 108 ust. 9 dyrektywy 2014/59/UE.”;

41)  w art. 79 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„1. Uczestniczące państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji, gdy Jednolita Rada podejmuje działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowej, oraz pod warunkiem że działanie to zapewnia deponentom gwarantowanych depozytów, osobom fizycznym, mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom posiadającym kwalifikujące się depozyty ciągły dostęp do ich depozytów w celu zapobieżenia poniesieniu przez takich deponentów strat, system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja kredytowa, wnosił wkład do celów i na warunkach określonych w art. 109 dyrektywy 2014/59/UE.

2.  W ścisłej współpracy z systemem gwarancji depozytów Jednolita Rada określa kwotę wkładu systemu gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 po konsultacji z systemem gwarancji depozytów, a w stosownych przypadkach z wyznaczonym organem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE, w sprawie szacowanego kosztu spłaty deponentów na podstawie art. 11e dyrektywy 2014/49/UE oraz zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 20 niniejszego rozporządzenia.

3.  Jednolita Rada powiadamia o swojej decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, wyznaczony organ w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE oraz system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja. System gwarancji depozytów niezwłocznie wykonuje tę decyzję.”;

b)  w ust. 5 skreśla się akapity drugi i trzeci;

41a)  dodaje się artykuły w brzmieniu:"

„Artykuł 79a

Sprawozdawczość na temat płynności w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

Do 31 grudnia 2024 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat „płynności w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W sprawozdaniu analizuje się, czy tymczasowy niedobór płynności po dokapitalizowaniu instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest spowodowany m.in. brakiem instrumentu w zestawie narzędzi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz analizuje się najskuteczniejsze sposoby zaradzenia tymczasowym niedoborom płynności z uwzględnieniem praktyk stosowanych w innych jurysdykcjach. W sprawozdaniu tym należy przedstawić konkretne warianty strategiczne.

Artykuł 79b

Do 31 grudnia 2026 r., w kontekście wznowienia dyskusji na temat unii bankowej, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat skuteczności i zakresu mechanizmu wewnętrznego przenoszenia strat w ramach grup restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wynikającego z reformy ram zarządzania kryzysowego.

W szczególności w sprawozdaniu tym uwzględnia się zakres restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, poziom zgodności z wewnętrznymi celami MREL oraz warunki dostępu do sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe, zwłaszcza przez fundusz.

42)  w art. 85 ust. 3 wyrazy „o której mowa w” zastępuje się wyrazami „przyjętej na podstawie”;

43)  w art. 88 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:"

„7. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla Jednolitej Rady w ujawnianiu sporządzonych przez nią analiz lub ocen, w tym w przypadku gdy opierają się one na informacjach przekazanych przez podmioty, o których mowa w art. 2, lub inne organy, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, jeżeli w ocenie Jednolitej Rady takie ujawnienie nie naruszyłoby ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, monetarnej lub gospodarczej oraz jeżeli ujawnienie leży w interesie publicznym, który jest nadrzędny wobec wszelkich innych interesów, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu. Uznaje się, że Jednolita Rada dokonała takiego ujawnienia w ramach wykonywania jej funkcji na podstawie niniejszego rozporządzenia do celów ust. 1 niniejszego artykułu.”;

43a)  w art. 94 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:"

„aa) zależności między istniejącymi ramami a ustanowieniem europejskiego systemu gwarantowania depozytów.”;

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Art. 1 pkt 1 lit. a), art. 1 pkt 2 i 3, art. 1 pkt 4 lit. a), art. 1 pkt 5 lit. a), b) i c) ppkt (i) i (ii), art. 1 pkt 6 lit. a), art. 1 pkt 7, art. 1 pkt 13 lit. a) ppkt (i) i lit. b), art. 1 pkt 14 lit. a), b) i d), art. 1 pkt 19 lit. d) i e), art. 1 pkt 21, art. 1 pkt 23 lit. a) ppkt (i) tiret pierwsze, art. 1 pkt 23 lit. b) i d), art. 1 pkt 25–35 oraz art. 1 pkt 39, 42 i 43 stosuje się jednak od dnia … [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 1 miesiąc od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodnicząca Przewodniczący

(1) Dz.U. C 307 z 31.8.2023, s. 19. (2) Dz.U. C 349 z 29.9.2023, s. 161. (3) * Zmiany w całym tekście wynikają z przyjęcia poprawki 1. Tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia. (4) Dz.U. C […] z […], s. […]. (5) Dz.U. C […] z […], s. […]. (6) Rada Stabilności Finansowej, Key Attributes of Effective Resolution Regimes for Financial Institutions [„Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych”], 15 października 2014 r. (7) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190). (8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1). (9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1118 z dnia 26 marca 2021 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę, która ma być stosowana przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do szacowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, oraz wymogu połączonego bufora dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie skonsolidowanej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podlega tym wymogom wspomnianej dyrektywy (Dz.U. L 241 z 8.7.2021, s. 1). (10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1). (11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów dotyczących sprawozdawczości i ujawniania informacji, a także rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 1). (12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/877 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 226). (13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz dyrektywę 98/26/WE (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 296). (14) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63). (15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12). (16) COM(2018) 133 final. (17) COM(2020) 822 final. (18) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 320 z 29.11.2008, s. 1). (19) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny (Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 8). (20) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (COM(2023)0227 – C9-0135/2023 – 2023/0112(COD))

P9_TA(2024)0327 A9-0153/2024

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2023)0227),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9‑0135/2023),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z 5 lipca 2023 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 13 lipca 2023 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0153/2024),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji(3)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(4),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych („instytucje”) zostały ustanowione w następstwie globalnego kryzysu finansowego z lat 2008–2009 i zgodnie z zatwierdzonym na szczeblu międzynarodowym dokumentem „Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych”(6) przyjętym przez Radę Stabilności Finansowej. Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(7) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014(8).Oba akty mają zastosowanie do instytucji mających siedzibę w Unii oraz do wszelkich innych podmiotów objętych zakresem stosowania tej dyrektywy lub tego rozporządzenia („podmioty”). Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu uporządkowane postępowanie w przypadku upadłości instytucji i podmiotów poprzez utrzymanie funkcji krytycznych instytucji i podmiotów oraz unikanie zagrożeń dla stabilności finansowej, a jednocześnie ochronę deponentów i funduszy publicznych. Ponadto unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu wspieranie rozwoju rynku wewnętrznego w sektorze bankowym poprzez stworzenie zharmonizowanego systemu reagowania na kryzysy transgraniczne w skoordynowany sposób oraz poprzez zapobieganie zakłóceniom konkurencji i ryzyku nierównego traktowania.

(2)  Po upływie kilku lat od wdrożenia unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w obecnie obowiązującym kształcie nie przynoszą zamierzonych rezultatów w odniesieniu do niektórych z tych celów. W szczególności, chociaż instytucje i podmioty poczyniły znaczne postępy pod względem możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przeznaczyły na ten cel znaczne zasoby, w szczególności poprzez zwiększenie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zgromadzenie środków w mechanizmach finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są rzadko wykorzystywane. W przypadkach upadłości niektórych mniejszych i średnich instytucji i podmiotów w przeważającej części stosuje się niezharmonizowane środki krajowe. Niestety do ich finansowania wciąż wykorzystywane są pieniądze podatników, a nie sieci bezpieczeństwa finansowane przez podmioty rynkowe, włącznie z mechanizmami finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taki stan rzeczy wydaje się wynikać z nieodpowiednich zachęt. Te nieodpowiednie zachęty wynikają z wzajemnych powiązań między unijnymi ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a przepisami krajowymi, przez co szeroka swoboda decyzyjna w zakresie oceny interesu publicznego nie zawsze jest wykorzystywana w sposób odzwierciedlający zamierzony sposób stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niewielki stopień korzystania z unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikał jednocześnie z ryzyka poniesienia strat przez deponentów instytucji finansowanych z depozytów, co miało na celu zapewnienie tym instytucjom dostępu do finansowania zewnętrznego w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności w przypadku braku innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji. Ponadto fakt, że przepisy dotyczące dostępu do finansowania poza restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją są mniej rygorystyczne niż w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zniechęca do stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rzecz innych rozwiązań, które często wiążą się z wykorzystaniem pieniędzy podatników zamiast zasobów własnych instytucji i podmiotu lub sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe. Sytuacja ta prowadzi z kolei do ryzyka fragmentacji, ryzyka nieoptymalnych efektów zarządzania upadłościami instytucji i podmiotów, w szczególności w przypadku mniejszych i średnich instytucji i podmiotów, oraz kosztów alternatywnych wynikających z niewykorzystanych zasobów finansowych. Konieczne jest zatem zapewnienie bardziej skutecznego i spójnego stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienie, by można je było stosować▌, gdy leży to w interesie publicznym, w tym w przypadku niektórych mniejszych i średnich instytucji▌.

(2a)  Zmiana dyrektywy 2014/59/UE ma na celu lepsze zabezpieczenie pieniędzy podatników i ustanowienie nowych systemowych mechanizmów dla instytucji i podmiotów nieobjętych obowiązującymi ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Nowe przepisy zapobiegną obarczaniu społeczeństwa kosztami generowanymi przez upadające banki. Wraz z wprowadzeniem zmienionych ram sięganie po pieniądze podatników powinno mieć miejsce znacznie rzadziej, a mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien być wykorzystywany częściej i lepiej.

(3)  Intensywność i poziom szczegółowości prac związanych z planowaniem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezbędnych w odniesieniu do jednostek zależnych, które nie zostały uznane za podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, różni się w zależności od wielkości i profilu ryzyka danych instytucji i podmiotów, obecności funkcji krytycznych oraz realizowanej przez grupę strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem mieć możliwość uwzględnienia tych czynników przy określaniu środków, jakie należy podjąć w odniesieniu do takich jednostek zależnych i w stosownych przypadkach stosować podejście uproszczone.

(3a)  Jednym z głównych celów dyrektywy jest zastosowanie zaktualizowanego podejścia, które ułatwi organom postępowanie w razie ewentualnej upadłości niektórych banków lub grup banków. Podejście to powinno sprzyjać przejrzystości i przewidywalności, minimalizując jednocześnie negatywne skutki gospodarcze. Powinno być dostosowane do nadrzędnej zasady umorzenia lub konwersji długu określonej w dyrektywie 2014/59/UE, przy jednoczesnym utrzymaniu praktycznej wykonalności postępowania w przypadku upadłości średniej wielkości banków.

(4)  Instytucja lub podmiot, które są likwidowane zgodnie z prawem krajowym, po ustaleniu, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością oraz po stwierdzeniu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu nie jest uzasadniona interesem publicznym, docelowo zmierzają w kierunku opuszczenia rynku. Oznacza to, że nie ma potrzeby sporządzania planu działań podejmowanych w przypadku upadłości, niezależnie od tego, czy właściwy organ cofnął już zezwolenie udzielone danej instytucji lub danemu podmiotowi. To samo dotyczy pozostałej części instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją po przeniesieniu aktywów, praw i zobowiązań w kontekście strategii przeniesienia. Należy zatem sprecyzować, że w takich sytuacjach przyjęcie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest wymagane.

(5)  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą obecnie zakazać wypłat niektórych zysków, w przypadku gdy dana instytucja lub dany podmiot nie spełnia wymogu połączonego bufora, gdy jest on uznawany za uzupełnienie minimalnego wymogu funduszy własnych (MREL). W pewnych sytuacjach instytucja lub podmiot mogą być jednak zobowiązane do przestrzegania MREL na innej podstawie niż ta, na której ta instytucja lub ten podmiot są zobowiązane do przestrzegania wymogu połączonego bufora. Sytuacja ta stwarza niepewność w odniesieniu do warunków wykonywania uprawnień organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zakresie zakazu wypłat oraz obliczania maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie związanej z MREL. Należy zatem wprowadzić przepis, zgodnie z którym w takich przypadkach organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wykonywać uprawnienie do zakazania niektórych wypłat zysków na podstawie oszacowania wymogu połączonego bufora wynikającego z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/1118(9). Aby zapewnić przejrzystość i pewność prawa, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przekazać informację o oszacowaniu wymogu połączonego bufora danej instytucji lub danemu podmiotowi, które następnie powinny podać to oszacowanie wymogu połączonego bufora do wiadomości publicznej.

(6)  Środki wczesnej interwencji utworzono w celu umożliwienia właściwym organom zaradzenia pogarszaniu się sytuacji finansowej i gospodarczej danej instytucji lub danego podmiotu oraz ograniczenia, w możliwym zakresie, ryzyka związanego z ewentualną restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz jej skutków. Jednak ze względu na brak pewności w odniesieniu do mechanizmów inicjujących wprowadzenie środków wczesnej interwencji oraz częściowe pokrywanie się tych środków ze środkami nadzorczymi, środki wczesnej interwencji są rzadko stosowane. Należy zatem uprościć i doprecyzować warunki stosowania tych środków wczesnej interwencji. Aby rozwiać wątpliwości dotyczące warunków i terminów odwołania organu zarządzającego i powołania tymczasowych administratorów, należy wyraźnie określić te środki jako środki wczesnej interwencji, a ich zastosowanie powinno podlegać tym samym mechanizmom inicjującym. Jednocześnie właściwe organy powinny być zobowiązane do wyboru odpowiednich środków w celu rozwiązania konkretnej sytuacji zgodnie z zasadą proporcjonalności. Aby umożliwić właściwym organom uwzględnienie ryzyka utraty reputacji lub ryzyka związanego z praniem pieniędzy lub technologiami informacyjno-komunikacyjnymi, właściwe organy powinny oceniać warunki zastosowania środków wczesnej interwencji nie tylko na podstawie wskaźników ilościowych, takich jak wymogi kapitałowe lub wymogi dotyczące płynności, poziom dźwigni, kredyty zagrożone lub koncentracja ekspozycji, ale także na podstawie mechanizmów inicjujących o charakterze jakościowym.

(7)  Aby zwiększyć pewność prawa, należy usunąć środki wczesnej interwencji określone w dyrektywie 2014/59/UE, które pokrywają się z już istniejącymi uprawnieniami na podstawie ram ostrożnościowych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(10) oraz w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034(11). Ponadto konieczne jest zapewnienie, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogły przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu. Właściwy organ powinien zatem odpowiednio wcześnie poinformować organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o pogarszaniu się sytuacji finansowej instytucji lub podmiotu, a organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny posiadać uprawnienia niezbędne do wdrożenia środków przygotowawczych. Istotne jest, że aby umożliwić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jak najszybszą reakcję na pogorszenie sytuacji instytucji lub podmiotu, uprzednie zastosowanie środków wczesnej interwencji nie powinno być warunkiem wystąpienia przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z ofertą sprzedaży instytucji lub podmiotu lub zwrócenia się o informacje potrzebne do aktualizacji planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowania wyceny. Aby zapewnić spójną, skoordynowaną, skuteczną i szybką reakcję na pogorszenie sytuacji finansowej instytucji lub podmiotu oraz aby odpowiednio przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest wzmocnienie współdziałania i koordynacji między właściwymi organami a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Gdy tylko instytucja lub podmiot spełni warunki zastosowania środków wczesnej interwencji, właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zintensyfikować wymianę informacji, w tym informacji wstępnych, oraz wspólnie monitorować sytuację finansową tej instytucji lub tego podmiotu.

(8)  Konieczne jest zapewnienie szybkich działań i wczesnej koordynacji między właściwym organem a organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy instytucja lub podmiot kontynuuje działalność, ale istnieje istotne ryzyko, że może dojść do upadłości. Właściwy organ powinien zatem jak najszybciej powiadomić organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o takim ryzyku. W powiadomieniu tym należy podać powody, na podstawie których właściwy organ dokonał takiej oceny, oraz wskazać dostępne alternatywne środki sektora prywatnego, działania nadzorcze lub środki wczesnej interwencji, które mogą w rozsądnym terminie zapobiec upadłości instytucji lub podmiotu. Takie wczesne powiadomienie nie powinno stać na przeszkodzie procedurom służącym ustaleniu, czy warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały spełnione. Uprzednie powiadomienie organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez właściwy organ o istotnym ryzyku, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, nie powinno być warunkiem późniejszego stwierdzenia, że instytucja lub podmiot faktycznie są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością. Jeżeli ponadto na późniejszym etapie instytucja lub podmiot zostaną uznane za będące na progu upadłości lub zagrożone upadłością i nie będą istniały żadne alternatywne rozwiązania zapobiegające takiej upadłości w rozsądnym terminie, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi podjąć decyzję o podjęciu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takim przypadku szybkie podjęcie decyzji o zastosowaniu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec instytucji lub podmiotu może mieć zasadnicze znaczenie dla pomyślnego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności dlatego, że wcześniejsza interwencja w tej instytucji lub tym podmiocie może przyczynić się do zapewnienia wystarczających poziomów zdolności do pokrycia strat i płynności w celu realizacji tej strategii. Należy zatem umożliwić organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalenie w ścisłej współpracy z właściwym organem, co stanowi rozsądny termin na potrzeby wdrożenie alternatywnych środków w celu niedopuszczenia do upadłości instytucji lub podmiotu. W ramach tej oceny należy również wziąć pod uwagę potrzebę utrzymania zdolności organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz danego podmiotu do skutecznego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli stanie się ona ostatecznie konieczna, ale nie powinno to uniemożliwiać podejmowania alternatywnych środków. W szczególności przewidywany okres obowiązywania alternatywnych środków powinien być tak ustalony, aby nie zagrażał skuteczności ewentualnej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby zapewnić uzyskanie efektów w odpowiednim czasie i umożliwić organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiednie przygotowanie się do potencjalnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwy organ powinny odbywać regularne spotkania, a organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien decydować o częstotliwości tych spotkań, biorąc pod uwagę okoliczności danej sprawy.

(9)  Ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają być stosowane do dowolnych instytucji lub podmiotów, niezależnie od ich wielkości i modelu biznesowego, jeśli instrumenty dostępne w prawie krajowym nie są odpowiednie do zarządzania ich upadłością. Aby zapewnić uzyskanie takich efektów, należy określić kryteria stosowania oceny interesu publicznego w odniesieniu do instytucji lub podmiotu będących na progu upadłości. W tej kwestii należy uściślić, że w zależności od konkretnych okoliczności niektóre funkcje instytucji lub podmiotu można uznać za krytyczne, nawet jeśli zaprzestanie ich wykonywania miałoby wpływ na stabilność finansową lub usługi krytyczne ▌na poziomie regionalnym, w szczególności gdy substytucyjność funkcji krytycznych zależy od odnośnego rynku geograficznego.

(9a)   Aby ocena wpływu na poziomie regionalnym mogła opierać się na dostępnych danych w sposób spójny w całej Unii, poziom regionalny należy rozumieć jako odnoszący się do jednostek terytorialnych poziomu 1 lub poziomu 2 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (poziom NUTS 1 lub 2) w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady(12).

(10)  Ocena, czy restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu leży w interesie publicznym, powinna odzwierciedlać okoliczność, że deponenci zyskują lepszą ochronę, gdy fundusze systemu gwarancji depozytów („SGD”) są wykorzystywane bardziej efektywnie, a straty tych funduszy są minimalizowane. W związku z tym w ocenie interesu publicznego cel restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polegający na ochronie deponentów należy uznać za osiągnięty w lepszy sposób w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wybór upadłości oznaczałby poniesienie większych kosztów przez system gwarancji depozytów.

(10a)  Jeżeli krajowe przepisy dotyczące upadłości oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skutecznie i w tym samym stopniu realizują cele ram, pierwszeństwo należy przyznać wariantowi minimalizującemu ryzyko dla podatników i gospodarki. Takie podejście jest rozważne i odpowiedzialne oraz dostosowane do nadrzędnego celu, jakim jest ochrona zarówno interesów podatników, jak i ogólnej stabilności gospodarczej.

(11)  Ocena, czy restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji lub podmiotu leży w interesie publicznym, powinna również odzwierciedlać, na ile to możliwe, różnicę między – z jednej strony – finansowaniem zapewnianym za pośrednictwem sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe (mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub systemy gwarancji depozytów) a z drugiej strony – finansowaniem zapewnianym przez państwa członkowskie z pieniędzy podatników. Finansowanie zapewniane przez państwa członkowskie wiąże się z wyższym ryzykiem pokusy nadużycia i stanowi mniejszą zachętę dla zachowania dyscypliny rynkowej. Dlatego oceniając cel polegający na zminimalizowaniu korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uznawać finansowanie za pośrednictwem mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub systemu gwarancji depozytów za korzystniejsze, a finansowanie w takiej samej wysokości pochodzące z budżetu państw członkowskich powinno być rozważane tylko w nadzwyczajnych okolicznościach.

(11a)   Finansowane przez podatników nadzwyczajne wsparcie finansowe dla instytucji i podmiotów powinno być przyznawane, o ile w ogóle, tylko w celu zaradzenia poważnemu zakłóceniu w gospodarce o wyjątkowym i systemowym charakterze, ponieważ znacznie obciąża finanse publiczne i zakłóca równe warunki działania na rynku wewnętrznym.

(12)  Aby zapewnić osiągnięcie celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w najbardziej skuteczny sposób, wynik oceny interesu publicznego powinien być negatywny tylko gdyby likwidacja instytucji lub podmiotu będących na progu upadłości w ramach standardowego postępowania upadłościowego doprowadziła do realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sposób bardziej skuteczny, a nie tylko w takim samym zakresie jak restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja.

(12a)  Wybierając między restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją a zwykłą likwidacją, należy preferować wariant zakładający niższe koszty ogólne. Ocena powinna uwzględniać różne koszty, w tym koszty związane z wypłatami z systemów gwarancji depozytów, takie jak czas potrzebny na odzyskanie aktywów i utracone w trakcie tego procesu dochody. Jeżeli zarówno wariant restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i wariant zwykłej likwidacji charakteryzują się podobnym profilem kosztów, pierwszeństwo przyznaje się wariantowi, który wiąże się z mniejszym ryzykiem dla gospodarki, obejmującym finanse publiczne i wpływ na stabilność gospodarki.

(13)  Jeżeli instytucja lub podmiot będące na progu upadłości nie zostaną objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, powinny zostać zlikwidowane zgodnie z procedurami dostępnymi w prawie krajowym. Takie procedury mogą się znacznie różnić w zależności od państwa członkowskiego. Chociaż właściwe jest zapewnienie wystarczającej elastyczności w korzystaniu z istniejących procedur krajowych, to jednak należy doprecyzować pewne ich aspekty, aby zapewnić opuszczenie rynku przez dane instytucje lub podmioty.

(14)  Należy zapewnić, aby w przypadku gdy instytucja lub podmiot zostaną uznane za będące na progu upadłości lub zagrożone upadłością i nie zostaną objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, odpowiedni krajowy organ administracyjny lub sądowy szybko rozpoczynał procedurę na podstawie prawa krajowego. Jeżeli na podstawie prawa krajowego możliwa jest dobrowolna likwidacja instytucji lub podmiotu w wyniku decyzji akcjonariuszy, dostępność takiej opcji powinna pozostać utrzymana. Należy jednak zapewnić, aby w przypadku braku szybkich działań ze strony akcjonariuszy, działanie podjęły odpowiednie krajowe organy administracyjne lub sądowe.

(15)  Należy również określić, że ostatecznym wynikiem takich procedur jest opuszczenie rynku przez instytucję lub podmiot będące na progu upadłości lub zakończenie prowadzonej przez nie działalności bankowej. W zależności od rozwiązań przyjętych w prawie krajowym cel ten można osiągnąć na różne sposoby, które mogą obejmować sprzedaż instytucji lub podmiotu lub ich części, sprzedaż określonych aktywów lub zobowiązań, stopniową likwidację lub zakończenie działalności bankowej, w tym dokonywania wypłat i przyjmowania depozytów, w celu stopniowej sprzedaży aktywów na spłatę zaangażowanych wierzycieli. Aby jednak zwiększyć przewidywalność procedur, wynik ten powinien zostać osiągnięty w rozsądnym terminie.

(16)  Właściwe organy powinny być uprawnione do cofnięcia zezwolenia udzielonego instytucji lub podmiotowi na podstawie samego tylko faktu, że dana instytucja lub dany podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością oraz nie są objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Właściwe organy powinny mieć możliwość cofnięcia zezwolenia, aby ułatwić realizację celu, jakim jest likwidacja instytucji lub podmiotu zgodnie z prawem krajowym, w szczególności w przypadkach, w których dostępne procedury na podstawie prawa krajowego nie mogą zostać wszczęte w momencie stwierdzenia, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, w tym w przypadkach, w których instytucja lub podmiot jeszcze nie wykazują niewypłacalność w kategoriach bilansowych. Aby dodatkowo zapewnić możliwość osiągnięcia celu, jakim jest likwidacja instytucji lub podmiotu, państwa członkowskie powinny zagwarantować, by cofnięcie zezwolenia przez właściwy organ było również jednym z możliwych warunków wszczęcia co najmniej jednej z procedur dostępnych na podstawie prawa krajowego i mających zastosowanie do instytucji lub podmiotów będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością, które nie zostały objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(17)  W świetle doświadczeń zdobytych podczas wdrażania dyrektywy 2014/59/UE, rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE(13) konieczne jest dodatkowe określenie warunków, na jakich można wyjątkowo przyznać zapobiegawcze środki ostrożnościowe spełniające kryteria nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego. Aby zminimalizować zakłócenia konkurencji wynikające z różnic między poszczególnymi systemami gwarancji depozytów funkcjonującymi w Unii, interwencje systemów gwarancji depozytów w kontekście środków zapobiegawczych zgodnych z dyrektywą 2014/49/UE, które spełniają kryteria nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, powinny być wyjątkowo dozwolone w przypadku gdy instytucja lub podmiot będące beneficjentem nie spełniają żadnego z warunków uznania za będące na progu upadłości lub zagrożone upadłością. Należy zapewnić, by środki ostrożnościowe były podejmowane odpowiednio wcześnie. Podstawą uznania przez Europejski Bank Centralny (EBC), że instytucja lub podmiot są wypłacalne do celów dokapitalizowania ostrożnościowego, jest dokonanie perspektywicznej oceny na okres kolejnych 12 miesięcy, której przedmiotem jest ustalenie, czy dana instytucja lub dany podmiot może spełnić wymogi w zakresie funduszy własnych określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(14) lub w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033(15) oraz dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych określony w dyrektywie 2013/36/UE lub dyrektywie (UE) 2019/2034. Praktyka ta powinna zostać określona w dyrektywie 2014/59/UE. Ponadto środki wsparcia udzielane w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości, w tym podmioty zarządzające aktywami lub systemy gwarancji aktywów, mogą okazać się skuteczne i efektywne w usuwaniu przyczyn ewentualnej trudnej sytuacji finansowej instytucji i podmiotów oraz zapobieganiu ich upadłości, a zatem mogą stanowić odpowiednie środki ostrożnościowe. Należy zatem sprecyzować, że takie środki ostrożnościowe mogą przybrać formę środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości.

(18)  Aby zachować dyscyplinę rynkową, chronić fundusze publiczne i uniknąć zakłóceń konkurencji, środki ostrożnościowe powinny być stosowane tylko na zasadzie wyjątku i tylko w sytuacjach poważnych zakłóceń na rynku lub w celu zachowania stabilności finansowej, w szczególności w razie kryzysu systemowego. Ponadto środki ostrożnościowe nie powinny być stosowane w celu pokrycia poniesionych lub prawdopodobnych strat. Najbardziej wiarygodnym instrumentem identyfikowania poniesionych lub prawdopodobnych strat jest ocena jakości aktywów przeprowadzana przez EBC, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) („EUNB”), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(16), lub właściwe organy krajowe. Właściwe organy powinny wykorzystać taką ocenę do ustalenia poniesionych lub prawdopodobnych strat, jeżeli taka ocena może zostać przeprowadzona w rozsądnym terminie. Jeśli nie jest to możliwe, właściwe organy powinny ustalić poniesione lub prawdopodobne straty w najbardziej wiarygodny sposób, jaki jest możliwy w danych okolicznościach, w stosownych przypadkach przeprowadzając kontrole na miejscu.

(19)  Dokapitalizowanie ostrożnościowe ma na celu wsparcie rentownych instytucji i podmiotów, w odniesieniu do których ustalono, że w najbliższej przyszłości mogą napotkać przejściowe trudności, oraz zapobieganie dalszemu pogarszaniu się ich sytuacji. Aby uniknąć sytuacji, w której dotacje publiczne są przyznawane przedsiębiorstwom, które są nierentowne już w momencie przyznania wsparcia, środki ostrożnościowe przyznane w formie nabycia instrumentów funduszy własnych lub innych instrumentów kapitałowych lub za pośrednictwem środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości nie powinny przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia niedoborów kapitału zidentyfikowanych w niekorzystnym scenariuszu testu warunków skrajnych lub równoważnym. Aby zapewnić ostateczne wstrzymanie finansowania ze środków publicznych, te środki ostrożnościowe powinny być również ograniczone w czasie i obejmować określony jednoznaczny horyzont czasowy, w jakim ich przyznawanie zostanie zakończone („strategia odejścia od środka wsparcia”). Instrumenty bezterminowe, w tym kapitał podstawowy Tier I, należy stosować tylko w wyjątkowych okolicznościach i powinny one podlegać pewnym ograniczeniom ilościowym, ponieważ ze względu na swój charakter nie są dobrze przystosowane do spełnienia warunku tymczasowości.

(20)  Środki ostrożnościowe należy ograniczyć do kwoty, której instytucja lub podmiot potrzebował(a)by do utrzymania wypłacalności w przypadku wystąpienia niekorzystnego scenariusza określonego w teście warunków skrajnych lub równoważnym ćwiczeniu. W przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości instytucja lub podmiot otrzymująca/-y powinny mieć możliwość wykorzystania tej kwoty na pokrycie strat z tytułu przeniesionych aktywów lub w połączeniu z nabyciem instrumentów kapitałowych, pod warunkiem że nie zostanie przekroczona ogólna kwota stwierdzonego niedoboru. Należy również zapewnić, aby takie środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości były zgodne z obowiązującymi zasadami pomocy państwa i najlepszymi praktykami, aby przywracały długoterminową rentowność instytucji lub podmiotu, aby pomoc państwa była ograniczona do niezbędnego minimum i aby uniknąć zakłóceń konkurencji. Z tych powodów zainteresowane organy powinny w przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości wziąć pod uwagę szczegółowe wytyczne, w tym modelowe rozwiązanie dotyczące spółek zarządzania aktywami(17) i komunikat w sprawie rozwiązania problemu kredytów zagrożonych(18). Te środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości powinny zawsze podlegać nadrzędnemu warunkowi tymczasowości. Oczekuje się, że gwarancje publiczne udzielone na określony czas w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości danej instytucji lub danego podmiotu zapewnią lepszą zgodność z warunkiem tymczasowości niż przeniesienie takich aktywów do podmiotu korzystającego ze wsparcia publicznego. Aby zadbać o to, by instytucje otrzymujące wsparcie przestrzegały warunków, jakimi obwarowano środek wsparcia, właściwe organy powinny żądać od instytucji, które nie wywiązały się ze swoich zobowiązań, przedstawienia planu działań naprawczych. Jeżeli właściwy organ jest zdania, że środki przewidziane w planie działań naprawczych nie są w stanie zapewnić długoterminowej rentowności instytucji, lub jeżeli instytucja nie zastosuje się do planu działań naprawczych, odpowiednie organy powinny zbadać, czy instytucja nie jest na progu upadłości lub czy nie jest zagrożona upadłością, zgodnie z art. 32 dyrektywy 2014/59/UE.

(21)  Aby uwzględnić istotne naruszenia wymogów ostrożnościowych, konieczne jest dalsze określenie warunków na potrzeby ustalenia, że spółki holdingowe są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością. Naruszenie tych wymogów przez spółkę holdingową powinno być istotne, jeżeli rodzaj i zakres takiego naruszenia jest porównywalny z naruszeniem, które, gdyby zostało popełnione przez instytucję kredytową, uzasadniałoby cofnięcie zezwolenia przez właściwy organ zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE.

(22)  Państwa członkowskie mogą posiadać, na podstawie przepisów prawa krajowego, uprawnienia do zawieszenia zobowiązań do płatności lub dostawy, które mogą obejmować kwalifikujące się depozyty. W przypadku gdy zawieszenie zobowiązań do płatności lub dostawy nie jest bezpośrednio związane z sytuacją finansową instytucji kredytowej, depozyty nie mogą być niedostępne do celów dyrektywy 2014/49/UE. W konsekwencji deponenci nie będą mogli uzyskać dostępu do swoich depozytów przez dłuższy czas. Aby utrzymać zaufanie deponentów do sektora bankowego i utrzymać stabilność finansową, państwa członkowskie powinny zapewnić deponentom dostęp do odpowiedniej kwoty dziennej z ich depozytów, w szczególności na pokrycie kosztów utrzymania, jeżeli ich depozyty staną się niedostępne z powodu zawieszenia płatności z przyczyn innych niż prowadzące do wypłaty środków deponentom. Taka procedura powinna zachować charakter wyjątkowy, a państwa członkowskie powinny zapewnić deponentom dostęp do odpowiednich kwot dziennych.

(23)  Aby zwiększyć pewność prawa oraz z uwagi na potencjalne znaczenie zobowiązań, które mogą powstać w wyniku niepewnych przyszłych zdarzeń, w tym w wyniku sporów sądowych toczących się w czasie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest określenie podejścia do tych zobowiązań do celów stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Kierunek w tym zakresie powinny wyznaczać reguły rachunkowości, a w szczególności reguły rachunkowości określone w międzynarodowym standardzie rachunkowości 37 przyjętym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008(19). Na tej podstawie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny dokonać rozróżnienia między rezerwami a zobowiązaniami warunkowymi. Rezerwy stanowią zobowiązania, które wiążą się z prawdopodobnym wypływem środków i które można wiarygodnie oszacować. Zobowiązania warunkowe nie są ujmowane jako zobowiązania księgowe, ponieważ wiążą się z obowiązkiem, którego nie można uznać za prawdopodobny w momencie szacowania lub którego nie można wiarygodnie oszacować.

(24)  Ponieważ rezerwy stanowią zobowiązania księgowe, należy sprecyzować, że takie rezerwy mają być traktowane w taki sam sposób, jak inne zobowiązania. W odniesieniu do takich rezerw powinna zachodzić możliwość umorzenia lub konwersji, chyba że spełniają one jedno ze szczególnych kryteriów wyłączenia ich z zakresu instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Biorąc pod uwagę potencjalne znaczenie tych rezerw dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w celu zapewnienia pewności w stosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu, należy określić, że rezerwy są częścią zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji oraz że w związku z tym ma do nich zastosowanie instrument umorzenia lub konwersji długu. Należy również zapewnić, aby po zastosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu zobowiązania te oraz wszelkie wynikające z nich obowiązki lub roszczenia były do wszystkich celów traktowane jako wykonane. Ma to szczególne znaczenie w przypadku zobowiązań i obowiązków wynikających z roszczeń sądowych wobec instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(25)  Zgodnie z zasadami rachunkowości zobowiązania warunkowe nie mogą być ujmowane jako zobowiązania, a zatem nie powinny podlegać umorzeniu lub konwersji. Należy jednak zapewnić, aby zobowiązanie warunkowe, które powstałoby w wyniku zdarzenia, którego wystąpienie jest mało prawdopodobne lub którego nie można wiarygodnie oszacować w momencie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie wpływało negatywnie na skuteczność strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Aby osiągnąć ten cel, rzeczoznawca powinien, w ramach wyceny do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenić zgodnie ze swoimi najlepszymi możliwościami zobowiązania warunkowe ujęte w bilansie instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz określić ilościowo potencjalną wartość tych zobowiązań. Aby zapewnić, że po zakończeniu procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucja lub podmiot może przez odpowiedni czas utrzymać wystarczające zaufanie rynku, rzeczoznawca powinien uwzględnić tę potencjalną wartość przy ustalaniu kwoty podlegającej umorzeniu lub konwersji w odniesieniu do zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji i wymaganej w celu przywrócenia współczynników kapitałowych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W szczególności organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien stosować swoje uprawnienia do konwersji w odniesieniu do zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji w zakresie niezbędnym do zagwarantowania, że dokapitalizowanie instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest wystarczające do pokrycia potencjalnych strat, które mogą być spowodowane zobowiązaniem mogącym powstać w wyniku zdarzenia, którego wystąpienie jest mało prawdopodobne. Oceniając kwotę, która ma podlegać umorzeniu lub konwersji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien starannie rozważyć wpływ potencjalnej straty na instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na podstawie szeregu czynników, w tym prawdopodobieństwa urzeczywistnienia się zdarzenia, horyzontu czasowego jego urzeczywistnienia oraz kwoty zobowiązania warunkowego.

(26)  W pewnych okolicznościach, po zapewnieniu w ramach mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wkładu w wysokości maksymalnie 5 % łącznych zobowiązań instytucji lub podmiotu, w tym funduszy własnych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą wykorzystać dodatkowe źródła finansowania w celu dalszego prowadzenia działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy doprecyzować, w jakich okolicznościach można zapewnić dalsze wsparcie z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wszystkie zobowiązania o stopniu uprzywilejowania niższym niż depozyty, które nie są obowiązkowo lub uznaniowo wyłączone z umorzenia lub konwersji długu, zostały w całości poddane umorzeniu lub konwersji.

(27)  Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876(20), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/877(21) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879(22) wdrożono w Unii międzynarodowe „Podstawowe ustalenia dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat”, opublikowane przez Radę Stabilności Finansowej w dniu 9 listopada 2015 r. („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”) w odniesieniu do banków o znaczeniu systemowym, zwanych w prawie Unii globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym. Rozporządzeniem (UE) 2019/877 i dyrektywą (UE) 2019/879 zmieniono również MREL określony w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Należy dostosować przepisy dyrektywy 2014/59/UE dotyczące MREL do wdrożenia standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym w odniesieniu do niektórych zobowiązań, które mogłyby zostać wykorzystane do pokrycia części MREL, która powinna zostać pokryta funduszami własnymi i innymi zobowiązaniami podporządkowanymi. W szczególności zobowiązania, które są traktowane równorzędnie z niektórymi wyłączonymi zobowiązaniami, powinny zostać włączone do funduszy własnych i podporządkowanych instrumentów kwalifikowalnych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli kwota tych wyłączonych zobowiązań w bilansie podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a z włączenia tego nie wynika ryzyko związane z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli.

(28)  Zasady określania MREL dotyczą przede wszystkim ustalania odpowiedniego poziomu MREL przy założeniu, że instrument umorzenia lub konwersji długu jest preferowaną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dyrektywa 2014/59/UE zezwala jednak organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na stosowanie innych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie tych, które polegają na przeniesieniu działalności instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do prywatnego nabywcy lub do instytucji pomostowej. Należy zatem doprecyzować, że w przypadku gdy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje zastosowanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, osobno lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny określić poziom MREL dla danego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie specyfiki tych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz różnych potrzeb w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania, które wiążą się z tymi instrumentami.

(29)  Poziom MREL dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest sumą kwoty strat, których poniesienia oczekuje się w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz kwoty dokapitalizowania, która umożliwia podmiotowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dalsze spełnienie warunków udzielenia zezwolenia i prowadzenie działalności przez odpowiedni czas. Niektóre preferowane strategie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują przeniesienie aktywów, praw i zobowiązań do odbiorcy▌, w szczególności w drodze zastosowania instrumentu zbycia działalności. W takich przypadkach cele realizowane przez komponent dokapitalizowania mogą nie mieć zastosowania w takim samym zakresie, ponieważ organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie będzie zobowiązany do zapewnienia, aby podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przywrócił zgodność z wymogami w zakresie funduszy własnych po podjęciu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Tym niemniej oczekuje się, że straty w takich przypadkach przekroczą wymogi w zakresie funduszy własnych podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy zatem określić, że poziom MREL tych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nadal obejmuje kwotę dokapitalizowania, która jest w proporcjonalny sposób dostosowana do strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(30)  Jeżeli strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje wykorzystanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji innych niż wyłącznie umorzenie lub konwersja długu, potrzeby danego podmiotu w zakresie dokapitalizowania będą zasadniczo mniejsze po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niż w przypadku umorzenia lub konwersji długu bez zawieszenia działalności. Przy dostosowywaniu poziomu MREL dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje wykorzystanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, osobno lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem uwzględnić cechy tych instrumentów, w tym przewidywany zakres przeniesienia do prywatnego nabywcy lub do instytucji pomostowej, rodzaje instrumentów, które mają zostać przeniesione, oczekiwaną wartość i zbywalność tych instrumentów oraz projekt preferowanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym uzupełniające wykorzystanie instrumentu wydzielenia aktywów. Ponieważ organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi w każdym przypadku podjąć indywidualną decyzję w sprawie ewentualnego wykorzystania do cel restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji środków z systemu gwarancji depozytów, a nie można założyć z całą pewnością ex ante, czy taka decyzja zostanie przez niego podjęta, przy kalibracji poziomu MREL organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinny uwzględniać potencjalnego wkładu systemu gwarancji depozytów w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację.

▌

(32)  Między ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a ramami dotyczącymi nadużyć na rynku występują wzajemne powiązania. W szczególności, chociaż działania podejmowane w ramach przygotowań do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można uznać za informacje poufne zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014(23), ich przedwczesne ujawnienie może stanowić zagrożenie dla procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Instytucje objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją mogą podjąć kroki w celu rozwiązania tej kwestii, wnioskując o opóźnienie ujawnienia informacji poufnych zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 596/2014. Jednak podczas przygotowań do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zawsze mogą istnieć odpowiednie zachęty, aby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją podjęła inicjatywę wystąpienia z takim wnioskiem. Aby uniknąć takich sytuacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być uprawnione do bezpośredniego wnioskowania o opóźnienie ujawnienia informacji poufnych zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 596/2014 w imieniu instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(33)  Aby ułatwić planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenę możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonanie uprawnienia do ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także aby wspierać wymianę informacji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji posiadającej istotne oddziały w innych państwach członkowskich powinien ustanowić kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i mu przewodniczyć.

(34)  Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków w ramach mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, ich odpowiednie dostępne środki finansowe mogą ulec nieznacznemu zmniejszeniu poniżej poziomu docelowego, w szczególności w wyniku wzrostu depozytów gwarantowanych. Kwota składek ex ante, których wniesienie może być wymagane w takich okolicznościach, będzie zatem prawdopodobnie niewielka. Możliwe jest zatem, że po kilku latach kwota takich składek ex ante nie będzie już współmierna do kosztów ich poboru. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem mieć możliwość odroczenia poboru składek ex ante na okres do trzech lat lub dłuższy, aż kwota, która ma zostać pobrana, osiągnie wysokość proporcjonalną do kosztów związanych z procesem poboru, pod warunkiem że takie odroczenie nie będzie miało istotnego wpływu na zdolność organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do korzystania z mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(35)  Nieodwołalne zobowiązania do płatności stanowią jeden z elementów dostępnych środków finansowych w ramach mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Konieczne jest zatem określenie okoliczności, w których te zobowiązania do zapłaty mogą być wymagane, oraz określenie procedury mającej zastosowanie w przypadku wygaśnięcia zobowiązań w sytuacji, gdy instytucja lub podmiot przestaje podlegać obowiązkowi wnoszenia składek na rzecz mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto aby zapewnić większą przejrzystość i pewność w odniesieniu do udziału nieodwołalnych zobowiązań do płatności w całkowitej kwocie składek ex ante, które mają zostać zebrane, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny ustalić taki udział w ujęciu rocznym z zastrzeżeniem obowiązujących limitów.

(36)  Maksymalna roczna kwota nadzwyczajnych składek ex post na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wniesienia można wymagać, jest obecnie ograniczona do trzykrotnej wysokości kwoty składek ex ante. Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków, o którym mowa w art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, wysokość takich składek ex ante będzie zależeć wyłącznie, w okolicznościach innych niż korzystanie z mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, od zmian poziomu depozytów gwarantowanych, a zatem składki te prawdopodobnie zmaleją. Ustalanie maksymalnej kwoty nadzwyczajnych składek ex post na podstawie kwoty składek ex ante mogłoby skutkować drastycznym ograniczeniem możliwości gromadzenia składek ex post przez mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przez co ich zdolność do działania ulegnie osłabieniu. Aby uniknąć takiego efektu, należy ustanowić inny limit, a maksymalna kwota nadzwyczajnych składek ex post, których wniesienia można wymagać, powinna zostać ustalona na poziomie trzykrotnej wysokości jednej ósmej poziomu docelowego danego mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(37)  W dyrektywie 2014/59/UE częściowo zharmonizowano stopień uprzywilejowania depozytów na podstawie przepisów prawa krajowego regulujących standardowe postępowanie upadłościowe. Przepisy dyrektywy przewidywały trzypoziomową hierarchię depozytów, zgodnie z którą depozyty gwarantowane miały najwyższy stopień uprzywilejowania, a następne miejsce w hierarchii zajmowały kwalifikujące się depozyty osób fizycznych oraz mikro, małych i średnich przedsiębiorstw powyżej poziomu gwarancji. Pozostałe depozyty, tj. depozyty dużych przedsiębiorstw powyżej poziomu gwarancji oraz depozyty, które nie kwalifikują się do spłaty przez system gwarancji depozytów, musiały mieć niższy stopień uprzywilejowania, ale poza tym ich miejsce w hierarchii nie zostało zharmonizowane. Ponadto roszczenia systemów gwarancji depozytów miały taki sam wyższy stopień uprzywilejowania jak depozyty gwarantowane. Takie rozwiązanie nie okazało się jednak optymalne z punktu widzenia ochrony deponentów. Częściowa harmonizacja doprowadziła do powstania różnic w traktowaniu pozostałych deponentów w poszczególnych państwach członkowskich, w szczególności z uwagi na fakt, że coraz większa liczba państw członkowskich zdecydowała się również na przyznanie preferencji prawnych pozostałym depozytom. Różnice te spowodowały również trudności przy określaniu hipotetycznego scenariusza upadłościowego dla grup transgranicznych podczas wycen dokonywanych w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto trzypoziomowa hierarchia roszczeń deponentów może stwarzać problemy w odniesieniu do zgodności z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli, w szczególności gdy depozyty, których stopień uprzywilejowania nie został zharmonizowany dyrektywą 2014/59/UE, miały ten sam stopień uprzywilejowania co roszczenia uprzywilejowane. Poza tym wysoki stopień uprzywilejowania nadany roszczeniom systemów gwarancji depozytów stanowił przeszkodę w bardziej wydajnym i skutecznym wykorzystaniu dostępnych środków finansowych tych systemów w ramach interwencji innych niż wypłata depozytów gwarantowanych w postępowaniu upadłościowym, a mianowicie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, alternatywnych środków w przypadku upadłości lub środków zapobiegawczych. Ochrona depozytów gwarantowanych nie opiera się na nadaniu najwyższego stopnia uprzywilejowania roszczeniom systemu gwarancji depozytów, lecz jest zapewniona dzięki obowiązkowym wyłączeniom z umorzenia lub konwersji długu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz szybkiej spłacie z systemu gwarancji depozytów w przypadku gdy depozyty są niedostępne. W związku z tym należy zmienić stopień uprzywilejowania depozytów w obecnej hierarchii roszczeń.

(37a)  Zmiana hierarchii wierzycieli nie tylko zwiększa dostępność systemów gwarancji depozytów i jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ograniczając sięganie po wsparcie publiczne, ale również toruje drogę bardziej skutecznym finansowo rozwiązaniom w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych. To z kolei powinno zmniejszyć koszty ponoszone przez podatników i promować efektywne korzystanie z różnych narzędzi istniejących w unijnym ekosystemie finansowym.

(38)  Stopień uprzywilejowania ▌depozytów powinien zostać w pełni zharmonizowany w drodze dwupoziomowego podejścia, zgodnie z którym ▌depozyty osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw mają wyższy stopień uprzywilejowania w stosunku do kwalifikujących się depozytów dużych przedsiębiorstw oraz instytucji rządowych i samorządowych. To dwupoziomowe podejście ma lepiej chronić szeroką grupę deponentów, gdyż oddaje wyjątkowe cechy ich depozytów, a jednocześnie umożliwia restrukturyzację i uporządkowaną likwidację podmiotów nieobjętych obowiązującymi przepisami. Jednocześnie korzystanie z systemów gwarancji depozytów w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, upadłości i środków zapobiegawczych powinno zawsze być zgodne z odpowiednim warunkom, w szczególności z tak zwanym testem najniższego kosztu.

▌

(41)  Zmiany stopnia uprzywilejowania depozytów ▌nie będą miały negatywnego wpływu na ochronę zapewnianą depozytom gwarantowanym w przypadku upadłości, ponieważ ochrona ta będzie nadal gwarantowana przez obowiązkowe wyłączenie depozytów gwarantowanych z pokrycia strat w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak również przez wypłatę realizowaną przez system gwarancji depozytów w przypadku gdy depozyty są niedostępne.

(42)  Mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można wykorzystywać do celów wsparcia stosowania instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, w ramach których zbiór aktywów, praw i zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest przenoszony do odbiorcy. W takim przypadku po stronie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może powstawać roszczenie wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu w przypadku ich późniejszej likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Może to mieć miejsce, gdy mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest wykorzystywany w związku ze stratami, jakie w przeciwnym razie ponieśliby wierzyciele, w tym w formie gwarancji aktywów i zobowiązań lub pokrycia różnicy między przeniesionymi aktywami i zobowiązaniami. Aby zapewnić skuteczne pokrycie strat instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przez akcjonariuszy i wierzycieli uczestniczących w pozostałej części instytucji lub podmiotu oraz aby zwiększyć możliwość dokonywania spłat w postępowaniu upadłościowym na rzecz sieci bezpieczeństwa właściwej dla danej procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, roszczenia mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu oraz roszczenia wynikające z uzasadnionych, właściwie poniesionych kosztów powinny mieć w postępowaniu upadłościowym wyższy stopień uprzywilejowania niż roszczenia z tytułu depozytów i roszczenia systemu gwarancji depozytów. Ponieważ rekompensaty wypłacane akcjonariuszom i wierzycielom przez mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z powodu naruszenia zasady niepogarszania sytuacji wierzycieli mają na celu zrekompensowanie skutków działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rekompensaty te nie powinny stanowić podstawy powstania roszczeń po stronie tych mechanizmów.

(43)  Aby zapewnić wystarczającą elastyczność i ułatwić interwencje systemów gwarancji depozytów wspierające stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ▌gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponoszeniu strat przez deponentów, należy określić niektóre aspekty stosowania systemów gwarancji depozytów w restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W szczególności należy sprecyzować, że system gwarancji depozytów może być wykorzystywany do finansowania transakcji przeniesienia, które obejmują depozyty, w tym kwalifikujące się depozyty powyżej poziomu gwarancji zapewnianego przez system gwarancji depozytów, a także depozyty wyłączone ze spłaty przez system gwarancji depozytów, w określonych przypadkach i na wyraźnie określonych warunkach. Wkład wnoszony przez system gwarancji depozytów powinien być przeznaczony na pokrycie niedoboru wartości aktywów przeniesionych do nabywcy lub do instytucji pomostowej w porównaniu z wartością przeniesionych depozytów. W przypadku gdy wymagane jest wniesienie wkładu przez nabywcę w ramach transakcji w celu zapewnienia neutralności w zakresie skutków kapitałowych i zachowania zgodności z wymogami kapitałowymi nabywcy, powinno być również możliwe wykorzystanie w tym celu systemu gwarancji depozytów. Wsparcie systemu gwarancji depozytów w odniesieniu do działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być udzielane w formie pieniężnej lub w innych formach, takich jak gwarancje lub umowy o podziale strat, które to formy mogą zminimalizować wpływ wsparcia na dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów, jednocześnie umożliwiając mu wnoszenie wkładu w ramach realizacji jego celów.

(44)  Wkład wnoszony przez system gwarancji depozytów w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację powinien podlegać pewnym ograniczeniom. Po pierwsze, należy zapewnić, aby wszelkie straty, które system gwarancji depozytów może ponieść w wyniku interwencji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie przekraczały strat, które system gwarancji depozytów poniósłby w postępowaniu upadłościowym, gdyby dokonał wypłaty na rzecz właścicieli depozytów gwarantowanych i wstąpił w ich roszczenia dotyczące aktywów instytucji. Kwotę tę należy ustalić na podstawie testu najniższego kosztu, zgodnie z kryteriami i metodami określonymi w dyrektywie 2014/49/UE, z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników, w tym wartości pieniądza w czasie, a także opóźnień w odzyskiwaniu środków w postępowaniu upadłościowym. Te kryteria i metody powinny być również stosowane przy określaniu sposobu postępowania wobec systemu gwarancji depozytów, który przyjęto by, gdyby instytucja wszczęła standardowe postępowanie upadłościowe, podczas przeprowadzania wyceny ex post w celu oceny zgodności z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli i ustalenia ewentualnej rekompensaty należnej systemowi gwarancji depozytów. Po drugie, kwota wkładu systemu gwarancji depozytów przeznaczonego na pokrycie różnicy między aktywami i zobowiązaniami, które mają zostać przeniesione do nabywcy lub do instytucji pomostowej, nie powinna przekraczać różnicy między przeniesionymi aktywami a przeniesionymi depozytami i zobowiązaniami o takim samym lub wyższym stopniu uprzywilejowania w postępowaniu upadłościowym niż te depozyty. Zapewniłoby to, że wkład wnoszony przez system gwarancji depozytów jest wykorzystywany wyłącznie do celów zapobieżenia obciążeniu stratami deponentów, w stosownych przypadkach, a nie do ochrony wierzycieli, których roszczenia w postępowaniu upadłościowym mają niższy stopień uprzywilejowania niż depozyty. Suma wkładu wnoszonego przez system gwarancji depozytów w celu pokrycia różnicy między aktywami i zobowiązaniami oraz wkładu wnoszonego przez system gwarancji depozytów na poczet funduszy własnych podmiotu otrzymującego nie powinna jednak przekraczać kosztu spłaty właścicieli depozytów gwarantowanych, obliczonego zgodnie z testem najniższego kosztu.

(45)  Należy sprecyzować, że system gwarancji depozytów może wnieść wkład w przeniesienie zobowiązań innych niż depozyty gwarantowane w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tylko wtedy, gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że depozyty inne niż depozyty gwarantowane nie mogą zostać objęte umorzeniem lub konwersją ani nie mogą pozostać w pozostałej części instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, która zostanie zlikwidowana. W szczególności organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć możliwość nieprzypisywania strat do tych depozytów, gdy takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i jest proporcjonalne do tego, aby zachować ciągłość funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych lub gdy jest to konieczne do tego, aby uniknąć rozległego efektu domina i niestabilności finansowej, które mogłyby spowodować poważne zakłócenie gospodarki Unii lub państwa członkowskiego. Te same przesłanki powinny mieć zastosowanie do włączenia do przeniesienia do nabywcy lub do instytucji pomostowej zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji o stopniu uprzywilejowania niższym niż stopień uprzywilejowania depozytów. W takim przypadku przeniesienie tych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji powinno następować bez wnoszenia wkładu przez system gwarancji depozytów. Jeżeli do przeniesienia tych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji konieczne jest wsparcie finansowe, powinno ono zostać zapewnione w ramach mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(46)  Ze względu na możliwość wykorzystania systemu gwarancji depozytów w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest doprecyzowanie sposobu, w jaki wkład wnoszony przez system gwarancji depozytów można zaliczyć na poczet obliczania wymogów dotyczących dostępu do mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli wkład wniesiony przez akcjonariuszy i wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w drodze obniżenia, umorzenia lub konwersji ich zobowiązań, zsumowany z wkładem wniesionym przez system gwarancji depozytów, wyniesie co najmniej 8 % łącznych zobowiązań instytucji, w tym funduszy własnych, instytucja powinna mieć możliwość dostępu do mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu uzyskania dalszego finansowania, jeżeli jest to konieczne do przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli warunki te są spełnione, wkład wnoszony przez system gwarancji depozytów powinien być ograniczony do kwoty niezbędnej do umożliwienia dostępu do mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, chyba że kwota wnoszona przez mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekracza limit 5 % łącznych zobowiązań, w tym funduszy własnych, w którym to przypadku system gwarancji depozytów powinien wnieść proporcjonalny wkład do nadwyżki. Aby zagwarantować, że dalsze finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie pochodzić przede wszystkim z zasobów wewnętrznych instytucji, oraz aby zminimalizować zakłócenia konkurencji, wykorzystanie wkładu wnoszonego przez system gwarancji depozytów w celu zapewnienia dostępu do mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być możliwe tylko w przypadku instytucji, których plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przewiduje ich likwidacji w sposób uporządkowany w przypadku upadłości, przy założeniu, że MREL określony przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla tych instytucji został ustalony na poziomie obejmującym zarówno pokrycie strat, jak i kwoty dokapitalizowania. Możliwość wykorzystania wkładu systemu gwarancji depozytów w celu zapewnienia dostępu do mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna być również dostępna wyłącznie dla instytucji, które spełniają minimalne wymogi MREL.

(47)  Z uwagi na rolę EUNB w poszerzania konwergencji praktyk stosowanych przez organy, EUNB powinien monitorować opracowywanie i wdrażanie ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i grup, a także działania i przygotowania podejmowane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz sporządzać sprawozdania na ten temat. W sprawozdaniach tych EUNB powinien również ocenić poziom przejrzystości środków podejmowanych przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec odpowiednich zewnętrznych zainteresowanych stron, a także zakres ich wkładu w gotowość do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji. EUNB powinien ponadto sporządzać sprawozdania na temat środków przyjętych przez państwa członkowskie w celu ochrony inwestorów indywidualnych w odniesieniu do instrumentów dłużnych, które kwalifikują się do MREL zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, dokonując porównania i oceny wszelkich potencjalnych skutków dla operacji transgranicznych. Zakres istniejących regulacyjnych standardów technicznych dotyczących oszacowania dodatkowych wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogu połączonego bufora, mających zastosowanie do podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinien zostać rozszerzony w celu uwzględnienia podmiotów, które nie zostały zidentyfikowane jako podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku gdy wymogi te nie zostały określone na tej samej podstawie co MREL. W sprawozdaniu rocznym na temat MREL EUNB powinien również ocenić wdrażanie przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nowych zasad kalibracji MREL na potrzeby strategii przeniesienia. W kontekście zadań EUNB związanych z jego udziałem w zapewnieniu spójnego i skoordynowanego systemu zarządzania kryzysowego oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Unii, EUNB powinien koordynować i nadzorować ćwiczenia symulujące sytuacje kryzysowe. Symulacje te powinny obejmować koordynację i współpracę między właściwymi organami, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz systemami gwarancji depozytów na etapie pogarszania się sytuacji finansowej instytucji i podmiotów oraz całościowe przetestowanie zastosowania zestawu instrumentów do planowania naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wczesnej interwencji oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W działaniach tych należy w szczególności uwzględnić wymiar transgraniczny współdziałania między odpowiednimi organami oraz wykorzystanie dostępnych instrumentów i uprawnień. W stosownych przypadkach w działaniach symulujących sytuacje kryzysowe należy również uwzględnić przyjęcie i wdrożenie programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach unii bankowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 806/2014.

(48)  Wysokiej jakości ocena skutków ma podstawowe znaczenie dla opracowania zasadnych i opartych na dowodach wniosków ustawodawczych, natomiast fakty i dowody odgrywają zasadniczą rolę w kształtowaniu decyzji podejmowanych w trakcie procedury ustawodawczej. Z tego powodu organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwe organy, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, EBC i inni członkowie Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz EUNB powinni dostarczać Komisji, na jej wniosek, wszelkich informacji potrzebnych jej do wykonywania zadań związanych z opracowywaniem polityki, w tym przygotowywania ocen skutków oraz przygotowywania i negocjowania wniosków ustawodawczych.

(49)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2014/59/UE.

(50)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa skuteczności i efektywności ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i podmiotów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na ryzyko, z jakim może wiązać się stosowanie zróżnicowanych podejść krajowych dla integralności jednolitego rynku, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii w drodze zmiany przepisów już ustanowionych na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2014/59/UE

W dyrektywie 2014/59/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  W art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się pkt 29a w brzmieniu:"

„29a) »alternatywny środek sektora prywatnego« oznacza wsparcie, które nie kwalifikuje się jako nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe;”;

b)  pkt 35 otrzymuje brzmienie:"

„35) »funkcje krytyczne« oznaczają działania, usługi lub operacje, których zaprzestanie mogłoby prowadzić w jednym lub większej liczbie państw członkowskich do zaburzeń w usługach kluczowych dla gospodarki realnej lub mogłoby zakłócić stabilność finansową na poziomie krajowym lub, w stosownych przypadkach, regionalnym ze względu na wielkość instytucji lub grupy lub ich udział w rynku, wzajemne powiązania zewnętrzne i wewnętrzne, złożoność lub działalność transgraniczną, zwłaszcza uwzględniając substytucyjność tych działań, usług lub operacji Do celów niniejszego punktu poziom regionalny należy oceniać w odniesieniu do jednostek terytorialnych odpowiadających poziomowi 1 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (poziom NUTS 1) w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady* lub poziomowi NUTS 2, w przypadku gdy znaczące zakłócenie usług na poziomie NUTS 2 pociąga za sobą istotne ryzyko kryzysu systemowego na poziomie krajowym;

_____________

* Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1).”;

c)  pkt 71 otrzymuje brzmienie:"

„71) »zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji« oznaczają zobowiązania, w tym zobowiązania powodujące powstanie rezerw księgowych, i instrumenty kapitałowe, które nie kwalifikują się do instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), i które nie są wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 44 ust. 2;”;

d)  dodaje się pkt 83d i 83e w brzmieniu:"

e)  dodaje się pkt 93a w brzmieniu:"

„93a) »depozyt« oznacza, do celów art. 108 i 109, depozyt zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2014/49/UE;”;

2)  art. 5 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie:"

„2. Właściwe organy zapewniają, aby instytucje aktualizowały swoje plany naprawy co najmniej raz w roku lub po zmianie struktury prawnej lub organizacyjnej danej instytucji, jej działalności lub jej sytuacji finansowej, która może mieć istotne skutki dla planu naprawy lub wymagać jego istotnej zmiany. Właściwe organy mogą zobowiązać instytucje do częstszej aktualizacji swoich planów naprawy.

Jeżeli w ciągu 12 miesięcy od ostatniej rocznej aktualizacji planu naprawy nie nastąpią zmiany, o których mowa w akapicie pierwszym, właściwe organy mogą wyjątkowo odstąpić od obowiązku aktualizacji planu naprawy do czasu upłynięcia okresu następnych 12 miesięcy. Takie odstępstwo przyznaje się na nie dłużej niż dwa kolejne dwunastomiesięczne okresy.

3.  Plany naprawy nie przewidują dostępu do wsparcia w żadnej z poniższych form lub otrzymania takiego wsparcia:

4.  Plan naprawy zawiera w odpowiednim przypadku analizę, w jaki sposób i kiedy dana instytucja może się zwrócić, na warunkach przewidzianych w planie, o skorzystanie ze standardowych instrumentów banku centralnego, które nie są wyłączone z zakresu planu naprawy zgodnie z ust. 3, a także określa aktywa, co do których oczekuje się, że zostaną zakwalifikowane jako zabezpieczenia.”;

3)  art. 6 ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Jeżeli właściwy organ oceni, że w planie naprawy występują istotne niedociągnięcia lub istnieją potencjalne przeszkody w jego wdrożeniu, powiadamia o swojej ocenie daną instytucję lub jednostkę dominującą grupy i zobowiązuje ją do przedłożenia w terminie trzech miesięcy, który można przedłużyć o jeden miesiąc za zgodą organów, skorygowanego planu i wykazania, w jaki sposób rozwiązano problem wskazanych niedociągnięć lub przeszkód.”;

4)  art. 8 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

„Na wniosek właściwego organu EUNB może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu wspólnej decyzji zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

5)  ▌w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 7 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„aa) w stosownych przypadkach – szczegółowy opis powodów stwierdzenia, że daną instytucję należy uznać za podmiot poddawany likwidacji, w tym wyjaśnienie, w jaki sposób organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doszedł do wniosku, że dana instytucja nie posiada funkcji krytycznych;”;

(ii)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„ja) opis tego, w jaki sposób poszczególne strategie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji najlepiej przyczyniłyby się do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w art. 31;”;

(iii)  dodaje się literę w brzmieniu: "

„pa) szczegółowy i ilościowy wykaz depozytów gwarantowanych i kwalifikujących się depozytów osób fizycznych oraz mikroprzedsiębiorstw i małych i średnich przedsiębiorstw;”;

b)  dodaje się ust. 8a w brzmieniu:"

„8a. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przyjmują planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wszczęto postępowanie upadłościowe w odniesieniu do podmiotu zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym na podstawie art. 32b lub jeżeli zastosowanie ma art. 37 ust. 6.”;

c)  ust. 9 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„EUNB przedkłada Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.”;

6)  w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się akapity trzeci i czwarty w brzmieniu:"

„Środki, jakie należy podjąć w odniesieniu do jednostek zależnych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) i które nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą zostać określone przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z zastosowaniem podejścia uproszczonego, jeżeli takie podejście nie ma negatywnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy uwzględnieniu wielkości jednostki zależnej, jej profilu ryzyka, braku funkcji krytycznych oraz realizowanej przez grupę strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa się, czy podmioty w grupie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji inne niż podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kwalifikują się jako podmioty poddawane likwidacji. Bez uszczerbku dla innych czynników, które organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą uznać za istotne, podmioty, które pełnią funkcje krytyczne, nie kwalifikują się jako podmioty poddawane likwidacji.”;

aa)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest sporządzany na podstawie wymogów określonych w art. 10 oraz informacji przekazanych zgodnie z art. 11.”;

ab)  w ust. 3 dodaje się literę w brzmieniu:"

„-aa) zawiera szczegółowy opis powodów ustalenia, że podmiot powiązany, o którym mowa w ust. 1 lit. a)–d), należy uznać za podmiot poddawany likwidacji, w tym wyjaśnienie, w jaki sposób organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doszedł do wniosku, że instytucja nie pełni funkcji krytycznych, oraz w jaki sposób uwzględniono stosunek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i przychodu operacyjnego do łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i przychodu operacyjnego grupy, a także wskaźnik dźwigni podmiotu powiązanego w kontekście grupy;”;

b)  dodaje się ust. 5a w brzmieniu:"

„5a. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przyjmują planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli wszczęto postępowanie upadłościowe w odniesieniu do podmiotu zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym na podstawie art. 32b lub jeżeli zastosowanie ma art. 37 ust. 6.”;

7)  art. 13 ust. 4 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:"

„Na wniosek organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EUNB może udzielić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wsparcia w osiągnięciu wspólnej decyzji zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

8)  w art. 15 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:"

„5. EUNB monitoruje opracowywanie przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wewnętrznych polityk dotyczących ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grup, o których mowa w niniejszym artykule i w art. 16, oraz wdrażanie tych ocen. EUNB składa Komisji sprawozdanie na temat obecnych praktyk dotyczących ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ewentualnych rozbieżności między państwami członkowskimi do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą dwa lata po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] i w razie potrzeby monitoruje wdrażanie ewentualnych zaleceń określonych w tym sprawozdaniu.

9)  w art. 16a dodaje się ust. 7 w brzmieniu:"

„7. Jeżeli podmiot nie podlega wymogowi połączonego bufora na tej samej podstawie co podstawa, na której jest zobowiązany do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 45c i 45d, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosują ust. 1–6 niniejszego artykułu na podstawie oszacowania wymogu połączonego bufora obliczonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/1118*. Zastosowanie ma art. 128 akapit czwarty dyrektywy 2013/36/UE.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia oszacowanie wymogu połączonego bufora, o którym mowa w akapicie pierwszym, w decyzji określającej wymogi, o których mowa w art. 45c i 45d niniejszej dyrektywy. Podmiot podaje do wiadomości publicznej informację o oszacowaniu wymogu połączonego bufora wraz z informacjami, o których mowa w art. 45i ust. 3.

______________________________

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1118 z dnia 26 marca 2021 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę, która ma być stosowana przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do szacowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, oraz wymogu połączonego bufora dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie skonsolidowanej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podlega tym wymogom wspomnianej dyrektywy (Dz.U. L 241 z 8.7.2021, s. 1).”;

10)  w art. 17 ▌wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:"

„Jeżeli środki zaproponowane przez dany podmiot skutecznie ograniczają lub usuwają przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje decyzję po konsultacji z właściwym organem. W decyzji tej wskazuje się, że zaproponowane środki skutecznie ograniczają lub usuwają przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz zobowiązuje się podmiot do wdrożenia zaproponowanych środków.”;

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„8a. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji publikuje na koniec każdego cyklu planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zanonimizowany wykaz przedstawiający w formie zagregowanej wszystkie zidentyfikowane istotne przeszkody dla przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz odpowiednie działania służące ich wyeliminowaniu. Stosuje się przepisy dotyczące poufności określone w art. 84 niniejszej dyrektywy. ”;

11)  w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Informacje o wszelkich środkach zaproponowanych przez unijną jednostkę dominującą przekazywane są przez grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany, EUNB, organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla jednostek zależnych oraz organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie stosownym dla danego istotnego oddziału. Grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych, po konsultacji z właściwymi organami i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały, dokładają wszelkich możliwych starań w celu podjęcia wspólnej decyzji w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącej wskazania istotnych przeszkód oraz, w razie konieczności, oceny środków zaproponowanych przez unijną jednostkę dominującą oraz środków wymaganych przez te organy w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód, w której to decyzji uwzględnia się ewentualny wpływ tych środków we wszystkich państwach członkowskich, w których grupa prowadzi działalność.”;

b)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji w sprawie jakichkolwiek środków określonych w art. 17 ust. 5 lit. g), h) lub k) EUNB może – na wniosek organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 6, 6a lub 7 niniejszego artykułu – udzielić wsparcia organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

12)  art. 27 i 28 otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 27

Środki wczesnej interwencji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy bez zbędnej zwłoki rozważyły i w stosownych przypadkach zastosowały środki wczesnej interwencji w przypadku gdy instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), spełniają którykolwiek z poniższych warunków:

W sytuacji znacznego pogorszenia warunków, niekorzystnych okoliczności lub uzyskania nowych informacji na temat podmiotu właściwy organ może stwierdzić, że warunek, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a) pkt (ii), został spełniony bez uprzedniego podjęcia innych działań naprawczych, w tym wykonania uprawnień, o których mowa w art. 104 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 39 dyrektywy (UE) 2019/2034.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) niniejszego ustępu państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy na mocy dyrektywy 2014/65/UE lub rozporządzenia (UE) nr 600/2014 lub, w stosownych przypadkach, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezwłocznie informowały właściwy organ o naruszeniu lub prawdopodobnym naruszeniu.

1a.  Do celów ust. 1 środki wczesnej interwencji zawierają następujące elementy:

2.  Właściwe organy wybierają odpowiednie i terminowe środki wczesnej interwencji na podstawie kryterium proporcjonalności do zamierzonych celów, uwzględniając między innymi wagę naruszenia lub prawdopodobnego naruszenia oraz tempo pogarszania się sytuacji finansowej instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d).

3.  W odniesieniu do każdego ze środków, o których mowa w ust. 1a, właściwe organy wyznaczają termin, który jest odpowiedni do wykonania danego środka i który umożliwia właściwemu organowi ocenę jego skuteczności.

Ocenę środka przeprowadza się niezwłocznie po osiągnięciu terminu i udostępnia organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli z oceny wynika, że środki nie zostały w pełni wdrożone lub nie są skuteczne, właściwy organ dokonuje oceny warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a), po konsultacji z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4.  EUNB do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą 12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] wydaje projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu wsparcia jednolitego stosowania mechanizmów inicjujących, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 28

Wymiana kadry kierowniczej wyższego szczebla lub organu zarządzającego

Do celów art. 27 ust. 1a lit. e) państwa członkowskie zapewniają, aby powołanie nowej kadry kierowniczej wyższego szczebla lub organu zarządzającego lub poszczególnych członków tych organów odbywało się zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym oraz podlegało zatwierdzeniu przez właściwy organ lub zgodzie właściwego organu.”;

13)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

W momencie powołania tymczasowego administratora właściwy organ wskazuje wybrany przez siebie sposób postępowania zgodnie z lit. a) lub b).

Do celów akapitu pierwszego lit. b), w momencie powołania tymczasowego administratora właściwy organ precyzuje również rolę, obowiązki i uprawnienia tymczasowego administratora oraz ewentualne wymogi nakładające na organ zarządzający instytucji lub podmiotu obowiązek konsultowania się z tymczasowym administratorem przed podjęciem konkretnych decyzji lub działań bądź też obowiązek uzyskania jego zgody na podjęcie takich decyzji lub działań.

Państwa członkowskie nakładają na właściwy organ obowiązek podania do wiadomości publicznej informacji o powołaniu ewentualnego tymczasowego administratora, chyba że tymczasowy administrator nie jest uprawniony do reprezentowania instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) lub podejmowania decyzji w ich imieniu.

Państwa członkowskie zapewniają ponadto, aby tymczasowy administrator spełniał wymogi określone w art. 91 ust. 1, 2 i 8 dyrektywy 2013/36/UE. Ocena przez właściwe organy, czy tymczasowy administrator spełnia te wymogi, stanowi integralną część decyzji o powołaniu tego tymczasowego administratora.

2.  Właściwy organ określa uprawnienia tymczasowego administratora w momencie jego powołania, proporcjonalnie do danych okoliczności. Uprawnienia takie mogą obejmować niektóre lub wszystkie uprawnienia organu zarządzającego danej instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), zgodnie z ich statutem i prawem krajowym, w tym uprawnienie do wykonywania niektórych lub wszystkich funkcji administracyjnych organu zarządzającego danej instytucji lub podmiotu. Uprawnienia tymczasowego administratora w odniesieniu do instytucji lub podmiotu są zgodne z mającym zastosowanie prawem spółek. W razie zmiany okoliczności właściwy organ może dostosować te uprawnienia.

3.  W momencie powołania tymczasowego administratora właściwy organ określa jego rolę i funkcje. Ta rola i funkcje mogą obejmować:

W momencie powołania tymczasowego administratora właściwy organ określa ewentualne ograniczenia co do jego roli i zadań.”;

b)  ust. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W każdym przypadku tymczasowy administrator może wykonać uprawnienie do zwołania walnego zgromadzenia akcjonariuszy instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), i ustalenia porządku obrad wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody właściwego organu.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Na żądanie właściwego organu tymczasowy administrator sporządza sprawozdania na temat sytuacji finansowej danej instytucji lub danego podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), oraz działań przeprowadzanych w trakcie wykonywania swoich zadań w odstępach czasu ustalonych przez właściwy organ, przynajmniej raz po upływie pierwszych sześciu miesięcy oraz w każdym przypadku na końcu sprawowania powierzonej mu funkcji.”;

ca)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:"

„7. Tymczasowy administrator jest powoływany na okres nie dłuższy niż jeden rok. Okres ten może zostać wyjątkowo przedłużony jeden raz, jeżeli warunki powołania tymczasowego administratora są nadal spełniane. Właściwy organ jest odpowiedzialny za ustalenie, czy warunki te są spełnione, i za przedłożenie akcjonariuszom uzasadnienia takiej decyzji.”;

14)  w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Koordynacja środków wczesnej interwencji w odniesieniu do grup”;

b)  ust. 1–4 otrzymują brzmienie:"

„1. Jeżeli warunki nałożenia środków wczesnej interwencji na podstawie art. 27 są spełnione w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, wówczas przed podjęciem decyzji o zastosowaniu środka wczesnej interwencji organ sprawujący nadzór skonsolidowany powiadamia EUNB i konsultuje się z pozostałymi właściwymi organami działającymi w ramach kolegium organów nadzoru.

2.  Po powiadomieniu i konsultacjach, o których mowa w ust. 1, organ sprawujący nadzór skonsolidowany podejmuje decyzję, czy zastosować środki wczesnej interwencji na podstawie art. 27 w odniesieniu do danej unijnej jednostki dominującej, biorąc pod uwagę wpływ tych środków na jednostki należące do grupy w innych państwach członkowskich. Organ sprawujący nadzór skonsolidowany powiadamia o decyzji EUNB i pozostałe właściwe organy w ramach kolegium organów nadzoru.

3.  Jeżeli warunki nałożenia środków wczesnej interwencji na podstawie art. 27 są spełnione w odniesieniu do jednostki zależnej unijnej jednostki dominującej, właściwy organ odpowiedzialny za nadzór na zasadzie indywidualnej, który zamierza podjąć jeden ze środków zgodnie z tymi artykułami, powiadamia EUNB i konsultuje się z organem sprawującym nadzór skonsolidowany.

Po otrzymaniu powiadomienia organ sprawujący nadzór skonsolidowany może ocenić prawdopodobny wpływ, jaki nałożenie środków wczesnej interwencji na podstawie art. 27 na daną instytucję lub dany podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), może mieć na grupę lub podmioty powiązane w innych państwach członkowskich. Organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje właściwemu organowi wyniki tej oceny w ciągu trzech dni.

Po takim powiadomieniu i konsultacjach właściwy organ podejmuje decyzję, czy zastosować środek wczesnej interwencji. W decyzji należycie uwzględnia się ewentualną ocenę organu sprawującego nadzór skonsolidowany. Właściwy organ powiadamia o decyzji EUNB, organ sprawujący nadzór skonsolidowany oraz pozostałe właściwe organy w ramach kolegium organów nadzoru.

4.  Jeżeli więcej niż jeden właściwy organ zamierza zastosować środek wczesnej interwencji na podstawie art. 27 do więcej niż jednej instytucji lub więcej niż jednego podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), w tej samej grupie, organ sprawujący nadzór skonsolidowany i pozostałe odpowiednie właściwe organy oceniają, czy bardziej stosowne jest powołanie tego samego tymczasowego administratora dla wszystkich odnośnych podmiotów czy skoordynowanie stosowania środków wczesnej interwencji do więcej niż jednej instytucji lub więcej niż jednego podmiotu w celu ułatwienia wprowadzenia rozwiązań przywracających sytuację finansową odnośnej instytucji lub odnośnego podmiotu. Ocena ma formę wspólnej decyzji organu sprawującego nadzór skonsolidowany i innych odpowiednich właściwych organów. Wspólna decyzja jest podejmowana w terminie pięciu dni od daty powiadomienia, o którym mowa w ust. 1. Wspólna decyzja jest wydawana w postaci dokumentu zawierającego decyzję z pełnym uzasadnieniem, który organ sprawujący nadzór skonsolidowany przekazuje unijnej jednostce dominującej.

Na wniosek właściwego organu EUNB może udzielić wsparcia właściwym organom w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji w terminie pięciu dni organ sprawujący nadzór skonsolidowany i właściwe organy jednostek zależnych mogą podjąć indywidualne decyzje w sprawie powołania tymczasowego administratora dla instytucji lub podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), za które odpowiadają, oraz w sprawie zastosowania innych środków wczesnej interwencji.”;

c)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Na wniosek któregokolwiek właściwego organu EUNB może udzielić wsparcia właściwym organom, które zamierzają zastosować co najmniej jeden ze środków określonych w art. 27 ust. 1a lit. a) niniejszej dyrektywy w odniesieniu do pkt 4, 10, 11 i 19 sekcji A załącznika do niniejszej dyrektywy, w art. 27 ust. 1a lit. c) niniejszej dyrektywy lub w art. 27 ust. 1a lit. d) niniejszej dyrektywy, w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

15)  dodaje się art. 30a w brzmieniu:"

„Artykuł 30a

Przygotowanie do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by właściwe organy niezwłocznie powiadamiały organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o każdej z poniższych okoliczności:

Właściwe organy ściśle monitorują, w ścisłej współpracy z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, sytuację instytucji lub podmiotu oraz przestrzeganie przez nie środków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), które mają na celu pogorszeniu sytuacji tej instytucji lub podmiotu, oraz środków wczesnej interwencji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c).

2.  Właściwe organy powiadamiają tak szybko, jak to możliwe, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli uznają, że istnieje istotne ryzyko, że w odniesieniu do instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), może mieć zastosowanie co najmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 32 ust. 4. Powiadomienie takie zawiera:

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceniają, w ścisłej współpracy z właściwymi organami, co stanowi rozsądny termin do celów oceny warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. b), biorąc pod uwagę tempo pogarszania się sytuacji instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), potencjalny wpływ na system finansowy, ochronę deponentów i środków finansowych należących do klientów, ryzyko, że wydłużona procedura zwiększy całkowite koszty ponoszone przez konsumentów i gospodarkę, potrzebę skutecznego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wszelkie inne istotne względy. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamiają właściwe organy o tej ocenie tak szybko, jak to możliwe.

Po powiadomieniu, o którym mowa w akapicie pierwszym, właściwe organy oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ściśle współpracują w zakresie monitorowania sytuacji instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), wdrażania wszelkich odpowiednich środków w przewidywanym terminie oraz wszelkich innych istotnych zmian. W tym celu organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy odbywają regularne spotkania z częstotliwością określoną przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy. Właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezwłocznie przekazują sobie wszelkie istotne informacje.

3.  Właściwe organy przekazują organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszystkie informacje wymagane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niezbędne do wszystkich poniższych celów:

Jeżeli właściwe organy jeszcze nie dysponują takimi informacjami, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy współpracują i koordynują działania zmierzające do uzyskania tych informacji. W tym celu właściwe organy są uprawnione do wystąpienia do instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), o przekazanie takich informacji, w tym w drodze kontroli na miejscu, oraz do przekazania tych informacji organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4.  Uprawnienia organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują uprawnienie do występowania z ofertą sprzedaży instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), lub czynienia przygotowań w celu złożenia takiej oferty potencjalnym nabywcom, lub do żądania tego samego od instytucji lub podmiotu, w następujących celach:

4a.  Jeżeli przy korzystaniu z uprawnienia, o którym mowa w ust. 4, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje decyzję o bezpośrednim oferowaniu podmiotu potencjalnym nabywcom, należycie uwzględnia okoliczności sprawy oraz wpływ wykonania tego uprawnienia na ogólną sytuację podmiotu.

5.  Do celów ust. 4 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są uprawnione do zwrócenia się do instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), o uruchomienie platformy cyfrowej służącej do wymiany informacji niezbędnych do złożenia oferty sprzedaży danej instytucji lub danego podmiotu potencjalnym nabywcom lub do wymiany informacji z doradcami i rzeczoznawcami zaangażowanymi przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takim przypadku art. 84 ust. 1 lit. e) ma zastosowanie.

6.  Ustalenie, że warunki określone w art. 27 ust. 1 zostały spełnione, oraz uprzednie przyjęcie środków wczesnej interwencji nie są warunkami koniecznymi do tego, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji rozpoczęły przygotowania do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), lub by wykonały uprawnienie, o którym mowa w ust. 4 i 5 niniejszego artykułu.

7.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezwłocznie informują właściwe organy o wszelkich działaniach podjętych zgodnie z ust. 4 i 5.

8.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ściśle ze sobą współpracowały:

Właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają, aby te środki i działania były spójne, skoordynowane i skuteczne.”;

16)  Art. 31 ust. 2 lit. c) i d) otrzymuje brzmienie:"

17)  w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ dokonał oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 lit. a), po konsultacjach z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Państwa członkowskie mogą ustanowić, że oprócz właściwego organu również organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po konsultacjach z właściwym organem może dokonać oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 lit. a), jeżeli organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie prawa krajowego dysponują odpowiednimi narzędziami umożliwiającymi dokonanie takiej oceny, w szczególności właściwym dostępem do odpowiednich informacji. W takim przypadku państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ bez zbędnej zwłoki – przed uzyskaniem od organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informacji o zamiarze dokonania takiej oceny lub po uzyskaniu takiej informacji – przekazał organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkie istotne informacje, jakich ten ostatni organ zażąda w celu dokonania oceny.

Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 lit. b), dokonuje organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ścisłej współpracy z właściwym organem po konsultacji z wyznaczonym organem systemu gwarancji depozytów, a w stosownych przypadkach – z instytucjonalnym systemem ochrony, którego członkiem jest dana instytucja. Konsultacje z instytucjonalnym systemem ochrony obejmują rozważenie dostępności środków w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, które mogłyby zapobiec upadłości instytucji w rozsądnym terminie. Właściwy organ bez zwłoki przekazuje organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkie istotne informacje, jakich organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zażąda do celów dokonania oceny. Właściwy organ może również poinformować organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że uważa, iż warunek określony w ust. 1 lit. b) został spełniony.”;

b)  w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w akapicie pierwszym lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) wymagane jest nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe, z wyjątkiem przypadku, gdy wsparcie to przyznaje się w jednej z form wymienionych w art. 32c.”;

(ii)  skreśla się akapity od drugiego do piątego;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Na użytek ust. 1 lit. c) działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uznaje się za działanie w interesie publicznym, jeżeli to działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest konieczne do osiągnięcia co najmniej jednego z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 31 i jest proporcjonalne do tych celów, oraz jeżeli likwidacja instytucji w ramach standardowego postępowania upadłościowego nie pozwoliłaby na skuteczniejsze osiągnięcie tych celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Zakłada się, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie leży w interesie publicznym do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji postanowił zastosować uproszczone obowiązki do danej instytucji zgodnie z art. 4. Domniemanie to jest wzruszalne i nie ma zastosowania, jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceni, że co najmniej jeden z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji byłby zagrożony, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego.

Państwa członkowskie zapewniają, aby podczas dokonywania oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, na podstawie informacji dostępnych mu w momencie dokonywania tej oceny, ocenił i porównał wszelkie nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe▌, które zostanie udzielone instytucji, zarówno w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i w przypadku likwidacji zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.”;

5a.  EUNB pomaga w monitorowaniu i promowaniu skutecznego i spójnego stosowania oceny interesu publicznego, o której mowa w ust. 5.

Do ... [dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy zmieniającej] r. EUNB przedstawi sprawozdanie na temat zakresu i stosowania ust. 5 w całej Unii. Sprawozdanie udostępnia się Komisji, aby oceniła skuteczność środków określonych w ust. 5 i ich wpływ na równe warunki działania.

Na podstawie wyniku przeglądu EUNB może opracować regulacyjne standardy techniczne w celu konwergencji praktyk i wyrównania warunków działania między państwami członkowskimi do ... [dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.. ”

18)  art. 32a i 32b otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 32a

Warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do organu centralnego i instytucji kredytowych trwale powiązanych z organem centralnym

Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowały działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do organu centralnego i wszystkich instytucji kredytowych trwale powiązanych z tym organem centralnym, które są częścią tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tylko jeżeli ten organ centralny i wszystkie instytucje kredytowe trwale powiązane z tym organem centralnym lub grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do której należą, spełniają jako całość warunki określone w art. 32 ust. 1.

Artykuł 32b

Postępowania w odniesieniu do instytucji i podmiotów nieobjętych działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), c) lub d), spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1 lit. a) i b), ale nie spełnia warunku określonego w art. 32 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie zapewniają, aby odpowiedni krajowy organ administracyjny lub sądowy był uprawniony do niezwłocznego wszczęcia procedury mającej na celu uporządkowaną likwidację instytucji lub podmiotu zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), c) lub d), które są likwidowane w sposób uporządkowany zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, opuściły rynek lub zakończyły działalność bankową w rozsądnym terminie.

3.  Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), c) lub d), spełnia warunki art. 32 ust. 1 lit. a) i b), ale nie spełnia warunku art. 32 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie zapewniają, aby stwierdzenie, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a), stanowiło warunek cofnięcia zezwolenia przez właściwy organ zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby cofnięcie zezwolenia udzielonego instytucji lub podmiotowi, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), c) lub d), było wystarczającym warunkiem umożliwiającym odpowiedniemu krajowemu organowi administracyjnemu lub sądowemu niezwłoczne wszczęcie procedury mającej na celu uporządkowaną likwidację instytucji lub podmiotu zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.”;

19)  dodaje się art. 32c w brzmieniu:"

„Artykuł 32c

Nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe wykraczające poza działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogło zostać przyznane instytucji lub podmiotowi, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), na zasadzie wyjątku wyłącznie w jednym z następujących przypadków i pod warunkiem że nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe spełnia warunki i wymogi ustanowione w unijnych ramach pomocy państwa:

2.  Środki wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a), spełniają wszystkie następujące warunki:

Do celów akapitu pierwszego lit. a) instytucję lub podmiot uznaje się za wypłacalne, gdy właściwy organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia ani zgodnie z aktualnymi oczekiwaniami nie jest prawdopodobne, że ▌ w ciągu kolejnych 12 miesięcy dojdzie do naruszenia któregokolwiek z wymogów, o których mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/2033, art. 40 dyrektywy (UE) 2019/2034, lub odpowiednich obowiązujących wymogów na podstawie prawa UE lub prawa krajowego.

Do celów akapitu pierwszego lit. d) odpowiedni właściwy organ wylicza straty, które instytucja lub podmiot poniosły lub mogą ponieść. Wyliczenie to opiera się co najmniej na ocenach jakości aktywów przeprowadzonych przez EBC, EUNB lub organy krajowe lub, w stosownych przypadkach, na kontrolach na miejscu przeprowadzonych przez właściwy organ. Jeżeli takich działań nie można przeprowadzić w odpowiednim czasie, właściwy organ może oprzeć swoją ocenę na bilansie instytucji lub podmiotu, pod warunkiem że bilans jest zgodny z obowiązującymi regułami i standardami rachunkowości, którą to zgodność potwierdził niezależny audytor zewnętrzny. Właściwy organ dokłada wszelkich starań, aby zapewnić, że kwalifikacja opiera się na wartości rynkowej aktywów, zobowiązań i pozycji pozabilansowych instytucji lub podmiotu.

Środki wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii), są ograniczone do środków ocenionych przez właściwy organ jako niezbędne, aby zabezpieczyć wypłacalność instytucji lub podmiotu w drodze przeciwdziałania ich niedoborom kapitału określonym w niekorzystnym scenariuszu w testach warunków skrajnych na poziomie krajowym, unijnym i na poziomie jednolitego mechanizmu nadzorczego lub w podobnych działaniach przeprowadzonych przez Europejski Bank Centralny, EUNB lub organy krajowe, w odpowiednim przypadku potwierdzonych przez właściwy organ.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) pkt (iii) wyjątkowo zezwala się na nabycie instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, w przypadku gdy charakter zidentyfikowanych niedoborów jest taki, że nabycie dowolnych innych instrumentów funduszy własnych lub innych instrumentów kapitałowych nie umożliwiłoby danej instytucji lub podmiotowi zaradzenia ich niedoborom kapitału określonym w niekorzystnym scenariuszu w odpowiednim teście warunków skrajnych lub w podobnym działaniu. Kwota nabytych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I nie może przekraczać 2 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko danej instytucji lub podmiotu obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

W przypadku gdy którykolwiek ze środków wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie jest wykupywany, spłacany lub w inny sposób wycofywany zgodnie z warunkami strategii odejścia od środka wsparcia ustanowionej w czasie przyznawania takiego środka, właściwy organ zwraca się do instytucji lub podmiotu o przedłożenie jednorazowego planu działań naprawczych. W planie działań naprawczych opisuje się kroki, jakie należy podjąć w celu utrzymania lub przywrócenia zgodności z wymogami nadzorczymi, długoterminowej rentowności instytucji lub podmiotu oraz ich zdolności do spłaty przekazanej kwoty, a także powiązane ramy czasowe.

Jeżeli właściwy organ nie uzna jednorazowego planu działań naprawczych za wiarygodny lub wykonalny lub jeżeli instytucja lub podmiot nie zastosuje się do planu działań naprawczych, ocenę tego, czy instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, przeprowadza się zgodnie z art. 32.

3.  EUNB do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą rok po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] wyda wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w sprawie rodzaju testów, ocen lub działań wymienionych w ust. 2 akapit czwarty, które mogą prowadzić do przyznania środków wsparcia, o których mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii).”;

20)  art. 33 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowały działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), w przypadku gdy podmiot ten spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1.

21)  w art. 33a wprowadza się następujące zmiany:

a)  ustęp 8 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezwłocznie powiadamiały instytucję lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), oraz organy, o których mowa w art. 83 ust. 2 lit. a)–h), o wykonywaniu uprawnienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, po ustaleniu, że dana instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a) oraz przed podjęciem decyzji dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

b)  w ust. 9 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:"

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy uprawnienia takie są wykonywane w odniesieniu do kwalifikujących się depozytów i depozytów tych nie uznaje się za niedostępne do celów dyrektywy 2014/49/UE, deponenci mieli dostęp do odpowiedniej kwoty dziennej z tych depozytów.”;

22)  w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogły powołać zarząd nadzwyczajny, który zastąpi organ zarządzający danej instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub instytucji pomostowej lub który będzie z nim współpracował. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podają do wiadomości publicznej informację o powołaniu zarządu nadzwyczajnego. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają, aby zarządca nadzwyczajny posiadał kwalifikacje, umiejętności i wiedzę niezbędne do wykonywania powierzonych mu funkcji.

Do powoływania zarządców nadzwyczajnych nie ma zastosowania art. 91 dyrektywy 2013/36/UE.”;

b)  ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„Zarządca nadzwyczajny posiada wszystkie uprawnienia akcjonariuszy i zarządu instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub instytucji pomostowej.”;

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Państwa członkowskie wprowadzają wymóg, by zarządca nadzwyczajny w regularnych odstępach czasu ustalonych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz na początku i na końcu okresu sprawowania przez niego funkcji sporządzał sprawozdania dla powołującego go organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące sytuacji gospodarczej i finansowej danej instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub instytucji pomostowej oraz działań przeprowadzonych w ramach wykonywania przez niego obowiązków.”;

23)  w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„1. Przed ustaleniem, czy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub warunki umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 59, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają dokonanie uczciwej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i zobowiązań instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), przez osobę niezależną zarówno od wszelkich organów publicznych, w tym organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i od danej instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d).”;

b)  dodaje się ust. 7a w brzmieniu:"

„7a. Jeżeli jest to konieczne do celów podejmowania decyzji, o których mowa w ust. 4 lit. c) i d), rzeczoznawca uzupełnia informacje wymienione w ust. 6 lit. c) o oszacowanie wartości aktywów i zobowiązań pozabilansowych, w tym aktywów i zobowiązań warunkowych.”;

24)  w art. 37 dodaje się ust. 11 w brzmieniu:"

„11. EUNB monitoruje działania i przygotowania organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. EUNB składa Komisji sprawozdanie na temat stanu obecnych praktyk i ewentualnych rozbieżności między państwami członkowskimi do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą dwa lata po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] i w razie potrzeby monitoruje wdrażanie ewentualnych zaleceń określonych w tym sprawozdaniu.

25)  w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

Aby nadać skuteczność instrumentowi instytucji pomostowej i ze względu na potrzebę zachowania funkcji krytycznych w instytucji pomostowej lub na potrzeby realizacji każdego z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, państwa członkowskie zapewniają, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji posiadały uprawnienia do przenoszenia na rzecz instytucji pomostowej wszystkich następujących elementów:”;

b)  ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w celu, o którym mowa w art. 43 ust. 2 lit. b), nie ma wpływu na możliwość kontrolowania instytucji pomostowej przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu umożliwia całkowite zapewnienie kapitału instytucji pomostowej w drodze konwersji zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji na akcje lub inne rodzaje instrumentów kapitałowych, możliwe jest odstąpienie od wymogu, zgodnie z którym instytucja pomostowa jest w całości lub w części własnością co najmniej jednego organu publicznego.”;

26)  art. 42 ust. 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) takie przeniesienie jest konieczne, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, instytucji pomostowej lub samego podmiotu zarządzającego aktywami; lub”;

27)  w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instrument umorzenia lub konwersji długu mógł być stosowany w odniesieniu do wszystkich zobowiązań, w tym będących źródłem rezerwy księgowej, instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), które nie są wyłączone z zakresu tego instrumentu zgodnie z ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu.”;

b)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

▌

28)  w art. 44a wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

Instytucja kredytowa upewnia się, że warunki określone w lit. a) i b) niniejszego ustępu są spełnione w momencie zakupu, na podstawie informacji dostarczonych przez klienta detalicznego zgodnie z ust. 3.

6b.  Instrumentów kwalifikowalnych, o których mowa w ust. 6a, sprzedanych przez emitującą instytucję kredytową deponentom, którzy kwalifikują się jako inwestorzy detaliczni, bez spełnienia warunków określonych w tym ustępie, nie uwzględnia się w kontekście wymogów określonych w art. 45e lub 45f, dopóki instrumenty te są w posiadaniu deponenta, któremu zostały sprzedane.

6c.  W ramach oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 15 i 16 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji monitorują rokrocznie – na poziomie grupy i na poziomie poszczególnych instytucji – zakres, w jakim instrumenty kwalifikujące się do spełnienia MREL znajdują się w posiadaniu inwestorów detalicznych, i co najmniej raz w roku zgłaszają wyniki EUNB. ”;

b)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„7a. Państwa członkowskie nie mają obowiązku stosowania ust. 6a i 6b niniejszego artykułu do instrumentów, o których mowa w ust. 6a, wyemitowanych przed ... [12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej].

8.  Do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą 24 miesiące po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] EUNB składa Komisji sprawozdanie na temat stosowania niniejszego artykułu. Sprawozdanie to zawiera porównanie środków przyjętych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia zgodności z niniejszym artykułem, analizę ich skuteczności w zakresie ochrony inwestorów indywidualnych i ocenę ich wpływu na operacje transgraniczne.

Na podstawie tego sprawozdania Komisja może przedstawić wniosek ustawodawczy w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.”;

29)  art. 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje i podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), stale spełniały wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, gdy jest to wymagane i ustalone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z niniejszym artykułem i art. 45a–45i.”;

30)  w art. 45b wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4, 5 i 7 wyrazy „globalne instytucje o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

b)  w ust. 8 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w akapicie pierwszym wyrazy „globalne instytucje o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

(ii)  w akapicie drugim lit. c) wyrazy „globalne instytucje o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

(iii)  w akapicie czwartym wyrazy „globalne instytucje o znaczeniu systemowym” zastępuje się wyrazami „podmioty będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym”;

c)  dodaje się ust. 10 w brzmieniu:"

31)  w art. 45c wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 3 akapit ósmy wyrazy „krytycznych funkcji gospodarczych” zastępuje się wyrazami „funkcji krytycznych”;

b)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą 12 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

c)  w ust. 7 akapit ósmy wyrazy „krytycznych funkcji gospodarczych” zastępuje się wyrazami „funkcji krytycznych”;

32)  dodaje się art. 45ca w brzmieniu:"

„Artykuł 45ca

Ustalenie minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na potrzeby strategii przeniesienia ▌

1.  Przy stosowaniu art. 45c do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, którego preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ▌przewiduje korzystanie, samodzielnie lub w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z instrumentu zbycia działalności lub z instrumentu instytucji pomostowej ▌, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa kwotę dokapitalizowania przewidzianą w art. 45c ust. 3 w sposób proporcjonalny na podstawie, odpowiednio, następujących kryteriów:

▌

3.  Zastosowanie ust. 1 nie może skutkować określeniem kwoty wyższej niż kwota wynikająca ze stosowania art. 45c ust. 3 lub kwoty niższej niż 13,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i niższej niż 5 % miary ekspozycji całkowitej odnośnego podmiotu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, obliczonej zgodnie z art. 429 i 429a rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

33)  w art. 45d ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„Wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dotyczący podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będącego podmiotem będącym globalną instytucją o znaczeniu systemowym składa się z następujących elementów:”;

34)  art. 45f ust. 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

„W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego i drugiego niniejszego ustępu unijne jednostki dominujące, które same nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz są jednostkami zależnymi podmiotów z państw trzecich, spełniają wymogi określone w art. 45c i 45d na zasadzie skonsolidowanej.”;

35)  w art. 45l wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) sposobu wdrożenia na poziomie krajowym wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, w tym art. 45ca, ustalonego zgodnie z art. 45e lub art. 45f, a w szczególności tego, czy wystąpiły rozbieżności w poziomach określonych dla porównywalnych podmiotów w poszczególnych państwach członkowskich;”;

b)  w ust. 3 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:"

„Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, przestaje mieć zastosowanie po przedłożeniu drugiego sprawozdania.”;

35a)  w art. 45m dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. W drodze odstępstwa od art. 45 ust. 1 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalają odpowiednie okresy przejściowe dla instytucji lub podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), na spełnienie wymogów określonych w art. 45e lub 45f lub wymogów określonych w art. 45b ust. 4, 5 lub 7, jeżeli instytucje lub podmioty podlegają tym wymogom w wyniku wejścia w życie ... [niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Termin, w jakim instytucje i podmioty muszą spełnić wymogi określone w art. 45e lub 45f lub wymogi wynikające ze stosowania art. 45b ust. 4, 5 lub 7, ustala się na ... [cztery lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustala pośrednie poziomy docelowe dla wymogów określonych w art. 45e lub 45f lub wymogów wynikających ze stosowania art. 45b ust. 4, 5 lub 7 , stosownie do przypadku, które to poziomy muszą zostać osiągnięte przez instytucje lub podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, do ... [dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy zmieniającej]. Pośrednie poziomy docelowe co do zasady zapewniają liniowy wzrost funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w kierunku spełnienia wymogu.

36)  art. 45m ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Wymogi, o których mowa w art. 45b ust. 4 i 7 oraz w art. 45c ust. 5 i 6, stosownie do przypadku, nie mają zastosowania w tym trzyletnim okresie następującym po dniu, w którym podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub grupę, której podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest częścią, uznano za globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub za globalną instytucję o znaczeniu systemowym spoza UE, lub w którym podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji znalazł się w sytuacji, o której mowa w art. 45c ust. 5 lub 6.”.

37)  art. 46 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

38)  art. 47 ust. 1 lit. b) pkt (i) otrzymuje brzmienie:"

„(i) stosownych instrumentów kapitałowych i kwalifikowalnych zobowiązań zgodnie z art. 59 wyemitowanych przez instytucję, zgodnie z uprawnieniem, o którym mowa w art. 59 ust. 2; lub”;

39)  w art. 52 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W wyjątkowych okolicznościach organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może wydłużyć miesięczny termin przedłożenia planu reorganizacji działalności o kolejny miesiąc.”;

b)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zobowiązać instytucję lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), do uwzględnienia w planie reorganizacji działalności dodatkowych elementów.”;

40)  art. 53 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Jeżeli wykonując uprawnienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 lit. e), organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obniża do zera wysokość kwoty głównej zobowiązania lub pozostającej do spłaty kwoty zobowiązania, w tym zobowiązania będącego źródłem rezerwy księgowej, zobowiązanie to oraz wszelkie wynikające w stosunku do niego zobowiązania lub roszczenia, które nie są należne w chwili wykonania uprawnienia, są do wszelkich celów traktowane jako spłacone i nie jest możliwe ich dochodzenie w żadnym późniejszym postępowaniu prowadzonym w odniesieniu do instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub jakiegokolwiek podmiotu będącego jej następcą, w przypadku jakiejkolwiek późniejszej likwidacji.”;

41)  w art. 55 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) zobowiązanie nie jest depozytem, o którym mowa w art. 108 ust. 1 lit. a) lub b)”;

b)  ust. 2 akapity piąty i szósty otrzymują brzmienie:"

„W przypadku gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – w kontekście oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), zgodnie z art. 15 i 16 lub w dowolnym innym momencie – ustali, że w ramach odnośnej klasy zobowiązań obejmującej zobowiązania kwalifikowalne kwota zobowiązań, do której nie włączono postanowienia umownego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wraz ze zobowiązaniami, które są wyłączone – zgodnie z art. 44 ust. 2 – lub najprawdopodobniej zostaną wyłączone – zgodnie z art. 44 ust. 3 – ze stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji, wynosi ponad 10 % tej klasy, bezzwłocznie ocenia wpływ tej szczególnej sytuacji na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji lub tego podmiotu, w tym także wpływ na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w związku z ryzykiem naruszenia zabezpieczeń wierzycieli przewidzianych w art. 73 przy wykonywaniu uprawnień do umorzenia i konwersji zobowiązań kwalifikowalnych.

W przypadku gdy na podstawie oceny, o której mowa w akapicie piątym niniejszego ustępu, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że zobowiązania, do których nie włączono postanowienia umownego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, stwarzają istotną przeszkodę w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wykonuje on uprawnienia przewidziane w art. 17, stosownie do przypadku, w celu usunięcia tej przeszkody.”;

c)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

Jeżeli instytucje i podmioty są częścią grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządza sprawozdanie dotyczące grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zakresie wymaganym w ust. 1 akapit drugi i trzeci.”;

d)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„8a. EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia procedur oraz jednolitych formatów i wzorów sprawozdań przekazywanych organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 2a.

EUNB przedłoży Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do ... [rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

42)  w art. 59 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:"

„e) instytucja lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), wymagają nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem przypadku, gdy wsparcie to przyznaje się w jednej z form wymienionych w art. 32c.”;

b)  ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe, potrzebę skutecznego wdrożenia uprawnień do umorzenia i konwersji lub strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i inne istotne okoliczności, nie istnieje rozsądne prawdopodobieństwo, by jakiekolwiek działanie, w tym alternatywne środki sektora prywatnego, działanie organów nadzoru lub środki wczesnej interwencji, inne niż umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w ust. 1a, mogło w rozsądnym czasie zapobiec upadłości instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), lub grupy.”;

43)  w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. m) otrzymuje brzmienie:"

„m) uprawnienie do nałożenia na właściwy organ wymogu, by w odpowiednim terminie przeprowadził ocenę nabywcy znacznego pakietu akcji na zasadzie odstępstwa od terminów określonych w art. 22 dyrektywy 2013/36/UE i art. 12 dyrektywy 2014/65/UE;”;

(ii)  dodaje się lit. n) w brzmieniu:"

„n) uprawnienie do kierowania żądań zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 596/2014 w imieniu instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.”;

b)  ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) z zastrzeżeniem art. 3 ust. 6 i art. 85 ust. 1 wymogom uzyskania aprobaty lub zgody jakichkolwiek osób publicznych bądź prywatnych, w tym akcjonariuszy lub wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją i właściwych organów do celów art. 22–27 dyrektywy 2013/36/UE;”;

44)  art. 71a ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

45)  w art. 74 ust. 3 dodaje się lit. d) w brzmieniu:"

„d) do określania strat, które system gwarancji depozytów poniósłby w wyniku likwidacji instytucji w ramach standardowego postępowania upadłościowego, zastosowanie mają kryteria i metoda, o których mowa w art. 11e dyrektywy 2014/49/UE i w każdym akcie delegowanym przyjętym zgodnie z tymi artykułem.”;

45a)  w art. 84 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„6a. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a organami podatkowymi w tym samym państwie członkowskim w zakresie, w jakim taka wymiana jest przewidziana w prawie krajowym tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy informacje pochodzą z innego państwa członkowskiego, są one ujawniane wyłącznie za wyraźną zgodą odpowiedniego organu, który je ujawnił.”;

46)  w art. 88 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:"

„6a. Aby ułatwić wykonywanie zadań, o których mowa w art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 17 ust. 1, oraz w celu wymiany wszelkich odpowiednich informacji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji posiadającej istotne oddziały w innych państwach członkowskich ustanawia kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i mu przewodniczy.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, o którym mowa w akapicie pierwszym, decyduje o tym, które organy uczestniczą w posiedzeniu lub w działalności kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uwzględniając zasadność – z punktu widzenia tych organów – działalności, która ma zostać zaplanowana lub podlegać koordynacji, w szczególności ewentualny wpływ na stabilność systemów finansowych w zainteresowanych państwach członkowskich, i zadań, o których mowa w akapicie pierwszym.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, o którym mowa w akapicie pierwszym, z wyprzedzeniem wyczerpująco powiadamia wszystkich członków kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o organizacji takich posiedzeń, głównych zagadnieniach do omówienia i działaniach, które należy przeanalizować. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, o którym mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednim czasie wyczerpująco informuje również wszystkich członków kolegium o działaniach podjętych w trakcie tych posiedzeń lub podjętych środkach.”;

46a)  w art. 90 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4a. Art. 84 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a organami podatkowymi w tym samym państwie członkowskim w zakresie, w jakim taka wymiana jest przewidziana w prawie krajowym tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy informacje pochodzą z innego państwa członkowskiego, są one ujawniane wyłącznie za wyraźną zgodą odpowiedniego organu, który je ujawnił.”;

47)  w art. 91 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, można uwzględnić w powiadomieniach kierowanych do adresatów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 81 ust. 3.”;

b)  ust. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Na wniosek organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EUNB może udzielić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wsparcia w osiągnięciu wspólnej decyzji zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

48)  art. 92 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Na wniosek organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EUNB może udzielić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wsparcia w osiągnięciu wspólnej decyzji zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

49)  art. 97 ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. W razie potrzeby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawierają niewiążące porozumienia dotyczące współpracy z właściwymi organami państw trzecich wymienionymi w ust. 2 niniejszego artykułu. Porozumienia te muszą być zgodne z ramowym porozumieniem zawartym przez EUNB.

W razie potrzeby właściwe organy zawierają niewiążące porozumienia dotyczące współpracy z właściwymi organami państw trzecich wymienionymi w ust. 2 niniejszego artykułu. Porozumienia te muszą być zgodne z ramowym porozumieniem zawartym przez EUNB i służyć zapewnieniu, aby informacje ujawniane organom państw trzecich podlegały gwarancji zgodności z wymogami tajemnicy zawodowej lub służbowej co najmniej równoważnym wymogom, o których mowa w art. 84.”;

50)  w art. 98 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe ministerstwa dokonywały wymiany informacji poufnych, w tym planów naprawy, z właściwymi organami państw trzecich jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:”;

b)  dodaje się akapity drugi i trzeci w brzmieniu:"

Do celów akapitu drugiego w informacjach dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia się wszystkie informacje bezpośrednio związane z zadaniami właściwych organów na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności planowanie naprawy i planów naprawy, środki wczesnej interwencji i wymianę z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

51)  art. 101 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. W przypadku gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do celów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, może powodować przeniesienie części strat instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), do mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zastosowanie mają zasady regulujące wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone w art. 44.”;

52)  art. 102 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Jeżeli po upływie początkowego okresu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, poziom dostępnych środków finansowych zmniejszy się poniżej poziomu docelowego określonego w tym ustępie, wznawia się regularne pobieranie składek zgodnie z art. 103 aż do momentu osiągnięcia poziomu docelowego. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą odroczyć pobór składek zgodny z art. 103 na okres do trzech lat, jeżeli kwota, która ma zostać pobrana, osiągnie wysokość proporcjonalną do kosztów związanych z procesem poboru, pod warunkiem że takie odroczenie nie będzie miało istotnego wpływu na zdolność organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do korzystania z mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 101. Po osiągnięciu poziomu docelowego po raz pierwszy, odkąd dostępne środki finansowe obniżyły się do poziomu niższego niż dwie trzecie poziomu docelowego, wysokość składek ustala się na poziomie pozwalającym na osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu czterech lat.”;

53)  w art. 103 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Dostępne środki finansowe uwzględniane na potrzeby osiągnięcia poziomu docelowego określonego w art. 102 mogą obejmować nieodwołalne zobowiązania do płatności, które są w pełni zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim stopniu ryzyka, nieobciążonym jakimikolwiek prawami osób trzecich, do swobodnej dyspozycji i przewidzianym do wyłącznego wykorzystania przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do celów określonych w art. 101 ust. 1. Udział nieodwołalnych zobowiązań do płatności nie może przekraczać 30 % łącznej kwoty składek pobieranych zgodnie z niniejszym artykułem. W zakresie tego pułapu organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdego roku określa udział nieodwołalnych zobowiązań do płatności w łącznej kwocie składek, które należy pobrać zgodnie z niniejszym artykułem.”;

b)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:"

„3a. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wzywa do wykonania nieodwołalnych zobowiązań do płatności podjętych zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, w przypadku gdy wymagane jest wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 101.

Jeżeli podmiot przestaje być objęty zakresem art. 1 i nie podlega już obowiązkowi opłacania składek zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wzywa do wykonania nieodwołalnych zobowiązań do płatności podjętych zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, które nadal są zaległe. Jeżeli składka związana z nieodwołalnymi zobowiązaniami do płatności zostanie należycie opłacona na pierwsze wezwanie, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji anuluje zobowiązanie i zwraca zabezpieczenie. Jeżeli składka nie zostanie należycie opłacona na pierwsze wezwanie, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przejmuje zabezpieczenie i anuluje zobowiązane.”;

54)  art. 104 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Nadzwyczajne składki ex post nie przekraczają trzykrotnej wysokości 12,5 % poziomu docelowego określonego w art. 102.”;

55)  w art. 108 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

b)  dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu:"

„8. W przypadku zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 37 ust. 3 lit. a) lub b), do przeniesienia jedynie części aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma prawo do roszczenia wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), o wszelkie koszty i straty poniesione przez mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wyniku wniesienia jakichkolwiek składek na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 101 ust. 1 w związku ze stratami, które w przeciwnym razie ponieśliby wierzyciele.

9.  Państwa członkowskie zapewniają, by w ich przepisach krajowych regulujących standardowe postępowanie upadłościowe roszczenia mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 8 niniejszego artykułu i w art. 37 ust. 7, miały preferowany stopień uprzywilejowania, który jest wyższy od stopnia uprzywilejowania przewidzianego dla roszczeń depozytów i systemów gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.”;

56)  w art. 109 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

Państwa członkowskie zapewniają, aby po wpłaceniu przez system gwarancji depozytów składki w przypadkach, o których mowa w akapicie drugim, instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zrezygnowała z nabycia udziałów w innych przedsiębiorstwach, jak również z zysków w związku z kapitałem podstawowym Tier I lub płatnościami na rzecz instrumentów dodatkowych w Tier I lub z innych działań, które mogą prowadzić do wypływu środków.

We wszystkich przypadkach koszt składki systemu gwarancji depozytów nie jest wyższy nie koszt spłaty deponentów obliczony przez system gwarancji depozytów zgodnie z art. 11e dyrektywy 2014/49/UE.

Jeżeli ustalono w drodze wyceny dokonanej na podstawie art. 74, że koszt składki systemu gwarancji depozytów na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji był większy niż straty, które poniósłby w wyniku likwidacji instytucji w ramach standardowego postępowania upadłościowego, dany system gwarancji depozytów jest uprawniony do otrzymania kwoty stwierdzonej różnicy z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 75.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określał kwotę składki systemu gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 po konsultacji z systemem gwarancji depozytów w sprawie szacowanego kosztu spłaty deponentów zgodnie z art. 11e dyrektywy 2014/49/UE i z warunkami, o których mowa w art. 36 niniejszej dyrektywy.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia o swojej decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja. System gwarancji depozytów niezwłocznie wdraża tę decyzję.”;

b)  dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:"

„2a. W przypadku wykorzystania funduszy systemu gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. a) w celu wniesienia wkładu na rzecz dokapitalizowania instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów przeniósł swoje pakiety akcji lub inne instrumenty kapitałowe w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do sektora prywatnego, jak tylko pozwolą na to warunki rynkowe i finansowe.

Państwa członkowskie zapewniają, by system gwarancji depozytów oferował na sprzedaż akcje i inne instrumenty kapitałowe, o których mowa w akapicie pierwszym, w sposób otwarty i przejrzysty oraz by w procesie sprzedaży nie przedstawiano błędnie ich wartości lub nie dyskryminowano potencjalnych nabywców. Sprzedaży takiej dokonuje się na warunkach rynkowych.

2b.  Składkę systemu gwarancji depozytów na podstawie ust. 1 akapit drugi wlicza się do progów określonych w art. 44 ust. 5 lit. a) i w art. 44 ust. 8 lit. a).

W przypadku gdy korzystanie z systemu gwarancji depozytów na podstawie ust. 1 akapit drugi wraz z wkładem na pokrycie strat i dokapitalizowanie wniesionym przez akcjonariuszy i posiadaczy innych instrumentów właścicielskich, posiadaczy odpowiednich instrumentów kapitałowych i innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji pozwala na wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, składka systemu gwarancji depozytów ogranicza się do kwoty niezbędnej do osiągnięcia progów określonych w art. 44 ust. 5 lit. a) i w art. 44 ust. 8 lit. a). Po opłaceniu składki systemu gwarancji depozytów mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosuje się zgodnie z zasadami regulującymi wykorzystanie mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonymi w art. 44 i 101.

Na zasadzie odstępstwa od ograniczenia składek z systemu gwarancji depozytów na mocy akapitu drugiego niniejszego ustępu, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 44 ust. 7, wymagany jest dodatkowy wkład ze strony systemu gwarancji depozytów. Ten dodatkowy wkład jest równy kwocie wniesionej przez mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powyżej limitu 5 % określonego w art. 44 ust. 5 lit. b), pomnożonej przez udział depozytów gwarantowanych w łącznych zobowiązaniach objętych zakresem przeniesienia.

c)  uchyla się ustęp 3;

d)  w ust. 5 skreśla się akapity drugi i trzeci;

57)  w art. 111 ust. 1 dodaje się lit. e) w brzmieniu:"

„e) niedopełnienie obowiązku spełnienia minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w art. 45e lub 45f.”;

58)  w art. 128 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Współpraca i wymiana informacji między instytucjami i organami”;

b)  dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwe organy, EUNB, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, EBC i inni członkowie Europejskiego Systemu Banków Centralnych dostarczają Komisji, na jej wniosek i w określonym terminie, wszelkich informacji potrzebnych do wykonywania jej zadań związanych z opracowywaniem polityki, w tym przeprowadzania ocen skutków, przygotowywania wniosków ustawodawczych i uczestnictwa w procesie ustawodawczym. W odniesieniu do otrzymywanych informacji Komisja i personel Komisji podlegają wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 88. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014*.”;

______________________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).

59)  dodaje się art. 128a w brzmieniu:"

„Artykuł 128a

Symulacje zarządzania kryzysowego

1.  EUNB koordynuje regularne akcje ogólnounijne w celu przetestowania zastosowania niniejszej dyrektywy, rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i dyrektywy 2014/49/UE w sytuacjach transgranicznych w odniesieniu do wszystkich następujących aspektów:

2.  EUNB przygotuje sprawozdanie, w którym określi najważniejsze ustalenia i wnioski z ćwiczeń. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”.

Artykuł 2

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą 18 miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej], przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę przypadającą dzień po dacie transpozycji niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w … dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodnicząca Przewodniczący

(1) Dz.U. C 307 z 31.8.2023, s. 19. (2) Dz.U. C 349 z 29.9.2023, s. 161. (3) * Zmiany w całym tekście wynikają z przyjęcia poprawki 1. Tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia. (4) Dz.U. C […] z […], s. […]. (5) Dz.U. C […] z […], s. […]. (6) Rada Stabilności Finansowej, Key Attributes of Effective Resolution Regimes for Financial Institutions [„Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych”], 15 października 2014 r. (7) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190). (8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1). (9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1118 z dnia 26 marca 2021 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających metodę, która ma być stosowana przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do szacowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, oraz wymogu połączonego bufora dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie skonsolidowanej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli grupa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podlega tym wymogom wspomnianej dyrektywy (Dz.U. L 241 z 8.7.2021, s. 1). (10) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338). (11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniająca dyrektywy 2002/87/WE, 2009/65/WE, 2011/61/UE, 2013/36/UE, 2014/59/UE i 2014/65/UE (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 64). (12) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1). (13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149). (14) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1). (15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014 (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 1). (16) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12). (17) COM(2018) 133 final. (18) COM(2020) 822 final. (19) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 320 z 29.11.2008, s. 1). (20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów dotyczących sprawozdawczości i ujawniania informacji, a także rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 1). (21) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/877 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 226). (22) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 z dnia 20 maja 2019 r. zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz dyrektywę 98/26/WE (Dz.U. L 150 z 7.6.2019, s. 296). (23) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1).

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2014/49/UE w odniesieniu do zakresu ochrony depozytów, wykorzystywania środków z systemów gwarancji depozytów, współpracy transgranicznej i przejrzystości (COM(2023)0228 – C9-0133/2023 – 2023/0115(COD))

P9_TA(2024)0328 A9-0154/2024

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2023)0228),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C9-0133/2023),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z 5 lipca 2023 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0154/2024),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/... zmieniającej dyrektywę 2014/49/UE w odniesieniu do zakresu ochrony depozytów, wykorzystywania środków z systemów gwarancji depozytów, współpracy transgranicznej i przejrzystości(2)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Zgodnie z art. 19 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE(6) Komisja dokonała przeglądu stosowania i zakresu tej dyrektywy i stwierdziła, że cel, jakim jest ochrona deponentów w Unii w drodze ustanowienia systemów gwarancji depozytów, został w znacznej mierze osiągnięty. Komisja stwierdziła jednak również, że istnieje potrzeba wypełnienia pozostałych luk w ochronie deponentów oraz usprawnienia funkcjonowania systemów gwarancji depozytów przy jednoczesnej harmonizacji przepisów dotyczących interwencji systemów gwarancji depozytów w innych przypadkach niż procedury wypłaty.

(1a)  Obecnie unia bankowa opiera się jedynie na dwóch z trzech przewidzianych filarów, a mianowicie na Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym i jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. System ten pozostaje zatem niekompletny ze względu na brak trzeciego filaru – europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS). Trwający przegląd unijnych ram zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów ma umożliwić długo oczekiwane dokończenie budowy unii bankowej, w tym ustanowienie EDIS. Dokończenie budowy unii bankowej to integralna część unii gospodarczej i walutowej oraz stabilności finansowej, w szczególności ze względu na ograniczenie ryzyka tzw. błędnego koła powiązań, które powstaje w wyniku więzi bank–państwo.

(1b)  Aby sprawnie przejść do ukończenia unii bankowej, konieczna jest harmonizacja funkcji, które mogą wykonywać systemy gwarancji depozytów. W związku z tym należy ograniczyć szereg zawartych w dyrektywie 2014/49/UE uprawnień dyskrecjonalnych na mocy prawa krajowego, a wszystkie systemy gwarancji depozytów powinny mieć możliwość finansowania środków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, środków zapobiegawczych i innych środków alternatywnych wobec wypłaty na rzecz deponentów.

(1c)  Unijne ramy zarządzania kryzysowego powinny zawsze zapewniać, aby straty nie były uspołeczniane, a zasoby podatników nie były wykorzystywane do udzielania pomocy instytucjom kredytowym znajdującym się w trudnej sytuacji lub ich ratowania.

(2)  Niewywiązanie się z obowiązków zapłaty składek na rzecz systemów gwarancji depozytów lub nieudostępnienie informacji deponentom i systemom gwarancji depozytów mogłoby zagrozić osiągnięciu celu, jakim jest ochrona deponentów. Systemy gwarancji depozytów lub – w stosownych przypadkach – wyznaczone organy mogą nakładać kary pieniężne za opóźnienie w płatnościach składek. Istotne znaczenie ma poprawa koordynacji między systemami gwarancji depozytów oraz wyznaczonymi i właściwymi organami w celu podejmowania działań w zakresie egzekwowania prawa wobec instytucji kredytowej, która nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań. Jakkolwiek stosowanie przez właściwe organy środków nadzorczych i środków egzekwowania prawa wobec instytucji kredytowych jest regulowane prawem krajowym oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(7), niezbędne jest zapewnienie, aby wyznaczone organy terminowo informowały właściwe organy o wszelkich naruszeniach obowiązków spoczywających na instytucjach kredytowych nałożonych na mocy przepisów o ochronie depozytów.

(3)  W celu wsparcia dalszej konwergencji praktyk systemów gwarancji depozytów oraz udzielania systemom gwarancji depozytów pomocy w testowaniu ich odporności Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) powinien opracować projekt standardów regulacyjnych dotyczących przeprowadzania przez systemy gwarancji depozytów testów warunków skrajnych swoich systemów.

(4)  Na podstawie art. 5 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2014/49/UE depozyty niektórych instytucji finansowych, w tym firm inwestycyjnych, wyłączono z ochrony, jaką zapewnia system gwarancji depozytów. Środki pieniężne, które te instytucje finansowe otrzymały od klientów i zdeponowały w instytucji kredytowej w ich imieniu w ramach świadczenia oferowanych usług, powinny jednak być chronione z zastrzeżeniem określonych warunków.

(5)  Zakres deponentów, którzy obecnie objęci są ochroną w formie wypłaty z systemu gwarancji depozytów, ustalono, kierując się chęcią ochrony inwestorów detalicznych, natomiast uznano, że inwestorzy profesjonalni takiej ochrony nie potrzebują. Z tego względu z ochrony wyłączono organy publiczne. Większości organów publicznych (w niektórych państwach członkowskich obejmujących szkoły i szpitale) nie można jednak uznać za inwestorów profesjonalnych. Niezbędne jest zatem zapewnienie, aby depozyty wszystkich inwestorów detalicznych, w tym organów publicznych, mogły korzystać z ochrony oferowanej przez system gwarancji depozytów.

(6)  Depozyty wynikające z określonych zdarzeń, w tym z transakcji dotyczących nieruchomości związanych z prywatnymi nieruchomościami mieszkalnymi lub z wypłaty określonych świadczeń z tytułu ubezpieczenia, mogą tymczasowo prowadzić do zwiększenia wielkości depozytów. Z tego powodu w art. 6 ust. 2 dyrektywy 2014/49/UE obecnie zobowiązuje się państwa członkowskie do zapewnienia, aby depozyty wynikające z tych zdarzeń były chronione powyżej kwoty 100 000 EUR przez co najmniej 3 miesiące, ale nie dłużej niż 12 miesięcy od momentu uznania rachunku daną kwotą lub od momentu, w którym zaistnieje prawna możliwość przeniesienia takich depozytów. W celu harmonizacji ochrony deponentów w Unii oraz w celu zmniejszenia złożoności administracyjnej i niepewności prawa w odniesieniu do zakresu ochrony takich depozytów niezbędne jest ujednolicenie ich ochrony, tak aby chronione były do minimalnej kwoty co najmniej 500 000 EUR i maksymalnej kwoty 2 500 000 EUR przez zharmonizowany okres 6 miesięcy, w uzupełnieniu do poziomu gwarancji wynoszącego 100 000 EUR. Po ich transpozycji przez państwa członkowskie Komisja powinna przeprowadzić przegląd chronionych kwot, aby ustalić, czy należy zmniejszyć maksymalną kwotę, biorąc pod uwagę, czy kwoty objęte ochroną są proporcjonalne i czy zapewniają równe warunki działania w całej Unii.

(7)  Podczas transakcji dotyczącej nieruchomości środki pieniężne mogą być przesyłane między różnymi rachunkami, zanim transakcja ta zostanie faktycznie rozliczona. W celu jednolitej ochrony deponentów zawierających transakcje dotyczące nieruchomości ochrona tymczasowo wysokich sald powinna mieć zastosowanie do przychodów ze sprzedaży, jak również do środków pieniężnych zdeponowanych w celu nabycia prywatnej nieruchomości mieszkalnej w ustalonym z góry krótkim terminie.

(8)  W celu zapewnienia terminowego wydatkowania kwoty wypłacanej przez system gwarancji depozytów oraz w celu uproszczenia przepisów administracyjnych i zasad obliczania należy znieść swobodę uznania odnośnie do uwzględnienia wymagalnych zobowiązań przy obliczaniu kwoty podlegającej wypłacie.

(9)  Niezbędna jest optymalizacja zdolności operacyjnych systemów gwarancji depozytów oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych. Z tego powodu należy ustanowić, że jeżeli chodzi o identyfikację deponentów uprawnionych do depozytów na rachunkach, do których deponent nie jest w sposób nieograniczony uprawniony, lub ocenę, czy deponentom przysługują gwarancje z tytułu tymczasowo wysokich sald, obowiązek wykazania tego uprawnienia ciąży na deponentach i posiadaczach rachunków.

(10)  Niektóre depozyty mogą być objęte dłuższym terminem wypłaty, ponieważ systemy gwarancji depozytów muszą zweryfikować roszczenia o wypłatę. W celu harmonizacji przepisów w całej Unii termin wypłaty należy ograniczyć do 20 dni roboczych od otrzymania właściwej dokumentacji.

(11)  Koszt administracyjny związany z wypłatą małych kwot na rachunkach nieaktywnych może przewyższyć korzyści odniesione przez deponenta. Należy w związku z tym uściślić, że systemy gwarancji depozytów nie są zobowiązane do podjęcia aktywnych działań w celu wypłaty depozytów przechowywanych na takich rachunkach poniżej określonych progów, które należy ustalić na szczeblu krajowym. Należy jednak zachować prawo deponentów do wnoszenia roszczenia o wypłatę tej kwoty. Jeżeli ten sam deponent posiada także inne aktywne rachunki, systemy gwarancji depozytów powinny ponadto uwzględniać tę kwotę przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi.

(12)  Systemy gwarancji depozytów stosują różne metody wypłaty środków deponentom – od wypłat gotówki po przekazywanie środków drogą elektroniczną. W celu zapewnienia identyfikowalności procesu wypłat dokonywanych przez systemy gwarancji depozytów oraz zachowania zgodności z celami unijnych ram dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, jeżeli kwota zwrotu przekracza 10 000 EUR, domyślną metodą wypłaty powinny być zwroty dokonywane na rzecz deponentów za pośrednictwem polecenia przelewu.

(13)  Z ochrony depozytów wyłączone są instytucje finansowe. Niektóre instytucje finansowe, w tym instytucje pieniądza elektronicznego, instytucje płatnicze i firmy inwestycyjne, także deponują jednak środki pieniężne otrzymane od swoich klientów na rachunkach bankowych, często tymczasowo, w celu zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie ochrony przewidzianymi w przepisach sektorowych, w tym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE(8), dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366(9) oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE(10). Biorąc pod uwagę rosnącą rolę tych instytucji finansowych, systemy gwarancji depozytów powinny chronić takie depozyty, pod warunkiem że klienci zostali zidentyfikowani lub można ich zidentyfikować.

(14)  Klienci instytucji finansowych nie zawsze wiedzą, jaką instytucję kredytową wybrała instytucja finansowa w celu zdeponowania ich środków. Systemy gwarancji depozytów nie powinny zatem łączyć takich depozytów z depozytem, który ci sami klienci mogą posiadać w tej samej instytucji kredytowej, w której instytucja finansowa umieściła ich depozyty. Instytucje kredytowe mogą nie znać klientów uprawnionych do kwot przechowywanych na rachunkach klientów lub nie być w stanie sprawdzić i ewidencjonować indywidualnych danych tych klientów. ▌

(15)  W przypadku dokonywania wypłat na rzecz deponentów systemy gwarancji depozytów mogą znaleźć się w sytuacjach, które powodują powstanie obaw dotyczących prania pieniędzy. System gwarancji depozytów powinien zatem wstrzymać wypłatę na rzecz deponenta, jeżeli otrzymał zawiadomienie, że jednostka analityki finansowej zawiesiła rachunek bankowy lub płatniczy zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy.

(16)  W art. 9 dyrektywy 2014/49/UE przewidziano, że w przypadku gdy system gwarancji depozytów dokonuje płatności w kontekście postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, systemowi gwarancji depozytów przysługuje wobec danej instytucji kredytowej roszczenie na kwotę równą kwocie dokonanych przez niego płatności, a roszczenie to ma taki sam stopień uprzywilejowania co depozyty gwarantowane. W przepisie tym nie dokonano rozróżnienia na wkład systemu gwarancji depozytów w przypadku korzystania z instrumentu umorzenia lub konwersji długu przy kontynuacji działalności i wkład systemu gwarancji depozytów w finansowanie strategii zakładającej przeniesienie (sprzedaż przedsiębiorstwa lub instrument instytucji pomostowej), po którym to przeniesieniu następuje likwidacji pozostałej części podmiotu. W celu zapewnienia jasności i pewności prawa w odniesieniu do istnienia i kwoty roszczenia przysługującego systemowi gwarancji depozytów w różnych scenariuszach należy uściślić, że gdy wkład systemu gwarancji depozytów wspiera stosowanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej bądź środków alternatywnych, w wyniku czego pulę aktywów, praw i zobowiązań, w tym depozytów, instytucji kredytowej przenosi się na odbiorcę, temu systemowi gwarancji depozytów powinno przysługiwać roszczenie wobec pozostałej części podmiotu w postępowaniu likwidacyjnym prowadzonym następnie na podstawie prawa krajowego. W celu zapewnienia, aby akcjonariusze i wierzyciele instytucji kredytowej pozostawieni w pozostałej części podmiotu faktycznie pokryli straty tej instytucji kredytowej, zwiększając tym samym możliwość uzyskania w postępowaniu upadłościowym zwrotu na rzecz systemu gwarancji depozytów, roszczenie systemu gwarancji depozytów powinno mieć taki sam stopień uprzywilejowania co gwarantowane depozyty. W przypadku zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu przy kontynuacji działalności (tj. gdy instytucja kredytowa kontynuuje działalność) system gwarancji depozytów wnosi wkład w kwocie, o którą depozyty gwarantowane zostałyby pomniejszone w drodze umorzenia, lub w kwocie, w jakiej dokonano by konwersji w celu pokrycia strat w tej instytucji kredytowej, gdyby depozyty gwarantowane były objęte zakresem umorzenia lub konwersji długu. W związku z tym wkład systemu gwarancji depozytów nie powinien prowadzić do powstania roszczenia wobec instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, gdyż niweczyłoby to cel, jaki przyświeca wkładowi wnoszonemu przez system gwarancji depozytów.

(17)  W celu zapewnienia konwergencji praktyk systemów gwarancji depozytów oraz zagwarantowania deponentom pewności prawa, jeśli chodzi o możliwość dochodzenia roszczeń o wypłatę depozytów, jak również w celu uniknięcia przeszkód operacyjnych dla systemów gwarancji depozytów, istotne jest ustalenie odpowiednio długiego okresu, w którym deponenci mogą wnosić roszczenia o wypłatę ich depozytów, w tych przypadkach, w których system gwarancji depozytów nie wypłacił deponentom depozytów w terminach przewidzianych na wypłatę w art. 8 dyrektywy 2014/49/UE.

(18)  Na podstawie art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/49/UE państwa członkowskie mają zapewnić, by do 3 lipca 2024 r. dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów osiągnęły poziom docelowy wynoszący 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów członków tego systemu. W celu dokonania obiektywnej oceny, czy systemy gwarancji depozytów spełniają ten wymóg, należy ustalić jasny okres odniesienia, aby ustalić kwotę depozytów gwarantowanych oraz kwotę dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów. Biorąc pod uwagę rozszerzenie zakresu stosowania systemów gwarancji depozytów, adekwatność poziomu docelowego wynoszącego 0,8 % powinna podlegać ścisłemu monitorowaniu i ocenie.

(19)  W celu zapewnienia odporności systemów gwarancji depozytów ich środki finansowe powinny pochodzić ze stabilnych i nieodwołalnych składek. Niektóre źródła finansowania systemu gwarancji depozytów, takie jak pożyczki oraz oczekiwane kwoty środków odzyskanych, mają charakter zbyt warunkowy, aby można je było zaliczyć jako składki do celów osiągnięcia poziomu docelowego systemu gwarancji depozytów. W celu harmonizacji nałożonych na systemy gwarancji depozytów warunków dotyczących osiągnięcia ich poziomu docelowego oraz w celu zapewnienia, aby dostępne środki finansowe systemów gwarancji depozytów były finansowane ze składek sektora bankowego, środki, które można zaliczyć na poczet osiągnięcia poziomu docelowego, należy odróżnić od środków uznawanych za uzupełniające źródło finansowania. Wypływy środków systemu gwarancji depozytów, w tym przewidywalne spłaty pożyczek, można planować i uwzględniać w regularnych składkach członków systemu gwarancji depozytów, a zatem wypływy te nie powinny skutkować zmniejszeniem stanu dostępnych środków finansowych poniżej poziomu docelowego. Należy w związku z tym uściślić, że po osiągnięciu po raz pierwszy poziomu docelowego czteroletni okres uzupełniania powinien być inicjowany wyłącznie w przypadku wystąpienia niedoboru dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów spowodowanego interwencją systemu gwarancji depozytów (wypłata bądź środki zapobiegawcze, środki z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub środki alternatywne). Jeżeli po takiej interwencji systemu gwarancji depozytów dostępne środki finansowe zostały zmniejszone o mniej niż jedną trzecią, okres uzupełniania powinien wynosić dwa lata. W celu zapewnienia spójnego stosowania EUNB powinien opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych określających metodykę obliczania poziomu docelowego przez systemy gwarancji depozytów.

(20)  Powinna istnieć możliwość niezwłocznego wykorzystania dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów, aby można było podjąć działanie w obliczu nagłych sytuacji, takich jak wypłata lub inne interwencje. Ze względu na różne praktyki w całej Unii należy określić wymogi dotyczące strategii inwestycyjnej obejmującej środki systemów gwarancji depozytów w celu złagodzenia wszelkiego negatywnego wpływu na zdolność systemu gwarancji depozytów do realizacji jego zadań. Jeżeli system gwarancji depozytów nie ma kompetencji, aby określić taką strategię inwestycyjną, władza, organ lub podmiot w państwie członkowskim, które odpowiadają za określenie strategii inwestycyjnej, przy określaniu tej strategii inwestycyjnej powinny przestrzegać także zasad dotyczących dywersyfikacji oraz inwestycji w aktywa o niskim ryzyku i aktywa płynne. W celu zachowania pełnej niezależności operacyjnej i elastyczności systemu gwarancji depozytów w zakresie dostępu do jego środków finansowych, jeżeli środki systemu gwarancji depozytów są zdeponowane w Skarbie Państwa, środki te należy wydzielić i umieścić na wyodrębnionym rachunku.

(21)  Możliwość pozyskania dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów w drodze składek obowiązkowych wpłacanych przez instytucje członkowskie do istniejących systemów składek obowiązkowych ustanowionych przez państwo członkowskie w celu pokrycia kosztów związanych z ryzykiem systemowym nigdy nie była wykorzystywana, a zatem należy ją usunąć.

(22)  Niezbędne jest wzmocnienie ochrony deponentów przy jednoczesnym uniknięciu potrzeby gwałtownej wyprzedaży aktywów systemu gwarancji depozytów oraz ograniczeniu potencjalnych negatywnych procyklicznych skutków dla sektora bankowego, wywołanych pobraniem składek nadzwyczajnych. Systemy gwarancji depozytów powinny zatem mieć możliwość korzystania z alternatywnych mechanizmów finansowania, dzięki którym będą mogły w każdym czasie uzyskać krótkoterminowe finansowanie ze źródeł innych niż składki, także przed wykorzystaniem ich dostępnych środków finansowych i środków pieniężnych zgromadzonych w wyniku poboru składek nadzwyczajnych. Z uwagi na fakt, że instytucje kredytowe powinny w pierwszej kolejności pokrywać koszty i ponosić odpowiedzialność za finansowanie systemów gwarancji depozytów, nie powinny być dozwolone alternatywne mechanizmy finansowania z funduszy publicznych.

(23)  W celu zapewnienia należycie zróżnicowanych inwestycji środków systemów gwarancji depozytów oraz spójnych praktyk EUNB powinien wydać wytyczne obejmujące wskazówki dla systemów gwarancji depozytów w tym zakresie.

(24)  Chociaż podstawową rolą systemów gwarancji depozytów jest wypłata depozytów gwarantowanych deponentom, interwencje inne niż wypłata mogą okazać się bardziej opłacalne dla systemów gwarancji depozytów oraz zapewnić nieprzerwany dostęp do depozytów poprzez ułatwienie strategii przeniesienia. Systemy gwarancji depozytów mogą być zobowiązane do wnoszenia wkładu w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację instytucji kredytowych. Ponadto w niektórych państwach członkowskich systemy gwarancji depozytów mogą finansować środki zapobiegawcze w celu przywrócenia długoterminowej rentowności instytucji kredytowych lub środki alternatywne z zakresu upadłości. Chociaż takie środki zapobiegawcze i alternatywne mogą przyczynić się w znacznym stopniu do poprawy ochrony depozytów, niezbędne jest objęcie takich środków właściwymi zabezpieczeniami, także w postaci zharmonizowanego testu najniższego kosztu, w celu zapewnienia równych warunków działania oraz skuteczności i opłacalności takich środków. Zabezpieczenia takie powinny mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku interwencji finansowanych z dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów uregulowanych na mocy niniejszej dyrektywy.

(24a)  Istotne jest, aby każde zaangażowanie systemów gwarancji depozytów w jakikolwiek scenariusz odbywało się z naciskiem na opłacalność i przejrzystość. Takie podejście jest niezbędne, aby uniknąć zakłócenia równych warunków działania oraz zagwarantować, że konkretni uczestnicy rynku nie uzyskają niesprawiedliwej przewagi. Przejrzystość i oszczędność kosztowa to podstawowe zasady integralności i sprawiedliwego funkcjonowania systemu gwarancji depozytów.

(25)  Środki mające na celu zapobieganie upadłości instytucji kredytowej poprzez wystarczająco wczesne interwencje mogą odgrywać skuteczną rolę w sekwencji narzędzi zarządzania kryzysowego służących utrzymaniu zaufania deponentów oraz stabilności finansowej. Środki te mogą przyjmować różne formy – środków wsparcia kapitałowego w ramach instrumentów funduszy własnych (w tym instrumenty w kapitale podstawowym Tier I) lub innych instrumentów kapitałowych, gwarancji lub pożyczek. Systemy gwarancji depozytów korzystały z tych środków w sposób niejednolity. W celu zapewnienia sekwencji narzędzi zarządzania kryzysowego oraz możliwości korzystania ze środków zapobiegawczych w sposób spójny z ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zasadami pomocy państwa niezbędne jest określenie momentu i warunków ich stosowania. Środki zapobiegawcze nie są właściwym sposobem pokrywania poniesionych strat, jeżeli instytucja kredytowa jest już na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, i należy z nich korzystać na wcześniejszym etapie, aby zapobiec pogorszeniu sytuacji finansowej banku. W związku z tym wyznaczone organy powinny weryfikować, czy zostały spełnione warunki takiej interwencji systemu gwarancji depozytów. Wspomniane warunki korzystania z dostępnych środków finansowych systemu gwarancji depozytów powinny ponadto pozostawać bez uszczerbku dla oceny właściwego organu dotyczącej kwestii, czy instytucjonalny system ochrony spełnia kryteria określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(11).

(26)  W celu zapewnienia, aby środki zapobiegawcze osiągnęły swój cel, na instytucje kredytowe należy nałożyć wymóg przedstawienia właściwemu organowi oświadczenia opisującego środki, które zobowiązują się wprowadzić. ▌Oświadczenie takie powinno obejmować wszystkie elementy, których celem jest zapobieganie wypływowi środków finansowych oraz poprawa sytuacji kapitałowej i poziomu płynności instytucji kredytowej, umożliwienie instytucji kredytowej zapewnienia zgodności z właściwymi wymogami ostrożnościowymi i innymi wymogami regulacyjnymi w ujęciu prospektywnym. Oświadczenie takie powinno zatem obejmować środki służące pozyskaniu kapitału, w tym zasady dotyczące emisji akcji z prawem poboru, dobrowolne przekształcenie podporządkowanych instrumentów dłużnych, proces zarządzania zobowiązaniami, sprzedaż aktywów w celu zgromadzenia kapitału, sekurytyzację portfeli oraz zatrzymanie zysków, w tym zakazy wypłacania dywidend oraz zakazy nabywania udziałów w przedsiębiorstwach. Ponadto w oświadczeniu należy szczegółowo opisać niedobór kapitału założycielskiego instytucji kredytowej, wdrożone środki pozyskiwania kapitału oraz zabezpieczenia wprowadzone, aby zapobiec wypływowi środków finansowych. Z tego samego powodu podczas wdrażania środków przewidzianych w oświadczeniu instytucje kredytowe powinny także wzmocnić swoje poziomy płynności, jak również powstrzymywać się od agresywnych praktyk handlowych oraz od wypłaty dywidend lub wynagrodzenia zmiennego lub wykupywania własnych akcji lub korzystania z opcji kupna hybrydowych instrumentów kapitałowych. Oświadczenie takie powinno obejmować także strategię wyjścia dla wszelkich uzyskanych środków wsparcia. W rozsądnym terminie instytucja kredytowa powinna przedstawić właściwemu organowi plan reorganizacji działalności w celu zapewnienia długoterminowej rentowności. Środki zapobiegawcze przyznane instytucji kredytowej powinny zostać zawieszone, jeżeli właściwy organ nie jest przekonany, że plan reorganizacji działalności jest wiarygodny i wykonalny, aby zapewnić długoterminową rentowność. Jeżeli instytucja kredytowa jest członkiem instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), instytucjonalny system ochrony powinien zatwierdzić plan reorganizacji działalności po konsultacji z właściwym organem. Jeżeli właściwy organ nie jest przekonany co do planu reorganizacji działalności, powinien wdrożyć odpowiednie środki, aby zapewnić długoterminową rentowność. Właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są najwłaściwszą stroną do oceny kwestii istotności i wiarygodności środków przewidzianych w planie reorganizacji działalności. W celu zapewnienia, aby wyznaczone organy właściwe dla systemu gwarancji depozytów, do którego instytucja kredytowa zwróciła się o finansowanie środka zapobiegawczego, były w stanie ocenić, czy spełnione są wszystkie warunki dla środków zapobiegawczych, właściwe organy powinny współpracować z wyznaczonymi organami. Aby zapewnić spójne podejście do stosowania środków zapobiegawczych w całej Unii, EUNB powinien wydać wytyczne mające na celu wsparcie instytucji kredytowych w sporządzeniu takiego planu reorganizacji działalności.

(26a)  Aby ograniczyć pokusę nadużycia, w stosownych przypadkach instytucja kredytowa otrzymująca wsparcie z systemów gwarancji depozytów w formie środków zapobiegawczych, jej akcjonariusze, wierzyciele lub grupa biznesowa, do której należy, powinna wnieść wkład w restrukturyzację ze swoich zasobów własnych i zapewniać odpowiednie wynagrodzenie za środek zapobiegawczy przyznany przez system gwarancji depozytów.

(27)  W celu zapewnienia, aby instytucje kredytowe, które otrzymują od systemów gwarancji depozytów wsparcie w postaci środków zapobiegawczych, wypełniały swoje zobowiązania, właściwe organy powinny żądać sporządzenia planu działań naprawczych od instytucji kredytowych, które nie wypełniły swoich zobowiązań, nie spłaciły kwoty wniesionej w ramach środków zapobiegawczych lub nie zastosowały się do strategii wyjścia. Jeżeli zdaniem właściwego organu środki zawarte w planie działań naprawczych nie umożliwią osiągnięcia długoterminowej rentowności instytucji kredytowej, system gwarancji depozytów nie powinien udzielać instytucji kredytowej dalszego wsparcia w postaci środków zapobiegawczych, a odpowiednie organy powinny przeprowadzić ocenę tego, czy instytucja jest na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, na podstawie art. 32 dyrektywy 2014/59/UE. Te same konsekwencje powinny mieć zastosowanie w przypadkach gdy instytucja kredytowa nie zastosuje się do planu naprawczego. Aby zapewnić spójne podejście do stosowania środków zapobiegawczych w całej Unii, EUNB powinien wydać wytyczne mające na celu wsparcie instytucji kredytowych w sporządzeniu takiego planu działań naprawczych.

(28)  W celu uniknięcia szkodliwego wpływu na konkurencję oraz rynek wewnętrzny niezbędne jest ustalenie, że w przypadku środków alternatywnych dotyczących upadłości odpowiednie organy reprezentujące instytucję kredytową w kontekście krajowego postępowania upadłościowego (likwidator, syndyk, zarządca lub inny podmiot) powinny zorganizować ofertę sprzedaży przedsiębiorstwa instytucji kredytowej lub jego części w ramach otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury, dążąc jednocześnie do uzyskania w miarę możliwości jak najwyższej ceny sprzedaży. Instytucja kredytowa lub pośrednik działający w imieniu instytucji kredytowej powinni stosować zasady adekwatne dla oferty sprzedaży aktywów, praw i zobowiązań przeznaczonych do przekazania potencjalnym nabywcom. Korzystanie z zasobów państwowych podlega w każdym razie, w stosownych przypadkach, właściwym zasadom pomocy państwa na mocy Traktatu.

(29)  Ponieważ głównym celem systemów gwarancji depozytów jest ochrona depozytów gwarantowanych, systemy gwarancji depozytów powinny mieć możliwość finansowania interwencji innych niż wypłaty w przypadkach, gdy takie interwencje są tańsze od wypłat. Doświadczenia związane ze stosowaniem tej zasady („test najniższego kosztu”) uwypukliły kilka niedociągnięć, gdyż aktualne ramy nie określają szczegółowo sposobu ustalenia kosztów tych interwencji ani kosztów wypłaty. W celu zapewnienia spójnego stosowania testu najniższego kosztu w całej Unii niezbędne jest określenie sposobu obliczania tych kosztów. Jednocześnie niezbędne jest uniknięcie zbyt rygorystycznych warunków, które skutecznie uniemożliwiłyby korzystanie ze środków systemów gwarancji depozytów na potrzeby innych interwencji niż wypłata. Podczas przeprowadzania oceny najniższego kosztu systemy gwarancji depozytów powinny w pierwszej kolejności zweryfikować, czy koszt finansowania wybranych środków jest niższy niż koszt wypłaty depozytów gwarantowanych. W metodyce oceny najniższego kosztu należy uwzględnić wartość pieniądza w czasie.

(30)  Likwidacja może być procesem długotrwałym, którego skuteczność zależy od skuteczności działania sądownictwa krajowego, systemów prawa upadłościowego, indywidualnych cech banku oraz okoliczności związanych z upadłością. W odniesieniu do interwencji systemów gwarancji depozytów w ramach środków alternatywnych test najniższego kosztu powinien opierać się na wycenie aktywów i zobowiązań instytucji kredytowej, określonej w art. 36 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, oraz na oszacowaniu określonym w art. 36 ust. 8 tej dyrektywy. Dokładna ocena należności odzyskanych w ramach likwidacji może jednak stanowić wyzwanie w kontekście testu najniższego kosztu w odniesieniu do środków zapobiegawczych, które najpewniej miały miejsce na długo przed jakąkolwiek przewidywalną likwidacją. Scenariusz alternatywny testu najniższego kosztu w odniesieniu do środków zapobiegawczych należy zatem odpowiednio dostosować, a w każdym razie ograniczyć oczekiwane odzyskane należności do uzasadnionej kwoty ustalonej w oparciu o odzyskane należności w przeszłych zdarzeniach obejmujących wypłatę.

(31)  Wyznaczone organy powinny oszacować koszt środka ponoszony przez system gwarancji depozytów, w tym po spłacie pożyczki, dokapitalizowaniu lub wykorzystaniu gwarancji, po odliczeniu oczekiwanych zysków, wydatków operacyjnych oraz potencjalnych strat, w porównaniu ze scenariuszem alternatywnym opartym na hipotetycznej ostatecznej stracie na koniec postępowania upadłościowego, w której należy uwzględnić należności odzyskane z systemu gwarancji depozytów jako część postępowania likwidacyjnego dotyczącego banku. Ponadto scenariusz alternatywny powinien uwzględniać ewentualne koszty dla systemu gwarancji depozytów związane z niestabilnością gospodarczą i finansową, w tym konieczność wykorzystania dodatkowych środków, w ramach mandatu systemu gwarancji depozytów, w celu ochrony deponentów i stabilności finansowej oraz zapobiegania efektowi domina. Aby uzyskać rzetelny i bardziej kompleksowy obraz rzeczywistych kosztów wypłaty na rzecz deponentów, przy szacowaniu strat poniesionych z powodu wypłaty depozytów gwarantowanych należy uwzględnić koszty pośrednio związane z wypłatą na rzecz deponentów. Koszty takie powinny obejmować ▌koszty, które system ten może ponieść w wyniku skorzystania z finansowania alternatywnego. Aby zapewnić spójne stosowanie testu najniższego kosztu, EUNB powinien opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących metodyki obliczania kosztu różnych interwencji systemu gwarancji depozytów. W celu zapewnienia zgodności metodyki oceny najniższego kosztu z ustawowym lub umownym mandatem systemu gwarancji depozytów ▌EUNB powinien opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych ▌.

(32)  W celu zapewnienia zharmonizowanej ochrony deponentów oraz określenia właściwych obowiązków w całej Unii system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia powinien zapewnić wypłatę na rzecz deponentów znajdujących się w państwach członkowskich, w których instytucje kredytowe będące członkami systemu gwarancji depozytów przyjmują depozyty i inne środki pieniężne podlegające zwrotowi, oferując usługi z zakresu depozytów w trybie transgranicznym bez zakładania siedziby w przyjmującym państwie członkowskim. W celu ułatwienia operacji wypłat oraz udostępnienia deponentom informacji system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego powinien mieć możliwość działania w charakterze punktu kontaktowego dla deponentów w instytucjach kredytowych, które korzystają ze swobody świadczenia usług.

(33)  Współpraca między systemami gwarancji depozytów w całej Unii ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia szybkiej i efektywnej kosztowo wypłaty na rzecz deponentów w sytuacjach, gdy instytucje kredytowe świadczą usługi bankowe za pośrednictwem oddziałów w innych państwach członkowskich. Ze względu na postęp technologiczny, który wspiera korzystanie z przelewów transgranicznych oraz identyfikacji zdalnej, system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia powinien mieć możliwość dokonywania wypłat bezpośrednio na rzecz deponentów w oddziałach mających siedzibę w innym państwie członkowskim, pod warunkiem że obciążenie administracyjne oraz koszty są mniejsze niż wówczas, gdyby wypłata była realizowana przez system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego. Wskazana elastyczność powinna stanowić uzupełnienie aktualnego mechanizmu współpracy, nakładając na system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego wymóg wypłaty na rzecz deponentów w oddziałach w imieniu systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia. W celu utrzymania zaufania deponentów zarówno w przyjmującym państwie członkowskim, jak i w państwie członkowskim pochodzenia EUNB powinien wydać wytyczne służące wsparciu systemów gwarancji depozytów w prowadzeniu takiej współpracy, między innymi proponując wykaz warunków, na których systemy gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia mogą podjąć decyzję o dokonaniu wypłat na rzecz deponentów w oddziałach mających siedzibę w przyjmującym państwie członkowskim.

(34)  Instytucje kredytowe mogą zmienić przynależność do systemu gwarancji depozytów z powodu przeniesienia swojej siedziby głównej do innego państwa członkowskiego lub przekształcenia swojej jednostki zależnej w oddział lub odwrotnie. Art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE stanowi, że składki takiej instytucji kredytowej wpłacone w okresie 12 miesięcy poprzedzających przeniesienie przekazuje się temu innemu systemowi gwarancji depozytów proporcjonalnie do kwoty przekazanych gwarantowanych depozytów. W celu zapewnienia, aby transfer składek na rzecz przyjmującego systemu gwarancji depozytów nie zależał od rozbieżnych przepisów krajowych dotyczących fakturowania lub faktycznej daty płatności składek, pierwotny system gwarancji depozytów powinien obliczać kwotę podlegającą transferowi na podstawie potencjalnych zobowiązań powstałych dla przyjmującego systemu gwarancji depozytów w wyniku transferu. EUNB powinien opracować projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia metody obliczania kwoty, która ma zostać przekazana, aby zapewnić neutralny wpływ transferu na sytuację finansową zarówno przyjmującego systemu gwarancji depozytów, jak i pierwotnego systemu gwarancji depozytów względem ponoszonego przez nie ryzyka.

(35)  Niezbędne jest zapewnienie równej ochrony w całej Unii tym deponentom, którym nie można udzielić pełnej gwarancji w ramach systemu oceny równoważności ochrony deponentów w państwach trzecich. Z tego powodu zlokalizowane w Unii oddziały instytucji kredytowej, której siedziba znajduje się w państwie trzecim, powinny przyłączyć się do systemu gwarancji depozytów w państwie członkowskim, w którym prowadzą działalność polegającą na przyjmowaniu depozytów. Wymóg ten zapewniłby także zgodność z dyrektywami 2013/36/UE i 2014/59/UE, których celem jest wprowadzenie bardziej solidnych ram prawnych dotyczących nadzoru ostrożnościowego oraz ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grup z państw trzecich świadczących usługi bankowe w Unii. Należy natomiast unikać narażania systemów gwarancji depozytów na ryzyko ekonomiczne i finansowe, którego źródłem są państwa trzecie. Nie należy zatem obejmować ochroną depozytów w oddziałach założonych przez unijne instytucje kredytowe w państwach trzecich.

(36)  Znormalizowane i regularne ujawnianie informacji zwiększa świadomość deponentów w odniesieniu do ochrony depozytów. W celu dostosowania wymogów dotyczących ujawniania informacji do postępu technicznego w wymogach tych należy uwzględnić nowe kanały komunikacji cyfrowej, za pośrednictwem których instytucje kredytowe komunikują się z deponentami. Deponenci powinni otrzymywać jasne i spójne informacje objaśniające ochronę ich depozytów przy jednoczesnym zmniejszeniu odnośnego obciążenia administracyjnego instytucji kredytowych lub systemów gwarancji depozytów. Należy upoważnić EUNB do opracowania projektu wykonawczych standardów technicznych w celu określenia treści i formatu arkusza informacyjnego dla deponentów przekazywanego corocznie deponentom, jak również wzoru informacji, które systemy gwarancji depozytów lub instytucje kredytowe mają obowiązek przekazywać deponentom w określonych sytuacjach, takich jak połączenie instytucji kredytowych, ustalenie, że depozyty są niedostępne, lub wypłata depozytów ze środkami klientów.

(37)  Połączenie instytucji kredytowych lub przekształcanie jednostki zależnej w oddział lub odwrotnie może wpłynąć na zasadnicze elementy ochrony deponentów. W celu uniknięcia negatywnych skutków dla deponentów, którzy przechowują depozyty w obu łączących się bankach oraz których prawo do gwarancji depozytu uległoby zmniejszeniu ze względu na zmiany przynależności do systemu gwarancji depozytów, wszyscy deponenci powinni zostać poinformowani o takich zmianach oraz powinni mieć prawo do wycofania, bez ponoszenia kary, swoich środków pieniężnych do wysokości kwoty równej uszczupleniu gwarancji depozytów.

(38)  W celu utrzymania stabilności finansowej, uniknięcia efektu domina, oraz, w stosownych przypadkach, umożliwienia deponentom wykonania ich praw do dochodzenia roszczeń o wypłatę depozytów, wyznaczone organy, systemy gwarancji depozytów oraz zainteresowane instytucje kredytowe powinny informować deponentów o depozytach, które stają się niedostępne.

(39)  W celu zwiększenia przejrzystości dla deponentów oraz promowania stabilności finansowej i zaufania wśród systemów gwarancji depozytów realizujących swoje zadania należy ulepszyć aktualne wymogi dotyczące sprawozdawczości. W rozwinięciu obecnych wymogów, na których podstawie systemy gwarancji depozytów mogą zwracać się do swoich instytucji członkowskich o wszelkie informacje niezbędne do przygotowania wypłaty, systemy gwarancji depozytów powinny także mieć możliwość zwracania się o informacje niezbędne do przygotowania wypłaty w kontekście współpracy transgranicznej. Na żądanie systemu gwarancji depozytów instytucje członkowskie powinny musieć przedstawić ogólne informacje na temat wszelkiej istotnej działalności transgranicznej prowadzonej w innych państwach członkowskich. Podobnie, w celu zapewnienia EUNB odpowiedniego zakresu informacji na temat kształtowania się stanu dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów oraz na temat wykorzystania tych środków, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby systemy gwarancji depozytów co roku informowały EUNB o kwocie depozytów gwarantowanych i dostępnych środków finansowych oraz powiadamiały EUNB o okolicznościach, które doprowadziły do wykorzystania środków systemu gwarancji depozytów na potrzeby dokonania wypłat lub zastosowania innych środków. Ponadto, aby odzwierciedlić wzmocnioną rolę systemów gwarancji depozytów w zarządzaniu kryzysowym w sektorze bankowym, której celem jest ułatwienie korzystania ze środków systemów gwarancji depozytów w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, systemy gwarancji depozytów powinny mieć prawo do otrzymywania corocznie streszczenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych w celu zwiększenia ich ogólnej gotowości do udostępnienia środków pieniężnych.

(40)  Standardy techniczne w usługach finansowych powinny ułatwiać spójną harmonizację oraz odpowiednią ochronę deponentów w całej Unii. EUNB, jako organowi dysponującemu wysokim poziomem wiedzy specjalistycznej, należy powierzyć, ze względu na wydajność i odpowiedniość, zadanie opracowania projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych, w celu przyjęcia ich przez Komisję.

(41)  W przypadkach określonych w niniejszej dyrektywie Komisja powinna przyjąć opracowane przez EUNB projekty regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(12) w celu określenia: a) szczegółów technicznych związanych z identyfikacją klientów instytucji finansowych na potrzeby wypłaty depozytów ze środkami klientów, kryteriów wypłaty środków posiadaczowi rachunku na rzecz każdego z klientów albo bezpośrednio klientowi oraz zasad mających na celu uniknięcie wielokrotnych roszczeń o wypłatę na rzecz tego samego beneficjenta; b) metodyki na potrzeby testu najniższego kosztu oraz c) metodyki obliczania dostępnych środków finansowych kwalifikujących się do spełnienia poziomu docelowego.

(42)  Komisja powinna, w przypadkach określonych w niniejszej dyrektywie, przyjąć opracowane przez EUNB projekty wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE oraz zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w celu określenia: a) treści i formatu arkusza informacyjnego dla deponenta, wzoru informacji, które systemy gwarancji depozytów albo instytucje kredytowe powinny przekazywać deponentom; b) procedur stosowanych przy przekazywaniu przez instytucje kredytowe informacji właściwemu dla nich systemowi gwarancji depozytów oraz przez systemy gwarancji depozytów i wyznaczone organy – EUNB, a także szablonów na potrzeby przekazywania tych informacji.

(43)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2014/49/UE.

(44)  Aby oddziały instytucji kredytowych mających siedzibę poza Unią, które to oddziały nie są członkami systemu gwarancji depozytów ustanowionego w Unii, mogły przyłączyć się do unijnego systemu gwarancji depozytów, takim oddziałom należy dać wystarczająco dużo czasu na podjęcie niezbędnych działań w celu spełnienia tego wymogu.

(45)  Zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE państwa członkowskie mogą uznać instytucjonalny system ochrony za system gwarancji depozytów, jeżeli spełnia on kryteria określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i jest zgodny z przepisami dyrektywy 2014/49/UE. Aby uwzględnić szczególny model biznesowy takich instytucjonalnych systemów ochrony, w szczególności znaczenie funkcji leżących u podstaw ich mandatu, które wykonują oprócz funkcji objętych niniejszą dyrektywą, należy zapewnić państwom członkowskim możliwość dopuszczenia, by instytucjonalne systemy ochrony mogły nadal pełnić takie funkcje. Ponadto, aby dać im wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych przepisów, w szczególności zabezpieczeń dotyczących stosowania środków zapobiegawczych, instytucjonalnym systemom ochrony należy przyznać trzyletni okres przejściowy. ▌Aby zapewnić równe warunki działania i utrzymać wysoki poziom ochrony deponentów, funkcje i zadania wykonywane oprócz funkcji i zadań objętych niniejszą dyrektywą powinny być finansowane z dodatkowych środków finansowych w uzupełnieniu do poziomu docelowego. Instytucjonalne systemy ochrony powinny gromadzić wyodrębnione środki finansowe do celów instytucjonalnego systemu ochrony innych niż funkcje objęte niniejszą dyrektywą stosownie do uzgodnień między Europejskim Bankiem Centralnym, właściwym organem krajowym i odpowiednimi instytucjonalnymi systemami ochrony.

(46)  Aby systemy gwarancji depozytów i wyznaczone organy miały możliwość rozwoju zdolności operacyjnej niezbędnej do wykonania nowych przepisów dotyczących stosowania środków zapobiegawczych, należy odroczyć stosowanie tych nowych przepisów.

(47)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienie jednakowej ochrony deponentów w Unii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na ryzyko, z jakim może wiązać się stosowanie zróżnicowanych podejść krajowych dla integralności jednolitego rynku, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii w drodze zmiany przepisów już ustanowionych na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2014/49/UE

W dyrektywa 2014/49/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Niniejsza dyrektywa określa przepisy i procedury dotyczące ustanawiania i funkcjonowania systemów gwarancji depozytów, zakresu ochrony i wypłaty depozytów oraz wykorzystania środków finansowych systemów gwarancji depozytów na potrzeby środków, których celem jest zapewnienie deponentom dostępu do ich depozytów.”;

b)  ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:"

„d) instytucji kredytowych i oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę poza Unią, należących do systemów, o których mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu.”;

2)  w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w pkt 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„3) »depozyt« oznacza należność wynikającą ze środków pozostawionych na rachunku lub z sytuacji tymczasowych w ramach normalnych operacji bankowych zwyczajowo przeprowadzanych przez instytucje kredytowe w toku prowadzonej przez nie działalności, którą to należność instytucja kredytowa jest zobowiązana wypłacić zgodnie z obowiązującymi przepisami i postanowieniami umownymi, w tym depozyt terminowy i depozyt oszczędnościowy, z wyłączeniem należności w przypadku gdy:”;

b)  w pkt 13 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„13) »zobowiązanie do zapłaty« oznacza nieodwołalne, w pełni zabezpieczone zobowiązanie danej instytucji kredytowej do zapłaty na rzecz systemu gwarancji depozytów kwoty pieniężnej na wezwanie tego systemu gwarancji depozytów, pod warunkiem że zabezpieczenie:”;

c)  dodaje się pkt 19–23 w brzmieniu:"

d)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Udziały w irlandzkich kasach budowlano-mieszkaniowych, oprócz tych, które zgodnie z ich naturą są uważane za kapitał w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), uznaje się za depozyty.”;

____________________________________________

* [Proszę wstawić pełne odesłanie do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy – COM(2021) 420 final].

** [Proszę wstawić pełne odesłanie do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy – COM(2021) 420 final].

3)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Umowny system, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) niniejszej dyrektywy, może zostać urzędowo uznany za system gwarancji depozytów, jeżeli jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.

Instytucjonalny system ochrony może zostać urzędowo uznany za system gwarancji depozytów, jeżeli spełnia kryteria określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie zapewniają, by do dnia ... [36 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] instytucjonalny system ochrony uznany za system gwarancji depozytów zgodnie z niniejszym ustępem oddzielał swoje dostępne środki finansowe podlegające poziomowi docelowemu zgodnie z art. 10 ust. 2 niniejszej dyrektywy od dodatkowych środków finansowych przeznaczonych na wykonywanie mandatów innych niż te regulowane niniejszą dyrektywą.”;

a)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa nie spełnia zobowiązań spoczywających na niej z racji członkostwa w systemie gwarancji depozytów, taki system gwarancji depozytów bezzwłocznie informował o tym wyznaczony organ i organ właściwy dla tej instytucji kredytowej.

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ, we współpracy z wyznaczonym organem, szybko wprowadzał wszelkie odpowiednie środki, w tym w razie potrzeby nakładał kary, w celu dopilnowania, by dana instytucja kredytowa wypełniała swoje zobowiązania członka systemu gwarancji depozytów. ▌

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przez instytucje kredytowe spoczywających na nich obowiązków członków systemu gwarancji depozytów. Kary te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”;

b)  dodaje się ust. 4a w brzmieniu:"

„4a. Państwa członkowskie zapewniają, aby wobec instytucji kredytowej, która nie dokuje zapłaty składek, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 4, w terminie określonym przez system gwarancji depozytów, taki system gwarancji depozytów pobierał ustawowe odsetki od zaległej kwoty przez okres zwłoki.”;

c)  ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:"

„5. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów informował wyznaczony organ, jeżeli środki, o których mowa w ust. 4 i 4a, nie skutkują spełnieniem zobowiązań przez instytucję kredytową. Państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczony organ oceniał, czy instytucja nadal spełnia warunki dalszego członkostwa w systemie gwarancji depozytów, i informował właściwy organ o wyniku tej oceny.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku, w którym właściwy organ postanawia cofnąć zezwolenie zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE, instytucja kredytowa przestała być członkiem systemu gwarancji depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty przechowywane na dzień, w którym dana instytucja kredytowa przestaje być członkiem systemu gwarancji depozytów, nadal były gwarantowane przez ten system gwarancji depozytów maksymalnie przez sześć miesięcy.”;

ca)  w ust. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Wyznaczone organy mają niezbędne uprawnienia do egzekwowania prawa, w tym uprawnienia do nakładania kar lub innych środków administracyjnych, aby zaradzić naruszeniom niniejszej dyrektywy przez system gwarancji depozytów.”;

d)  uchyla się ust. 8;

e)  dodaje się ust. 13 w brzmieniu:"

„13. ▌EUNB opracuje projekty regulacyjnych standardów technicznych dotyczących zakresu i treści testów warunków skrajnych, o których mowa w ust. 10, oraz związanych z nimi procedur.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

4)  w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„1. Następujące depozyty są wyłączone z wypłaty z systemu gwarancji depozytów:”;

(ii)  lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) depozyty wynikające z transakcji, w związku z którymi doszło do skazania z powodu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu;”;

▌

(iv)  lit. f) otrzymuje brzmienie:"

„f) depozyty, których posiadacza nigdy nie zidentyfikowano zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) ... [proszę wstawić skrócone odesłanie do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy – COM(2021) 420 final], w przypadku gdy depozyty te stały się niedostępne, chyba że posiadacz zażąda wypłaty i udowodni, że brak identyfikacji nie wynika z jego działania;”;

(v)  uchyla się lit. j);

(va)  dodaje się literę w brzmieniu:"

„ka) depozyty osób lub podmiotów prawnych podlegających ukierunkowanym sankcjom finansowym przyjętym przez Unię.”;

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. i) państwa członkowskie mogą zadecydować, że depozyty indywidualnych systemów emerytalnych i pracowniczych systemów emerytalnych małych lub średnich przedsiębiorstw są objęte gwarancją do poziomu gwarancji określonego w art. 6 ust. 1.”;

5)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„W uzupełnieniu ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby następujące depozyty były chronione co najmniej do kwoty 500 000 EUR i maksymalnie do 2 500 000 EUR przez 6 miesięcy po uznaniu rachunku daną kwotą lub od momentu, w którym zaistnieje prawna możliwość przeniesienia takich depozytów:”;

(ii)  lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) depozyty wynikające z transakcji dotyczących nieruchomości związanych z prywatnymi nieruchomościami mieszkalnymi oraz depozyty przeznaczone na takie transakcje, pod warunkiem że takie transakcje są zawierane w ▌terminie czterech miesięcy przez osobę fizyczną oraz pod warunkiem że taka osoba fizyczna może przedstawić dokumenty na potwierdzenie takiej transakcji;

(iia)  dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Do dnia ... [36 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] Komisja przeprowadza przegląd chronionych kwot, o których mowa w akapicie pierwszym i które zostały transponowane przez państwa członkowskie, aby ustalić, czy należy zmniejszyć maksymalną kwotę, o której mowa w tym akapicie, biorąc pod uwagę, czy kwoty objęte ochroną są proporcjonalne i czy zapewniają równe warunki działania w całej Unii. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym.”;

b)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:"

„2a. Państwa członkowskie zapewniają, aby poziom gwarancji określony w ust. 2 uzupełniał poziom gwarancji określony w ust. 1.”;

6)  w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a)  uchyla się ust. 5;

aa)  ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Państwa członkowskie dopilnowują, aby instytucje kredytowe zgłaszały swoim systemom gwarancji depozytów co najmniej raz w roku łączną kwotę kwalifikujących się depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy gwarancji depozytów mogły w dowolnym momencie zwrócić się do instytucji kredytowych o udzielenie informacji na temat łącznej kwoty kwalifikujących się depozytów poszczególnych deponentów.”;

b)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:"

„7. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów zwracał odsetki od depozytów, które zostały naliczone do dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonuje ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub dnia, w którym organ sądowy wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), ale którymi to odsetkami nie uznano lub nie obciążono rachunku do tego dnia. Poziom gwarancji określony w art. 6 ust. 1 lub, w okolicznościach, o których mowa w art. 6 ust. 2, poziom gwarancji określony w tym ustępie nie ulega przekroczeniu.

Jeżeli oprocentowanie niektórych depozytów znacznie przekracza obowiązującą rynkową stopę procentową, określoną i opartą na przejrzystych i publicznie dostępnych danych, system gwarancji depozytów jest uprawniony do skorygowania zwracanych odsetek, aby odzwierciedlić rynkową stopę procentową obowiązującą w momencie ustalenia dokonanego przez właściwy organ administracyjny lub orzeczenia wydanego przez organ sądowy. Korekty tej należy dokonać, aby zapobiec pokusie nadużycia. Kryteria i metodyka określania „znacznego przekroczenia” oraz korekty są ustalane w przejrzysty sposób, zgodnie z wytycznymi opracowanymi przez EUNB i pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwy organ.”;

7)  dodaje się art. 7a w brzmieniu:"

„Artykuł 7a

Ciężar dowodu wskazującego na kwalifikowalność depozytu i uprawnienie do depozytu

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 3, deponent lub, w stosownych przypadkach, posiadacz rachunku udowodnił, że dane depozyty spełniają warunki określone w art. 6 ust. 2 albo że przysługuje mu uprawnienie do danych depozytów w okolicznościach, o których mowa w art. 7 ust. 3.”;

8)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Systemy gwarancji depozytów zapewniają dostępność kwoty podlegającej wypłacie jak najszybciej i w każdym wypadku w terminie siedmiu dni roboczych od dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonuje ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub dnia, w którym organ sądowy wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).”;

-aa)  uchyla się ust. 2;

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają systemom gwarancji depozytów na stosowanie dłuższego okresu na wypłatę depozytów, o których mowa w art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3 i art. 8b, który to okres nie może przekraczać 20 dni roboczych od daty otrzymania przez te systemy gwarancji depozytów pełnej dokumentacji, której zażądały od deponenta lub, w stosownych przypadkach, posiadacza rachunku w celu zbadania roszczeń i weryfikacji spełnienia warunków wypłaty. W odniesieniu do depozytów, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 3, jeżeli systemy gwarancji depozytów nie są w stanie udostępnić kwoty podlegającej wypłacie w terminie krótszym niż siedem dni roboczych, systemy gwarancji depozytów dopilnowują, by w terminie pięciu dni roboczych od złożenia wniosku o daną kwotę deponenci mieli dostęp do odpowiedniej kwoty ich gwarantowanych depozytów w celu pokrycia kosztów utrzymania.”;

aa)  uchyla się ust. 4;

b)  w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) w drodze odstępstwa od ust. 9 – w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie miała miejsce żadna operacja związana z depozytem (rachunek jest nieaktywny), chyba że deponent posiada również depozyty na innym rachunku, który nie jest nieaktywny;”;

(ii)  uchyla się lit. d);

c)  uchyla się ust. 8;

d)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie miała miejsca żadna operacja związana z depozytem, systemy gwarancji depozytów mogły ustalić próg dotyczący kosztów administracyjnych, jakie poniosłyby te systemy gwarancji depozytów, dokonując takiej wypłaty. Systemy gwarancji depozytów nie są zobowiązane do podejmowania aktywnych działań w celu dokonywania wypłat na rzecz deponentów poniżej tego progu. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów dokonywały wypłat na rzecz deponentów poniżej tego progu na wniosek takich deponentów.”;

9)  dodaje się art. 8a, 8b i 8c w brzmieniu:"

„Artykuł 8a

Wypłata depozytów o wartości przekraczającej 10 000 EUR

Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji, w której wypłacane kwoty przekraczają 10 000 EUR, systemy gwarancji depozytów wypłacały te kwoty na rzecz deponentów w drodze poleceń przelewu zdefiniowanych w art. 2 pkt 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE*.

„Artykuł 8b

Gwarantowanie depozytów ze środkami klientów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty ze środkami klientów były objęte gwarancją systemu gwarancji depozytów, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby poziom gwarancji, o którym mowa w art. 6 ust. 1, miał zastosowanie do każdego z klientów spełniających warunki określone w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1, przy określaniu kwoty podlegającej wypłacie w odniesieniu do pojedynczego klienta, system gwarancji depozytów nie uwzględnia łącznej kwoty depozytów tego klienta w tej samej instytucji kredytowej.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wypłaty gwarantowanych depozytów przez systemy gwarancji depozytów ▌były dokonywane bezpośrednio na rzecz klienta.

4.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 8c

Zawieszenie wypłat w przypadku obaw dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczony organ informował system gwarancji depozytów w ciągu 24 godzin od momentu otrzymania przez ten organ informacji, o których mowa w art. 48 ust. 4 [proszę wstawić odesłanie do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy uchylającej dyrektywę (UE) 2015/849 – COM(2021) 423 final], o wynikach zastosowania środków należytej staranności wobec klienta, o których mowa w art. 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) ... [proszę wstawić skrócone odesłanie do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy – COM(2021) 420 final]. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje, którymi wymieniają się wyznaczony organ i system gwarancji depozytów, ograniczały się do informacji bezwzględnie koniecznych do realizacji zadań i obowiązków systemu gwarancji depozytów wynikających z niniejszej dyrektywy, a taka wymiana informacji była prowadzona zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady**.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów zawieszały wypłatę, o której mowa w art. 8 ust. 1, jeżeli deponenta lub jakąkolwiek inną osobę, która ma prawo do kwoty złożonej na jego rachunku, oskarżono o przestępstwo, które ma związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, do czasu wydania wyroku przez sąd.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów zawieszały wypłatę, o której mowa w art. 8 ust. 1, na okres równy okresowi określonemu w art. 20 [proszę wstawić skrócone odesłanie do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy uchylającej dyrektywę (UE) 2015/849 – COM(2021) 423 final], jeżeli zostaną poinformowane przez jednostkę analityki finansowej, o której mowa w art. 32 dyrektywy (UE) [proszę wstawić odesłanie do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy uchylającej dyrektywę (UE) 2015/849 – COM(2021) 423 final], że jednostka ta zdecydowała o zawieszeniu transakcji lub o wstrzymaniu na nią zgody, lub też o zawieszeniu rachunku bankowego lub płatniczego zgodnie z art. 20 ust. 1 lub 2 dyrektywy (UE) [proszę wstawić odesłanie do wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy uchylającej dyrektywę (UE) 2015/849 – COM(2021) 423 final].

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów nie ponosiły odpowiedzialności za żadne środki wprowadzone zgodnie z instrukcjami jednostki analityki finansowej. Systemy gwarancji depozytów wykorzystują informacje otrzymane od jednostki analityki finansowej wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy.

_________________________________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214).

** Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77 z 27.3.1996, s. 20).”;

10)  art. 9 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„2. Bez uszczerbku dla praw, które mogą przysługiwać systemom gwarancji depozytów na mocy prawa krajowego, systemom gwarancji depozytów dokonującym płatności z tytułu gwarancji w ramach systemów krajowych przysługuje, w ramach postępowania likwidacyjnego lub reorganizacyjnego, prawo do wstąpienia w prawa deponentów na kwotę równą płatnościom dokonanym przez nie na rzecz deponentów. Systemom gwarancji depozytów wnoszącym wkład w kontekście instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 37 ust. 3 lit. a) lub b) dyrektywy 2014/59/UE, lub w kontekście środków wprowadzonych zgodnie z art. 11 ust. 5 niniejszej dyrektywy przysługuje roszczenie wobec pozostałej części instytucji kredytowej z tytułu wszelkich strat poniesionych w wyniku wszelkich wkładów wniesionych na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 109 dyrektywy 2014/59/UE lub na rzecz transferu dokonanego na podstawie art. 11 ust. 5 niniejszej dyrektywy do kwoty równej ich wkładowi, pod warunkiem że pozostała część instytucji kredytowej zostanie zlikwidowana. ▌Roszczenie to ma taki sam stopień uprzywilejowania, jaki przysługuje depozytom gwarantowanym na mocy przepisów prawa krajowego regulujących standardowe postępowanie upadłościowe.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby deponenci, których depozyty nie zostały wypłacone lub uznane przez system gwarancji depozytów w terminach określonych w art. 8 ust. 1 i 3, mogli dochodzić roszczeń o wypłatę ich depozytów przez okres 5 lat.”;

11)  w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  po akapicie pierwszym dodaje się akapity w brzmieniu:"

„Okresem odniesienia do celów obliczenia poziomu docelowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest okres między dniem 31 grudnia poprzedzającym datę, do której poziom docelowy ma zostać osiągnięty, a tą datą.

Przy ustalaniu, czy system gwarancji depozytów osiągnął poziom docelowy, państwa członkowskie biorą pod uwagę wyłącznie dostępne środki finansowe bezpośrednio wniesione przez członków danego systemu gwarancji depozytów lub od nich odzyskane, po odliczeniu opłat i należności administracyjnych. Takie dostępne środki finansowe obejmują przychody inwestycyjne, których źródłem są środki wniesione przez członków systemu gwarancji depozytów, ale nie obejmują wypłat, wobec których kwalifikujący się deponenci nie zgłosili roszczeń w toku trwających wypłat, wszelkich wymagalnych zobowiązań systemu gwarancji depozytów, w tym pożyczek od innych systemów gwarancji depozytów i alternatywnych mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 10 ust. 9. Pozostającą do spłaty pożyczkę udzieloną innemu systemowi gwarancji depozytów na mocy art. 12 traktuje się jako składnik aktywów systemu gwarancji depozytów, który udzielił tej pożyczki, i można ją zaliczyć na poczet poziomu docelowego tego systemu gwarancji depozytów.”;

(ii)  akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

„Jeżeli po pierwszym osiągnięciu poziomu docelowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, poziom dostępnych środków finansowych – po wypłacie środków z systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 2, 3 i 5 – spadnie poniżej dwóch trzecich poziomu docelowego, systemy gwarancji depozytów ustalają stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu czterech lat.”;

Jeżeli po pierwszym osiągnięciu poziomu docelowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, poziom dostępnych środków finansowych – po wypłacie środków z systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 2, 3 i 5 – spadnie poniżej jednej trzeciej poziomu docelowego, systemy gwarancji depozytów ustalają stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu dwóch lat.”;

(iia)  akapit piąty otrzymuje brzmienie:"

„Państwa członkowskie mogą przedłużyć początkowy okres, o którym mowa w akapicie pierwszym, o maksymalnie cztery lata, jeżeli system gwarancji depozytów dokonał łącznych wypłat przekraczających 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów w celu dokonywania wypłat na rzecz deponentów.”;

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Dostępne środki finansowe, które system gwarancji depozytów uwzględnia do celów osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, mogą obejmować zobowiązania do zapłaty płatne w ciągu 48 godzin na wniosek systemu gwarancji depozytów. Całkowity udział takich zobowiązań do zapłaty nie może przekraczać 30 % całkowitej kwoty dostępnych środków finansowych pozyskanych zgodnie z ust. 2.

EUNB wydaje wytyczne dotyczące zobowiązań do zapłaty, w których to wytycznych określa kryteria dopuszczalności tych zobowiązań.”;

c)  uchyla się ust. 4;

d)  ust. 7 otrzymuje brzmienie:"

„7. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów, wyznaczone organy lub właściwe organy określiły strategię inwestycyjną dla dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów oraz aby ta strategia inwestycyjna była zgodna z zasadą dywersyfikacji i inwestycji w aktywa o niskim ryzyku i aktywa płynne.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby strategia inwestycyjna, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, była zgodna z zasadami określonymi w art. 4, 8 i 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/451*.

_______________

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/451 z dnia 16 grudnia 2015 r. ustanawiające ogólne zasady i kryteria dotyczące strategii inwestycyjnej oraz zasady administrowania jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 79 z 30.3.2016, s. 2).”;

e)  dodaje się ust. 7a w brzmieniu:"

„7a. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły lokować całość lub część swoich dostępnych środków finansowych w krajowym banku centralnym lub w Skarbie Państwa, pod warunkiem że jest to decyzja opłacalna dla systemu gwarancji depozytów, a takie dostępne środki finansowe są trzymane na odrębnym rachunku i są łatwo dostępne do wykorzystania przez system gwarancji depozytów zgodnie z art. 11 i 12.

ea)  ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy gwarancji depozytów dysponowały odpowiednimi alternatywnymi mechanizmami finansowania, umożliwiającymi im pozyskanie krótkoterminowego finansowania w celu zaspokojenia wniesionych przeciwko nim roszczeń. Państwa członkowskie dopilnowują, aby alternatywne mechanizmy finansowania systemów gwarancji depozytów nie były finansowane ze środków publicznych.”;

f)  uchyla się ust. 10;

g)  dodaje się ust. 11, 12 i 13 w brzmieniu:"

„11. Państwa członkowskie zapewniają, aby w kontekście środków, o których mowa w art. 11 ust. 1, 2, 3 i 5, systemy gwarancji depozytów mogły wykorzystywać środki finansowe pochodzące z alternatywnych mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 10 ust. 9, ▌zanim wykorzystają dostępne środki finansowe i zanim dokonają poboru składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 10 ust. 8. ▌

12.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [Urząd Publikacji: proszę wstawić datę = 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

13.  Do dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r. EUNB opracuje wytyczne mające pomóc systemom gwarancji depozytów w dywersyfikacji dostępnych środków finansowych oraz wskazujące możliwości dokonywania przez systemy gwarancji depozytów inwestycji w aktywa o niskim ryzyku z wykorzystaniem ich dostępnych środków finansowych.”;

12)  art. 11 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 11

Wykorzystanie środków finansowych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe, o których mowa w art. 10, głównie do zabezpieczania wypłat na rzecz deponentów zgodnie z art. 8.▌

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe do finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych zgodnie z art. 109 dyrektywy 2014/59/UE. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalały kwotę wkładu systemu gwarancji depozytów w finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych po przeprowadzeniu przez te organy konsultacji z danym systemem gwarancji depozytów w sprawie wyników testu najniższego kosztu, o którym mowa w art. 11e niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów niezwłocznie odpowiadały na takie zapytanie.

3.  Państwa członkowskie zezwalają systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11a, na rzecz instytucji kredytowej, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

4.  Jeżeli dostępne środki finansowe są wykorzystywane na potrzeby środków zapobiegawczych lub środków alternatywnych, o których mowa w ust. 3 i 5, ▌instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów niezwłocznie zapewniają temu systemowi środki wykorzystywane na potrzeby takich środków zapobiegawczych, w razie potrzeby w formie składek nadzwyczajnych, jeżeli spełniona jest którakolwiek z następujących przesłanek:

5.  Jeżeli instytucja kredytowa zostaje zlikwidowana zgodnie z art. 32b dyrektywy 2014/59/UE w celu opuszczenia rynku lub zakończenia prowadzonej działalności bankowej, państwa członkowskie zezwalają systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na potrzeby środków alternatywnych, aby zapewnić dostęp deponentów do ich depozytów, w tym transfer aktywów i pasywów oraz transfer portfela depozytów, w przypadku gdy zachodzą wszystkie poniższe przesłanki:

13)  dodaje się art. 11a–11e w brzmieniu:"

„Artykuł 11a

Środki zapobiegawcze

1.  ▌Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11 ust. 3, pod warunkiem że wszystkie następujące warunki są spełnione:

2.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów dysponowały systemami monitorowania i procedurami decyzyjnymi, które są odpowiednie do tego, aby umożliwić wybór i wdrażanie środków zapobiegawczych oraz monitorowanie związanego z tym ryzyka.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły wdrożyć środki zapobiegawcze jedynie wówczas, gdy wyznaczony organ potwierdzi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 zostały spełnione. Wyznaczony organ powiadamia właściwy organ i organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W przypadku gdy instytucja będąca beneficjentem należy do instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), ten instytucjonalny system ochrony określa, na podstawie wyników testu najniższego kosztu, o którym mowa w art. 11e, kwotę dostępnych środków finansowych na środki zapobiegawcze, o której powiadamia się wyznaczony organ.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów wykorzystywał swoje dostępne środki finansowe na potrzeby środków wsparcia kapitałowego, w tym dokapitalizowania, środków dotyczących utraty wartości aktywów i gwarancji aktywów, tylko jeżeli spełnione są warunki określone w art. 11b.

Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów przeniósł posiadane przez siebie akcje lub inne instrumenty kapitałowe instytucji kredytowej objętej wsparciem ▌tak szybko, jak pozwolą na to warunki rynkowe i finansowe.

4a.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

EUNB przedstawi Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej].

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

„Artykuł 11b

Wymogi dotyczące finansowania środków zapobiegawczych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe, które zwracają się do systemu gwarancji depozytów z wnioskiem o finansowanie środków zapobiegawczych zgodnie z art. 11 ust. 3, przedstawiły właściwemu organowi ▌ oświadczenie zawierające wykaz środków, które te instytucje kredytowe zobowiązują się wprowadzić w celu zapewnienia ▌zgodności z mającymi zastosowanie wymogami nadzorczymi ▌zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013.

2.  W oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się działania mające na celu ograniczenie ryzyka pogorszenia się kondycji finansowej oraz zwiększenie poziomu płynności i kapitału danej instytucji kredytowej.

2a.  Jeżeli środki finansowe systemu gwarancji depozytów wykorzystuje się na potrzeby środków zapobiegawczych zgodnie z art. 11 ust. 3 niniejszej dyrektywy, właściwy organ zobowiązuje instytucję kredytową będącą beneficjentem do zaktualizowania, w stosownych przypadkach, planu naprawczego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 32 dyrektywy 2014/59/UE lub grupowego planu naprawy zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 33 tej dyrektywy. Właściwy organ poleca instytucji kredytowej objętej wsparciem wdrożenie środków, o których mowa w art. 6 ust. 6 akapit trzeci dyrektywy 2014/59/UE, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 6 tej dyrektywy.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku środka wsparcia kapitałowego na mocy ust. 1 dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów pokrywały jedynie bieżący niedobór kapitału na podstawie następujących elementów, jak wskazano w oświadczeniu:

Określając niedobór kapitału, system gwarancji depozytów może również uwzględnić każdą prospektywną ocenę adekwatności kapitałowej, w tym plan ochrony kapitału, o którym mowa w art. 142 dyrektywy 2013/36/UE.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa jest członkiem instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), niedobór kapitału był określany przez instytucjonalny system ochrony.

Określając niedobór kapitału, system gwarancji depozytów powiadamia o tym właściwy organ.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w ▌oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, przedstawiono strategię wyjścia ze środków zapobiegawczych, w tym wyraźnie określony harmonogram spłaty przez instytucję kredytową wszelkich środków finansowych podlegających zwrotowi otrzymanych w ramach środków zapobiegawczych. Informacji tych nie ujawnia się przed upływem roku od zakończenia realizacji strategii wyjścia lub wdrożenia planu działań naprawczych lub zakończenia oceny zgodnie z art. 11c ust. 3.

5.  Państwa członkowskie zapewniają, że nie wypłaca się dywidend, zmiennego wynagrodzenia ani nie skupuje akcji własnych oraz że instytucja kredytowa objęta wsparciem nie podejmuje nieodwołalnego zobowiązania do wypłaty dywidend, wynagrodzenia zmiennego lub skupu akcji własnych. Właściwy organ może wyjątkowo częściowo ograniczyć ten zakaz, jeżeli instytucja kredytowa wykaże w sposób zadowalający właściwy organ, że jest prawnie zobowiązana do wypłaty dywidend. ▌Państwa członkowskie dopilnowują, aby ograniczenia przewidziane w niniejszym ustępie obowiązywały do czasu, gdy instytucja kredytowa objęta wsparciem zwróci systemowi gwarancji depozytów kwotę wykorzystaną na środki zapobiegawcze.

5a.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w terminie sześciu miesięcy od udzielenia początkowego wsparcia finansowego instytucja kredytowa będąca beneficjentem przedłożyła właściwemu organowi plan reorganizacji działalności. Jeżeli właściwy organ nie jest przekonany, że plan reorganizacji działalności jest wiarygodny i wykonalny w celu zapewnienia długoterminowej rentowności, zawiesza się środki zapobiegawcze wobec danej instytucji kredytowej, a właściwy organ wdraża odpowiednie środki w celu zapewnienia długoterminowej rentowności.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu, jeżeli instytucja kredytowa należy do instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), instytucjonalny system ochrony zatwierdza plan reorganizacji działalności po konsultacji z właściwym organem.

6.  ▌Państwa członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w planie reorganizacji działalności, o którym mowa w ust. 5a, były zgodne z planem restrukturyzacji instytucji kredytowej wymaganym przez Komisję, zgodnie z unijnymi ramami pomocy państwa.

6a.  Właściwy organ przedstawia plan reorganizacji działalności organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może przeanalizować plan reorganizacji działalności z myślą o zidentyfikowaniu wszelkich działań, które mogą negatywnie wpłynąć na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, oraz może wydać w tych kwestiach zalecenia dla właściwego organu. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje swoją ocenę i zalecenia w terminie określonym przez właściwy organ.

„Artykuł 11c

Plan działań naprawczych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji, gdy instytucja kredytowa nie wywiąże się z zobowiązań określonych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 11b ust. 1, lub planu reorganizacji działalności, o którym mowa w art. 11b ust. 5a akapit pierwszy, lub nie spłaci kwoty wniesionej w ramach środków zapobiegawczych w terminie wymagalności, lub nie przestrzega strategii wyjścia zgodnie z art. 11b ust. 4, system gwarancji depozytów niezwłocznie informował o tym właściwy organ.

2.  W sytuacji, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ zwracał się do instytucji kredytowej o przedłożenie wyznaczonemu organowi i systemowi gwarancji depozytów jednorazowego planu działań naprawczych opisującego kroki, jakie instytucja kredytowa podejmie w celu zapewnienia ▌zgodności z wymogami nadzorczymi, zapewnienia swojej długoterminowej rentowności oraz spłaty należnej kwoty wniesionej przez system gwarancji depozytów na rzecz środka zapobiegawczego, a także związane z tym ramy czasowe. Wyznaczony organ i system gwarancji depozytów konsultują się z właściwym organem w sprawie środków przewidzianych w planie naprawczym.

3.  Jeżeli właściwy organ nie jest przekonany, że plan działań naprawczych jest wiarygodny lub wykonalny, lub jeżeli instytucja kredytowa nie realizuje planu naprawczego, system gwarancji depozytów nie stosuje wobec tej instytucji kredytowej żadnych dalszych środków zapobiegawczych, a odpowiednie organy przeprowadzają ocenę, czy instytucja jest na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, zgodnie z art. 32 dyrektywy 2014/59/UE.

4.  Do dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 24 miesiące po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r. EUNB wyda wytyczne określające elementy planu reorganizacji działalności towarzyszącego środkom zapobiegawczym, o którym to oświadczeniu mowa w art. 11b ust. 3–5a, oraz elementy planu działań naprawczych, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

„Artykuł 11d

▌Środki alternatywne

1.  ▌Państwa członkowskie umożliwiają wykorzystanie środków systemu gwarancji depozytów na potrzeby środków alternatywnych, o których mowa w art. 11 ust. 5. Państwa członkowskie zapewniają ▌, aby w przypadku finansowania takich środków przez systemy gwarancji depozytów instytucje kredytowe oferowały do sprzedaży aktywa, prawa i zobowiązania, które te instytucje kredytowe zamierzają przenieść, lub zlecały zorganizowanie oferty sprzedaży tych aktów, praw i zobowiązań. Bez uszczerbku dla unijnych ram pomocy państwa taka oferta musi spełniać wszystkie poniższe wymogi:

1a.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w sytuacji, gdy system gwarancji depozytów jest wykorzystywany zgodnie z art. 11 ust. 5 w odniesieniu do instytucji kredytowej, oraz pod warunkiem że działanie to gwarantuje, iż osoby fizyczne oraz mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa mają ciągły dostęp do swoich depozytów w celu zapobiegania ponoszeniu przez nich strat, system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja kredytowa, wpłacał następujące kwoty:

„Artykuł 11e

Test najniższego kosztu

1.  Rozważając wykorzystanie środków systemu gwarancji depozytów na potrzeby środków, o których mowa w art. 11 ust. 2, 3 lub 5, państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów dokonywały porównania następujących elementów:

2.  Do porównania, o którym mowa w ust. 1, zastosowanie mają poniższe warunki:

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby kwota wykorzystana na finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych, o której mowa w art. 11 ust. 2, na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11 ust. 3, lub na potrzeby środków alternatywnych, o których mowa w art. 11 ust. 5, nie przekraczała kwoty depozytów gwarantowanych w instytucji kredytowej.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazywały systemowi gwarancji depozytów wszystkie informacje niezbędne do celów porównania, o którym mowa w ust. 1. Państwa członkowskie zapewniają, aby organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazywał systemowi gwarancji depozytów szacunkowy koszt wkładu wnoszonego przez system gwarancji depozytów w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację instytucji kredytowej, o którym mowa w art. 11 ust. 2.

4a.  Jak najszybciej po zastosowaniu środków alternatywnych państwa członkowskie dopilnowują, aby system gwarancji depozytów udostępnił właściwemu organowi, organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wyznaczonemu organowi podsumowanie podstawowych elementów obliczeń dokonanych zgodnie z niniejszym artykułem. Podsumowanie to obejmuje w szczególności stopę odzysku netto wynikającą z szacunkowego kosztu wypłat na rzecz deponentów dla systemu gwarancji depozytów oraz obszerne uzasadnienie związanych z tym założeń.

5.  EUNB, uwzględniając regulacyjne standardy techniczne przyjęte zgodnie z art. 36 ust. 16 dyrektywy 2014/59/UE, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określające:

Przy obliczaniu szacunkowego kosztu wypłat na rzecz deponentów, o którym mowa w ust. 1 lit. b), w przypadku środków ▌, o których mowa w art. 11 ust. 2, 3 lub 5, w metodyce, o której mowa w lit. b), uwzględnia się efekt domina, ryzyko gospodarcze i finansowe oraz wszelkie szkody dla reputacji systemu bankowego, w tym, w stosownych przypadkach, ochronę wspólnego znaku towarowego oraz znaczenie środków zapobiegawczych dla ustawowego lub umownego mandatu systemu gwarancji depozytów, w tym instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [Urząd Publikacji – proszę wstawić datę = 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

13a)  art. 13 otrzymuje brzmienie:"

„1. Podstawą składek na rzecz systemów gwarancji depozytów, o których mowa w art. 10, jest kwota gwarantowanych depozytów i stopień ryzyka, na jakie narażeni są poszczególni członkowie danego systemu gwarancji depozytów.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć niższe składki dla sektorów niskiego ryzyka, w których działają instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów, regulowanych w przepisach krajowych.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że członkowie instytucjonalnego systemu ochrony płacą niższe składki do systemu gwarancji depozytów.

Państwa członkowskie mogą zezwolić, aby wobec organu centralnego i wszystkich instytucji kredytowych trwale powiązanych z tym organem centralnym, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, stosowano wagę ryzyka ustaloną dla organu centralnego i instytucji z nim powiązanych, jako jednego skonsolidowanego podmiotu.

Państwa członkowskie mogą zdecydować o wnoszeniu przez instytucje kredytowe minimalnej składki, niezależnie od kwoty ich gwarantowanych depozytów.

2.   Systemy gwarancji depozytów mogą stosować własne metody uzależnione od ryzyka, służące do określenia i wyliczenia składek uzależnionych od ryzyka, które wnoszą do systemu gwarancji depozytów jego członkowie. Składki są obliczane proporcjonalnie do ryzyka związanego z działalnością członków i uwzględniają w odpowiednim stopniu profile ryzyka obowiązujące w przypadku różnych modeli prowadzenia działalności. Metody te mogą również uwzględniać pozycje znajdujące się po stronie aktywów bilansu i wskaźniki ryzyka, takie jak adekwatność kapitałową, jakość aktywów oraz płynność.

Każda metoda jest zatwierdzana przez właściwy organ we współpracy z wyznaczonym organem. EUNB jest informowany o zatwierdzonych metodach.

3.  Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy, EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia metod wyliczania składek na rzecz systemów gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

EUNB przedkłada Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

14)  w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów obejmowały ochroną deponentów w oddziałach, które instytucje kredytowe będące ich członkami utworzyły w innych państwach członkowskich, oraz deponentów znajdujących się w państwach członkowskich, w których instytucje kredytowe będące ich członkami korzystają ze swobody świadczenia usług, o której mowa w tytule V rozdział 3 dyrektywy 2013/36/UE.”;

b)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

c)  dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:"

„2a. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego mógł, na podstawie porozumienia z systemem gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia, działać jako punkt kontaktowy dla deponentów w instytucjach kredytowych korzystających ze swobody świadczenia usług, o której mowa w tytule V rozdział 3 dyrektywy 2013/36/UE, oraz aby otrzymywał rekompensatę za poniesione koszty.

2b.  W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 2a, państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów danego państwa członkowskiego pochodzenia i system gwarancji depozytów danego przyjmującego państwa członkowskiego zawarły porozumienie w sprawie warunków wypłaty, w tym w sprawie rekompensaty za wszelkie poniesione koszty, punktu kontaktowego dla deponentów, harmonogramu i metody płatności. System gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia przekazuje systemowi gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego informacje na temat liczby deponentów, kwoty gwarantowanych depozytów i ewentualnych istotnych zmian w tym zakresie.”;

d)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy instytucja kredytowa przestaje być członkiem jednego systemu gwarancji depozytów i przyłącza się do systemu gwarancji depozytów innego państwa członkowskiego lub gdy część działalności instytucji kredytowej zostaje przeniesiona do systemu gwarancji depozytów innego państwa członkowskiego, pierwotny system gwarancji depozytów przekazywał przyjmującemu systemowi gwarancji depozytów kwotę, która odzwierciedla dodatkowe potencjalne zobowiązania poniesione przez przyjmujący system gwarancji depozytów w wyniku transferu, z uwzględnieniem wpływu transferu na sytuację finansową zarówno przyjmującego systemu gwarancji depozytów, jak i pierwotnego systemu gwarancji depozytów względem ponoszonego przez nie ryzyka. ▌

EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia metody obliczania kwoty, która ma zostać przekazana, aby zapewnić neutralny wpływ transferu na sytuację finansową obu systemów gwarancji depozytów względem ponoszonego przez nie ryzyka.

EUNB przedstawi Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010.”;

e)  dodaje się ust. 3a w brzmieniu:"

„3a. Do celów ust. 3 państwa członkowskie zapewniają, aby pierwotny system gwarancji depozytów przekazał kwotę, o której mowa w tym ustępie, w terminie 1 miesiąca od zmiany członkostwa w systemie gwarancji depozytów.”;

f)  dodaje się ust. 9 w brzmieniu:"

„9. Do dnia ... [24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] EUNB wydaje wytyczne dotyczące odpowiednich ról systemów gwarancji depozytów w państwie pochodzenia i w państwie przyjmującym, o których mowa w ust. 2 ▌, w tym wykaz okoliczności, w jakich system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia ▌dokonuje zwrotu na rzecz deponentów w oddziałach w innym państwie członkowskim zgodnie z ust. 2 akapit trzeci, oraz warunki, na jakich może to nastąpić.”;

15)  art. 15 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 15

Oddziały instytucji kredytowych, które mają siedzibę w państwach trzecich

Państwa członkowskie wymagają, aby oddziały instytucji kredytowych, których siedziba znajduje się poza Unią, przyłączyły się do systemu gwarancji depozytów na ich terytorium, zanim zezwolą takim oddziałom na przyjmowanie kwalifikujących się depozytów w tych państwach członkowskich.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby takie oddziały wnosiły składki na rzecz systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 13.

16)  dodaje się art. 15a w brzmieniu:"

„Artykuł 15a

Instytucje kredytowe będące członkami, które mają oddziały w państwach trzecich

Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów nie obejmowały ochroną deponentów w oddziałach utworzonych w państwach trzecich przez instytucje kredytowe będące ich członkami, z wyjątkiem sytuacji, gdy – pod warunkiem zatwierdzenia przez wyznaczony organ – te systemy gwarancji depozytów pobierają odpowiednie składki od danych instytucji kredytowych.

EUNB wydaje wytyczne określające okoliczności, w których wyznaczone organy powinny zatwierdzić objęcie ochroną deponentów w oddziałach utworzonych w państwach trzecich przez instytucje kredytowe będące członkami systemów gwarancji depozytów.”;

17)  w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe przekazywały obecnym i przyszłym deponentom informacje, których deponenci ci potrzebują do zidentyfikowania systemów gwarancji depozytów w Unii, do których należą dana instytucja kredytowa i jej oddziały. Instytucje kredytowe przekazują te informacje w formie arkusza informacyjnego przygotowanego w formacie umożliwiającym ekstrakcję danych w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XX/XXXX [rozporządzenie w sprawie ESAP]***.

_______________________________________________

*** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XX/XXX z dnia [dd mm rrrr] r. ustanawiające europejski pojedynczy punkt dostępu zapewniający scentralizowany dostęp do publicznie dostępnych informacji mających znaczenie dla usług finansowych, rynków kapitałowych i zrównoważonego rozwoju.”;

b)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

c)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe przekazywały arkusz informacyjny, o którym mowa w ust. 1, przed zawarciem umowy o przyjęcie depozytu, a następnie za każdym razem, gdy nastąpi jakakolwiek zmiana w dostarczonych informacjach. Deponenci potwierdzają otrzymanie tego arkusza informacyjnego, chyba że informacje te zostały podane do wiadomości publicznej.”;

d)  ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe potwierdzały na wyciągach z rachunków swoich deponentów, że depozyty są kwalifikującymi się depozytami, w tym umieszczały odniesienie do arkusza informacyjnego, o którym mowa w ust. 1.”;

e)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe udostępniały informacje, o których mowa w ust. 1, w języku uzgodnionym przez deponenta i instytucję kredytową w momencie otwarcia rachunku lub w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym oddział ma siedzibę.”;

f)  ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:"

„6. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku połączenia instytucji kredytowych, przekształcenia jednostek zależnych instytucji kredytowej w oddziały lub podobnych operacji instytucje kredytowe informowały o tym fakcie swoich deponentów przynajmniej na miesiąc przed dniem, w którym dana operacja wywołuje skutek prawny, chyba że właściwy organ dopuszcza krótszy termin z uwagi na tajemnicę handlową lub stabilność finansową. W powiadomieniu tym wyjaśnia się wpływ operacji na ochronę deponentów.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy operacje, o których mowa w akapicie pierwszym, będą miały wpływ na zmniejszenie ochrony depozytów deponentów posiadających depozyty w tych instytucjach kredytowych, dane instytucje kredytowe powiadamiały tych deponentów o możliwości wycofania lub przeniesienia do innej instytucji kredytowej ich kwalifikujących się depozytów, w tym wszystkich naliczonych odsetek i uzyskanych korzyści, bez ponoszenia żadnych kar, do wysokości kwoty równej uszczupleniu gwarancji depozytów w terminie 3 miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym.

7.  Państwa członkowskie zapewniają, by instytucje kredytowe, które przestają być członkami systemu gwarancji depozytów, powiadamiały o tym fakcie swoich deponentów co najmniej 1 miesiąc przed dniem, w którym przestaną być członkami. Informacje te obejmują wyjaśnienie wpływu końca członkostwa na ochronę deponentów. Państwa członkowskie dopilnowują, aby deponenci instytucji kredytowej, która przestała być członkiem systemu gwarancji depozytów, mogli przenieść swoje depozyty do innej instytucji będącej członkiem tego samego systemu gwarancji depozytów bez ponoszenia kosztów transferu.”;

g)  dodaje się ust. 7a w brzmieniu:"

„7a. Państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczone organy, systemy gwarancji depozytów i zainteresowane instytucje kredytowe informowały deponentów, w tym poprzez publikację na swoich stronach internetowych, o fakcie, że właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub że organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).”;

h)  ust. 8 otrzymuje brzmienie:"

„8. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy deponent korzysta z bankowości internetowej, instytucje kredytowe przekazywały swoim deponentom informacje, które muszą im przekazać na mocy niniejszej dyrektywy, za pomocą środków łączności elektronicznej, chyba że deponent wystąpi o otrzymywanie tych informacji w formie papierowej.”;

(i)  dodaje się ust. 9 w brzmieniu:"