EUROPESE RAAD VAN MADRID
15 EN 16 DECEMBER 1995
CONCLUSIES VAN HET VOORZITTERSCHAP


BIJLAGEN 1-5

INHOUD

Top

BIJLAGE 1: REFERENTIE SCENARIO VOOR DE INVOERING VAN DE GEMEENSCHAPPELIJKE MUNT

  1. In zijn bijeenkomst te Cannes op 27 juni 1995 heeft de Europese Raad de Raad ECOFIN verzocht om in overleg met de Commissie en het Europees Monetair Instituut (EMI) een referentiescenario voor de invoering van de gemeenschappelijke munt op te stellen en verslag uit te brengen aan de Europese Raad van december 1995 te Madrid. Het is de bedoeling de betrokken tekst dan aan te nemen.
  2. Sedert de inwerkingtreding van het Verdrag betreffende de Europese Unie ("Verdrag van Maastricht"), in het bijzonder sinds het begin van de tweede fase in het proces naar een Economische en Monetaire Unie, hebben de Lid-Staten, de Europese instanties en vertegenwoordigers van vele particuliere organisaties de verschillende aspecten van de omschakeling bestudeerd. De voorbereidingen zijn nu op zo'n niveau dat een referentiescenario kan worden gepresenteerd met duidelijk omschreven maatregelen die vóór bepaalde data of binnen bepaalde termijnen moeten worden uitgevoerd.
  3. De voorbereidingen die momenteel gaande zijn, worden geïnspireerd door een van de hoofddoelstellingen in het Verdrag, namelijk de invoering van een stabiele gemeenschappelijke munt. Eén voorwaarde daarvoor is het bereiken van een hoge mate van convergentie van de economische prestaties voordat de wisselkoersen onherroepelijk vastgeklonken worden. Een strikte toepassing van de convergentiecriteria bij de beoordeling welke Lid-Staten voldoen aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van de gemeenschappelijke munt, zal vertrouwen scheppen in de nieuwe munt en zal het publiek in het algemeen en de markten ervan overtuigen dat het een sterke, stabiele munt zal zijn. Als de derde fase van de Economische en Monetaire Unie wordt ingeleid, zal de convergentie gehandhaafd moeten blijven. Meer bepaald moeten de overheidsfinanciën op een gezond spoor blijven overeenkomstig de verplichtingen van het Verdrag. Er moet daarom worden gewerkt aan manieren om de begrotingsdiscipline onder de deelnemers aan de Euro-zone veilig te stellen overeenkomstig de procedures en beginselen van het Verdrag. Daarenboven dienen de toekomstige betrekkingen tussen de Lid-Staten die deelnemen aan de Euro-zone en de andere Lid-Staten te worden bepaald voordat de derde fase wordt ingegaan, ten einde onder meer de monetaire stabiliteit binnen de interne markt te waarborgen.
  4. Om de factoren van onzekerheid te kunnen wegnemen dient de overgang naar de derde fase omzichtig technisch te worden voorbereid. Deze voorbereiding zal er ook toe bijdragen dat het publiek de nieuwe munteenheid aanvaardt. Het omschakelingsscenario dat hieronder wordt gepresenteerd, is vastgesteld in overleg met de Commissie en het EMI en heeft baat gehad bij het Groenboek van de Commissie en het verslag van het EMI

over de overgang naar de gemeenschappelijke munt. Het strookt met het tijdschema, de procedures en criteria die in het Verdrag zijn vastgelegd. Het biedt transparantie, versterkt de geloofwaardigheid en onderstreept de onomkeerbaarheid van het proces. Het is technisch haalbaar en heeft tot doel de noodzakelijke rechtszekerheid te bieden, de aanpassingskosten tot een minimum te beperken en concurrentieverstoringen te voorkomen. Het omschakelingsscenario, waarin concrete maatregelen worden aangekondigd die binnen een duidelijk tijdschema moeten worden getroffen, biedt de geldgebruikers de informatie die zij nodig hebben om zich aan de invoering van de gemeenschappelijke munt aan te passen. Het scenario strookt met het reeds genoemde verslag van het EMI.

5. Dit invoeringsscenario gaat uit van 1 januari 1999 als begindatum voor de derde fase . De stappen die tijdens de verschillende fasen van het omschakelingsproces moeten worden genomen, worden hieronder beschreven. In de bijlage zijn die maatregelen eveneens opgenomen samen met het tijdschema en de diverse data en termijnen voor de Lid-Staten die aan de derde fase willen deelnemen.

6. De Raad zal in zijn samenstelling van Staatshoofden en Regeringsleiders bevestigen welke Lid- Staten voldoen aan de voorwaarden die noodzakelijk zijn voor de aanneming van de gemeenschappelijke munt. De datum van dit besluit luidt het begin in van een interimperiode vóór de overgang naar de derde fase, waarin besluiten moeten worden genomen om de voorbereidingen te completeren. Enerzijds kan de omvang van de hoeveelheid werk de indruk wekken dat deze interimperiode ongeveer één jaar kan duren ; anderzijds zullen de Staatshoofden en Regeringsleiders hun besluit inzake de Lid-Staten die aan de derde fase kunnen deelnemen moeten baseren op de meest recente en betrouwbare reële gegevens voor 1997. Er zullen daarom bijzondere inspanningen worden gedaan om de Staatshoofden en Regeringsleiders in staat te stellen zo vroeg mogelijk in 1998 een besluit te nemen. Door tijdige voorbereiding zal er mede voor worden gezorgd dat alle nodige maatregelen getroffen zullen zijn voor het begin van de derde fase. Ettelijke van die maatregelen vallen onder de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank (ECB).

7. De ECB zal tijdig moeten worden opgericht zodat de voorbereidingen afgerond zullen zijn en de Bank volledig operationeel is op 1 januari 1999. Daarom zullen de Raad en de deelnemende Lid-Staten zo vroeg mogelijk in deze interimperiode een aantal wettelijke bepalingen moeten aannemen en de Directie van de Europese Centrale Bank moeten benoemen. Zodra de Directie van de ECB benoemd is, zullen de ECB en het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB) worden ingesteld. De besluitvormingsinstanties van de ECB zullen een besluit nemen over het kader dat het ESCB/de ECB nodig hebben om hun taak in de derde fase te vervullen, en zullen dit uitvoeren en verifiëren.

8. De derde fase van de Economische en Monetaire Unie zal op 1 januari 1999 ingaan met de onherroepelijke vaststelling van de omrekeningskoersen tussen de valuta's van de deelnemende landen en tegenover de Euro, en met het gemeenschappelijke monetaire beleid dat door het ESCB in Euro zal worden bepaald en uitgevoerd. Het ESCB zal het gebruik van de Euro op de buitenlandse deviezenmarkten stimuleren ; haar verrichtingen en verrekeningen op deze markten zullen in Euro plaatsvinden. De infrastructuur voor de betalingsstelsels moet operationeel zijn opdat de vlotte werking van een op de Euro gebaseerde geldmarkt die de gehele zone bestrijkt, gegarandeerd is. De nationale centrale banken kunnen omrekeningsfaciliteiten bieden aan die financiële instellingen die zich niet van dergelijke faciliteiten hebben kunnen voorzien om bedragen om te zetten van Euro in nationale munteenheden en omgekeerd.

9. Op 1 januari 1999 zal een verordening van de Raad in werking treden als rechtskader voor het gebruik van de Euro. Vanaf die datum zal de Euro een volwaardige munt zijn en zal de officiële ecu-mand ophouden te bestaan. Het gevolg van deze verordening zal zijn dat de nationale valuta's en de Euro een verschillende uitdrukking zullen worden van wat economisch gezien dezelfde valuta is. Zolang er nog verschillende nationale munteenheden bestaan, zal de Raadsverordening een juridisch afdwingbare equivalentie tussen de Euro en de nationale munteenheden tot stand brengen ("juridisch afdwingbare equivalentie" betekent dat ieder monetair bedrag op een juridisch afdwingbare wijze een onveranderlijke tegenwaarde krijgt in Euro tegen de officiële omrekeningskoers en vice-versa). In de periode vóór de termijn voor de voltooiing van de omschakeling zal de verordening ervoor zorgen dat het bedrijfsleven vrij zal zijn de Euro te gebruiken, zonder dat daartoe een verplichting bestaat. Het bedrijfsleven moet zo veel mogelijk in staat worden gesteld zijn eigen mechanismen voor de aanpassing aan de omschakeling te ontwikkelen. Bij de uitvoering van deze beginselen moet echter rekening worden gehouden met marktusances in de zin van normalisering. De verordening zal er ook in voorzien dat nationale bankbiljetten binnen de grenzen van de respectieve nationale grondgebieden een wettig betaalmiddel blijven totdat de omschakeling op de gemeen schappelijke munt compleet is. De technische voorbereidingen voor deze verordening dienen uiterlijk eind 1996 afgerond te zijn.

10. De vervanging van de nationale munten door de Euro behoeft op zich niets te veranderen aan de continuïteit van contracten. In nationale valuta uitgedrukte bedragen zullen in Euro worden omgerekend tegen de omrekeningskoers zoals vastgesteld door de Raad. In het geval van obligaties en leningen met een vaste rente, zal de vervanging op zich niets afdoen aan de nominale rente die door de debiteur moet worden betaald, tenzij contractueel anders bepaald. In het geval van contracten die zijn uitdrukt door middel van verwijzing naar de officiële ecu-mand van de Europese Gemeenschap, overeenkomstig het Verdrag, zal vervanging door de Euro geschieden tegen de koers 1 : 1, behoudens de bijzondere voorwaarden van afzonderlijke contracten.

11. Nieuwe verhandelbare overheidsschuld - in het bijzonder schuld die vervalt na 1 januari 2002 - zal vanaf 1 januari 1999 door de deelnemende Lid-Staten worden uitgedrukt in Euro's. Uiterlijk op 1 juli 2002 zal de in de vroegere nationale valuta's uitgedrukte overheidsschuld alleen in de gemeenschappelijke munt kunnen worden terugbetaald.

12. Het gebruik van de Euro voor overheidsverrichtingen zal in alle deelnemende landen uiterlijk vanaf de volledige invoering van de Europese bankbiljetten en muntstukken worden veralgemeend. Het tijdschema zal in de communautaire wetgeving worden vastgesteld en kan de individuele Lid-Staten wellicht enige vrijheid laten.

13. De overheid wordt verzocht een begin te maken met de regelingen voor de planning van de aanpassing van hun administratie aan de Euro.

14. Uiterlijk 1 januari 2002 zullen Euro-bankbiljetten en -muntstukken naast nationale biljetten en munststukken beginnen te circuleren. Euro-bankbiljetten en -muntstukken zullen wettige betaalmiddelen zijn. Parallel met de toenemende circulatie van Euro-bankbiljetten en -munten zullen de nationale bankbiljetten en munten uit de circulatie worden genomen. De Lid-Staten zouden moeten trachten deze periode van dubbele circulatie van nationale en Euro-bankbiljetten en -munten tot een minimum te beperken. In ieder geval zullen nationale bankbiljetten en muntstukken geen wettig betaalmiddel meer zijn uiterlijk 6 maanden na de invoering van de Euro-bankbiljetten en -munten. Op dat ogenblik zal de omschakeling compleet zijn. Daarna zullen nationale bankbiljetten en muntstukken nog zonder kosten kunnen worden ingewisseld bij de nationale centrale banken.

Top

Bijlage bij BIJLAGE I: OMSCHAKELING NAAR DE GEMEENSCHAPPELIJKE MUNT: CHRONOLOGISCH OVERZICHT

 

VAN DECEMBER 1995 TOT HET BESLUIT INZAKE DE DEELNEMENDE LID-STATEN

TIJDSCHEMA

MAATREGELEN

VERANTWOOR- DELIJKHEID

December 1995

Aanneming van het invoeringsscenario, met aankondiging van de uiterste datum voor de voltooiing van de omschakeling (1 juli 2002) en de naam van de nieuwe munt

Europese Raad
31 december 1996
Specificeren van het regelgevende, organisatorische en logistieke kader waarin ECB/ESCB hun taken in de derde fase moeten vervullenEMI

Voorbereiding van de wetgeving met betrekking tot ECB/ESCB en invoering van de gemeenschappelijke munt

Commissie, EMI, Raad
Vóór het besluit inzake de deelnemende Lid- Staten

Overeenstemming van de nationale wetgeving (1)

Lid-Staten

 

VANAF HET BESLUIT INZAKE DE DEELNEMENDE LID-STATEN TOT 1 JANUARI 1999

TIJDSCHEMA

MAATREGELEN

VERANTWOOR- DELIJKHEID

Zo vroeg mogelijk in 1998Besluit inzake de deelnemende Lid-StatenRaad (2)
Ten spoedigste na het besluit inzake de deelnemende Lid- Stateni) Benoeming van de Directie van de ECBLid-Staten (3)
ii) Vaststelling van de datum voor de invoering van Euro-bankbiljetten en -muntenECB ; Raad (4)
iii) Begin aanmaak van Euro-bankbiljettenESCB
iv) Begin slaan van Euro-muntenRaad en Lid-Staten (4)
Tot 1 januari 1999Slotvoorbereiding ECB/ESCBRaad
i) Aanneming van afgeleide wetgeving, waar onder : verdeelsleutel voor inschrijving op kapitaal ; verzamelen van statistische gegevens ; minimumreserves ; raadpleging van de ECB ; boeten en sancties voor bedrijven ;ECB/ESCB
ii) ECB/ESCB operationeel maken (instelling ECB ; aanneming regelgevend kader ; testen van kader voor monetair beleid, enz.)

 

VAN 1 JANUARI 1999 TOT UITERLIJK 1 JANUARI 2002
vanaf het begin van de derde fase tot de invoering van Euro-bankbiljetten en -munten

TIJDSCHEMA

MAATREGELEN

VERANTWOOR- DELIJKHEID

1 januari 1999Onherroepelijke vaststelling van de omrekeningskoersen en inwerkingtreding van wetgeving met betrekking tot de invoering van de Euro (rechtsstatus, continuïteit van contracten, afronden, enz.)Raad (5)
Vanaf 1 januari 1999i) Vaststelling en uitvoering van het gemeen schappelijk monetair beleid in EuroESCB
ii) Uitvoeren van valutamarktoperaties in EuroESCB
iii)Werking van het TARGET-betalingssysteemESCB
iv) Uitgifte van nieuwe overheidsschuldbewijzen in EuroLid-Staten
1 januari 1999 tot uiterlijk 1 januari 2002i) Uitwisseling van bankbiljetten in valuta's met onherroepelijk vastgestelde omreke ningskoersen tegen pari-waardenESCB
ii) Toezicht op omschakelingsontwikkelingen in het bankwezen, en in de financiële sectorESCB en overheid van de Lid-Staten en de Gemeenschap
iii) Begeleiden van de gehele economie bij een ordelijke omschakelingESCB en overheid van de Lid-Staten en de Gemeenschap

 

1 JANUARI 2002 TOT UITERLIJK 1 JULI 2002
voltooiing van de omschakeling

TIJDSCHEMA

MAATREGELEN

VERANTWOOR- DELIJKHEID

Uiterlijk 1 januari 2002i) Begin circulatie van Euro-bankbiljetten en uit circulatie nemen van nationale bank biljettenESCB
ii) Begin circulatie van Euro-munten en uit circulatie nemen van nationale muntenLid-Staten (6)
Uiterlijk 1 juli 2002i) Complete omschakeling bij overheidRaad ; Lid-Staten (6) ; ESCB
ii) Intrekking van nationale bankbiljetten en munten als wettig betaalmiddel

 

Top

BIJLAGE 2: WERKGELEGENHEID

Tenuitvoerlegging van de strategie van de Europese Unie inzake werkgelegenheid

Bestrijding van de werkloosheid moet de eerste prioriteit van de EU blijven

De Europese Raad heeft in Essen en in Cannes bevestigd dat de bestrijding van de werkloosheid en de gelijkheid van kansen de belangrijkste opgaven van de Europese Unie en haar Lid-Staten blijven.

De Raad en de Commissie willen met dit verslag de opdracht vervullen die zij van de Europese Raad hebben gekregen en verslag uitbrengen over de maatregelen van de Lid- Staten ter uitvoering van de richtsnoeren van Essen en de daarbij geboekte vooruitgang. Recente ontwikkelingen op het gebied van beleid en coördinatie hebben de betekenis aangetoond van de op de Europese Raden van Essen (1994) en Cannes (1995) bereikte akkoorden, die hebben geleid tot een grote krachtsinspanning in de Lid-Staten, zowel wat het macro-economische als het structurele beleid betreft.

De werkloosheid in de EU is van een recordhoogte van 11,4 % midden 1994 nu gedaald tot 10,5 % of ongeveer 18 miljoen personen. Deze onaanvaardbaar hoge werkloosheid treft bijna alle Lid-Staten. Zij is voornamelijk het gevolg van een gebrek aan duurzame economische groei gedurende verscheidene jaren, de geringe flexibiliteit van de markten voor produkten en diensten ten gevolge van overregulering en gebrek aan mededinging, alsmede de discrepantie tussen de kwalificaties van de arbeidskrachten en de ten gevolge van technologische en produktiviteitsontwikkelingen gewijzigde behoeften van de arbeidsmarkt, waardoor een kloof is ontstaan tussen de totale arbeidskosten en de produktiviteit.

Op de Europese Raad van Essen in 1994 is overeengekomen dat een gezamenlijke inspanning zal worden gedaan om een proces van structurele hervorming op gang te brengen en te intensiveren teneinde de werking van de arbeidsmarkten te verbeteren. Op die manier zou de capaciteit van de economie om nieuwe banen en nieuwe mogelijkheden te creëren moeten worden verbeterd. Structuurbeleid speelt zelf een rol in het creëren van groei en werkgelegenheid door een hoger niveau van werkgelegenheid zonder ongewenste inflatoire druk mogelijk te maken. Dergelijke structurele beleidsmaatregelen zullen echter alleen ten volle effect sorteren wanneer ze ondersteund worden door een op stabiliteit gericht macro-economisch beleid dat investeringen en nieuwe werkgelegenheid stimuleert. Voldoende economische groei is noodzakelijk om de werkloosheid terug te dringen.

Er zijn duidelijke tekenen dat een groot deel van de werkloosheid een structureel karakter krijgt, met langere periodes van werkloosheid en bijzonder zware gevolgen voor bepaalde categorieën : laag opgeleiden, jongeren en vrouwen. De Raad en de Commissie zijn derhalve van oordeel dat moet worden overwogen om de inspanningen in het kader van de werk gelegenheidsstrategie van Essen nog sterker te concentreren op :

  • de integratie van jongeren in het arbeidsleven
  • het voorkomen van langdurige werkloosheid
  • de verwezenlijking van gelijke kansen voor mannen en vrouwen in het arbeidsleven.

De huidige economische context biedt mogelijkheden

Sedert een paar jaar is het macro-economisch herstel op gang gekomen. De voornaamste factoren die de economische bedrijvigheid beïnvloeden vertonen in het algemeen een positieve ontwikkeling en bieden mogelijkheden voor het voeren van een werkgelegenheidsbeleid :

  • Europa heeft nu een gemiddeld inflatiepercentage van 3 % - hetgeen beter is dan de voorbije decennia - en er wordt een lage inflatie verwacht ;
  • de nominale loonstijgingen liggen lager dan 4 % en de reële arbeidskosten dalen duidelijk ;
  • het Europese bedrijfsleven doet het goed op de wereldmarkten. De export ligt nu hoger dan de import. De handel met landen buiten de EU vertoont een overschot ten belope van ongeveer 1 % van het BNP. De EU heeft de jongste jaren haar positie op snelgroeiende markten gehandhaafd of verbeterd ;
  • de rentabiliteit van de Europese bedrijven ligt opnieuw op een niveau dat sinds de jaren '60 niet meer werd bereikt, maar de reële rentevoeten blijven in de meeste landen hoog ;
  • de overheidsfinanciën zijn gezonder geworden dankzij de economische groei en de beslissingen die in het kader van de convergentieprogramma's zijn genomen ; verwacht wordt dat de overheidstekorten in 1996 verder zullen worden teruggedrongen.

De huidige tijdelijke verslapping van de bedrijvigheid maakt duidelijk dat de strategie van een op stabiliteit gericht macro-economisch beleid moet worden volgehouden. Momenteel zijn de economische basisvoorwaarden voor continue en sterkere groei aanwezig. Daarvan moet ten volle profijt worden getrokken om de structurele hervormingen door te voeren die nodig zijn om de resultaten van de EU op het gebied van de werkgelegenheid te verbeteren.

De richtsnoeren van Essen inzake werkgelegenheid hebben tot een belangrijke intensivering van de inspanningen op alle niveaus geleid

Op het niveau van de Lid-Staten zijn er recentelijk grote inspanningen gedaan die hebben geleid tot de aanneming van nationale meerjarenprogramma's waarin de voornaamste bestaande en geplande maatregelen om de werkgelegenheidsstrategie van Essen ten uitvoer te leggen, op een samenhangende wijze worden gepresenteerd.

De meerjarenprogramma's zijn in de Lid-Staten uitvoerig besproken. De voorbereiding ervan heeft de dialoog bevorderd tussen de bestuurlijke instanties die belast zijn met werkgelegenheid of sociale zaken en met het economisch en begrotingsbeleid. In sommige gevallen waren de sociale partners hierbij betrokken. Op zichzelf is dit breed overleg reeds een belangrijk resultaat van de Essen-strategie.

Er is een groot aantal maatregelen genomen om de vijf in Essen vastgestelde prioriteiten voor het arbeidsmarktbeleid te verwezenlijken. De Commissie en de Raad hebben daarover gedetailleerde verslagen opgesteld. Vooral de inspanningen op de volgende gebieden zijn belangrijk :

  • Initiële opleiding van jongeren, speciale opleidingen voor werklozen en de aanmoediging van bijscholing ;
  • Versoepeling van het juridisch kader voor de organisatie van de arbeid en maatregelen waarbij flexibiliteit of arbeidstijdverkorting wordt gekoppeld aan handhaving of uitbreiding van de werkgelegenheid ;
  • Inachtneming van de geografische dimensie van de werkgelegenheid door het stimuleren van lokale actoren en het bevorderen van lokale werkgelegenheidsinitiatieven ;
  • Decentralisatie van loononderhandelingen ;
  • Verlaging van indirecte loonkosten, voornamelijk voor bepaalde categorieën werknemers en voor de laagbetaalden ;
  • Verbetering van de doeltreffendheid van de publieke arbeidsvoorziening ;
  • Herziening van de stelsels van werkloosheidsuitkeringen en hun samenhang met bijstandsregelingen teneinde het zoeken van een baan aan te moedigen ;
  • Regelingen om jongeren zonder basisopleiding of ervaring te helpen hun achterstand in te lopen door middel van een passende opleiding of werkervaring ;
  • Het opnieuw opnemen van langdurig werklozen in het arbeidsproces door middel van opleiding, bemiddeling, begeleiding, bevordering van de lokale werkgelegenheid of aanwervingssubsidies.

De sociale partners hebben opnieuw bevestigd dat zij achter de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de prioriteiten op het gebied van structureel arbeidsmarktbeleid staan. Zij hebben een belangrijke rol gespeeld bij de verwezenlijking van recente maatregelen op dit gebied, vooral door middel van overeenkomsten betreffende opleiding, arbeidsorganisatie en arbeidstijd, loonmatiging en de inpassing van specifieke probleemgroepen op de arbeidsmarkt. Zij hebben zich ertoe verbonden hun inspanningen op dit vlak te intensiveren.

De toegevoegde waarde van de Europese Unie bij de tenuitvoerlegging van de strategie van Essen blijkt uit de intensivering van de uitwisseling van informatie en ervaringen tussen de Lid-Staten in het kader van de ECOFIN-Raad en de Raad Sociale Zaken, in samenwerking met de Commissie. Er is vooruitgang geboekt op het gebied van een sterkere coördinatie van het macro-economisch en structuurbeleid.

Tenslotte leveren ook de programma's voor het gebruik van de middelen van de structuur fondsen in de periode 1994-1999, die in partnerschap tussen de Lid-Staten en de Europese Commissie zijn tot stand gekomen, een nuttige bijdrage aan de verwezenlijking van de prioriteiten van Essen.

Bepaalde specifieke aspecten van het werkgelegenheidsbeleid zijn grondiger doorgelicht

De Raad en de Commissie hebben op verzoek van de Europese Raad bepaalde aspecten van het werkgelegenheidsbeleid grondig doorgelicht.

De weerslag van de belastingstelsels en de steunregelingen op de bereidheid om banen te creëren en werk te aanvaarden en het verband tussen economische groei en milieu zijn door de ECOFIN-Raad en de Commissie bestudeerd.

Op de Top van Cannes wees de Europese Raad erop dat de Europese Unie, als economisch geheel, extra speelruimte en een specifieke toegevoegde waarde biedt om duurzame werkgelegenheid te scheppen. De Commissie maakte een eerste analyse van de wijze waarop macro-economische en structurele beleidskeuzen dankzij een betere coördinatie elkaar gunstig kunnen beïnvloeden. Zij zal haar eindrapport in 1996 aan de Europese Raad voorleggen.

De Europese Raad onderstreepte ook de bijdrage van het midden- en kleinbedrijf tot de werkgelegenheid en verzocht het beleid op dit gebied en de middelen om het doeltreffender te maken, te bestuderen. De Commissie heeft hierover een verslag opgesteld.

CONCLUSIES EN RICHTSNOEREN VOOR HET BELEID

  1. De Europese Raad van Madrid moet een nieuwe impuls geven en de in Essen uitge stippelde en in Cannes bevestigde strategie verder ontwikkelen en concreter maken.
  2. De werkgelegenheidsstrategie en vooral de vijf prioritaire gebieden voor maatregelen op de arbeidsmarkt bieden een raamwerk voor de meerjarenprogramma's van de Lid- Staten en voor de ontwikkeling van hun werkgelegenheidsbeleid, en dat zal ook in de toekomst zo blijven.
  3. De tenuitvoerlegging van deze strategie is in de Lid-Staten volop aan de gang. Het succes ervan hangt in belangrijke mate af van het mobiliseren van beleidsinstanties en sociale en economische partners op alle niveaus en in het bijzonder van de ontwikkeling van een geïntegreerde aanpak van het werkgelegenheidsbeleid op lokaal vlak.

De betrokkenheid en de bijdrage van de sociale partners zijn voor dit proces op alle niveaus van wezenlijk belang en wenselijk in elke fase van de verwezenlijking van de strategie van Essen.

4. De geïntegreerde aanpak van het werkgelegenheidsbeleid, die met name gebaseerd is op de koppeling tussen het macro-economische en structurele werkgelegenheidsbeleid moet worden voortgezet en versterkt zodat de synergie van deze beide beleidsvormen zo groot mogelijk is.

5. De huidige hervormingen moeten verder worden doorgezet wil het huidige economische herstel een wezenlijke verbetering van de werkgelegenheidssituatie in de Europese Unie opleveren. Het gunstige klimaat dat door de economische expansie is gecreëerd biedt een unieke kans om nieuwe vooruitgang te boeken en zowel de werkgelegenheid te vergroten als de structurele werkloosheid aanzienlijk terug te dringen. Vooral op de volgende gebieden moeten maatregelen worden genomen en geïntensiveerd :

Ondersteuning van het totstandbrengen van krachtige en duurzame groei

-De globale richtsnoeren voor het economisch beleid moeten op samenhangende en vastberaden wijze ten uitvoer worden gelegd. Met name bij loonstijgingen moet naar prijsstabiliteit en rentabiliteit van investeringen worden gekeken, en begrotingstekorten moeten verder worden teruggedrongen tot ze op middellange termijn duidelijk onder de referentiewaarde van Maastricht (drie procent van het BBP) zakken. Met een dergelijk beleid worden de voorwaarden gecreëerd voor verdere dalingen van de reële rentevoeten en voor een stijging van werkgelegenheid scheppende investeringen.

Zorg voor een betere werking van de produkt- en dienstenmarkten, bevordering van de ondernemingszin en handhaving van een gezonde leefomgeving

  • De voltooiing van de interne markt moet worden ondersteund door een krachtig concurrentiebeleid om de te starre regulering van de produkt- en dienstenmarkten (b.v. de telecommunicatie- en energiemarkten) ongedaan te maken. Een aantal structurele beperkingen moet worden weggewerkt om, met name in de dienstensector, de mogelijkheden voor het creëren van bedrijven en banen ten volle te kunnen benutten.
  • Bij een stabiele economische groei moet de bijdrage van het midden- en kleinbedrijf tot verbetering van de werkgelegenheid worden geoptimaliseerd door het bestaande juridische, fiscale en financiële kader beter aan hun specifieke behoeften aan te passen en door deze bedrijven aan te moedigen in opleiding te investeren.
  • Om het aantal banen dat milieubescherming kan genereren zo groot mogelijk te maken, moet dit beleid in grotere mate dan tot nu het geval is geweest steunen op - ook fiscale - marktgerichte instrumenten. De overheden moeten ook lange- termijninvesteringen in milieuvriendelijke technologieën aanmoedigen in belangrijke sectoren als energie, vervoer en landbouw.

Tenuitvoerlegging van de vijf prioriteiten van Essen voor de hervorming van de arbeidsmarkten

De tenuitvoerlegging van de vijf prioriteiten van Essen dient te worden voortgezet en geïntensiveerd door middel van meerjarenprogramma's waarin de nadruk wordt gelegd op de volgende punten :

  • het investeren in opleiding moet verder worden verbeterd ; de prioriteit moet gaan naar het verhogen van de kansen op de arbeidsmarkt van - vooral laaggeschoolde, onervaren - werklozen en een vermindering van het aantal niet adequaat opgeleide mensen op de arbeidsmarkt door te voorzien in opleidingen die beter sporen met de veranderende behoeften van de arbeidsmarkt en opleiding binnen de bedrijven te bevorderen. Relatieve stabiliteit van het personeelsbestand in de bedrijven zal de efficiëntie van deze maatregelen verhogen.
  • Goede praktijken inzake arbeidspatronen en arbeidsduur moeten in grotere mate worden ontwikkeld en verspreid. Zij moeten leiden tot een toename van de werkgelegenheid, en er moeten maatregelen worden genomen om de arbeidsplaatsen in kwestie op te waarderen.
  • Plaatselijke ontwikkelingsinitiatieven moeten worden aangemoedigd door te streven naar actieve betrokkenheid van de plaatselijke autoriteiten en partners en door verbetering van de juridische, fiscale en financiële voorwaarden voor de ontwikkeling van nieuwe werkgelegenheidsgebieden.
  • Dank zij de inspanningen van de sociale partners kon de loonmatiging worden gehandhaafd, de huidige trend naar flexibeler loononderhandelingen aangemoedigd en een nauwere band gelegd tussen loonstructuren en productiviteit. Het verdient aanbeveling om deze inspanning in het kader van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid te continueren en te intensiveren om het grootst mogelijke aantal arbeidsplaatsen te scheppen.
  • Binnen de marge waarover de Regeringen beschikken om hun fiscale stabiliteit te vrijwaren, zouden zij ernaar moeten streven de trend van de laatste jaren naar hogere belasting van arbeid om te buigen. Het belastingregime voor de lagere inkomensniveaus moet worden herzien om de onnodige belemmeringen voor de werkgelegenheid, die voortvloeien uit regressieve belastingschalen in zowel de inkomstenbelasting als de sociale-zekerheidsbijdragen, weg te werken.

Er moet een evaluatie komen van de gevolgen van gerichte verlagingen van de sociale- zekerheidsbijdragen op de werkgelegenheid. Het selecteren van sectoren moet worden aangegrepen om vooral de aanwerving van moeilijk plaatsbare arbeidskrachten aan te moedigen, om het scheppen van banen te bevorderen, met name op de nieuwe sociale en plaatselijke gebieden, en om bijkomende aanwervingen door de bedrijven te stimuleren.

- De overgang van een passief naar een actief arbeidsmarktbeleid moet worden aangemoedigd en geïntensiveerd om met name de kansen op de arbeidsmarkt van zeer kansarme groepen te vergroten alsook de stimulans voor werkgevers om hen aan te werven. Daartoe moeten werkgelegenheidsbureaus ertoe worden aangezet om hun taak als arbeidsbemiddelaar beter te vervullen, en enige concurrentie kan daarbij van pas komen. Het verstrekken van informatie aan werkzoekenden en werkgevers moet worden geïntensiveerd. Er moet worden voorzien in technische en financiële bijstand bij het actief zoeken naar een baan.

Voorts moeten de stelsels voor werkloosheidsuitkeringen verder worden verbeterd zodat elke aanzet om niet te gaan werken wordt weggewerkt zonder afbreuk te doen aan het hoge niveau van sociale bescherming. De beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt moet strikter worden gecontroleerd. Bijstandsregelingen die raakvlakken vertonen met stelsels van werkloosheidsuitkeringen moeten worden herzien om "verdoken" transfers van werklozen van het ene stelsel naar het andere te voorkomen.

-Er moeten meer inspanningen worden gedaan ten gunste van groepen die uitzonderlijk hard door werkloosheid worden getroffen :

. jongeren : de Lid-Staten en de sociale partners moeten de weg banen voor hun integratie op de arbeidsmarkt. Alle jongeren moeten het onderwijs, de opleiding en de beroepservaring krijgen die nodig is om werk te kunnen vinden ;

. langdurig werklozen : de Lid-Staten en de sociale partners moeten een actiever beleid voeren om langdurige werkloosheid te voorkomen. Alle werklozen moeten kansen tot herscholing of herintegratie krijgen voor zij als langdurig werklozen worden beschouwd.

Oudere werknemers moeten de kans krijgen om hun beroepservaring en werkkracht ten volle te benutten. Zij moeten in aanmerking komen voor opleiding en daartoe worden aangemoedigd ;

. vrouwen : bevordering van gelijke kansen op alle domeinen van het overheidsbeleid met gevolgen voor de werkgelegenheid, een actief beleid van desegregatie op de arbeidsmarkt, waarbij een nieuwe visie op deeltijdse arbeid als overgangsmaatregel wordt aangehangen, en verzoening van gezins- en arbeidsleven voor mannen en vrouwen.

6. De Structuurfondsen moeten systematischer worden aangewend als mechanisme ter ondersteuning van de strategie van Essen.

Follow-up

7. De uitwisselingen en samenwerking die op communautair niveau tot stand zijn gekomen in de follow-up van de conclusies van Essen getuigen van de toegevoegde waarde van een gemeenschappelijke strategie en van een dialoog over werkgelegenheid.

Om deze werkwijze aan te moedigen, moet een stabiele structuur worden opgezet om de Raad (Sociale Zaken) in partnerschap met het Comité voor economische politiek bij te staan in werkgelegenheidskwesties.

De analyse van de met werkgelegenheid gerelateerde beleidsgebieden is een essentieel hulpmiddel in dit proces. Aanbevolen wordt om vanaf 1996 op basis van geharmoniseerde statistieken en verdere kwalitatieve criteria een reeks gemeenschappelijke indicatoren ter ondersteuning van deze analyse te ontwikkelen.

Dit proces moet de komende jaren vooral door de nationale meerjarenprogramma's verder worden ontwikkeld.

De Europese Raad van eind 1996 moet een gelegenheid worden om, op basis van een gezamenlijk verslag van de Raad (Ecofin en Sociale Zaken) en de Commissie, de vooruitgang te beoordelen die op het gebied van de bovenstaande beleidsaanbevelingen is geboekt en de samenwerking op dit gebied te verstevigen. In deze context moet daarbij speciale aandacht gaan naar de jongeren, de langdurig werklozen en de gelijkheid van kansen.

Top

BIJLAGE 3: TERRORISME: VERKLARING VAN LA GOMERA

DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

verwijzend naar de informele bijeenkomst van de Ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken van de Lid-Staten van 14 oktober 1995 te La Gomera,

CONSTATEERT dat het terrorisme

  • voor de democratie, de vrije uitoefening van de mensenrechten en de economische en sociale ontwikkeling een gevaar vormt waarvan geen enkele Lid-Staat van de Europese Unie zich vrij kan achten,
  • vooral als gevolg van acties met fundamentalistische inslag is toegenomen,
  • zodanige grensoverschrijdende afmetingen heeft aangenomen dat het niet efficiënt door elke Lid-Staat individueel met eigen middelen bestreden kan worden,
  • strategieën ontwikkelt en vormen gebruikt uit de internationale georganiseerde criminaliteit,
  • misbruik zou kunnen maken van mogelijke verschillen in justitiële behandeling tussen de Staten om op straffeloosheid aan te sturen,

IS VAN MENING dat de bestrijding van het terrorisme, één van de zwaarste vormen van criminaliteit, onder de aangelegenheden van gemeenschappelijk belang in het Verdrag betreffende de Europese Unie als prioritair is aangemerkt,

VERKLAART dat een efficiënte preventie en bestrijding van daden van terrorisme een ingrijpende coördinatie tussen de Lid-Staten vereist en dat met het oog hierop de politiële en justitiële samenwerking moet worden verbeterd door :

  • meer operationele informatie over terroristische organisaties uit te wisselen, ten einde hun activiteiten, met name op het gebied van de wapenhandel, de financiering en de witwasoperaties, beter in kaart te brengen,
  • de coördinatie en de samenwerking tussen de justitiële autoriteiten te verbeteren om de kans op straffeloosheid uit te schakelen,
  • personen die schuldig zijn aan daden van terrorisme, conform het internationale verdragsrecht aan de bevoegde justitiële autoriteiten uit te leveren, om ze te laten berechten en in voorkomend geval hun straf te laten ondergaan.

Top

BIJLAGE 4: BESTRIJDING VAN RACISME ENVREEMDELINGENHAAT

1. Adviescommissie Racisme en Vreemdelingenhaat

De Adviescommissie heeft van de Europese Raad een mandaat gekregen om haar werkzaamheden voort te zetten, om in nauwe samenwerking met de Raad van Europa de haalbaarheid van een Europees Waarnemingscentrum voor uitingen van racisme en vreemdelingenhaat te bestuderen.

Tijdens de tweede helft van 1995 heeft de Adviescommissie in vier vergaderingen onder het Voorzitterschap van de heer KAHN zowel de technisch-wetenschappelijke als de juridisch-institutionele aspecten van het toekomstige Waarnemingscentrum besproken.

De Adviescommissie heeft een tussentijds verslag over haar bevindingen opgesteld ten behoeve van de Europese Raad van Madrid (doc. 12008/95 RAXEN 58). In dat verslag worden de taken van een waarnemingscentrum omschreven, evenals de oplossingen die worden overwogen met betrekking tot de eventuele rechtsgrondslag. De Adviescommissie wil haar studie voor de Europese Raad van juni 1996 beëindigd hebben.

2. Raad Justitie en Binnenlandse Zaken

a) Justitiële samenwerking

Op voorstel van het Voorzitterschap heeft de Raad een op artikel K.3 van het VEU gebaseerd ontwerp van een gemeenschappelijk optreden ter bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat besproken. Met dit ontwerp wordt beoogd om de internationale justitiële samenwerking bij de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat te vergemakkelijken door hetzij te voorzien in een strafbaarstelling van bepaalde racistische of xenofobe gedragingen, hetzij, bij gebrek daaraan en in afwachting van de eventuele aanneming van de nodige bepalingen, af te zien van het beginsel van de dubbele strafbaarstelling. Het vraagstuk van de vorm van het rechtsinstrument en van het eventuele dwingende karakter ervan, alsmede de overige nog niet opgeloste vraagstukken, worden voorgelegd aan de Europese Raad van Madrid (doc. 12089/95 JUSTPEN 163 ).

b) Politiële samenwerking

Op basis van de conclusies van het seminar van Toledo over de opleiding van politiemensen op het gebied van racisme en vreemdelingenhaat (6- 8 november 1995), heeft de Raad (JBZ) aan de bevoegde instanties opgedragen om een op Titel VI van het VEU gebaseerd besluit uit te werken ter verbetering van de opleiding van de docenten van politiescholen en van de basisopleiding van de politiediensten, alsmede tot invoering van een schema voor permanente bijscholing om racistische en xenofobe verschijnselen beter te begrijpen en te analyseren, zodat goed kan worden ingespeeld op concrete situaties (doc. 11727/95 ENFOPOL 148).

Begin december zal in Amsterdam een Europese Conferentie over de multiculturele samenleving worden georganiseerd.

3. Raad Arbeid en Sociale Zaken

Op voorstel van het Voorzitterschap hebben de Raad en de Vertegenwoordigers van de Regeringen van de Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, op 5 oktober 1995 de resolutie aangenomen over sociale en arbeidsaspecten van de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat (doc. 9935/95 SOC 301 RAXEN 42).

In die resolutie wordt de Lid-Staten gevraagd om maatregelen te nemen voor :

  • een betere bescherming van personen tegen discriminatie,
  • bestrijding van discriminatie op het werk,
  • het stimuleren van samenwerking en de uitwisseling van ervaringen tussen de Lid- Staten op het gebied van de methodes en werkwijzen ter bevordering van de sociale cohesie,
  • de ontwikkeling van de eerbied voor de diversiteit en de gelijkheid van alle mensen en van de tolerantie,
  • de ontwikkeling van rechtsteksten voor autoregulering, zoals bijvoorbeeld gedragscodes, ten behoeve van beroepsmensen uit de mediasector.

4. Raad Onderwijs

Op voorstel van het Voorzitterschap hebben de Raad en de Vertegenwoordigers van de Regeringen van de Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, op 23 oktober 1995 de resolutie aangenomen over het antwoord dat het onderwijs moet geven op het probleem van racisme en vreemdelingenhaat (doc. 10621/95 EDUC 76 RAXEN 49). In die resolutie wordt nadrukkelijk gewezen op de belangrijke rol die het onderwijs moet spelen op het gebied van de preventie en de bestrijding van vooroordelen en racistische en xenofobe houdingen.

De Lid-Staten wordt verzocht om onder andere de invoering te bevorderen van nieuwe onderwijsmethodes en -programma's die bijdragen tot de ontwikkeling van ideeën zoals vrede, democratie, eerbied voor en gelijkheid van alle culturen, tolerantie en samenwerking.

De Commissie wordt verzocht om in samenwerking met de Lid-Staten :

  • te zorgen voor de nodige samenhang tussen alle communautaire programma's ter bevordering van de met onderwijs en opleiding verband houdende aspecten van de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat ;
  • de onderdelen van het SOCRATES-programma die op deze vraagstukken betrekking hebben, te benutten om partnerschappen tussen onderwijsinstellingen, uitwisselingen van ervaringen op intercultureel gebied en de opleiding van leerkrachten te bevorderen ;
  • ervoor te zorgen dat op onderwijsgebied een goede samenwerking op het gebied van de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat tussen de Gemeenschap en de internationale organisaties, met name de Raad van Europa.

Top

BIJLAGE 5: FRAUDE

Conclusies van de Raad ECOFIN over de vergelijkende analyse van de verslagen van de Lid-Staten inzake de nationale maatregelen ter bestrijding van verspilling en verduistering van communautaire middelen

A. Aan de hand van de door de Lid-Staten overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Essen opgestelde verslagen en gevolg gevend aan het verzoek van de Europese Raad van Cannes en aan dat van de Raad ECOFIN van 11 juli 1994, heeft de Commissie de balans opgemaakt van de stand van toepassing van artikel 209 A EG en een vergelijkende analyse verricht van de nationale maatregelen ter bestrijding van verspilling en verduistering van communautaire middelen.

De Raad bedankt de Commissie voor de belangrijke vergelijkende analyse- en synthese-arbeid die zij in dit verband verricht heeft en benadrukt dat het een voortgangsverslag betreft, dat als uitgangspunt moet dienen voor de verdere werkzaamheden.

Hoewel de meeste verslagen van de Lid-Staten bevestigen dat het beginsel van gelijkstelling is gerespecteerd, geeft deze vergelijkende analyse denksporen aan voor de toekomstige werkzaamheden op een aantal gebieden waarop nog vorderingen nodig lijken.

B. De Raad is van oordeel dat, om deze vorderingen mogelijk te maken en in de lijn van de conclusies van de Raad ECOFIN van 19 juni 1995, de reflectie in 1996 moet worden voortgezet volgens de hierna aangegeven richtsnoeren, met inachtneming van de respectieve bevoegdheden van de Gemeenschap en de Lid-Staten alsmede hun constitutionele structuren :

1. op het niveau van de Lid-Staten

  • de communautaire uitgaven zowel als de inkomsten een adequate bescherming geven, vanuit een alomvattende aanpak van de strijd tegen verspilling en verduistering van communautaire gelden (indien nodig, versterking van de preventie, met name door een verbeterde organisatie van de administratieve diensten, daadwerkelijke toepassing van de administratieve sancties, omzetting van de Overeenkomst aangaande de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen) ;
  • de mogelijkheden nagaan voor het ontwikkelen van in de fraudebestrijding gespecialiseerde, pluridisciplinaire structuren die onafhankelijk van de beheerders van de kredieten opereren ;
  • de betrouwbaarheid van de nationale controlesystemen toetsen door regelmatige en systematische audits ;
  • het gehalte en de homogeniteit van de informatie over de resultaten van de fraudebestrijding verbeteren, ook wat betreft de terugvordering van communautaire gelden, ten einde te voldoen aan de mededelingsverplichtingen als bedoeld in de communautaire regelgeving ;
  • de noodzakelijke maatregelen nemen waardoor de controles van de Lid-Staten en de sancties die zij toepassen, een niveau van bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen mogelijk maken dat op het hele communautaire grondgebied gelijkwaardig is ;
  • verbetering aanbrengen in de administratieve samenwerking, de operationele banden tussen de diensten die met het vervolgen van ernstige en complexe vormen van fraude zijn belast, de controlemiddelen en -bevoegdheden van de betreffende diensten en de wederzijdse bijstand inzake terugvordering ;
  • de procedures voor de terugvordering van de frauduleus gebruikte bedragen versterken ;

2. op communautair niveau

  • de Commissie verzoeken, met de Lid-Staten de punten waarop de analyse van de nationale verslagen op nuttige wijze zou kunnen worden aangevuld, uit te werken (bijvoorbeeld, de paragraaf "preventie", de kwestie van de transacties, de resultaten van de controles en de gevolgen die aan opgespoorde fraudegevallen gegeven worden, waaronder terugvordering) ;
  • het bevorderen van de invoering van controlemechanismes die leiden tot een niveau van bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen dat op het hele communautaire grondgebied en op alle gebieden die onder de communautaire begroting vallen, gelijkwaardig is, in het kader van de gemeenschappelijke beleidslijn van de Raad met betrekking tot de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen ;
  • het stelsel van communautaire administratieve sancties verbeteren en aanvullen in het kader van bovengenoemde gemeenschappelijke beleidslijn ;
  • de vereiste vereenvoudigingen en aanpassingen van de toepasselijke wetgeving onderzoeken om beter te kunnen omschrijven welk gedrag van de deelnemers aan het economisch verkeer verwacht wordt (bijvoorbeeld codificatie van de wetgeving) ;

3. in partnerschap

  • de analyse van de opgespoorde fraudegevallen en onregelmatigheden uitwerken in overleg tussen de Commissie en de Lid-Staten, om een lijn voor het optreden te bepalen en operationele gegevensbanken op te zetten ;
  • de in artikel 209 A, tweede alinea, voorgeschreven samenwerking versterken, door een zo goed mogelijk gebruik van de bevoegdheden tot evaluatie en stimulering van het Raadgevend Comité Coördinatie Fraudebestrijding (COCOLAF), onder meer door daaraan de noodzakelijke aanvullende werkzaamheden toe te vertrouwen voor de follow-up van de nationale verslagen en de vergelijkende analyse wat betreft de door het EG-Verdrag bestreken aspecten ;
  • een nog stringenter financieel beheer voeren, voortgaand op de weg die de Commissie al is ingeslagen in het kader van haar programma voor verbetering van het financieel beheer ;
  • in het kader van een intensievere samenwerking tussen de Lid-Staten en de Rekenkamer op adequate wijze reageren op de opmerking van deze laatste ;
  • in het kader van de samenwerking tussen de Lid-Staten en de communautaire instellingen de samenhang van de controles bevorderen en ongerechtvaardigde herhaling van controles op dezelfde feiten vermijden, volgens het principe van kosteneffectiviteit, onder meer door de aanneming van protocollen tussen de Lid-Staten en de Commissie.

Top of page

NOTES

1. Volgens artikel 109 J, lid 1, bevatten de verslagen van de Commissie en het EMI een onderzoek naar de verenigbaarheid van de nationale wetgeving van elke Lid-Staat, met inbegrip van de statuten van zijn nationale centrale bank, met artikel 107 en artikel 108 van het Verdrag en de statuten van het ESCB (in artikel 108 wordt bepaald dat de nationale wetgeving uiterlijk op de datum van oprichting van het ESCB verenigbaar moet zijn met het Verdrag en met de statuten van het ESCB).

2. In de samenstelling van Staatshoofden en Regeringsleiders (artikel 109 J, lid 4).

3. Regeringen van de deelnemende Lid-Staten op het niveau van Staatshoofden en Rege ringsleiders, in onderlinge overeenstemming (artikel 109 L, lid 1).

4. Deelnemende Lid-Staten (artikel 105 A, lid 2, en artikel 109 K, lid 4).

5. De Raad besluit met eenparigheid van stemmen van de deelnemende Lid-Staten.

6. Deelnemende Lid-Staten.


© Europees Parlement: 1998