Veuillez saisir du texte
Marc BOTENGA Marc BOTENGA
Marc BOTENGA

Le groupe de la gauche au Parlement européen - GUE/NGL

Membre

Belgique - Parti du Travail de Belgique (Belgique)

Date de naissance : , Bruxelles

Explications de vote écrites Marc BOTENGA

Les députés peuvent expliquer par écrit leur vote en plénière. Article 194 du règlement intérieur.

Agence européenne des médicaments (A9-0216/2021 - Nicolás González Casares)

08-07-2021

Ce texte veut donner à l’EMA de nouvelles missions, notamment celle de surveiller et de gérer les pénuries de médicaments ou encore de fournir des conseils scientifiques lors de crises sanitaires. Renforcer l’EMA a du sens, notamment en période de crise sanitaire. Nous avons en Europe besoin d’une agence des médicaments forte et fiable, dont le fonctionnement est basé sur la science et les besoins de santé publique. Rappelons toutefois que ce renforcement de compétences et l'introduction de nouveaux conseils et lieux de décision, ne doit pas permettre d'augmenter les pressions, qu'elles soient politiques ou viennent des industries pharmaceutiques, sur l'EMA, dont les décisions et les évaluations doivent être inspirées uniquement par les besoins de santé publique. Dans ce sens, nous avons besoin de plus de transparence, et devrons continuer à veiller à éviter même tout semblant de conflit d’intérêt.

Un nouvel EER pour la recherche et l’innovation (B9-0370/2021) NL

08-07-2021

De oproep om meer middelen uit te trekken voor onderzoek en innovatie steun ik, maar we moeten lessen trekken uit deze gezondheidscrisis en die worden in dit rapport niet afdoende getrokken. Twee jaar voor de COVID-pandemie zei de Europese Commissie: "Er bestaat een risico op een epidemie, we moeten ons voorbereiden. Het is waar dat er al een coronavirus was in 2003 en een tweede coronavirus in 2012. Het is inderdaad logisch om voorbereid te willen zijn. En wat doet de Europese Commissie? Het gaat naar de farmaceutische industrie en zegt: "Kijk, we hebben veel publiek geld. Miljarden euro's. En we willen dat je onderzoek doet tegen epidemieën." Een goede zet van de Europese Commissie. Maar wat antwoordde Big Pharma? "Nee. Liever niet. We zijn niet geïnteresseerd. Het brengt niet genoeg op." Het echte schandaal is natuurlijk dat de Europese Commissie zich daar bij neerlegde. Dat de private sector, met winstoogmerk, de wet stelt kan natuurlijk niet. Het publiek belang moet centraal staan in onderzoek en innovatie. Dat wil ook zeggen dat de resultaten van met publiek geld gefinancierd onderzoek niet onderworpen worden aan monopoliepatenten waar het grootbedrijf winst gaat op maken. Wij hebben gezien hoe gemakkelijk farmaceutische bedrijven de octrooien hebben genomen op vaccins die zij met een groot deel van het overheidsgeld hebben ontwikkeld. Wetenschap en innovatie moeten het algemeen belang dienen, niet het concurrentievermogen en de winsten van particuliere ondernemingen. Daarom moeten we allereerst openbaar onderzoek promoten en financieren, want onderzoek en innovatie zijn van fundamenteel belang voor de ontwikkeling van technologieën die het leven van de mens verbeteren. Onze gezondheid, maar ook de klimaatverandering vereisen publiek onderzoek en innovatie.

Examen du cadre législatif macroéconomique (A9-0212/2021 - Margarida Marques)

08-07-2021

Au début de la crise Covid-19, le Pacte de Stabilité et de Croissance a été suspendu. C'était l'illustration d'un échec. L'échec de l'austérité. Un échec économique. Un échec social. Un échec qui a tué. L'austérité a désarmé l'armée qui combat le coronavirus, décimé les rangs de ces soldats anti-coronavirus que sont nos soignants, détruit les tranchées que sont nos hôpitaux. En fait, l'Union européenne n'a jamais accepté que les services publics, la santé, l'éducation ou le transport, soient des services publics et échappent au marché. La stratégie est très claire : couper dans les services publics, privatiser ou libéraliser des secteurs en introduisant des acteurs privés à but lucratif qui remplacent le service public devenu soi-disant défaillant. Bien que la pandémie ne soit pas encore terminée, les partis traditionnels - qui ont proclamé haut et fort que l'austérité européenne était finie - veulent la ramener. Le dit Semestre européen déploiera tout son potentiel pour limiter les investissements dans les services publics, pour détruire les systèmes de retraite publics, pour réduire et sabrer dans les soins de santé publics, bref, pour détruire le secteur public. Avec la parfaite complicité des gouvernements nationaux, les Plans de Relance seront conditionnés à des réformes structurelles. Nous ne laisserons pas faire. Ce n'est pas de cette Union destructrice et marchande que nous avons besoin, mais d'une Europe de la coopération, de l'investissement public et de la solidarité.

Situation au Nicaragua (RC-B9-0400/2021, B9-0400/2021, B9-0401/2021, B9-0402/2021, B9-0403/2021, B9-0404/2021, B9-0405/2021)

08-07-2021

Au Nicaragua, il y aura des élections présidentielles en novembre. Daniel Ortega, leader historique de la révolution sandiniste des années 80’, se représente pour un nouveau mandat. Ces élections se dérouleront clairement sous haute tension. En 2018, des affrontements entre partisans et opposants au gouvernement de Daniel Ortega ont causé la mort de plus de 300 personnes. Dans un contexte où les USA et leurs alliés ont cherché à instrumentaliser les manifestations de 2018-2019 pour favoriser un changement de régime, le Nicaragua a accentué sa politique répressive et autoritaire contre tous ceux qui s’opposent au gouvernement. Dans ce cadre, des leaders politiques ont été arrêtés début juin et deux partis politiques d’opposition ont été interdits de se présenter aux élections. Malgré des critiques légitimes par rapport à la situation sur place, je ne partage pas la demande du Parlement européen d’augmenter les sanctions sur des personnes et des entités nicaraguayennes. Celles-ci, même si la majorité du parlement prétend qu’elles seront le plus ciblées possibles, finiront par avoir un impact négatif sur la population locale, sans nullement améliorer la situation sur place. Je me suis donc abstenu.

Violations du droit de l’UE et des droits des citoyens LGBTQI en Hongrie par suite de l’adoption de modifications de la législation au Parlement hongrois (B9-0412/2021, B9-0413/2021) NL

08-07-2021

Ik heb deze resolutie gesteund omdat een duidelijk signaal nodig was. Het Hongaarse parlement stemde immers zonet in met een nieuwe discriminerende wet tegen LGBT+ personen. Ondanks protest van duizenden mensen in Boedapest en internationale kritiek van onder meer de International Lesbian and Gay Association, zet de hard-rechtse regering Orban haar kruistocht ter verdediging van zogenaamd "traditionele" waarden en normen verder. Enorm verontrustend. Al mijn solidariteit met de LGBT+ en linkse bewegingen die hiertegen strijden, net als met alle werknemers en jongeren die strijden tegen het autoritarisme van Orban. Deze wet is een volgende stap in een proces dat al jaren bezig is. Er is een rechtstreeks verband tussen de manier waarop het Orban regime de rechten van vluchtelingen met de voeten treedt, de invoering van de Hongaarse 'slavenwet' die arbeiders kan verplichten tot 400 ‘gratis’ overuren per jaar en de anti-LGBT+ wetten. Dat heet de fascisering van de samenleving. Die begon met verrechtsing en een 'strengere overheid' en treft nu steeds harder de LGBT+ gemeenschap. Zonder verzet wordt dit alleen maar erger. Het is tijd extreemrechts opnieuw te denormaliseren, in Europa en in België en alle krachten die strijden tegen de fascisering en verrechtsing te verenigen. Deze resolutie verwijst echter - weze het omfloerst - ook naar een EU-sanctiemechanisme tegen Hongarije. Die methode deel ik niet. Begrotingssancties zonder enige garantie dat de opschorting van EU-fondsen niet in de eerste plaats de burgers zal treffen die lijden onder het autoritaire beleid van de regeringen in kwestie? Dat zou bijzonder cynisch zijn: de mensen treffen die nu al lijden onder het bewind van die regeringen. Zonder deze garantie dreigen dat soort sancties daarenboven een gevaarlijk politiek boemerangeffect te hebben. Het is ook riskant om dergelijke brede bevoegdheid aan de Europese Commissie te geven. Niet alleen gebruikt de Commissie die bevoegdheid selectief - zo heeft niemand het over de afschaffing van het asielrecht in Denemarken - maar gezien de brede criteria, zou dit sanctie-instrument later kunnen worden gebruikt om staten te bestraffen waarvan het linkse beleid door de Europese instellingen te radicaal wordt geacht. Daarom wijs ik op een alternatieve aanpak om dit soort discriminerende wetten te bestrijden: het Hongaarse parlement moest recent een wet gericht tegen NGO's afschaffen dankzij de mobilisatie van de bevolking en gerechtelijke actie bij het Europees Hof van Justitie. In tegenstelling tot sancties heeft deze weg dus wél haar effectiviteit bewezen.

Système d'information sur les visas (VIS): traitement des visas (A9-0207/2021 - Paulo Rangel) NL

07-07-2021

Dit verslag gaat over het visuminformatiesysteem waarmee onderdanen van derde landen een Schengenvisum voor kort verblijf kunnen aanvragen. Dit systeem wordt zodanig uitgebreid dat het de gegevens bevat van alle onderdanen van derde landen die een visum voor langer verblijf of een verblijfsvergunning in de EU hebben. Het wordt een soort 'centraal register voor vreemdelingen.' Vanuit democratisch oogpunt is dat zeer gevaarlijk. Het gaat hier namelijk om een grote massadatabank waarin alle persoonsgegevens in één enkel doorzoekbaar bestand worden opgeslagen. Dat gaat ver. De tekst biedt een ruimere toegang voor Frontex, de Europese Grens- en Kustwacht die niet transparant is en van mensenrechtenschendingen wordt beschuldigd. De gegevens kunnen trouwens voor verschillende doeleinden worden gebruikt en de rechten van burgers uit derde landen schaden. Massasurveillance zet vrijheid en democratie op het spel. Naar mijn mening moeten democratische vrijheden en mensenrechten tegen massadatabanken beschermd worden. De Europese Unie moet het grondrecht op privacy respecteren. De uitwisseling van gegevens tussen wetshandhavingsautoriteiten moet gebeuren in een strikt wettelijk kader en de rechten van de betrokkenen moeten worden versterkt, niet ondergraven.

Coopération UE-OTAN dans le cadre des relations transatlantiques (A9-0192/2021 - Antonio López-Istúriz White)

07-07-2021

J’ai voté contre ce rapport, qui prône « une coopération renforcée » entre l’UE et l’OTAN et « un partenariat solide » entre l’UE et les États-Unis. Le rapport affirme que cette coopération et ce partenariat reposent sur la démocratie, la liberté, le respect des droits de l’homme, l’état de droit et la promotion de la paix et de la coopération internationale. Mais l’histoire montre que c’est faux. Depuis 1945, les États-Unis sont la principale menace pour la paix dans le monde : ils sont intervenus de façon directe et indirecte dans des dizaines de pays pour garantir leur suprématie et les profits des multinationales. Leur budget militaire dépasse largement les dépenses cumulées des dix autres plus grandes armées du monde. Quant à l’OTAN, c’est depuis toujours une organisation guerrière, qui s’est donnée des ambitions mondiales après la Guerre froide. Via l’OTAN, les États-Unis ont poussé et réussi à entraîner les pays européens dans des interventions militaires en Yougoslavie, en Afghanistan et ailleurs. Ces guerres, soutenues par tous les partis traditionnels en Europe, ont tué des dizaines de milliers de civils et poussé des millions de personnes à chercher refuge ailleurs. Elles ont coûté des milliards d’euros, qui auraient pu être investis au profit des travailleurs, dans les soins de santé, l’éducation, la culture, l’écologie. Et elles n’ont pas apporté la paix. Aujourd’hui, la montée de nouvelles puissances économiques, comme la Chine, menace la suprématie absolue des États-Unis. Ils cherchent donc à entraîner l’Union européenne, via l’OTAN, ainsi que des pays comme l’Inde, l’Australie et le Japon dans une nouvelle guerre froide. Des pays européens envoient des navires en Mer de Chine. Mais les travailleurs européens et du reste du monde n’ont rien à y gagner : ils ont intérêt à la paix et aux avancées sociales, pas à de nouveaux conflits. C’est aussi pour cela que le mouvement pour la paix se mobilise. Comme lui, nous disons non à la nouvelle guerre froide que veut mener Joe Biden. Et nous choisissons le camp de la paix, du dialogue et de la coopération.

Vieillissement de la population du vieux continent - possibilités et enjeux liés à la politique du vieillissement après 2020 (A9-0194/2021 - Beata Szydło) NL

07-07-2021

Deze tekst vertrekt van een aantal belangrijke uitdagingen inzake vergrijzing. Maar je zou denken dat als men kijkt naar vergrijzing, dat dan de mensen centraal zouden staan. Het recht op een waardig pensioen bijvoorbeeld. Helaas lijkt deze tekst meer bezig met hoe we ouderen kunnen activeren. Europa dringt er al jaren op aan dat mensen langer werken - 60, 65, 67 - en hoe meer je de pensioenleeftijd opschuift, hoe meer langdurig zieken er zijn. In feite maakt dat beleid mensen ziek. De Green Paper van de Europese Commissie rond veroudering durfde zelfs stellen dat de pensioenleeftijd in Europa idealiter zou moeten worden opgetrokken tot 70 jaar, in Luxemburg en Litouwen zelfs tot 72 jaar. In Litouwen is de gemiddelde levensverwachting voor mannen nog geen 72 jaar. Is dat het Europese antwoord? Mensen doen sterven op het werk? Het is ongelooflijk dat men zoiets zelfs maar suggereert. Het toont hoe volledig vervreemd de Europese beleidsmakers zijn van de realiteit van de werkende klasse. Joëlle is huishoudhulp en zij vertelde: "Ik zou graag willen dat de politici een week of een paar dagen werken zoals wij. Zij zouden beseffen dat werken tot de leeftijd van 67 hard werken is. We kunnen het niet meer aan. Daar zou het over moeten gaan. Op 67 is ieder beroep zwaar. Laten we het recht op rust garanderen! Een pensioen - een waardig en fatsoenlijk pensioen - is een mensenrecht. En als de Europese Commissie het er niet mee eens is, laat ze dan een week als huishoudster werken. Dat het hele college van commissarissen eens een weekje werkt als huishoudhulp of arbeider. Dan begrijpen ze hopelijk waarom wij zeggen dat langer werken niet haalbaar is. In elk geval is het duidelijk dat we hier de strijd tegen zullen moeten organiseren. Doorheen Europa.

Élaboration de lignes directrices relatives à l’application du régime général de conditionnalité pour la protection du budget de l’Union (A9-0226/2021 - Eider Gardiazabal Rubial, Petri Sarvamaa)

07-07-2021

Ce règlement permet de mettre en œuvre des procédures d'infraction contre les États-Membres qui ne respecteraient pas « l'État de droit ». La majorité du Parlement européen veut qu’il soit appliqué de manière stricte et sans délai. La Commission préfère des guidelines. Mais la question fondamentale est ainsi éludée. Il s'agit de savoir si oui ou non, des suspensions ou des réductions du budget européen accordé aux États Membres pourraient améliorer d'une façon ou d'une autre la situation sur place. J’en doute. Premièrement, les sanctions envisagées risquent clairement de toucher les populations. Quel cynisme de frapper les gens subissant déjà les politiques réactionnaires. Deuxièmement, ces sanctions peuvent même être contre-productives en renforçant la popularité des dirigeants. Finalement, donner ce pouvoir général aux institutions européennes constitue aussi un risque démocratique. Les critères d'application sont larges. Sommes-nous sûrs qu'il ne sera pas utilisé demain contre des pays dont la politique de gauche serait aisément considérée comme inacceptable par l'Union européenne? Et finalement, nous avons vu que d'autres moyens existent. Une approche alternative pour combattre des lois discriminatoires existe: récemment, le parlement hongrois a dû abolir une loi contre les ONG grâce à la mobilisation populaire et l’action judiciaire auprès de la Cour de Justice européenne. Les droits sont conquis et préservés en premier lieu grâce aux luttes des organisations sociales, et non par des sanctions extérieures. Il faut toute notre solidarité avec les jeunes, les travailleurs et toutes celles et ceux qui se battent contre la montée de l'extrême-droite en Europe et ailleurs.

Régime mondial de sanctions de l'UE en matière de droits de l'homme (loi Magnitsky de l’Union) (B9-0371/2021) NL

07-07-2021

De Europese Unie en een grote meerderheid van het Europees Parlement wil een Europees sanctiemechanisme, een "wereldwijd" sanctiemechanisme. Net als de Verenigde Staten, wil de Europese Unie de hele wereld kunnen sanctioneren. Nou, niet de hele wereld, alleen de landen die niet gehoorzamen. De landen die het beleid van het Europese imperialisme niet volgen. Diegene die zich niet voldoende plooien naar de belangen van, of openstellen voor, Europese multinationals en investeringen. Want laten we niet doen alsof het hier echt om mensenrechten gaat. De EU legde Israël nooit sancties op, ondanks de schendingen van het internationale recht waaraan het land zich al decennia schuldig maakt. De traditionele partijen, en met name de socialisten, willen echter niet dat dit mechanisme de "Magnitsky Act" heet. Waarom? Omdat de referentie aan de Magnitsky Act, de "Global Magnitsky Human Rights Accountability Act", de Amerikaanse tegenhanger van het Europese mechanisme, een slechte connotatie geeft. We weten immers dat Amerikaanse sancties in het verleden vele slachtoffers maakten van het Midden-Oosten tot Latijns-Amerika, en dat de nieuwe Amerikaanse "Magnitsky Act" - oorspronkelijk tegen Rusland gericht - dit wereldwijd sanctiebeleid volledig institutionaliseert. Wat een hypocrisie. De traditionele partijen willen niet formeel geassocieerd worden met het VS-beleid, maar de gestemde tekst volgt wél volledig dezelfde filosofie. De eerste slachtoffers van de Europese sancties zullen werknemers, vrouwen, en gezinnen zijn in de getroffen landen. Dat gaf Josep Borrell, Hoge Vertegenwoordiger voor buitenlands beleid en veiligheid, trouwens zelf toe met betrekking tot Wit-Rusland. Deze unilaterale mechanismen, die zelfs 'regime change' tot doel hebben, ondermijnen daarenboven het internationaal recht doordat zij het multilateralisme binnen en via de VN-instellingen omzeilen. Genoeg is genoeg. Vrede en mensenrechten worden bereikt door diplomatie, eerbiediging van het internationaal recht en internationale solidariteit waarbij werknemers, vakbonden en sociale bewegingen centraal staan. Niet door sancties opgelegd door regeringen die enkel hun geopolitieke belangen en de winsten van hun multinationals verdedigen.

Contact

Bruxelles

Strasbourg