Głównym celem unijnych reguł konkurencji jest umożliwienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii, będącego głównym czynnikiem zapewnienia dobrobytu obywateli UE, przedsiębiorstw i całego społeczeństwa. W związku z tym Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa reguły mające na celu zapobieganie ograniczaniu i zakłócaniu konkurencji na rynku wewnętrznym. Konkretniej, na mocy Traktatu zakazane jest zawieranie ograniczających konkurencję porozumień między przedsiębiorstwami oraz nadużywanie pozycji rynkowej przez przedsiębiorstwa dominujące, co mogłoby negatywnie wpływać na handel między państwami członkowskimi. Ponadto Komisja kontroluje przypadki koncentracji i przejęć o wymiarze unijnym i może ich zakazać, jeżeli skutkowałyby znacznym ograniczeniem konkurencji. Ponadto pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw lub produktów prowadząca do zakłóceń konkurencji jest niedozwolona, chociaż w niektórych przypadkach może zostać dopuszczona. Z zastrzeżeniem pewnych wyjątków reguły konkurencji obowiązują również w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych, usług publicznych i usług świadczonych w interesie ogólnym.

Podstawa prawna

  • Art. 101–109 TFUE oraz Protokół nr 27 w sprawie rynku wewnętrznego i konkurencji stanowiący, że system niezakłóconej konkurencji stanowi integralną część rynku wewnętrznego zdefiniowanego w art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej;
  • rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw oraz przepisy wykonawcze do tego rozporządzenia (rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004);
  • art. 37, 106 i 345 TFUE w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz art. 14, 59, 93, 106, 107, 108 i 114 TFUE w odniesieniu do usług publicznych, usług świadczonych w interesie ogólnym i usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym; Protokół nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym; art. 36 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Cele

Zasadniczym celem unijnych reguł konkurencji jest zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Skuteczna konkurencja umożliwia przedsiębiorstwom konkurowanie na równych warunkach we wszystkich państwach członkowskich, jednocześnie zachęcając je, aby stale dążyły do oferowania konsumentom jak najlepszych produktów po jak najkorzystniejszych cenach. To z kolei pobudza innowacje i długoterminowy wzrost gospodarczy. Polityka konkurencji jest zatem kluczowym instrumentem stworzenia wolnego i dynamicznego rynku wewnętrznego oraz promowania ogólnego dobrobytu gospodarczego. Polityka konkurencji UE ma również zastosowanie do przedsiębiorstw spoza UE, które działają na rynku wewnętrznym.

Wskutek zmian społecznych, gospodarczych, geopolitycznych i technologicznych ciągle pojawiają się nowe wyzwania dla polityki konkurencji UE. Takie zmiany zmuszają decydentów do oceny, czy obecny zestaw narzędzi polityki konkurencji nadal zapewnia skuteczne narzędzia do osiągnięcia nadrzędnego celu, czy też należy go dostosować. Komisja rozpoczęła kompleksowy przegląd unijnych zasad przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję i nadużywaniu pozycji dominującej, łączenia przedsiębiorstw i pomocy państwa[1]. Ponadto pandemia COVID-19 stworzyła szczególne wyzwania dla przedsiębiorstw, konsumentów i całej gospodarki. Aby umożliwić na nie odpowiednią reakcję, należało podjąć szereg środków w dziedzinie konkurencji.

W komunikacie Komisji z listopada 2021 r. w sprawie polityki konkurencji dostosowanej do nowych wyzwań podsumowano kluczowe elementy trwającego przeglądu polityki konkurencji. Pokazano w nim również, jak przegląd polityki przyczynia się do promowania odbudowy UE po pandemii i do stworzenia bardziej odpornego rynku wewnętrznego; do wdrażania Europejskiego Zielonego Ładu, a także do przyspieszenia transformacji cyfrowej. W coraz bardziej cyfrowej gospodarce potrzeba nowych narzędzi, aby sprostać pojawiającym się wyzwaniom i uzupełnić istniejące narzędzia polityki konkurencji. Sfinalizowany przez współprawodawców we wrześniu 2022 r. nowy akt o rynkach cyfrowych ma zapewnić uczciwość i kontestowalność rynków cyfrowych oraz wprowadzić regulacje ex ante w odniesieniu do tzw. platform internetowych pełniących rolę strażników dostępu. Realizowanych jest szereg innych inicjatyw, aby wzmocnić strategiczną autonomię UE w kontekście globalnym, np. przygotowywane rozporządzenie mające przeciwdziałać potencjalnemu zakłócającemu wpływowi zagranicznych dotacji na jednolity rynek oraz proponowany unijny mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2.

Narzędzia polityki konkurencji

W szerokim ujęciu, zestaw narzędzi polityki konkurencji UE obejmuje przepisy antymonopolowe, przepisy dotyczące kontroli połączeń, pomocy państwa oraz przedsiębiorstw i usług publicznych. Część antymonopolowa ma na celu przywracanie warunków konkurencji, w przypadku gdy niewłaściwe działania przedsiębiorstw (np. tworzenie karteli lub nadużycie pozycji dominującej) powodują zakłócenia konkurencji. Część prewencyjna narzędzi polityki konkurencji obejmuje kontrolę połączeń i zasady pomocy państwa. Celem kontroli połączeń jest zapobieganie potencjalnym zakłóceniom konkurencji poprzez uprzednią ocenę, czy potencjalne połączenie lub przejęcie może skutkować ograniczeniem konkurencji. Zasady pomocy państwa mają na celu zapobieganie nieuzasadnionej interwencji państwa w przypadku, gdy preferencyjne traktowanie danych przedsiębiorstw lub sektorów zakłóca lub może zakłócać konkurencję i negatywnie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym są szczególnie ważne dla konsumentów i podlegają określonym zasadom w kontekście pomocy państwa w celu promowania spójności społecznej i terytorialnej, wysokiego poziomu jakości, bezpieczeństwa i przystępności cenowej oraz równego traktowania.

A. Ogólny zakaz porozumień ograniczających konkurencję (art. 101 TFUE)

Jeżeli zamiast konkurować ze sobą, przedsiębiorstwa zgodziłyby się na ograniczenie konkurencji, zakłóciłoby to równe warunki działania, a tym samym zaszkodziło konsumentom i innym przedsiębiorstwom. Dlatego wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, których celem lub skutkiem jest zakłócenie konkurencji i które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi, są zakazane i nieważne z mocy prawa. Obejmuje to na przykład wyraźne porozumienia (takie jak kartele) i uzgodnione praktyki ustalania cen lub ograniczania produkcji bądź dzielenia rynku między przedsiębiorstwa (zwane również klauzulami ochrony terytorialnej). Takie rodzaje porozumień uważa się stale za ograniczające konkurencję i w związku z tym są one zakazane bez żadnych wyjątków.

Z drugiej strony inne rodzaje porozumień mogą być wyłączone z tego zakazu, jeżeli przyczyniają się do usprawnienia produkcji lub dystrybucji produktów bądź do wspierania postępu technicznego lub gospodarczego. Na przykład porozumienia w sprawie podziału kosztów lub ryzyka między przedsiębiorstwami lub w sprawie przyspieszenia innowacji przez współpracę w dziedzinie badań i rozwoju mogą przynieść znaczące korzyści gospodarcze. Warunek przyznania takiego wyłączenia jest taki, że z odpowiedniej części osiągniętego w ten sposób zysku skorzystają konsumenci oraz że porozumienie nie nakłada niepotrzebnych ograniczeń ani nie powoduje wyeliminowania konkurencji w stosunku do znacznej części danych produktów. Wyłączenia takie nie są przyznawane na zasadzie oceny każdego indywidualnego przypadku, ale najczęściej podlegają rozporządzeniom w sprawie wyłączeń grupowych.

Rozporządzenia te obejmują grupy zbliżonych pod względem treści pojedynczych porozumień, które zwykle mają porównywalny wpływ na konkurencję. W następstwie oceny i przeglądu przepisów z 2010 r. w maju 2022 r. Komisja przyjęła nowe rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych dotyczących porozumień wertykalnych. Dokonuje również przeglądu dwóch horyzontalnych rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych wraz z odpowiednimi wytycznymi. Celem przeglądu jest ustalenie, czy rozporządzenia te nadal należycie uwzględniają rozwój sytuacji na rynku i czy są nadal adekwatne do zakładanych celów.

Ponadto niektóre porozumienia nie są uważane za naruszenia, jeżeli mają niewielkie znaczenie i wywierają niewielki wpływ na rynek (zasada de minimis), nawet jeśli nie spełniają warunków wyłączenia na mocy art. 101 ust. 3 TFUE (tzw. porozumienia o mniejszym znaczeniu). Takie porozumienia często postrzega się jako przydatne dla współpracy między małymi i średnimi przedsiębiorstwami. Niemniej jednak porozumień, których „celem” jest ograniczenie konkurencji, nie można postrzegać jako porozumień o mniejszym znaczeniu.

B. Zakaz nadużywania pozycji dominującej (art. 102 TFUE)

Jeśli przedsiębiorstwo działające z pozycji siły („dominacja”) na danym rynku nadużywałoby tej pozycji (np. poprzez narzucanie klientom wygórowanych cen), zaszkodziłoby to zarówno konsumentom, jak i konkurentom. Dlatego takie zachowanie jest zabronione na mocy unijnego prawa konkurencji. Jeden z najbardziej znanych przypadków nadużywania pozycji dominującej zakończył się wydaniem decyzji w sprawie Microsoft z 2004 r. Komisja uznała, że firma Microsoft nadużyła swojej pozycji dominującej na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych, ukrywając przed konkurentami kluczowe informacje dotyczące interoperacyjności, co oznacza, że dostawcy konkurencyjnych systemów operacyjnych nie byli w stanie skutecznie konkurować.

„Na istnienie pozycji dominującej wskazuje fakt, iż dane przedsiębiorstwo dysponuje siłą gospodarczą, która pozwala mu stawać na przeszkodzie w utrzymaniu skutecznej konkurencji na rynku właściwym poprzez umożliwienie zachowywania się w sposób w znacznej mierze niezależny od swoich konkurentów, swoich klientów i wreszcie konsumentów”[2]. Pozycję dominującą ocenia się według Trybunału Sprawiedliwości UE w odniesieniu do całego rynku wewnętrznego lub przynajmniej znacznej jego części. Rozmiary rynku badanego w określonym przypadku zależą od cech produktu, istnienia produktu alternatywnego oraz postrzegania produktu przez konsumentów bądź ich gotowości do dokonania wyboru na korzyść produktu alternatywnego. W lipcu 2021 r. Komisja zakończyłakompleksowy przegląd swojego podejścia do zdefiniowania pojęcia rynku właściwego.

Pozycja dominująca sama w sobie nie stanowi naruszenia unijnego prawa konkurencji, a przedsiębiorstwa posiadające taką pozycję mogą konkurować w oparciu o swoje merytoryczne zalety, jak każda inna spółka. Jednak pozycja dominująca nakłada na przedsiębiorstwo szczególną odpowiedzialność za dopilnowanie, aby jego działania nie zakłócały konkurencji. Oznacza to, że takie same działania, jeżeli są prowadzone przez spółkę niedominującą, niekoniecznie będą nielegalne. Przykłady zachowań, które stanowiłyby nadużycie pozycji dominującej, obejmują ustalanie cen poniżej poziomu kosztów (praktyka stosowania cen drapieżnych), narzucanie wygórowanych cen, sprzedaż wiązaną i łączoną oraz odmowę współpracy z niektórymi kontrahentami. Art. 102 TFUE zawiera otwarty wykaz przykładów działań stanowiących nadużycie pozycji dominującej.

Ponadto w nowym akcie o rynkach cyfrowych określono szczegółowe obowiązki dla tzw. platform internetowych pełniących rolę strażników dostępu. Komisja wyznaczy takie podmioty, jeżeli mają one znaczący wpływ na rynek wewnętrzny; jeżeli świadczą podstawową usługę platformową będącą ważnym punktem dostępu, za pośrednictwem którego użytkownicy biznesowi docierają do użytkowników końcowych; a także jeżeli mają ugruntowaną i trwałą pozycję dzięki prowadzonej działalności lub można z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, że osiągną taką pozycję w niedalekiej przyszłości. W związku z tym nie jest konieczne stwierdzenie, że przedsiębiorstwo zajmuje pozycję dominującą. Organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa nie muszą definiować rynku właściwego ani badać pozycji rynkowej przedsiębiorstw bądź wpływu zachowania na dobrobyt konsumentów. Po wyznaczeniu jako strażnicy dostępu podmioty będą musiały przestrzegać określonych obowiązków lub zakazów dotyczących określonych zachowań przewidzianych w prawie (np. faworyzowanie własnych produktów lub usług, preinstalacja i sprzedaż wiązana niektórych produktów oprogramowania itd.). Obowiązki te mają charakter uzupełniający w stosunku do ogólnych reguł konkurencji, które nadal obowiązują.

C. Kontrola łączenia przedsiębiorstw

Połączenia lub przejęcia mogą być korzystne dla przedsiębiorstw i całej gospodarki, ponieważ mogą przyczynić się do zwiększenia wydajności, synergii i korzyści skali. Jeśli jednak doprowadzą do wzmocnienia władzy rynkowej lub zwiększenia koncentracji na rynku, mogą również osłabiać konkurencję. Z tego powodu niektóre połączenia i przejęcia muszą zostać poddane przeglądowi i nie mogą zostać przeprowadzone do czasu wydania zgody.

W rozporządzeniu WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (nr 139/2004) stwierdzono, że koncentrację, która przeszkadzałaby znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia lub umocnienia pozycji dominującej, należy uznać za niezgodną ze wspólnym rynkiem (art. 2 ust. 3). Zamiar połączenia należy zgłosić Komisji, jeżeli powstałe przedsiębiorstwo przekroczyłoby pewne progi (tzw. „koncentracje o wymiarze wspólnotowym”). Jeśli progi nie są przekroczone, kontrolę połączeń mogą przeprowadzić krajowe organy ochrony konkurencji. Zasady kontroli połączeń mają również zastosowanie do spółek mających siedzibę poza UE, jeżeli prowadzą one działalność na rynku wewnętrznym.

Proces kontroli wszczyna się w związku z przejęciem kontroli w drugim przedsiębiorstwie (art. 3 ust. 1). Po dokonaniu oceny prawdopodobnego wpływu połączenia na konkurencję Komisja może je zatwierdzić lub odrzucić, lub może wyrazić zgodę, z zastrzeżeniem określonych warunków i obowiązków (art. 8). Nie przeprowadza się systematycznej kontroli następczej ani operacji rozdzielania połączonych przedsiębiorstw.

W 2014 r. Komisja przeprowadziła konsultacje w sprawie możliwych zmian unijnych zasad kontroli łączenia przedsiębiorstw, aby zapewnić efektywniejsze współdziałanie reguł na szczeblu unijnym i krajowym. Następnie w 2016 r. rozpoczęła ocenę niektórych aspektów unijnej kontroli łączenia przedsiębiorstw. Ogólne ustalenia opublikowano w marcu 2021 r. W następstwie tego przeglądu Komisja zmienia rozporządzenie wykonawcze w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw i zawiadomienie w sprawie procedury uproszczonej, aby wprowadzić nowe przepisy w 2023 r.

D. Zakaz przyznawania pomocy przez państwo (art. 107 TFUE)

Art. 107 TFUE zawiera ogólny zakaz przyznawania pomocy przez państwo, aby zapobiec zakłóceniom konkurencji na rynku wewnętrznym, które mogłyby wynikać z przyznania selektywnych korzyści niektórym przedsiębiorstwom. Zakazana jest wszelka bezpośrednia pomoc udzielana przez państwa członkowskie (bezzwrotne dotacje, pożyczki udzielane na korzystnych warunkach, zwolnienia z podatków i cła, gwarancje kredytowe). Podobnie wszelkie inne korzyści przyznane w ramach preferencyjnego traktowania określonym przedsiębiorstwom lub sektorom, które zakłócają lub mogą zakłócać konkurencję i negatywnie wpływają na handel między państwami członkowskimi.

W TFUE pozostawiono margines swobody na przyznanie pewnych wyłączeń z tego ogólnego zakazu, jeżeli można je uzasadnić konkretnymi nadrzędnymi celami politycznymi, na przykład w celu zaradzenia poważnym zakłóceniom gospodarczym lub ze względu na wspólny interes europejski. Ostatnim przykładem są tymczasowe ramy pomocy państwa mające wspierać gospodarkę w czasie pandemii COVID-19. Ramy te przyjęto, aby zaradzić poważnym zakłóceniom gospodarczym spowodowanym pandemiąi są obecnie stopniowo wycofywane. W marcu 2022 r. Komisja przyjęła tymczasowe ramy kryzysowe, które następnie stopniowo rozszerzono, aby umożliwić państwom członkowskim korzystanie z elastyczności przewidzianej w zasadach pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście rosyjskiej napaści na Ukrainę. W przeszłości podobne kroki podjęto w kontekście światowego kryzysu finansowego[3], aby zapobiec poważnym negatywnym skutkom ubocznym dla całego systemu finansowego z powodu upadku pojedynczej instytucji finansowej.

Państwa członkowskie są zobowiązane do powiadomienia Komisji o każdej planowanej pomocy państwa, chyba że jest ona objęta ogólnym wyłączeniem grupowym (określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 651/2014) lub zastosowanie ma zasada de minimis. Środek pomocy państwa można zastosować tylko wtedy, gdy Komisja wyrazi na to zgodę. Komisja jest również uprawniona do odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa. W szeregu decyzji Komisja uznała preferencyjne stawki podatkowe dla określonych pojedynczych przedsiębiorstw w niektórych państwach członkowskich za niedopuszczalną pomoc państwa, której zwrotu należy zażądać. W 2016 r. Komisja postanowiła na przykład, że Irlandia ma domagać się od firmy Apple zwrotu podatków w wysokości 13 mld EUR. Postępowanie sądowe w tej sprawie jest w toku.

W latach 2021 i 2022 Komisja zakończyła szereg przeglądów różnych aspektów unijnej polityki pomocy państwa. Obejmuje to m.in. nowe wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę klimatu i środowiska oraz cele związane z energią, zmieniony komunikat w sprawie zasad pomocy państwa dotyczących ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, a także zmienione wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka.

E. Usługi publiczne świadczone w ogólnym interesie gospodarczym

W niektórych państwach członkowskich niektóre podstawowe usługi (np. energia elektryczna, poczta i transport kolejowy) są nadal świadczone przez przedsiębiorstwa publiczne lub przedsiębiorstwa kontrolowane przez organy publiczne. Takie usługi są uważane za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym i podlegają szczególnym zasadom w kontekście unijnych ram pomocy państwa. Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym to działalność gospodarcza o szczególnym znaczeniu dla konsumentów, której nie zapewniłyby same mechanizmy rynkowe, a przynajmniej nie w formie przystępnej usługi dostępnej dla wszystkich. W TFUE podkreśla się znaczenie usług, ich różnorodność, szeroką swobodę działania organów krajowych, regionalnych i lokalnych oraz powszechną dostępność. Również w art. 36 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uznaje się znaczenie dostępu obywateli Unii do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym dla wspierania spójności społecznej i terytorialnej Unii.

Egzekwowanie przepisów

Rygorystyczne i skuteczne egzekwowanie unijnych reguł konkurencji jest niezbędne, aby zapewnić osiągnięcie celów polityki konkurencji. Komisja jest głównym organem odpowiedzialnym za zapewnienie prawidłowego stosowania tych zasad i ma szerokie uprawnienia kontrolne oraz wykonawcze.

Ponadto od 1 maja 2004 r., w kontekście przepisów antymonopolowych (art. 101 i 102 TFUE), organy ochrony konkurencji państw członkowskich przejęły niektóre funkcje związane z egzekwowaniem prawa konkurencji. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2003 zezwolono na wzmocnioną rolę krajowych organów antymonopolowych i sądów w zakresie egzekwowania prawa, którą dodatkowo wzmocniono na mocy dyrektywy (UE) 2019/1. W takim zdecentralizowanym kontekście egzekwowania prawa kluczowa jest skuteczna koordynacja między krajowymi i unijnymi organami egzekwowania prawa konkurencji. W związku z tym Europejska Sieć Konkurencji, w skład której wchodzą krajowe organy ochrony konkurencji i Komisja, służy jako platforma wymiany informacji w celu poprawy koordynacji egzekwowania reguł konkurencji.

W dziedzinie ochrony konkurencji w 2014 r. przyjęto dyrektywę w sprawie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w celu zwiększenia efektu odstraszającego w odniesieniu do zakazanych porozumień (karteli i nadużywania pozycji dominującej) oraz w celu zapewnienia lepszej ochrony konsumentów. Ułatwia ona proces uzyskania odszkodowania za szkody wyrządzone osobom indywidualnym lub innym przedsiębiorstwom w wyniku naruszenia prawa konkurencji.

Rola Parlamentu Europejskiego

W polityce konkurencji główną rolą Parlamentu jest kontrola organów wykonawczych. Komisarz do spraw konkurencji staje kilka razy w roku przed Komisją Gospodarczą i Monetarną (ECON), aby wyjaśnić prowadzoną politykę i omówić poszczególne decyzje.

W odniesieniu do przyjmowania prawa konkurencji Parlament Europejski jest najczęściej zaangażowany jedynie poprzez procedurę konsultacji. Z tego względu jego wpływ jest ograniczony w porównaniu do wpływu Komisji i Rady. Parlament kilkakrotnie apelował – m.in. w corocznych rezolucjach w sprawie sprawozdania rocznego Komisji na temat polityki konkurencji – o rozszerzenie stosowania zwykłej procedury ustawodawczej również na prawo konkurencji.

W istocie niedawno zwykła procedura ustawodawcza miała zastosowanie do przyjęcia wyżej wspomnianych dyrektyw w sprawie dochodzenia roszczeń i wzmocnienia organów ochrony konkurencji państw członkowskich. W obu przypadkach Parlament działał jako współprawodawca (a właściwą komisją była komisja ECON).

W czasie ósmej kadencji parlamentarnej trzy komisje specjalne ds. interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach (TAXE 1, TAXE 2 i TAXE 3) przeanalizowały środki podejmowane w celu przeprowadzenia oceny zgodności interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w państwach członkowskich z zasadami pomocy państwa oraz możliwość doprecyzowania przepisów regulujących wzajemną wymianę informacji. We wrześniu 2020 r. utworzono Podkomisję do Spraw Podatkowych (FISC), która ma kontynuować te prace i dopilnować, by Parlament promował sprawiedliwe opodatkowanie na szczeblu krajowym, unijnym i globalnym.

Parlament nadal monitoruje rozwój polityki konkurencji i prace Komisji w tej dziedzinie. Specjalna grupa robocza ds. polityki konkurencji w komisji ECON i coroczne rezolucje Parlamentu w sprawie sprawozdania rocznego Komisji na temat polityki konkurencji zapewniają wkład polityczny i wytyczne potrzebne do kształtowania opinii Parlamentu na temat sprostania wyzwaniom unijnej polityki konkurencji.

 

[2]Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 lutego 1978 r., United Brands Company i United Brands Continentaal BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, sprawa 27/76, ECLI:EU:C:1978:22.
[3]Zob. na przykład komunikat Komisji w sprawie stosowania od dnia 1 sierpnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego („komunikat bankowy”), Dz.U. C 216 z 30.7.2013, s. 1. Poprzedziło go sześć innych komunikatów dotyczących dalszych środków pomocy państwa w kontekście kryzysu („komunikaty kryzysowe”).

Radostina Parenti