Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania Jagna MARCZUŁAJTIS-WALCZAK

Po raz kolejny zagłosowałam za uchyleniem immunitetu posłowi Grzegorzowi Braunowi.
Uważam, że sytuacje, w których osoba pełniąca funkcję publiczną w sposób oczywisty podważa podstawowe zasady debaty demokratycznej, porządek prawny i szacunek dla instytucji, nie mogą pozostawać bez reakcji. To nie jest kwestia poglądów, lecz standardów życia publicznego.
Immunitet nie służy do unikania odpowiedzialności za działania, które wymagają oceny przez niezależne organy. Jego rolą jest ochrona wykonywania mandatu — a nie usprawiedliwianie zachowań, które godzą w zaufanie obywateli do państwa.
Dziękuję za uwagę.
Jagna Marczułajtis-Walczak

Zagłosowałam za uruchomieniem środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
Dziś głosujemy w sprawie wsparcia dla przedsiębiorstwa z Belgii, ale jutro możemy podejmować decyzje dotyczące pomocy dla polskich firm i pracowników. Dlatego tak ważne jest budowanie realnej solidarności na poziomie europejskim – opartej na wzajemności i odpowiedzialności.
Jeśli oczekujemy, że nasze przedsiębiorstwa będą konkurować na jednolitym rynku i mierzyć się z globalnymi wyzwaniami, musimy jednocześnie zapewnić im mechanizmy wsparcia w momentach trudnych. Na tym polega odpowiedzialna polityka gospodarcza i społeczna.
Dlatego uważam, że uruchomienie tego funduszu jest zasadne – to wyraz wzajemnej solidarności i konkretnej pomocy dla osób dotkniętych skutkami zmian w światowej gospodarce.
Dziękuję za uwagę,
Jagna Marczułajtis-Walczak

Zagłosowałam za uruchomieniem środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
Dziś głosujemy w sprawie wsparcia dla przedsiębiorstwa z Austrii, ale jutro możemy podejmować decyzje dotyczące pomocy dla polskich firm i pracowników. Dlatego tak ważne jest budowanie realnej solidarności na poziomie europejskim – opartej na wzajemności i odpowiedzialności.
Jeśli oczekujemy, że nasze przedsiębiorstwa będą konkurować na jednolitym rynku i mierzyć się z globalnymi wyzwaniami, musimy jednocześnie zapewnić im mechanizmy wsparcia w momentach trudnych. Na tym polega odpowiedzialna polityka gospodarcza i społeczna.
Dlatego uważam, że uruchomienie tego funduszu jest zasadne – to wyraz wzajemnej solidarności i konkretnej pomocy dla osób dotkniętych skutkami zmian w światowej gospodarce.
Dziękuję za uwagę.

Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ dostęp do mieszkań stał się jednym z najpoważniejszych wyzwań społecznych w Unii Europejskiej. W ciągu ostatnich ośmiu lat ceny nieruchomości wzrosły średnio o 48%, a czynsze o 18%. Dla wielu gospodarstw domowych oznacza to przeznaczanie nawet 40% miesięcznego dochodu na koszty mieszkaniowe.
Cieszy mnie, że moje propozycje dotyczące tej właśnie kwestii spotkały się z szerokim poparciem w Komisji HOUS. Niezależnie od przynależności politycznej, wszyscy dostrzegliśmy wagę problemu.
Wzywamy dziś Komisję Europejską oraz państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na rozwój dostępnego budownictwa. Potrzebujemy większej liczby mieszkań dostosowanych oraz mechanizmów, które zagwarantują odpowiedni udział takich lokali w nowych inwestycjach.
Bo dostępność zaczyna się już na etapie projektowania – to właśnie wtedy musimy myśleć o przestrzeni w sposób inkluzywny.
W sprawozdaniu podkreślamy również konieczność pełnego wdrożenia zobowiązań wynikających z Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami. Bo dostępne mieszkanie, razem z usługami wsparcia środowiskowego – w tym asystencją osobistą – jest podstawowym warunkiem niezależnego i godnego życia.
To sprawozdanie wskazuje kierunek działań, które mogą przyczynić się do poprawy sytuacji mieszkaniowej w Europie.

Głosowałam za, ponieważ ubóstwo związane z niepełnosprawnością to realne i poważne wyzwanie – dane European Disability Forum pokazują, że gdy członek rodziny ma niepełnosprawność, ryzyko popadnięcia w biedę wzrasta o 61%. Potrzebujemy ambitnej i skutecznej strategii UE, która będzie spójna ze strategią na rzecz osób z niepełnosprawnościami, aby lepiej wykorzystywać środki unijne i monitorować wydatki publiczne.
Kluczowe jest wzmocnienie finansowe Europejskiego Funduszu Społecznego+, by realizować projekty włączające społecznie, szkolenia dla osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów oraz proces deinstytucjonalizacji. Same wytyczne dla państw członkowskich są niewystarczające – potrzebujemy mocnych regulacji prawnych, które zakazywałyby finansowania domów pomocy społecznej, gdzie osoby są pozbawiane wolności.
Dostępne mieszkalnictwo, inwestycje w mieszkania wspomagane i inicjatywy społeczne pozwalają osobom z niepełnosprawnościami żyć godnie i samodzielnie, decydować o codziennym życiu i uczestniczyć w lokalnej społeczności. Wsparcie w postaci asystencji osobistej umożliwia pracę i niezależność zarówno osobom z niepełnosprawnościami, jak i ich opiekunom.
Ten projekt sprzyja prawdziwej integracji i godności – dlatego popieram go w całości.

Głosowałam za, ponieważ bezpieczeństwo i ochrona pracowników są dla mnie sprawą priorytetową. Obecne przepisy w dużej mierze istnieją, ale często nie są skutecznie egzekwowane. Projekt wzmacnia współpracę instytucji kontrolnych, co pozwoli lepiej chronić pracowników i eliminować nadużycia.
Podwykonawstwo jest naturalną częścią rynku i często jedyną szansą dla małych i średnich firm, by uczestniczyć w większych projektach. Dlatego projekt stawia na przejrzystość i uczciwe zasady, zamiast sztywnych zakazów czy limitów, które mogłyby zaszkodzić przedsiębiorcom i ograniczyć konkurencję.
Projekt porządkuje też rynek tam, gdzie nadmiar pośredników szkodzi tym, którzy faktycznie wykonują pracę, szczególnie w transporcie. Wzmocnienie kontroli i jasne określenie odpowiedzialności w całym łańcuchu dostaw chroni uczciwe firmy, nie obciążając tych, które działają prawidłowo.
Nowe przepisy nie wprowadzają nadmiernych obciążeń administracyjnych i respektują dobre rozwiązania krajowe. Dzięki temu zamówienia publiczne trafiają do rzetelnych wykonawców, co jest korzystne dla pracowników, przedsiębiorców, uczciwej konkurencji i stabilnych łańcuchów dostaw.

Głosowałam za, ponieważ Europa stoi dziś w obliczu bezprecedensowych wyzwań bezpieczeństwa – wojna w Ukrainie, napięcia na Bliskim Wschodzie, rosnące znaczenie Chin oraz agresywne działania Rosji stwarzają realne zagrożenia dla naszego kontynentu. W tej sytuacji niezbędne jest wzmocnienie partnerstw UE w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony oraz utrzymanie silnych relacji transatlantyckich w ramach NATO.
Partnerstwa te umożliwiają budowę realnych zdolności obronnych, poprawę interoperacyjności, rozwój przemysłu obronnego, dywersyfikację dostaw krytycznych komponentów oraz skuteczniejsze przeciwdziałanie zagrożeniom hybrydowym i cybernetycznym. Współpraca z partnerami, w tym z Ukrainą, Zjednoczonym Królestwem, Kanadą czy Norwegią, pozwala UE lepiej reagować na konflikty, zarządzać kryzysami, chronić infrastrukturę krytyczną i wzmacniać odporność strategiczną.
Sprawozdanie podkreśla znaczenie partnerstw w realizacji misji i operacji UE, wspieraniu innowacji w przemyśle obronnym oraz budowaniu zdolności do samodzielnej ochrony europejskich interesów. Wzmacnianie współpracy z sojusznikami i partnerami jest kluczowe dla bezpieczeństwa i suwerenności Europy w zmieniającym się świecie, dlatego popieram projekt w całości.

Głosowałam za odesłaniem umowy UE–Mercosur do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby uzyskać pełną ocenę zgodności porozumienia z traktatami UE.
Najważniejszym powodem mojego głosu jest to, że proces przyjmowania tej umowy był mało przejrzysty i budzi poważne wątpliwości demokratyczne. Umowa została podzielona na części – partnerstwo polityczne i tymczasowe porozumienie handlowe – co zdaniem wielu europosłów mogło służyć temu, by uniknąć pełnej kontroli Parlamentów krajowych i właściwej analizy prawnej.
W tak kluczowych sprawach jak umowy handlowe, które mogą wpłynąć m.in. na standardy ochrony środowiska, rolnictwo czy możliwość przyszłego stanowienia prawa, transparencja i jasna podstawa prawna są absolutnie niezbędne. Skierowanie umowy do TSUE ma dać pewność, że nie łamie ona traktatów UE i że kompetencje instytucji unijnych nie zostały przekroczone.
Bez takiej opinii prawnej nie mogę poprzeć ratyfikacji umowy, której skutki są zbyt ważne, aby procedować ją bezpiecznie i demokratycznie.

Poparłam sprawozdanie, ponieważ sprawiedliwa transformacja prowadzi do powstawania stabilnych, wysokiej jakości miejsc pracy w Unii i jest kluczowa dla długoterminowej konkurencyjności europejskiej gospodarki. Energetyka oparta na bardziej zrównoważonych źródłach, modernizacja przemysłu oraz cyfryzacja nie mogą odbywać się kosztem pracowników i regionów – przeciwnie, powinny przynieść korzyści społeczno-ekonomiczne.
Dlatego za niezbędne uważam tworzenie legislacyjnych ram, które pomogą przewidywać i zarządzać zmianami, zwiększą odporność przedsiębiorstw i regionów oraz zapewnią godne warunki pracy, dialog społeczny, układy zbiorowe, szkolenia i podnoszenie kwalifikacji. Takie podejście chroni pracowników, ale też wspiera konkurencyjność przedsiębiorstw – w tym MŚP – poprzez jasne zasady, narzędzia i plany transformacyjne.
Jestem za transformacją, która jest jednocześnie ekologiczna, innowacyjna i społecznie sprawiedliwa, bo tylko taka zapewni odporność, konkurencyjność i akceptację społeczną koniecznych zmian.

Dokument trafnie diagnozuje najpoważniejszy od dekad kryzys systemu humanitarnego. W sytuacji, w której sektor pomocy traci finansowanie, konieczne jest wzmocnienie europejskiego przywództwa i powrót do podstawowych zasad humanitarnych: neutralności, niezależności, bezstronności i ochrony życia.
Doceniam zaproponowane trzy filary – wzmocnienie przestrzegania prawa humanitarnego, skuteczniejsze działania oraz rolę kobiet. Ten ostatni element jest kluczowy i często pomijany: kobiety nie są tylko grupą wymagającą wsparcia, ale aktywnymi uczestnikami niosącymi pomoc. Dokument właściwie wskazuje także na europejskie zobowiązania – od finansowania, przez skuteczność działań, po spójność między pomocą i rozwojem.
Popieram tę inicjatywę, bo dotyczy przede wszystkim bezpośrednio ludzi. Ponadto wyraźnie podkreśla, że sprawa jest pilna i zbyt poważna, aby podlegała doraźnym kalkulacjom politycznym.