To Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
εν δράσει
Τα κυριότερα σημεία 1999-2004

 
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως θεσμικό όργανο
Μεταρρύθμιση της ΕΕ
Διεύρυνση
Δικαιώματα των πολιτών
Δικαιοσύνη και εσωτερικές υποθέσεις
Εξωτερικές σχέσεις
Ασφάλεια και άμυνα
Ανθρώπινα δικαιώματα
Βαλκάνια
Συμφωνίες με κράτη εκτός της ΕΕ
Εξωτερικό εμπόριο
Συνεργασία για την ανάπτυξη
EΕ- ΑΚΕ
Νάρκες κατά του προσωπικού
Περιβάλλον /
Προστασία των καταναλωτών
Μεταφορές /
Περιφερειακή Πολιτική
Γεωργία / Αλιεία
Οικονομική και Νομισματική Πολιτική
Απασχόληση και κοινωνική πολιτική / Δικαιώματα των γυναικών
Εσωτερική αγορά / Βιομηχανία / Ενέργεια / Έρευνα
 

EPP-ED PSE Group ELDR GUE/NGL The Greens| European Free Alliance UEN EDD/PDE

> Common Foreign and Security Policy
> European Security and Defence Policy
> A wider Europe
> Foreign and Security Policy


Εξωτερική πολιτική, πολιτική της ασφάλειας και άμυνας: βήμα σημειωτόν …

Για ένα τέταρτο του αιώνα τα κράτη μέλη της Ένωσης αντάλλασσαν τις απόψεις τους σε θέματα διεθνούς πολιτικής, αλλά περιορίζονταν κυρίως στο να προβαίνουν σε δηλώσεις. Με το τέλος της σοβιετικής αυτοκρατορίας και την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης, η εξωτερική πολιτική, η πολιτική της ασφάλειας και άμυνας άρχισαν να απασχολούν περισσότερο την Ένωση. Όχι όμως σε σημείο που να διαμορφωθούν πραγματικά αποτελεσματικές κοινοτικές πολιτικές, όπως θα το επιθυμούσε η πλειοψηφία των πολιτών και ευρωβουλευτών. Ανέκαθεν το Κοινοβούλιο είχε πολύ μεγάλες φιλοδοξίες είτε επρόκειτο για δράσεις, είτε για κοινούς θεσμούς ικανούς να δράσουν είτε για τα προς χρήση μέσα. Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο αυτή τη φιλοδοξία και ανάγκη.

Για τους ευρωβουλευτές, η Ένωση δεν θα μπορέσει να μιλήσει με μία μόνο φωνή στο διεθνές προσκήνιο παρά μόνο όταν τα κράτη μέλη της θα εκφράσουν την πολιτική βούληση να χαράξουν μια σαφή στρατηγική και να αποκτήσουν αποτελεσματικούς θεσμούς. Επί πολύ καιρό τα μέσα της κοινής εξωτερικής πολιτικής περιορίζονταν στη συνεργασία σε θέματα ανάπτυξης, οικονομικής ενίσχυσης και σε επείγουσες περιπτώσεις. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1993, πρόσθεσε και τη διπλωματία: Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική της Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Αντίθετα όμως προς τα οικονομικά θέματα, η πολιτική αυτή διαφεύγει της κοινοτικής λογικής: στην περίπτωση αυτή είναι κατά κύριο λόγο το Συμβούλιο, δηλαδή οι κυβερνήσεις, αυτό που αποφασίζει, συχνά με ομοφωνία. Η Επιτροπή και το Κοινοβούλιο δεν συμμετέχουν καθόλου σ' αυτά.

Η Συνθήκη του Άμστερνταμ, η οποία ισχύει από το 1999, προσπαθεί να καλύψει δύο κενά. Αφενός, η Ένωση αποκτά την ικανότητα να επέμβει στρατιωτικά στη διαχείριση κρίσεων για ανθρωπιστικές αποστολές και για τη διατήρηση ή αποκατάσταση της ειρήνης (τα λεγόμενα καθήκοντα "Πέτερσμπεργκ"). Αφετέρου, προσπαθεί να αποκτήσει η πολιτική αυτή ένα πρόσωπο με τη δημιουργία της θέσης ενός Ύπατου Εκπροσώπου για την ΚΕΠΠΑ. Αυτός όμως ενεργεί πάντα για λογαριασμό των κρατών μελών και του Συμβουλίου και ο ρόλος του κινδυνεύει να έρθει σε σύγκρουση με άλλες εξωτερικές αρμοδιότητες της Επιτροπής (ανάπτυξη, ανθρωπιστική βοήθεια, εμπορική πολιτική). Για να αποφευχθεί δε η παράλυση της ομοφωνίας, πράγμα που συχνά οδηγούσε στην έγκριση μινιμαλιστικών θέσεων, το Άμστερνταμ εισήγαγε "την εποικοδομητική αποχή", προκειμένου να μπορεί να εγκριθεί μια πρωτοβουλία χωρίς να χρειάζεται η ενεργός συμμετοχή όλων των κρατών μελών, και τις "ενισχυμένες συνεργασίες" για να μπορούν ορισμένα κράτη μέλη να συνεργάζονται στενότερα.

Η στρατιωτική εξέλιξη συνεχίζεται το 1999 όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι αποφασίζει ότι το 2003 τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι σε θέση να αναπτύσσουν στρατεύματα εντός 60 ημερών και να στηρίζουν τουλάχιστον επί ένα έτος στρατιωτικές δυνάμεις 50.000 έως 60.000 ανδρών, ικανών να εκτελέσουν όλα τα καθήκοντα Πέτερσμπεργκ.

Συνοχή και αποτελεσματικότητα

Ήδη από το 2000, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενδιαφερόμενο για διαφάνεια, συνοχή και αποτελεσματικότητα, ζήτησε να συγχωνευθούν τα καθήκοντα του Ύπατου Εκπροσώπου και του Ευρωπαίου Επιτρόπου του Αρμόδιου για τις Εξωτερικές Σχέσεις, υπό έναν αντιπρόεδρο της Επιτροπής. Οι βουλευτές υπερασπίστηκαν την ιδέα αυτή επιτυχώς στη Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης και το σχέδιο Συνταγματικής Συνθήκης περιέχει την ιδέα αυτή. Αντίθετα, σύμφωνα με το σχέδιο Συντάγματος, δεν θα ζητείται η γνώμη του Κοινοβουλίου περισσότερο από ό,τι πριν στον τομέα αυτό και η επιθυμία του να λαμβάνονται οι αποφάσεις με ειδική πλειοψηφία δεν ελήφθη υπόψη, παρά μόνο όταν θα πρόκειται για πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών η οποία θα υποστηρίζεται από την Επιτροπή.

Στο επιχειρησιακό επίπεδο, το σχέδιο Συντάγματος προβλέπει τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Οργανισμού Εξοπλισμού και τα καθήκοντα Πέτερσμπεργκ επεκτείνονται στις δράσεις αφοπλισμού και στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Βάσει μιας "ρήτρας αλληλεγγύης" τα κράτη μέλη θα μπορούν επίσης να αλληλοενισχύονται και να κινητοποιούν τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα τους για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Οι βουλευτές πρότειναν επίσης να προστεθεί στη Συνθήκη μια "ρήτρα συλλογικής άμυνας" όμοια με αυτή του ΝΑΤΟ, η οποία θα εφαρμόζετο στα κράτη μέλη που το επιθυμούν, αλλά η ιδέα αυτή δεν έγινε δεκτή.

Μια αυξανόμενη δύναμη επιρροής

Ακόμα κι αν είναι τα κράτη μέλη αυτά που αποφασίζουν σε τελευταία ανάλυση για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, πολιτικής ασφάλειας και άμυνας, κάθε πολιτική δράση ή επιχείρηση που διενεργείται εξ ονόματος της Ένωσης απαιτεί τουλάχιστον να έχει ενημερωθεί προηγουμένως το Κοινοβούλιο για την εντολή, τις δυνατότητες και τις οικονομικές συνέπειες της σχεδιαζόμενης δράσης. Τα τελευταία χρόνια, οι βουλευτές έχουν αναπτύξει στενότερους δεσμούς με τον Ύπατο Εκπρόσωπο, τους αρμόδιους Επιτρόπους, την Προεδρία της Ένωσης και τους ειδικούς απεσταλμένους της Ένωσης σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.

Οι βουλευτές μπορούν επίσης να δώσουν τη δική τους ώθηση καλλιεργώντας το δημόσιο και πολιτικό διάλογο. Στις εκθέσεις τους, συστάσεις ή ερωτήσεις που απευθύνουν προς τους παράγοντες της Ένωσης, μπορούν να ασκήσουν κάποια επιρροή ζητώντας, για παράδειγμα, από την Επιτροπή να υποβάλει προτάσεις. Κυρίως όμως το Κοινοβούλιο διαθέτει δημοσιονομικά προνόμια που καλύπτουν τις δράσεις που έχουν σχέση με την ΚΕΠΠΑ (περίπου 50 εκατ. ευρώ για το 2003). Αντίθετα, το ΕΚ δεν είναι αρμόδιο για ό,τι αφορά την άμυνα, η οποία τροφοδοτείται άμεσα από τους προϋπολογισμούς των κρατών μελών.

Οι πολιτικές προτεραιότητες του ΕΚ εκφράζονται κάθε χρόνο σε μία ετήσια έκθεση σχετικά με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική της ασφάλειας και άμυνας. Το 2002 οι βουλευτές εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την άνευ προηγουμένου συνεργασία ανάμεσα στα θεσμικά όργανα μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου 2001 και πρότειναν να χτυπηθεί η τρομοκρατία στις ρίζες της μέσω του διαλόγου κατά κύριο λόγο με τα αδύνατα και ασταθή κράτη. Το 2003, ενέκριναν τη δέσμευση της Ένωσης στην κρίση του Αφγανιστάν, όχι μόνο στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, αλλά και στο στρατιωτικό, στο πλαίσιο της ISAF (Διεθνής Δύναμη για την Ενίσχυση της Ασφάλειας). Αντίθετα, διαπίστωσαν με λύπη τους ότι ο πόλεμος στο Ιράκ έβλαψε την αξιοπιστία της ΚΕΠΠΑ η αποκατάσταση της οποίας, κατ' αυτούς, θα εξαρτηθεί από τις στρατιωτικές δυνατότητες της Ένωσης και από τη βούλησή της να τις αναπτύξει.

Πρώτες στρατιωτικές επιχειρήσεις

Το 2003, η Ένωση ξεκίνησε τις τρεις πρώτες επιχειρήσεις της στις περιοχές κρίσης και με αυτό τον τρόπο ανέλαβε ορατά την ευθύνη επί τόπου. Την 1η Ιανουαρίου 2003 μια αστυνομική αποστολή της ΕΕ, με 500 άνδρες, αντικατέστησε τον ΟΗΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη για τρία έτη, και συγκεκριμένα για να εκπαιδεύσει μια τοπική αστυνομία. Το Μάρτιο του 2003 η Ένωση προέβη στην πρώτη στρατιωτική επιχείρησή της στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για να κάνει αλλαγή φρουράς με το ΝΑΤΟ. Εκεί η Ένωση ανέπτυξε μια στρατιωτική δύναμη 350 ανδρών (επιχείρηση "Concordia"), για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ειρήνης που απαιτούνται για την εφαρμογή των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Στη συνέχεια προστέθηκε και η αποστολή αστυνομίας (200 άνδρες, επιχείρηση "Proxima"). Τέλος, η επιχείρηση "Άρτεμις" είναι η πρώτη επιχείρηση στρατιωτικού τύπου που διεξάγεται ανεξάρτητα από την Ένωση, στην περιοχή του Ituri στο Κονγκό. Η στρατιωτική αυτή ανάπτυξη δείχνει πως η Ευρώπη είναι κατ' ουσίαν έτοιμη να δεχθεί, για την κάλυψη αναγκών ανθρωπιστικής βοήθειας, την αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων ακόμα και εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου.

"Όχι" στον πόλεμο στο Ιράκ

Σε έκθεση του Μαΐου 2002, το ΕΚ προειδοποιούσε τη διεθνή κοινότητα για τη συνέχιση του προγράμματος πυρηνικού εξοπλισμού από το ιρακινό καθεστώς. Εκτιμούσε πως το Ιράκ θα ήταν σε θέση να αποκτήσει το πυρηνικό όπλο εντός πέντε ετών, εάν καταργούντο οι κυρώσεις κατά της χώρας. Για το λόγο αυτό οι βουλευτές ζητούσαν να συνεχισθεί το εμπάργκο για τα όπλα αλλά ζητούσαν την άρση των λοιπών κυρώσεων. Ετάσσοντο υπέρ μιας πολυμερούς πολιτικής λύσης υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Το ΕΚ απέρριπτε οποιαδήποτε στρατιωτική δράση που δεν θα καλύπτετο από ψηφίσματα του ΟΗΕ και καλούσε τις ιρακινές αρχές να συμμορφωθούν προς τις επιθεωρήσεις του UNMOVIC (Επιτροπή Παρακολούθησης, Ελέγχου και Επιθεώρησης των Ηνωμένων Εθνών), ενώ παράλληλα καταδίκαζε τις σοβαρές και επανειλημμένες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Λίγες εβδομάδες πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, το ΕΚ ενέκρινε ψήφισμα για το Ιράκ, στις 30 Ιανουαρίου 2003 (287 ψήφοι υπέρ, 209 κατά και 26 αποχές). Οι βουλευτές εκτιμούσαν πως οι παραβιάσεις του ψηφίσματος 1441, τις οποίες διαπίστωσαν οι επιθεωρητές του ΟΗΕ, δεν δικαιολογούσαν την έναρξη μιας στρατιωτικής δράσης. Ήταν αντίθετοι με οποιαδήποτε μονομερή στρατιωτική δράση και εκτιμούσαν πως ένα χτύπημα για προληπτικούς λόγους θα αντίκειτο προς το διεθνές δίκαιο. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, οι βουλευτές διαιρέθηκαν και αυτοί μεταξύ τους όπως και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και δεν μπόρεσαν να λάβουν μια νέα κοινή θέση για τον πόλεμο. Αντίθετα, επετεύχθη μεγάλη συναίνεση για έκθεση με σκοπό την ανοικοδόμηση της χώρας.

Μέση Ανατολή: πολλές πρωτοβουλίες

Τον Οκτώβριο του 2003, και ενώ η βία είναι στην ημερήσια διάταξη της Μέσης Ανατολής, το ΕΚ εγκρίνει έκθεση η οποία καλεί τόσο την Ισραηλινή Κυβέρνηση όσο και την Παλαιστινιακή Αρχή να εφαρμόσουν άνευ όρων το "φύλλο πορείας" που εκπόνησε το κουαρτέτο "Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, ΕΕ, ΟΗΕ). Το ΕΚ υποστηρίζει τη συνύπαρξη δύο κυρίαρχων κρατών, όπου το καθένα θα μπορεί να ζει με ασφάλεια. Οι βουλευτές καταδικάζουν ακράδαντα την παλαιστινιακή τρομοκρατία και καλούν την Παλαιστινιακή Αρχή να αποκαταστήσει τη δημόσια τάξη και να καταβάλει ορατές και συγκεκριμένες προσπάθειες για την εξάρθρωση των τρομοκρατικών οργανώσεων. Από πλευράς της, η Ισραηλινή Κυβέρνηση καλείται να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις της από τα παλαιστινιακά εδάφη, να σταματήσει τις προγραμματισμένες δολοφονίες κια να παγώσει την εγκατάσταση αποικιών καθώς και την κατασκευή του "τοίχου ασφάλειας".

Τον Απρίλιο του 2002 το ΕΚ ενέκρινε σύσταση προς το Συμβούλιο, με την οποία του ζητούσε να αναστείλει τη συμφωνία σύνδεσης ανάμεσα στην Ένωση και το Ισραήλ (269 υπέρ, 208 κατά, 22 αποχές) λόγω της στρατιωτικής προέλασης που μεθόδευε η Ισραηλινή Κυβέρνηση. Το Συμβούλιο των Υπουργών όμως δεν έδωσε συνέχεια.

Εξάλλου, το Φεβρουάριο του 2003, μετά από αίτηση υπογεγραμμένη από 170 βουλευτές, συστάθηκε μια ομάδα εργασίας για να ελέγξει τη χρήση των ενισχύσεων που παρέχονται στην Παλαιστινιακή Αρχή, επειδή ορισμένοι φοβόντουσαν μήπως αυτές χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς και εξυπηρετούν έως και τη χρηματοδότηση τρομοκρατικών κυκλωμάτων. Αυτή η ομάδα εργασίας εντάσσετο στο πλαίσιο του δικαιώματος του ΕΚ να ελέγξει τη διαφάνεια των λογαριασμών της Ένωσης, έστω και αν δεν διαθέτει εξουσίες διερεύνησης όπως μια επίσημη εξεταστική επιτροπή. Στις 31 Μαρτίου 2004 η ομάδα εργασίας ενέκρινε δύο εκθέσεις (μία "της πλειοψηφίας", και η άλλη της "μειοψηφίας"), λόγω διαφορετικής ερμηνείας των συγκεντρωθεισών πληροφοριών. Οι δύο εκθέσεις περιλαμβάνουν τουλάχιστον το ίδιο πόρισμα: εάν η Ένωση αποφασίσει στο μέλλον να ανανεώσει μια άμεση δημοσιονομική ενίσχυση στην Παλαιστινιακή Αρχή, κρίνεται σκόπιμο να θέσει σαφείς όρους και να τη συνοδεύσει με καλύτερους μηχανισμούς ελέγχου. Οι εκθέσεις αυτές θα συζητηθούν από τις τρεις αρμόδιες επιτροπές (Προϋπολογισμών, Ελέγχου του Προϋπολογισμού, Εξωτερικών Υποθέσεων) κατά την προσεχή κοινοβουλευτική περίοδο.



  
Εισηγητές:
  
Κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε θέματα ασφάλειας και άμυνας μετά την Κολωνία και το Ελσίνκι: Catherine Lalumière (PES, F)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (1η ετήσια έκθεση): Gary Titley (PES, UK)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (2η ετήσια έκθεση): Gary Titley (PES, UK)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (3η ετήσια έκθεση): Gary Titley (PES, UK)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (4η ετήσια έκθεση): Karl von Wogau (EPP-ED, D)
Η κατάσταση στο Ιράκ έντεκα χρόνια μετά τον πόλεμου του Κόλπου: Baroness Nicholson of Winterbourne (ELDR, UK)
Η πρόοδος που έχει υλοποιηθεί στην εφαρμογή της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας: Elmar Brok (EPP-ED, D)
Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας - προτεραιότητες και κενά: Philippe Morillon (EPP-ED, F)
Βασικές πτυχές και θεμελιώδεις επιλογές της ΚΕΠΠΑ και οι δημοσιονομικές συνέπειές τους στον προϋπολογισμό της ΕΚ: Elmar Brok (EPP-ED, D)
Αμυντικός εξοπλισμός: ευρωπαϊκή πολιτική, βιομηχανία και αγορά: Luís Queiró (UEN, P)
  
Δελτία διαδικασίας:
  
Κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε θέματα ασφάλειας και άμυνας μετά την Κολωνία και το Ελσίνκι
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (1η ετήσια έκθεση)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (2η ετήσια έκθεση)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (3η ετήσια έκθεση)
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (4η ετήσια έκθεση)
Η κατάσταση στο Ιράκ έντεκα χρόνια μετά τον πόλεμου του Κόλπου
Η πρόοδος που έχει υλοποιηθεί στην εφαρμογή της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας
Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας - προτεραιότητες και κενά
Βασικές πτυχές και θεμελιώδεις επιλογές της ΚΕΠΠΑ και οι δημοσιονομικές συνέπειές τους στον προϋπολογισμό της ΕΚ
Αμυντικός εξοπλισμός: ευρωπαϊκή πολιτική, βιομηχανία και αγορά
  
Τελικές πράξεις που έχουν δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα:
  
Κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε θέματα ασφάλειας και άμυνας μετά την Κολωνία και το Ελσίνκι - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (1η ετήσια έκθεση) - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (2η ετήσια έκθεση) - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (3η ετήσια έκθεση) - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Κώδικας συμπεριοφοράς της ΕΕ για τις εξαγωγές όπλων: (4η ετήσια έκθεση) - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Η κατάσταση στο Ιράκ έντεκα χρόνια μετά τον πόλεμου του Κόλπου - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Η πρόοδος που έχει υλοποιηθεί στην εφαρμογή της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και άμυνας - προτεραιότητες και κενά - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Βασικές πτυχές και θεμελιώδεις επιλογές της ΚΕΠΠΑ και οι δημοσιονομικές συνέπειές τους στον προϋπολογισμό της ΕΚ - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο
Αμυντικός εξοπλισμός: ευρωπαϊκή πολιτική, βιομηχανία και αγορά - κείμενο που ενέκρινε το Κοινοβούλιο

 

 

 
  Publishing deadline: 2 April 2004