Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδικασία : 2007/2682(RSP)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή των εγγράφων :

Κείμενα που κατατέθηκαν :

RC-B6-0525/2007

Συζήτηση :

PV 13/12/2007 - 11.3
CRE 13/12/2007 - 11.3

Ψηφοφορία :

PV 13/12/2007 - 12.3
CRE 13/12/2007 - 12.3

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P6_TA(2007)0632

Συζητήσεις
Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2007 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

11.3. Δικαιοσύνη για τις γυναίκες αναψυχής
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. - Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη συζήτηση των πέντε προτάσεων ψηφίσματος σχετικά με το θέμα «Δικαιοσύνη για τις γυναίκες αναψυχής»(1).

 
  
MPphoto
 
 

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), συντάκτης. − (ES) Κυρία Πρόεδρε, έχω να πω ότι, ως βασικός συντάκτης του παρόντος ψηφίσματος, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που επιτέλους βρήκαμε τον χώρο και την αναγκαία συναίνεση για να το υποβάλουμε, διότι πιστεύω ειλικρινά ότι το θέμα αξίζει αυτό και πολύ περισσότερα.

Αναφερόμαστε στις σχεδόν 200 000 γυναίκες, οι οποίες κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται «γυναίκες αναψυχής», και οι οποίες είχαν υποχρεωθεί να αποτελέσουν σεξουαλικές σκλάβες κατά τη διάρκεια και πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από τον ιαπωνικό αυτοκρατορικό στρατό. Εξήντα δύο χρόνια μετά, οι επιζήσασες εξακολουθούν να ζητούν δικαιοσύνη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους υπέφεραν από κακή σωματική και πνευματική υγεία, απομόνωση και αίσθημα ντροπής, και συχνά τεράστια φτώχεια. Μέχρι στιγμής, η ιαπωνική κυβέρνηση δεν έχει συμμορφωθεί προς τους διεθνείς κανόνες περί αποζημίωσης, που περιλαμβάνουν επανόρθωση, αποζημίωση, επανένταξη και ικανοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους αποκάλυψης, της απολογίας και της εγγύησης ότι η εν λόγω πράξη δεν θα επαναληφθεί. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένου ότι η Ιαπωνία είναι μία από τους κύριους δωρητές βοήθειας κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

Υπήρξε, επομένως, επείγουσα ανάγκη αντίδρασης και επισήμανσης, στην οποία προβαίνουν οι επιζήσασες, ότι η αλήθεια πρέπει να συνδεθεί με τη δικαιοσύνη και ότι μια απολογία στερείται νοήματος εάν δεν συνοδεύεται από την αποδοχή της ευθύνης. Θα ήθελα να τονίσω ότι το παρόν δεν αφορά μόνο τα δικαιώματα κάθε έκαστου θύματος, αλλά και τα συλλογικά δικαιώματα, που συνοδεύονται από την υποχρέωση υπενθύμισης, ώστε να μην επαναληφθεί ξανά τέτοιου είδους παραβίαση.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ζητήσουμε από τους Ιάπωνες να διεξαγάγουν άσκηση ιστορικής ειλικρίνειας και να μην αναγνωρίσουν απλώς τα γεγονότα, αλλά να ζητήσουν και συγγνώμη εξ ονόματος των προγόνων τους και να αποζημιώσουν τα θύματα.

Τέλος, θα ήθελα να εκφράσω τον μεγάλο σεβασμό και την αναγνώρισή μου για τις γυναίκες αυτές που είχαν και εξακολουθούν να έχουν το κουράγιο να μιλούν και να απαιτούν δικαιοσύνη, και για τις οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία που τις υποστηρίζουν στο ταξίδι τους αυτό.

 
  
MPphoto
 
 

  Eva-Britt Svensson (GUE/NGL), συντάκτρια. − (SV) Κυρία Πρόεδρε, το ψήφισμα ζητεί δικαιοσύνη και αποκατάσταση για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, τις λεγόμενες «γυναίκες αναψυχής», που υποχρεώθηκαν να παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες πριν και κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Όλες αυτές οι γυναίκες που μειώθηκαν και που αποτέλεσαν σεξουαλικές σκλάβες εξακολουθούν να περιμένουν την απόδοση δικαιοσύνης και την αποζημίωσή τους. Οι ιαπωνικές αρχές έχουν όντως καταβάλει πολλές προσπάθειες αλλά, όπως δείχνει το ψήφισμα, πολλά μένει να γίνουν ακόμα από την ιαπωνική κυβέρνηση και τις αρχές, ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη και αποζημίωση στις γυναίκες αυτές.

Η πλειονότητα των γυναικών που υποχρεώθηκαν να συμμετάσχουν στη φριχτή αυτή κατάσταση ήταν πολύ νέες σε ηλικία την εποχή εκείνη. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρη η ζωή τους καταστράφηκε από αυτές τις τραγικές εμπειρίες. Υποχρεώθηκαν να περάσουν τη ζωή τους με κακή σωματική και ψυχική υγεία, σε απομόνωση, αίσθημα ντροπής και συχνά μεγάλη φτώχεια. Το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες δεν έλαβαν πλήρως δικαιοσύνη και αποκατάσταση σημαίνει επίσης ότι εκείνοι που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα απολάμβαναν στην ουσία ασυλία για τις πράξεις τους.

Για μία ακόμα φορά τιμωρούνται τα θύματα, οι γυναίκες, ενώ οι δράστες παραμένουν ελεύθεροι. Το παρόν ψήφισμα είναι επίσης σημαντικό επειδή επισημαίνει αυτό που συμβαίνει πάντα σε ζώνες πολέμου και συγκρούσεων, δηλαδή ότι οι γυναίκες αποτελούν πάντα τα θύματα. Είναι, επομένως, σημαντικό να επιστήσουμε την προσοχή στο ζήτημα αυτό. Πρέπει να προσπαθήσουμε να το σταματήσουμε.

 
  
MPphoto
 
 

  Marcin Libicki (UEN), συντάκτης. − (PL) Κυρία Πρόεδρε, όταν μιλούμε για εγκλήματα και όταν σκεφτόμαστε εγκλήματα στον 20ό αιώνα, σκεφτόμαστε πάνω από όλα τα εγκλήματα που διεπράχθησαν από τους Γερμανούς και τους Μπολσεβίκους ή, για να το θέσω σε ευρύτερο πλαίσιο, τους Κομμουνιστές. Στην Ευρώπη ήμαστε λιγότερο ενήμεροι για το γεγονός ότι στην Άπω Ανατολή, η Ιαπωνία διέπραξε τεράστια εγκλήματα από τη δεκαετία του ’30 μέχρι το τέλος του πολέμου. Ένα από τα μεγαλύτερα μεταξύ των εγκλημάτων αυτών ήταν η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών την εποχή εκείνη.

Περίπου 100 000 γυναίκες από ηττημένες χώρες στην Άπω Ανατολή υποχρεώθηκαν να γίνουν σεξουαλικές σκλάβες από τις Αυτοκρατορικές Ένοπλες Δυνάμεις της Ιαπωνίας. Αυτή η σεξουαλική σκλαβιά, που ήταν από μόνη της εγκληματική, είχε και άλλες συνέπειες. Οι συνέπειες αυτές ήταν υποχρεωτικές αμβλώσεις, ακρωτηριασμοί και δολοφονίες σε μεγάλη κλίμακα και πάρα πολλές περιπτώσεις αυτοκτονίας των γυναικών αυτών. Είναι προφανές ότι όσες από αυτές τις γυναίκες εξακολουθούν να είναι ζωντανές σήμερα είναι πολύ ηλικιωμένες.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι κατά τη μεταπολεμική περίοδο η ιαπωνική κυβέρνηση κατέβαλε πολλές προσπάθειες για την αποζημίωση των γυναικών αυτών για τις φριχτές εμπειρίες που βίωσαν. Σήμερα, το παρόν ψήφισμα ζητεί από την ιαπωνική κυβέρνηση να προβεί σε μια τελική πολιτική, ηθική και οικονομική ρύθμιση όσον αφορά τις γυναίκες αυτές που παραμένουν εν ζωή και τις οικογένειες όσων έχουν πεθάνει. Σίγουρα τους το οφείλουμε.

 
  
MPphoto
 
 

  Sophia in 't Veld (ALDE), συντάκτρια. – (NL) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να ξεκινήσω εκφράζοντας την αλληλεγγύη μου προς τις γυναίκες αυτές – εκ μέρους όλων μας, πιστεύω. Χαίρομαι που το θέμα αυτό εντάχθηκε στην ημερήσια διάταξη, διότι χρειάστηκε πολύς καιρός για να γίνει αυτό. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αμφιταλαντευόταν επί πέντε μήνες για να αποφασίσει εάν τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα ή όχι.

Ο κ. Dillen, ο οποίος έχει φύγει, δήλωσε μόλις ότι η καταπίεση των γυναικών αποτελεί τυπικό φαινόμενο στο Κοράνι – γεγονός που αποτελεί ανοησία, κατά τη γνώμη μου, καθώς το ζήτημα των «γυναικών αναψυχής» δείχνει ότι οι άνδρες δεν χρειάζονται το Κοράνι για να καταπιέσουν και να κακομεταχειρισθούν τις γυναίκες.

Για την ακρίβεια είμαι και ελαφρώς απογοητευμένη με τη στάση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Όπως ανέφερα μόλις, το Κοινοβούλιο αμφιταλαντευόταν για πολύ καιρό, και άκουσα ακόμα και μέλη του να καταφεύγουν σε επιχειρήματα όπως «Ναι, αλλά το 90% των γυναικών αυτών το έκαναν με τη θέλησή τους» και «Ναι, αλλά αποτελεί μέρος του πολιτισμού τους, πρέπει να το καταλάβεις». Για να είμαι ειλικρινής, το βρίσκω αηδιαστικό. Πρόκειται για βιασμό και βιασμός αποτελεί χωρίς εξαιρέσεις έγκλημα σε όλες τις ηλικίες και όλους τους πολιτισμούς.

Θεωρώ ότι πλέον τα σχολικά βιβλία θα έχουν προσαρμοστεί, αλλά μαθαίνω από την ιαπωνική πρεσβεία ότι η ιστορία πρέπει να ειπωθεί με πολύ προσεκτικό τρόπο, διότι οι μαθητές γνωρίζουν ακόμα πολλά σχετικά με τη σεξουαλικότητα και θα μπορούσαν να τραυματιστούν ψυχολογικά. Κανείς, όμως, δεν αναφέρεται στο ψυχολογικό τραύμα των ίδιων των «γυναικών αναψυχής». Για να είμαι ειλικρινής, αυτό με εκπλήσσει πάρα πολύ. Σε κάθε περίπτωση, χαίρομαι που το ζήτημα αυτό αποτελεί τώρα τμήμα της δικής μας ημερήσιας διάταξης και που ετοιμαζόμαστε να το εγκρίνουμε.

Θεωρώ ότι είναι σημαντικό οι απολογίες να είναι ειλικρινείς και ομόφωνες. Δεν πρόκειται για τυπικό ζήτημα. Με τον πρώην πρωθυπουργό, Σίνζο Άμπε, να εκφράζει για μία ακόμα φορά αμφιβολίες σχετικά με το όλο ζήτημα, δεν αρκεί να πει η τρέχουσα κυβέρνηση «Ναι, αλλά θα συνεχίσουμε την προηγούμενη πολιτική». Χρειαζόμαστε ειλικρίνεια και ομοφωνία.

Επίσης, όταν ακούω τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η ιαπωνική πρεσβεία τις τελευταίες ημέρες –κατά σύμπτωση μαζί με αναγνώριση των όσων έχουν ήδη γίνει– θεωρώ ότι μένει ακόμα να σημειωθεί σημαντική πρόοδος στο θέμα της ειλικρίνειας. Εύχομαι, συνεπώς, ότι το παρόν ψήφισμα εκφράζει την αλληλεγγύη όλων μας προς τα θύματα.

 
  
MPphoto
 
 

  Karin Scheele (PSE), συντάκτρια. − (DE) Κυρία Πρόεδρε, είμαι ευγνώμων στην προηγούμενη ομιλήτρια που επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι καμία θρησκεία στον κόσμο δεν έχει ανοσία στις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος των γυναικών, αλλά αυτό έχει να κάνει περισσότερο με δικτατορία και αυταρχικά συστήματα από ό,τι με κάποια συγκεκριμένη θρησκεία.

Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες πριν και κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υποχρεώθηκαν στην πορνεία από τις ιαπωνικές αυτοκρατορικές ένοπλες δυνάμεις. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών, περίπου 200 000 από αυτές τις «γυναίκες αναψυχής» από την Κορέα, την Κίνα, την Ταϊβάν και τις Φιλιππίνες δόθηκαν στους ιάπωνες στρατιώτες ως σεξουαλικές σκλάβες. Το σύστημα των «γυναικών αναψυχής» αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις εμπορίας ανθρώπων στον 20ό αιώνα και οδήγησε σε μαζικούς βιασμούς σε μεγάλη κλίμακα και σε καταναγκαστικές αμβλώσεις.

Μετά το τέλος του πολέμου, πολλές γυναίκες δολοφονήθηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις ή τους απαγορεύθηκε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Πολλές από τις επιζήσασες παρέμειναν σιωπηλές από το ντροπή σχετικά με το παρελθόν τους, στιγματίστηκαν και εξωθήθηκαν στο περιθώριο της κοινωνίας. Το ζήτημα της αναγκαστικής πορνείας δεν αναφέρθηκε στις δίκες των εγκλημάτων πολέμου και δεν έγινε καμία συζήτηση περί αποκατάστασης.

Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ήρθε και πάλι στο φως η μοίρα των γυναικών αναψυχής. Ο λόγος για αυτό δεν ήταν η αυτόματη αλλαγή της ευαισθητοποίησης, αλλά το ταχέως αναπτυσσόμενο γυναικείο κίνημα στη Νότια Κορέα. Σιγά-σιγά, οι γυναίκες που είχαν εξαναγκαστεί στην πορνεία άρχισαν να μιλούν δημοσίως. Το 1992 ξεκίνησαν εβδομαδιαίες διαδηλώσεις μπροστά από την ιαπωνική πρεσβεία στη Σεούλ με τα λόγια: η ιαπωνική κυβέρνηση είναι εκείνη που θα έπρεπε να ντρέπεται, όχι εμείς.

Το 1997, ζητήθηκε για πρώτη φορά από την ιαπωνική κυβέρνηση να αναλάβει νομικά και ηθικά σε διεθνές επίπεδο την ευθύνη για τις σοβαρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν ποτέ εναντίον των γυναικών. Στην έκθεσή της, η ειδική απεσταλμένη των Ηνωμένων Εθνών για τη βία εναντίον των γυναικών απαίτησε να δοθεί χρηματική αποζημίωση στα θύματα και να καταδικαστούν οι δράστες. Η τότε αντίδραση της ιαπωνικής κυβέρνησης ήταν η κάθετη απόρριψη των αιτημάτων αυτών.

Ειπώθηκε ήδη αρκετές φορές σήμερα ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη η αλήθεια. Ζητούμε, λοιπόν, δημόσια από την ιαπωνική κυβέρνηση να απορρίψει κάθε ισχυρισμό που αρνείται ή αμφισβητεί τον υποβιβασμό και την υποδούλωση των γυναικών αναψυχής και ζητούμε επίσης να αποδεχτούν ηθικά και νομικά την ευθύνη για την υποδούλωση 200 000 ανθρώπων. Καλούμε την ιαπωνική κυβέρνηση να εφαρμόσει μηχανισμούς που θα παράσχουν αποζημίωση σε όλα τα επιζώντα θύματα και τις οικογένειές τους όσο το δυνατόν συντομότερα.

Πολλά θύματα του συστήματος των γυναικών αναψυχής πέθαναν ή είναι τουλάχιστον 80 ετών, γεγονός που σημαίνει ότι η ταχύτητα έχει ουσιώδη σημασία. Ωστόσο, ζητούμε και από τους συναδέλφους μας στην Ιαπωνική Εθνική Συνέλευση να παρέμβουν στο κοινοβούλιο για την έγκριση των εν λόγω μηχανισμών.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrikienė, Laima Liucija, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (EN) Κυρία Πρόεδρε, υπάρχουν σελίδες στην παγκόσμια ιστορία που δεν θέλουμε να επαναληφθούν ποτέ.

Μια από αυτές τις σελίδες είναι η ιστορία των «γυναικών αναψυχής». Αναφέρομαι στην επίσημη συγκέντρωση νεαρών γυναικών από την κυβέρνηση της Ιαπωνίας κατά τη δεκαετία του ’30 και κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, με μοναδικό σκοπό τη σεξουαλική εξυπηρέτηση των ιαπωνικών αυτοκρατορικών ενόπλων δυνάμεων. Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των γυναικών που υποδουλώθηκαν, αλλά γνωρίζουμε ότι το σύστημα των «γυναικών αναψυχής» περιελάμβανε ομαδικούς βιασμούς, καταναγκαστικές αμβλώσεις, εξευτελισμό και σεξουαλική βία, και προκάλεσε ακρωτηριασμούς, θανάτους ή αυτοκτονίες, και ότι αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις εμπορίας ανθρώπων κατά τον 20ό αιώνα, περιλαμβάνοντας όχι εκατοντάδες αλλά χιλιάδες γυναίκες.

Σήμερα, οι εναπομείνασες επιζήσασες είναι μεγαλύτερες από 80 ετών και θα έλεγε κανείς ότι το πρόβλημα δεν έχει πια μεγάλη σημασία. Όμως, κατανοώ στο έπακρο την επιθυμία των γυναικών αυτών και των οικογενειών τους να καθαρίσουν το όνομά τους. Σήμερα, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας απέναντι στις γυναίκες που έπεσαν θύματα αυτού του συστήματος. Καλούμε την ιαπωνική κυβέρνηση να αναγνωρίσει επίσημα και να δεχτεί την ιστορική και νομική ευθύνη της και να εφαρμόσει αποτελεσματικούς διοικητικούς μηχανισμούς που θα παράσχουν αποκατάσταση σε όλα τα εναπομείναντα θύματα του συστήματος των «γυναικών αναψυχής» και στις οικογένειες των θυμάτων που έχουν πεθάνει.

Λαμβάνοντας υπόψη την εξαιρετική σχέση που υπάρχει μεταξύ της ΕΕ και της Ιαπωνίας, η οποία βασίζεται στις κοινές αξίες του κράτους δικαίου και του σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εύχομαι ότι η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο της Ιαπωνίας θα λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να αναγνωρίσουν το μαρτύριο των σεξουαλικών σκλάβων και να εξαλείψουν τα υφιστάμενα εμπόδια στην αποζημίωσή τους από τα ιαπωνικά δικαστήρια και ότι η σημερινή και οι μελλοντικές γενιές θα μάθουν για τα γεγονότα αυτά. Είμαι σίγουρη ότι η επίσημη αναγνώριση της ύπαρξης του συστήματος των «γυναικών αναψυχής» και μια απολογία από την πλευρά της ιαπωνικής κυβέρνησης θα βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην επούλωση των τραυμάτων της επώδυνης κοινής μας ιστορίας.

 
  
MPphoto
 
 

  Μάριος Ματσάκης, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (EN) Κυρία Πρόεδρε, οι άνθρωποι μπορούν να συγχωρεθούν για τις αμαρτίες τους, αλλά τα εγκλήματα των ανθρώπων δεν μπορούν να ξεχαστούν. Αυτό ισχύει τόσο για την Ιαπωνία όσο και για τη ναζιστική Γερμανία ή τη σταλινική Ρωσία.

Οι Ιάπωνες διέπραξαν τεράστια φριχτά εγκλήματα πολέμου κατά τις δεκαετίες του ’30 και του ’40. Ως έναν βαθμό, πλήρωσαν ακριβά καθώς δύο πόλεις τους, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καταστράφηκαν ολοσχερώς από το τεράστιο πυρηνικό ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι ΗΠΑ.

Ωστόσο, η Ιαπωνία προκάλεσε πολλά κακά στον κόσμο στο παρελθόν και ένα από αυτά –η σεξουαλική σκλαβιά των «γυναικών αναψυχής»– απέκτησε σημασία σχετικά πρόσφατα. Ορισμένες από αυτές τις κακόμοιρες και σήμερα εύθραυστες ηλικιωμένες γυναίκες ζουν ακόμα, ως απομεινάρια ενός παρελθόντος άβολου για την Ιαπωνία αλλά βασανιστικού για τις ίδιες.

Αυτές οι γυναίκες ζητούν δύο πολύ απλά πράγματα από τη σημερινή πλούσια και ισχυρή Ιαπωνία: επίσημη απολογία και μια πολύ μικρή ανθρωπιστική βοήθεια. Ασφαλώς, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναμένει, με την παρούσα κοινή πρόταση ψηφίσματος, και απαιτεί από την ιαπωνική κυβέρνηση να ικανοποιήσει αμφότερα τα αιτήματα και σύντομα. Διαφορετικά, εκτός από τον στιγματισμό, η ΕΕ πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να αναλάβει πολύ αποτελεσματική δράση έναντι της πρώην αυτοκρατορικής Ιαπωνίας.

 
  
MPphoto
 
 

  Urszula Krupa, εξ ονόματος της Ομάδας IND/DEM. – (PL) Κυρία Πρόεδρε, το θέμα της σημερινής συζήτησης είναι μια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έλαβε χώρα κατά τη δεκαετία του ’30, κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής, όταν νεαρές γυναίκες στις αυτοκρατορικές ένοπλες δυνάμεις υπέστησαν σεξουαλική εκμετάλλευση και εξαναγκάστηκαν στην πορνεία, παρά το γεγονός ότι η ιαπωνική κυβέρνηση είχε υπογράψει διεθνείς συμβάσεις για την καταπολέμηση της εμπορίας γυναικών και παιδιών και στήριζε το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών για τις γυναίκες, την ειρήνη και την ασφάλεια.

Η ειλικρινής έκφραση λύπης του ιάπωνα πρωθυπουργού υπονομεύεται σήμερα από ιάπωνες αξιωματούχους σε σχέση με την κατάργηση του προγράμματος του Ταμείου για τις Γυναίκες της Ασίας και την εντολή που αυτό έλαβε τον Μάρτιο του 2007, μέσω του οποίου δόθηκε μόνο χρηματική αποζημίωση στις γυναίκες.

Στηρίζοντας το ψήφισμα και το αίτημα για αποζημίωση, επισημαίνουμε, ωστόσο, ότι στη σύγχρονη εποχή το όριο μεταξύ του φυσιολογικού και του παθολογικού έχει διαβρωθεί και ότι αυτό επηρεάζει και τα ηθικά πρότυπα, επομένως πρέπει να υπάρξουν ριζοσπαστικές κινήσεις για την καταπολέμηση της πορνείας ως μορφής σύγχρονης σκλαβιάς. Οι πόρνες δεν είναι απλώς τα θύματα πολέμου που πραγματοποιήθηκε πριν από 50 χρόνια, θα μπορούσαν να είναι γυναίκες του σήμερα εκείνες που υπόκεινται στην εκμετάλλευση, στο Βελγικό Κονγκό, για παράδειγμα, σύμφωνα με αναφορές στον Τύπο, και σε πολλές άλλες χώρες, ακόμα και πλούσιες.

Στο όνομα του σεβασμού για τον άνθρωπο πρέπει να ξεσκεπάσουμε επίσης την εξάπλωση της ηδονιστικής και καταναλωτικής κουλτούρας που κινείται προς την καταπίεση στο σεξ, έλκοντας ακόμα και πολύ νεαρά κορίτσια και γυναίκες στη σφαίρα της πορνείας και της ανηθικότητας.

Ο σεβασμός για την ταυτότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών δεν βασίζεται αποκλειστικά στην αποκάλυψη εγκλημάτων ή παραβιάσεων που εντάσσονται στη σφαίρα των σεξουαλικών διακρίσεων ή άλλων αδικιών. Βασίζεται κυρίως στη χάραξη αναπτυξιακών προγραμμάτων και στην εφαρμογή στην πραγματική ζωή αρχών που περιλαμβάνουν όλους τους τομείς της ζωής μιας γυναίκας. Αυτές οι αρχές πρέπει να έχουν τη βάση τους σε μια νέα συνειδητοποίηση της αξίας της γυναίκας ως συζύγου, μητέρας, προστάτιδας ή υπαλλήλου, ως ανθρώπινου όντος και ως ατόμου που είναι ισότιμο με τον άντρα, παρότι διαφορετικό.

 
  
MPphoto
 
 

  Günter Verheugen, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. − (DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, το 1993 ο τότε εκπρόσωπος της ιαπωνικής κυβέρνησης, Yohei Kono, εξέφρασε την «ειλικρινή συγγνώμη της Ιαπωνίας και τη λύπη της προς όλες εκείνες … που βίωσαν αμέτρητο πόνο και τραυματίσθηκαν σωματικά και ψυχολογικά ως γυναίκες αναψυχής». Το 1995, ο τότε πρωθυπουργός, κ. Μουραγιάμα, ζήτησε επίσης δημοσίως συγγνώμη κατά την 50ή επέτειο από τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Την ίδια χρονιά, το Ταμείο για τις Γυναίκες της Ασίας παρέσχε αποζημίωση και ιατρική βοήθεια προς τις επιζήσασες εκ μέρους της κυβέρνησης και του λαού της Ιαπωνίας.

Αυτές οι απόπειρες αποζημίωσης προς τις γυναίκες αναψυχής και μια νέα δημόσια απολογία του τέως πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, κ. Κοϊζούμι, με αφορμή την 60ή επέτειο από τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το 2005 αποτελούν θετικά βήματα από την πλευρά της Ιαπωνίας. Η Ιαπωνία αναγνώρισε έτσι την ευθύνη της για τις φριχτές αυτές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο ιάπωνας υπουργός Εξωτερικών επιβεβαίωσε τη δήλωση του εκπροσώπου της κυβέρνησης, κ. Kono, την οποία ανέφερα στην αρχή της ομιλίας μου, ως επίσημη θέση της Ιαπωνίας.

Τώρα έχουμε τη συγκινητική μαρτυρία των επιζησάντων, και η συγκινητική αυτή μαρτυρία έχει προκαλέσει και πάλι το ενδιαφέρον για την τρομερή αυτή περίοδο, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Οι δράσεις μας εν προκειμένω δεν αφορούν απλώς το παρελθόν, αφορούν τη σύναψη των σωστών συμπερασμάτων από τα γεγονότα και την καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για να καταπολεμηθούν οι σημερινές μορφές σκλαβιάς, σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων.

Με το Ευρωπαϊκό Μέσο για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Επιτροπή στηρίζει ενεργά ΜΚΟ σε ολόκληρο τον κόσμο που δραστηριοποιούνται στον τομέα της πρόληψης της βίας σε βάρος των γυναικών και των παιδιών και της καταπολέμησης της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική υποδούλωση. Στις 23 Νοεμβρίου 2007, η Επιτροπή απέστειλε νέο μήνυμα κατά την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, έχοντας επιβεβαιώσει τη σαφή δέσμευσή της για καταπολέμηση της βίας που βασίζεται στο φύλο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διεξάγει τακτικό διάλογο με την Ιαπωνία σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος θίγει όλους τους προβληματισμούς της ΕΕ – συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών. Η Ιαπωνία αποτελεί παγκόσμιο παράγοντα με παρόμοιες απόψεις που συνεργάζεται με εποικοδομητικό τρόπο μαζί μας σε πολυμερή φόρα με σκοπό τη βελτίωση του σεβασμού και της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ιαπωνία εξέδωσε, ως εκ τούτου, ψήφισμα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και αποκήρυξε τις δράσεις του καθεστώτος της Μιανμάρ.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. - Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία επί των τριών αυτών θεμάτων θα διεξαχθεί στο τέλος της σημερινής μας συνεδρίασης.

 
  

(1)βλ. συνοπτικά πρακτικά

Τελευταία ενημέρωση: 20 Οκτωβρίου 2008Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου